အခန်း (၇၀၉-၇၁၀)

အခန်း(၇၀၉)

ရှီနာ က သူမရဲ့ လေးမှာ သာမန်မြားတစ်စင်းကို တပ်ဆင်လိုက်တယ်။ မော့ကင်းဂျေး မှာ အမြန်ဆုံး အမြန်နှုန်းနဲ့ လေထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်ဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ပေါ့ပါးနေစေဖို့အတွက် ဘယ်လို သံချပ်ကာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ သူမက ဒါကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ မှန်အောင် ပစ်နိုင်သရွေ့ တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားမှာပဲ။

သူမက လေးကြိုးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပခုံးတွေဆီအထိ နောက်ကို ဆွဲယူလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ၊ ပါရမီနဲ့ စွမ်းရည်တွေအားလုံးက ဒါကို အစစ်အမှန် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုလို့တောင် မသတ်မှတ်မိစေခဲ့ဘူး။ သူမ အိပ်နေရင်းတောင် ဒါကို မှန်အောင် ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ပုံကြီးချဲ့ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။

သူမအနေနဲ့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ဖိအားတွေ ခံစားနေရစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ မော့ကင်းဂျေး ကို သူမ မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒါက သူမကို လှောင်ပြောင်ရယ်မောလာခဲ့တယ်။

ဟစ်... ဟစ်... ဟစ်... ဟစ်...

"မင်းက အသုံးမကျဘူး"

သူမရဲ့ လက်တွေက စတင် တုန်ယင်လာခဲ့တယ်။ သူမ သိပ်ကို ဂုဏ်ယူရတဲ့ ပုံမှန် တည်ငြိမ်ခိုင်မာနေတဲ့ ကိုယ်ဟန်က လေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုင်ဖူးတဲ့သူလိုမျိုး ယိမ်းယိုင်လာခဲ့တယ်။

"သူ့ရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုတွေကို နားမထောင်နဲ့" လို့ အမျိုးသမီး စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒါက သူ့ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည် ပဲ၊ သူက မင်းရဲ့ စိတ်ထဲကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ပြီး သူ့အတွက် အခွင့်ကောင်းယူဖို့ အဲဒါကို အသုံးပြုလိမ့်မယ်"

ဒီအစောင့်အရှောက်ကို 'မော့ကင်းဂျေး' လို့ ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိနေတာလေ။

သူက မြန်ဆန်သလို မာနလည်း ကြီးတယ်။ သူက ရယ်မောလှောင်ပြောင်ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ပစ်ချက်ကို လွဲချော်သွားအောင် လုပ်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်းသာ အဲဒီထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားပြီဆိုရင် ပြန်လှည့်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူး။

ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းတဲ့သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုပဲ။

"အစ်မ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ပစ်လေ" လို့ ဇိုင်ယွန် က စိတ်မရှည်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ မော့ကင်းဂျေး က တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်နေတာကို သူမ ဘာလို့ လေးကို မပစ်လွှတ်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေလဲဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတာလေ။ သူကိုယ်တိုင် လေးကို သေချာတောင် မကိုင်တတ်ပေမဲ့ အဲဒါကို မှန်အောင် ပစ်နိုင်တယ်လို့တောင် သူ တွေးနေမိတယ်။

ရှီနာ က သက်ပြင်းကြီးကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။ အခုချိန်မှသာ သခင် မိုက်ကယ် ရဲ့ တည်ရှိနေမှုကို သူမ တကယ်ပဲ လွမ်းဆွတ်သွားခဲ့တယ်။ သူ မရှိတော့တဲ့အခါ ဖိအားတွေအားလုံး သူမရဲ့ ပခုံးတွေထက် ကျရောက်နေသလို ခံစားနေရတာလေ။

တုန်ယင်နေတဲ့ သူမရဲ့ လက်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း လေးကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ လက်က ပိုပြီးတော့တောင် တုန်ယင်လာခဲ့သေးတယ်။

'အာရုံစိုက်ထား' လို့ သူမကိုယ်သူမ ပြောလိုက်တယ်။ 'မင်း လူတိုင်းကို ကယ်တင်ရမယ်'

သူမက မော့ကင်းဂျေး ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လေးကြိုးကို လွှတ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ အဲလိုလုပ်လိုက်တာနဲ့ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေကြောင့် မြားရဲ့ လမ်းကြောင်းက အနည်းငယ် ရွေ့စောင်းသွားခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုကြီးမားလာကာ မြားက မီတာဆယ်ချီလောက် လမ်းကြောင်းလွဲပြီး သွားခဲ့တယ်။

ရှီနာ ရဲ့ ပစ်ချက်က မော့ကင်းဂျေး ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကနေ ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းသွားပြီးနောက် အောက်ဘက်ဆီ ကွေးညွှတ်သွားကာ တွင်းနက်ကြီးထဲကို ထိုးကျသွားခဲ့တယ်။

ဟစ်... ဟစ်... ဟစ်...

