အခန်း ၃၀၁

အခန်း (၃၀၁) လျန်မိသားစု ပျက်စီးသွားပြီး စွန်းဇယ် သေဆုံးသွားခြင်း

"ကောင်းကင်တံခါးအဆင့်... မင်း ဘယ်သူလဲ"

လျန်မုခုံး၏ မျက်လုံးများသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်အား စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံသည် သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားချိန်မှာပင် လက်တစ်ဖက်၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်သည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲခွာလိုက်ရာ ချိုးဟယ် ဖြစ်နေကြောင်း ပေါ်လွင်သွားလေ၏။

ချိုးဟယ်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်နေပြီး စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"လျန်မိသားစုက ပျက်စီးသွားသင့်တယ်"

ချိုးဟယ် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ရာ လျန်မုခုံး ခြေမွခံလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

လျန်မုခုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ချိုးဟယ်၏ မျက်လုံးများ ပို၍ အေးစက်လာပေသည်။ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူသည် လျန်မိသားစုအတွင်း လှည့်လည်သွားလာကာ လျန်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်များသည် လျန်မိသားစုအတွင်းသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာကာ ဖျက်ဆီးမှုများ ပြုလုပ်ကြရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လျန်မိသားစုသည် ငရဲဘုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ချိုးဟယ်သည် အလဟဿ ထိုင်မနေခဲ့ချေ။ သူသည် လျန်မိသားစု၏ ရတနာခန်းမထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားပြီး လျန်မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ အားလုံးကို လုယက်ယူငင်လိုက်လေ၏။

ချိုးဟယ် အောင်ပွဲခံနေချိန်မှာပင် စွန်းဇယ်သည် သူ၏ လူများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာပြီး လျန်မိသားစုရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

ချိုးဟယ်သည် မူလက ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း စွန်းဇယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ၌ လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားပေ၏။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူသည် စွန်းဇယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေသည်။ ကောင်းကင်တံခါး အစောပိုင်းအဆင့်၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဖိအားကြီး ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

စွန်းဇယ် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကာ ချိုးမိသားစု ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားလေတော့သည်။

လက်ရှိတွင် မိသားစုအသီးသီး၏ ဘိုးဘေးများအားလုံး ထိုနေရာ၌ အစည်းအဝေး ပြုလုပ်နေကြသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် အလုံခြုံဆုံး နေရာမှာ ထိုနေရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် စွန်းဇယ် လွန်ကဲစွာ တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တံခါးအဆင့် တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်လျှင် သူ၏ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုမှာ လွန်စွာ နိမ့်ကျနေသေးပေသည်။

"စွန်းဇယ်! သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့!"

ချိုးဟယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး စွန်းဇယ်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်ကာ ဘယ်လက်ကို မြှောက်၍ စွန်းဇယ်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ဝါးပုံရိပ်သည် စွန်းဇယ်၏ ထွက်ပြေးရာလမ်းကြောင်းများ အားလုံးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အားလုံး အငွေ့ပျံသွားကာ စွန်းဇယ်ကို ရွှံ့ညွန်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေလေသည်။

သဘာဝကျကျပင် စွန်းဇယ်သည် အလဟဿ ထိုင်၍ သေမည့်အချိန်ကို စောင့်နေမည် မဟုတ်ချေ။ သူ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွတ်လပ်စွာလှုပ်ရှားမှု ပြန်လည်ရရှိစေလေ၏။

ထို့နောက် စွန်းဇယ်သည် သူ၏ လက်များကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မှော်အဆောင် ဆယ်ခုကျော် ပျံထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော လက်ဝါးဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ဖြန့်ကြက်သွားပြီး မီးတောက်များသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကာ ရွှေရောင် ဓားချီများသည် လေထဲတွင် ကခုန်နေကြလေ၏။

ဤအရာများသည် အဆင့် ၅ မှော်အဆောင်မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအားများ ဖြစ်ကြသည်။ အဆင့် ၅ မှော်အဆောင် တစ်ခုစီတိုင်းသည် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်မှ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို တားဆီးရန် လုံလောက်ပေသည်။

ချိုးဟယ်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် သဲ့သဲ့ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ သူသည် ဘယ်လက်ဝါးကို ယခင်အနေအထားအတိုင်း ထားရှိကာ အဆင့် (၅) မှော်အဆောင်များနှင့် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချိုးဟယ်သည် သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်လေ၏။