"ငါ မင်းအတွက် ပိုတောင် လွယ်သွားအောင် လုပ်ပေးထားတာကို မင်းက လွဲနေသေးတယ်"

အဲဒီအစောင့်အရှောက်က အောင်ပွဲခံတဲ့အနေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပျံသန်းနေခဲ့တယ်။ ဒါက ကျိုးပဲ့လွယ်နေပြီဖြစ်တဲ့ ရှီနာ ရဲ့ နှလုံးသားပေါ်ကို မလုံခြုံမှုနဲ့ သံသယဆိုတဲ့ သံမှိုတစ်ချောင်း ထပ်ရိုက်သွင်းလိုက်သလိုပါပဲ။

တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတာကို သိနေတဲ့အတွက် သူက အသံကျယ်ကြီးနဲ့ ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း သံသရာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်ခြင်း သံသရာထဲကို ကျဆင်းသွားပြီဆိုတာနဲ့ သူတို့အတွက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးလေ။

"အစ်မ..." လို့ ဇိုင်ယွန် က ရှုပ်ထွေးမှုနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေ ရောယှက်နေတဲ့ အသံနဲ့ ရေရွတ်လိုက်တယ်။ ဒါက သူမရဲ့ ပုံစံမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူမရဲ့ တစ်သက်လုံးမှာ ဒီလောက်တောင် ဝေးဝေးကြီး လွဲချော်သွားတဲ့ ပစ်ချက်မျိုး သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မပစ်ဖူးခဲ့ဘူး။

ဂျာကူ တောင်မှ အိပ်စက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကနေ ထလာခဲ့တယ်။

ရှီနာ က သူမရဲ့ ပစ်ချက်တွေ လွဲချော်နေတယ်။ ဒါက သိပ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလွန်းတာမို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အိပ်ချင်စိတ်တွေကိုတောင် လွင့်စင်သွားစေခဲ့တယ်။

"...အဆင်ပြေသွားမှာပါ..." လို့ ယူမီစု က သူမရဲ့ အစ်မကို တီးတိုးပြောလိုက်တယ်။ သူမက ရှီနာ ဆီ လျှောက်သွားပြီး စိတ်သက်သာရာရစေမယ့် ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုကို ပေးဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ရှီနာ က သူမကို အလျင်အမြန် တွန်းထုတ်လိုက်တာမို့ ယူမီစု နဲ့ တခြား ဒရာဂွန်ဘွန်း တွေကိုပါ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့တယ်။

"ငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ့လက်တွေ နည်းနည်း ချော်သွားလို့ပါ၊ ဒါပါပဲ"

သူမက မြားကျည်တောက်ထဲကနေ နောက်ထပ် မြားတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ လေးမှာ တပ်ဆင်လိုက်ပြန်တယ်။

လေးကြိုးကို အရင်ကထက်ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ဆွဲလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ အတူတူပါပဲ။

သူမ မြားကို ပစ်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူမ လက်တွေရဲ့ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေမှုကြောင့် မြားက တကယ် ရည်ရွယ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ လွဲချော်ပျံသန်းသွားခဲ့တယ်။

မော့ကင်းဂျေး က ထပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်ပြန်တယ်။ အဲဒီမြားတွေကို ရှောင်တိမ်းဖို့ သူ့ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ အမြန်နှုန်းကိုတောင် သုံးစရာ မလိုခဲ့ဘူး။ မြားတွေက လမ်းကြောင်းနဲ့ အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာကိုး။

သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဒေါသနဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေ ကြီးထွားလာတာကို ခံစားရရင်း ရှီနာ က မြားတစ်စင်းပြီးတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ မော့ကင်းဂျေး ဆီကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပစ်လွှတ်လိုက်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပစ်လိုက်တဲ့ မြားတိုင်းနဲ့အတူ သူမရဲ့ ပစ်မှတ်က ပိုပိုပြီး ဆိုးရွားလာပုံပေါ်တယ်။

"...အစ်မ... အစ်မ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" လို့ ဇိုင်ယွန် က ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ ပစ်မှတ်ကိုတောင် မှန်အောင် မပစ်နိုင်ရတာလဲ"

ဂျာကူ က သူ့ကို ရှီနာ ဆီကနေ ချက်ချင်း ဆွဲခွာလိုက်တယ်။ "တော်တော့" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် သူက ရှီနာ ဘက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။ "ဘာများ မှားယွင်းနေလို့လဲ၊ မင်း ငါတို့ကို ပြောပြလို့ ရပါတယ်" လို့ သူက သူမကို သတိပေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ရှီနာ က ရှင်းပြဖို့ ငြင်းဆန်ရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ သူမလက်တွေရဲ့ တုန်ယင်နေမှုကို အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားရင်း ဆက်ပစ်ဖို့ သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့တယ်။

သို့တိုင်အောင် သူမလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေပုံပဲ ပေါ်တယ်။

* * * * * * * *

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ ထိပ်မှာ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လူတစ်စု ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ဒီလူစုက သာမန်လူသားတွေ လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ကြဘူး။ သူတို့က သစ်ပင်အခြေခံ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့ရဲ့ ကျောပေါ်မှာ သစ်သားလေးတွေကို လွယ်ထားကြကာ သူတို့ရဲ့ အထင်ရှားဆုံးသော လက္ခဏာကတော့ ရှည်လျားတဲ့ နားရွက်တွေပါပဲ။

သူတို့က နတ်မျိုးနွယ် တွေလေ။

အနီရောင် ချောက်ကြီး ဆီကနေ သူတို့လိုအပ်တဲ့ အမှောင်သစ်သား ကို ရရှိပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့က အပြင်ထွက်ပေါက်ဆီ ချက်ချင်းပဲ ဦးတည်လာခဲ့ကြတယ်။

ပြီးတော့ တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ သူတို့က ဒရာဂွန်ဘွန်း တွေနဲ့ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေ ပိတ်မိနေတဲ့ အဲဒီချောက်ကမ်းပါးထက်ကိုပဲ ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။

"သခင်မ ဖဲရန်... သူတို့က ဒီအစောင့်အရှောက်ကြောင့် တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်နေပုံပဲ" လို့ အသားညိုညို နတ်မျိုးနွယ် တစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး နတ်မျိုးနွယ် က လက်ရှိအခြေအနေကို သာမန်အကြည့်တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မော့ကင်းဂျေး ရဲ့ အားနည်းချက်ကို တစ်ခါတည်းနဲ့ မြင်သွားခဲ့တယ်။

"ငါတို့ သူတို့ကို ကူညီပေးရမလား" လို့ နတ်မျိုးနွယ် တစ်ယောက်က မေးလိုက်တယ်။ "သူတို့က အဝေးပစ်သမားတစ်ယောက်ကို တော်တော်လေး လိုအပ်နေပုံပဲ"

တကယ်တော့ နတ်မျိုးနွယ် တွေက အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုတွေမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေအဖြစ် နာမည်ကြီးကြတယ်လေ။ ဒီအစောင့်အရှောက်ကို အနိုင်ယူဖို့ဆိုတာ သူတို့အတွက် အသက်ရှူရသလိုမျိုး ရိုးရှင်းလွယ်ကူနေမှာပဲ။

"အို... သူတို့ဆီမှာ အဝေးပစ်သမား ရှိနေပြီးသားပုံပဲ" လို့ နတ်မျိုးနွယ် တစ်ယောက်က ထူးဆန်းတဲ့ လေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ အဖြူရောင်အကြေးခွံတွေနဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်း တစ်ယောက်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် ရှီနာ က သူမရဲ့ လေးမှာ မြားတစ်စင်းကို တပ်ဆင်ပြီး မော့ကင်းဂျေး ဆီကို အလွန် ဆိုးရွားလှတဲ့ တိကျမှုနဲ့ ပစ်ခတ်နေတာကို သူတို့ မြင်လိုက်ရတယ်။