ချိုးဟယ်၏ ဓားရှည်မှ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ဓားချီများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်ထွက်လာသည်။ ဓားချက် တစ်ချက်စီတိုင်းသည် နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်၏ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုနှင့် ညီမျှလေ၏။

စွန်းဇယ်သည် လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသော်လည်း သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ဓားချီကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားချီများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ စူးရှသော အသံတစ်ခု စွန်းဇယ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ချိုးဟယ်... တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို သတ်ရဲရင် မင်းလည်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... စွန်းမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးက မင်းကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

စွန်းဇယ် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း ချိုးဟယ်၏ မျက်လုံးများကို ပို၍ ပြင်းထန်လာစေရုံသာ ရှိပေသည်။

ချိုးဟယ်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ၏ ညာလက်ရှိ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချလိုက်လေ၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသော်လည်း လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း!"

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံတစ်ခုက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေ၏။ ဤအသံမှာ စွန်းမိသားစု ဘိုးဘေး၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဓားအလင်းတန်း လက်သွားပြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။

စွန်းဇယ်သည် ဤဓားချက်ကြောင့် ပခုံးမှ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားလေ၏။

ဤဓားချက်ကို ချိုးဟယ်က အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဓားချီများသည် ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဖြတ်သန်းသွားကာ စွန်းဇယ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကိုပါ တစ်ပါတည်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

"ချိုးမိသားစုက တကယ် ကောင်းတာပဲ! ချိုးဟယ်! မင်း တကယ် ကောင်းတယ်! ကောင်းလိုက်တာ!"

စွန်းမိသားစု ဘိုးဘေးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ သူသည် စွန်းဇယ်၏ အလောင်းဆီသို့ ခုန်သွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

စွန်းမိသားစု ဘိုးဘေးသည် ထပ်မံ လှုပ်ရှားခြင်း မပြုတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ယဲ့ဝမ်သည် ချိုးဟယ်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်သတ်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေလေ၏။

သို့သော် ဤသူသည် ကောင်းကင်တံခါးအဆင့်သို့ တကယ်တမ်း တက်လှမ်းသွားခဲ့ရာ ချိုးမိသားစုအတွက် အသုံးဝင်သော နယ်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့ပေသည်။

တန်ယန်မြို့သည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ချိုးဟယ်၏ လုပ်ရပ်များက ပို၍ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားစေလေ၏။

သို့သော် အခြေအနေများသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားပြီး ထိုညတွင် အခြား မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပွားခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ် လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အကြောင်း လူများ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

လျန်မိသားစု ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ တန်ယန်မြို့ရှိ ကြီးမြတ်သော မိသားစု ခြောက်ခုအနက် ငါးခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထို့ပြင် ဤမိသားစု ငါးခုအနက် စွန်းမိသားစုနှင့် ဟန်မိသားစုတို့သည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများကို ခံစားခဲ့ရလေသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ ဘိုးဘေးများသာ သေဆုံးသွားပါက ဤမိသားစု နှစ်ခုစလုံး ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

ကျိုးယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် သဲ့သဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ သူသည် နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို မဆုံးဖြတ်မီ အခြေအနေကို အရင် စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လျန်မိသားစု ပျက်စီးသွားသော်လည်း ဇာတ်လမ်းက ထိုနေရာတွင် ပြီးဆုံးမသွားခဲ့ချေ။

တန်ယန်မြို့တွင် လျန်မိသားစု ချန်ရစ်ခဲ့သော ပိုင်ဆိုင်မှု အမျိုးမျိုးသည် လူတိုင်း လုယက်ရာ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒုတိယအဆင့် မိသားစု အများအပြား လှုပ်ရှားလာကြပြီး တန်ယန်မြို့ရှိ လျန်မိသားစု၏ ဆိုင်များ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုများ၊ စိုက်ပျိုးမြေများနှင့် သတ္တုတွင်းများကို သိမ်းပိုက်ကြလေ၏။

ဤအရာများအတွက် အလုအယက် တိုက်ခိုက်မှုများတွင် ဒုတိယအဆင့် မိသားစု အများအပြားပင် ပါဝင်လာကြရာ တန်ယန်မြို့၏ လေထုကို ပို၍ တင်းမာလာစေလေသည်။

သို့သော် ထိုနေ့ ညနေခင်းသို့ ရောက်သောအခါ အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီး တိုက်ပွဲဝင် ပစ္စည်းများကို ခွဲဝေယူပြီးလေပြီ။

လျန်မိသားစုအတွက်မူ အချို့က သူတို့၏ စုဆောင်းငွေများဖြင့် တန်ယန်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားကြပြီး အချို့မှာမူ ထွက်ခွာရန် ဝန်လေးနေသဖြင့် တန်ယန်မြို့၏ သာမန် အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့ ထွက်သွားသည်ဖြစ်စေ ကျန်ရစ်သည်ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးသည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အများအပြား၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံကြရလေ၏။ ထိုလေလွင့်ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် စစ်မြေပြင်ကို အမှန်တကယ် ရှင်းလင်းနေသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဤလူများအားလုံးသည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့အထဲတွင် အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံမှုရှိသူ အများအပြား ပါဝင်လေသည်။ သူတို့သည် မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်များဖြင့်မျှ အချုပ်နှောင် မခံလိုသောကြောင့် မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းကိုမျှ မဝင်ရောက်လိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ဤလူများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်ပါက သေချာပေါက် ပျက်စီးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများသည် သာမန်လူများထက် ပို၍ ရက်စက်ကြလေသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားသူများသည် အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်များကြားမှ တိုက်ခိုက်ထွက်ပေါ်လာသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ်သည် စွန်းမိသားစုသို့ ဝင်ရောက်ကာ သာမန် တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။ သူသည် စွန်းမိသားစု ဘိုးဘေးကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပေသည်။

ကျိုးယွမ် အလောတကြီး မလုပ်ခဲ့ချေ။ ထောင်ချောက်များ ရှိမရှိကို သူ အရင် စစ်ဆေးချင်နေလေ၏။

ကြီးမြတ်သော မိသားစု ခြောက်ခုမှ လူများသည် မည်မျှပင် မိုက်မဲစေကာမူ ယခုအချိန်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကျိုးယွမ် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးယွမ် အလောတကြီး မလုပ်ခဲ့ချေ။

စွန်းမိသားစုဘက်တွင်မူ အသံကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။ နှစ်ရက်ပင် မပြည့်မီမှာ လူအများအပြား သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး စွန်းမိသားစု ခေါင်းဆောင် စွန်းဇယ်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။

စွန်းမိသားစု တစ်ခုလုံးကို အဖြူရောင် အဝတ်များ ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။ စွန်းမိသားစုဝင် အမြောက်အမြားသည် ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်ရန် နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် စိတ်ထဲတွင်သာ မျိုသိပ်ထားကြရလေ၏။

သို့သော် စွန်းမိသားစုဝင် အများအပြားသည် အနာဂတ်တွင် ချိုးမိသားစုထံမှ တရားမျှတမှု ရယူရန် တိတ်တဆိတ် သစ္စာဆိုခဲ့ကြလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် စွန်းမိသားစုဝင်များ၏ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုများကို နားထောင်နေပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ တည်ငြိမ်နေကာ မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိချေ။ ဤလူများသည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ၏ စားစရာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိရန် ကံကြမ္မာ ဖန်တီးခံထားရသူများသာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် စွန်းမိသားစုတွင် တစ်ရက်တာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီး စွန်းမိသားစုမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

စွန်းမိသားစု ဘိုးဘေးသည် လုံးဝ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူသည် စွန်းမိသားစု၏ နောက်ဘက်ခြံဝင်းတွင်သာ နေထိုင်လေ၏။

စွန်းမိသားစု၏ နောက်ဘက်ခြံဝင်းတွင် သဲ့သဲ့လေးသော်လည်း ထူးဆန်းသော ဖိအားတစ်ခု ရှိနေပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားစေလေသည်။

သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဤနေရာတွင် ထောင်ချောက်တစ်ခုခု တကယ်တမ်း ရှိနေနိုင်ကြောင်း ကျိုးယွမ် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ နေလိုက်ပြီး စွန်းမိသားစုရှိ သူ၏ နေရာအသစ်တွင် အခြေချလိုက်လေ၏။ ထိုသူ ထိုနေရာတွင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမည်ကို သူ ကြည့်ချင်နေပေသည်။