"အို... ဒါဆို သူမက အဝေးပစ်သမား မဟုတ်လောက်ဘူး" လို့ နတ်မျိုးနွယ် တစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။ "သူတို့က ငါတို့ရဲ့ အကူအညီကို တကယ် လိုအပ်နေပုံပဲ"

သူတို့အားလုံးက ဖဲရန် ဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူမဆီက စကားတစ်ခွန်း ထွက်လာတာနဲ့ နတ်မျိုးနွယ် တွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က လေးကနေ မြားကို ပစ်လွှတ်ပြီး မော့ကင်းဂျေး ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူပေးလိုက်မှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဖဲရန် က ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "ဒါက ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူး" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။ "ငါတို့ ဝင်မစွက်ဖက်ဘူး၊ ငါတို့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်တွေနဲ့ပဲ အနီရောင် ချောက်ကြီး ထဲကနေ ထွက်သွားကြမယ်"

သူတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ကို အသုံးပြုပြီး နတ်မျိုးနွယ် တွေက ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ တခြားတစ်ဖက်ဆီ မြားတွေကို အလွယ်တကူ ပစ်လွှတ်နိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုကာ အဲဒီနေရာဆီ တယ်လီပို့ လုပ်နိုင်တယ်လေ။ မော့ကင်းဂျေး ကို အနိုင်ယူပြီး တံတားကို ရယူဖို့ သူတို့ မလိုအပ်ခဲ့ဘူး။

* * * * * * * *

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှီနာ က သူမရဲ့ မြားတွေကို ဆက်ပစ်နေခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်မြားကမှ မထိမှန်ခဲ့ဘူး။

လွဲချော်သွားတဲ့ အကြိမ်တိုင်းနဲ့အတူ အသုံးမကျဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်က သူမရဲ့ နှလုံးသားဆီကို ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်နေခဲ့တယ်။

သူမက မိုက်ကယ် အားကိုးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်အဖြစ်၊ အကောင်းဆုံး အတွင်းရေးမှူးတစ်ယောက်အဖြစ် သူမကိုယ်သူမ အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားခဲ့တယ်။

သူမက အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ခံစားခဲ့ဖူးတယ်။ သူမကို လူတွေ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ဖူးတယ်။

ဒါပေမဲ့ စွမ်းရည် တွေနဲ့ ဒီဗာ တွေ ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူမက အရင်ကလောက်ကို အသုံးမကျတော့ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်။

သူမက မိုက်ကယ် ရဲ့ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်သင့်တာလေ။ သူ့ရဲ့ သက်တော်စောင့်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်နေခဲ့သူက သူမကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ မောင်နှမတွေ အားကိုးနိုင်တဲ့သူ၊ သူတို့ လိုအပ်ချိန်မှာ ကယ်တင်နိုင်မယ့် ရင့်ကျက်သူတစ်ယောက်အဖြစ် သူမကိုယ်သူမ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူမက မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။

သူမကိုယ်သူမတောင်မှ သူမ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ ပစ်မှတ်လေးကိုတောင် သူမ မှန်အောင် မပစ်နိုင်ရင် မိုက်ကယ် အားကိုးရတဲ့သူတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်လာနိုင်တော့မှာလဲ။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၀)

အခန်း(၇၁၀)

တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဆက်တိုက်ဆိုသလို အလွဲလွဲအချော်ချော် ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရှီနာဟာ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပိုပြီး စိမ်းသက်လာသလို ခံစားလာရတယ်. သူမအတွက် တတိယမြောက် လက်တစ်ဖက်လို ခံစားခဲ့ရဖူးတဲ့ လေးက အခုတော့ သူမကို ဆန့်ကျင်ငြင်းပယ်နေတဲ့ အရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ. သူမအနေနဲ့ ဒါကို နားမလည်နိုင်သလို အဲဒီလေးကလည်း သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို နားလည်မပေးနိုင်တော့ဘူး.

အဲဒီအချိန်တောအတွင်းမှာပဲ မော့ကင်းဂျေး က သူမဆီကို စော်ကားတဲ့စကားတွေနဲ့ သရော်လှောင်ပြောင်မှုတွေကို ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်နေပြီး သူမစိတ်ထဲက အားနည်းတဲ့ နေရာတွေကို အတိအကျ ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့တယ်. အဲဒါက သူ အတော်ဆုံး အလုပ်ပဲလေ.

"နင့် အရည်အချင်းက မလုံလောက်သေးဘူး"

"နင်က အဲဒီလေးနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး"

"မိုက်ကယ်က နင့်ကို မလိုအပ်ဘူး၊ ဘယ်သူမှလည်း မလိုဘူး".

ရှီနာက ဒီခံစားချက်ကို တိုက်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး အဲဒါတွေ မှားယွင်းကြောင်း သက်သေပြဖို့ တက်တက်ကြွကြွ ကြိုးပမ်းရင်း သူမစိတ်ထဲက အတွေးတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်.

သူမကိုယ်သူမ ဖိအားပေးပြီး ဒီထက်ပို လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် အရည်အချင်း ပိုရှိလာနိုင်တယ်. သူမ ပိုပြီး ပစ်ခတ်လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် ဒီလေးနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာနိုင်တယ်. ပြီးတော့ ကုမ္ပဏီမှာ တာဝန်တွေ ပိုယူလိုက်မယ်ဆိုရင် သူမက မိုက်ကယ်အတွက် ပိုပြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လာနိုင်တယ်.

သူမက လေးကို တတ်နိုင်သမျှ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြိုးကိုလည်း မြဲမြံစွာ ဆွဲကိုင်ထားလိုက်တယ်.

သူမက မြားကို မေးစေ့နားအထိ ဆွဲယူလိုက်ပြီး အနောက်ကို ဆက်ဆွဲထားလိုက်တယ်. သူမရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း လေးကို ကွေးညွှတ်နိုင်အောင် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလို လွဲချော်မှုတွေနဲ့ အမှားအယွင်းတွေကို သူမ ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မယ်.

လေးကို အတင်းကျပ်ဆုံး ဆွဲကိုင်ထားပြီး မော့ကင်းဂျေး ဆီကို ဂရုတစိုက် ချိန်ရွယ်ရင်း သူမ အာရုံစူးစိုက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်.

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အတွေးတွေက လွင့်မျောလာခဲ့တယ်.

'ငါ့ရဲ့ မောင်နှမတွေကို ကယ်တင်ရမယ်. သခင်လေး မိုက်ကယ်ကိုလည်း ကယ်တင်ရမယ်. ရီနေးတားကုမ္ပဏီကိုလည်း စနစ်တကျ ရှိနေအောင် ထိန်းသိမ်းရမယ်. ငါ ပိုသန်မာလာဖို့ လိုတယ်. ဒီကိစ္စကို ငါ လုပ်ကိုလုပ်ရမယ်'.

အဲဒီအတွေးတွေအားလုံး ခေါင်းထဲမှာ ပြေးလွှားနေတာနဲ့အမျှ သံသယ မျိုးစေ့တစ်ခုက သူမစိတ်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်သန်လာခဲ့တယ်.

သူမကို ဝန်ပိစေတဲ့ တာဝန်တွေက ပြီးမြောက်ဖို့အတွက် အရမ်းကို ခက်ခဲလွန်းနေတယ်. ဒီအရာတွေအားလုံးကို သူမ လုပ်နိုင်ပါ့မလား၊ အနည်းဆုံး တစ်ခုလောက်ဖြစ်ဖြစ်ကော လုပ်နိုင်ပါ့မလားလို့ သူမ စတင် တွေးတောလာမိတယ်.

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှီနာဟာ သူမခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် အားနည်းမှုတွေ ပျံ့နှံ့သွားသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်.

သူမ သွားကိုစေ့ထားပြီး မြားကို အတင်းအကျပ် ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်.

ဒါပေမဲ့ မြားက လေးပေါ်ကနေတောင် မထွက်ခွာသွားခဲ့ဘူး. မြားက ရှေ့ကို ခွေကျသွားပြီး သူ့နေရာမှာပဲ ရှိနေခဲ့တယ်.

"မဖြစ်ရဘူးလေ" လို့ သူမက တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်.

သူမ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်တယ်. သူမကိုယ်သူမ အရမ်း ဖိအားပေးလွန်းခဲ့တာမို့ အခုတော့ သူမရဲ့ လက်တွေက အလွန်အမင်း နွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ.

သူမ လေးကိုတောင် ဆက်မကိုင်ထားနိုင်တော့ဘူး. လေးက မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီး သူမဘေးမှာ ကျရောက်သွားတယ်.

အဲဒီအတွေးတွေအားလုံးက သူမကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်. ဒါတွေက တဖြည်းဖြည်း စုပုံလာခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မဏ္ဍိုင်ဖြစ်တဲ့ သခင်လေး မိုက်ကယ် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အခုအချိန်ကျမှသာ သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးရဲ့ အလေးချိန်ကို သူမ တကယ် ခံစားလိုက်ရတာပဲ.

မိုက်ကယ် ဗန်ဒါဘစ် လို့ခေါ်တဲ့ ပါရမီရှင်ရဲ့ ညာလက်ရုံး အမျိုးသမီး ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ တွေးရင်း သူမကိုယ်သူမ လှည့်စားနေခဲ့တာပဲ.

သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ သူ့ကို မှီအောင် လိုက်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့တာလေ.

နေ့ရောညပါ လေ့ကျင့်ပြီး လေးနဲ့မြားကလွဲလို့ ဘာကိုမှ မကိုင်တွယ်ဘဲ သူမရဲ့ ဒီဗာကို နိုးထစေနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပြီး မိုက်ကယ်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးဆိုတဲ့ နေရာနဲ့ သူမ ထိုက်တန်ကြောင်း လူတိုင်းနဲ့ သူမကိုယ်သူမ သက်သေပြနိုင်မယ်လို့ တွေးခဲ့တာလေ.

သူမရဲ့ မောင်နှမတွေ အလုံအလောက် ကြိုးစားအားမထုတ်တာတွေ၊ အချိန်တွေကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရာမှာ မသုံးစွဲတာတွေအတွက်တောင် သူမက လှောင်ပြောင် သရော်ခဲ့သေးတယ်.

ဒါပေမဲ့ လေ့ကျင့်သည်ဖြစ်စေ၊ မလေ့ကျင့်သည်ဖြစ်စေ ရလဒ်ကတော့ အတူတူပါပဲ. သူမက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းကို ရရှိချိန်နဲ့ မရရှိခင် အချိန်တွေကြားမှာ ပိုပြီး သန်မာလာတယ်လို့ မခံစားရဘူး.

သူတို့တွေ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး.

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှီနာဟာ သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်က နွေးထွေးတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်.

သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ဇိုင်ယွန်က သူမရဲ့ ကျောကို ပုတ်ပေးနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်.

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့ အစ်မ. ကျွန်တော် အဲဒီ မော့ကင်းဂျေး ရဲ့ တောင်ပံတွေကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး သူ့ကို ပျံသန်းခွင့် မပေးဘူး" လို့ သူက စိတ်အေးစေမယ့် အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်.

တခြားနေ့တွေမှာသာဆို သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် အဲဒီအပြုံးက အခုတော့ တိမ်မည်းတွေရှေ့က ငွေရောင်အနားကွပ်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ.

"နေပါဦး. ငါ အဲဒါကို ခုတ်ချလိုက်မယ်" လို့ ဂျာကူက သူ့ရဲ့ ကာတာနာဓားကို ဓားအိမ်ထဲက ဆွဲထုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်. "အဲဒီနောက်ကျရင် သူ ထွက်ပြေးနိုင်သေးလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့"

ပုံမှန်အားဖြင့် ပျင်းရိတတ်တဲ့ အစ်ကိုကြီးက အခုတော့ ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ခြေလှမ်းစတင်နေခဲ့ပြီ. သူက အားကိုးရမယ့် ပုံပေါက်နေတယ်.

ထို့နောက် ရှီနာဟာ သူမခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်လာတဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်. သူမ ဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ ယူမီစုက သူမရဲ့ ကျောနောက်မှာ ခေါင်းမှီထားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်.

"...အစ်မချည်းပဲ အားလုံး လုပ်စရာမလိုပါဘူး... ကျွန်မတို့ကို အားကိုးလို့ရပါတယ်" လို့ ယူမီစုက တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး အစောင့်အကြပ်ကို တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ဂျာကူနဲ့ ဇိုင်ယွန်တို့ဆီ သွားရောက် ပူးပေါင်းလိုက်တယ်.

ရှီနာက သူမရဲ့ မောင်နှမတွေကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်.

ဇိုင်ယွန်က မော့ကင်းဂျေး ကို ဖမ်းမိဖို့ လေထဲကို လက်သီးတွေ ပစ်သွင်းနေတယ်. ဂျာကူကတော့ ချောက်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် အစောင့်အကြပ်နောက်ကို လိုက်ဖမ်းရင်း လျှပ်စီးကြောင်းအစစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်. ပြီးတော့ ယူမီစုက မော့ကင်းဂျေး ရဲ့ ပျံသန်းရာလမ်းကြောင်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ အားကောင်းတဲ့ လေပြင်းတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ သူမရဲ့ လှံကို အသုံးပြုပြီး တစ်ဖက်ကို အတင်းအကျပ် တွန်းပို့နေခဲ့တယ်.

သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်လာခဲ့တယ်. "နင်တို့တွေ"

သူမက အသုံးမကျတဲ့ လူရှုပ်တစ်ယောက်လောက်ပဲ သဘောထားခဲ့တဲ့ ဇိုင်ယွန်က အခုတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး အားကိုးရတဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ.

အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ရှီနာဟာ သူမအတွင်းထဲက တစ်စုံတစ်ခု အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်.

ယူမီစု ပြောတာ မှန်တယ်. အဲဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအားလုံးကို သူမတစ်ယောက်တည်း သယ်ပိုးထားဖို့ မလိုဘူး.

သူမကသာ ဦးဆောင်ရမယ့်သူ၊ သူမကသာ ဒီအခြေအနေကနေ အားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ တွေးခဲ့တာက အရမ်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းရာ ကျနေခဲ့တာပဲ.

သူမက မောင်နှမတွေကို အပိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေလိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့တာ. ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့တွေက သူမတောင် မလုပ်နိုင်တဲ့ တာဝန်တွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေကြတာပဲ.

မော့ကင်းဂျေး ကို လေးနဲ့မြား သုံးပြီးမှ အနိုင်ယူဖို့ မလိုဘူး. ဂျာကူက သူ့ရဲ့ လျှပ်စီးမန္တန်တွေကို သုံးပြီး အနောက်ကနေ လိုက်ဖမ်းတဲ့နေရာမှာ ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နေတာပဲ.

သူမကသာ ဒီအခြေအနေကနေ သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မယ်ဆိုတဲ့ အချက်အပေါ် အရမ်းကို အာရုံစိုက်လွန်းနေတာကြောင့် အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်အောင် သူမကိုယ်သူမ လုံးဝ ပိတ်လှောင်ထားမိတာပဲ.

ဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်း လုပ်ရမယ့် အလုပ်မဟုတ်ဘူး. ဒါက စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ရမယ့် ကိစ္စပဲ.

သူမ တစ်ယောက်တည်းကသာ ရီနေးတားအဖွဲ့သား မဟုတ်ဘူး. သူတို့အားလုံးက ရီနေးတားအဖွဲ့သားတွေချည်းပဲ. သခင်လေး မိုက်ကယ် မရှိတော့ရင်တောင်မှ ဒီနိုင်ငံကို ဆက်ပြီး ရပ်တည်နိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့သူက သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး. တာဝန်ယူဖို့ အဆင်သင့်ရှိနေတဲ့ အရည်အချင်းရှိပြီး ပါရမီပါတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်. အဲဒါက မိုက်ကယ် အစကတည်းက စီစဉ်ခဲ့တဲ့ ပုံစံပဲလေ.

လူတိုင်းမှာ နိုင်ငံတော်နဲ့ နိုင်ငံတော် တိုးတက်ကြီးပွားရေးအတွက် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်တွေ ရှိနေအောင် သူက ဖန်တီးပေးခဲ့တာပဲ.

သူမက အဲဒါကို မေ့နေခဲ့တာပဲ.

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီရှုံးနိမ့်မှုက ရက်စက်တဲ့ သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ. သူမ တစ်ယောက်တည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းစရာ မလိုဘူး. ထမ်းလည်း မထမ်းနိုင်ဘူး. ဒါက လူတိုင်းအတွက် တာဝန်တစ်ခုပဲ.

သူမက မီသရယ်မှော်ဝင်ပစ္စည်း အဆင့်မြင့်လေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်.

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူမက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်. မော့ကင်းဂျေး ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သူမ မကြည့်တော့ဘူး. သူ့ရဲ့ ကျပန်း ပျံသန်းနေတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ ပျံသန်းမှုပုံစံတွေအတွက် သူမ စိတ်မပူတော့ဘူး. သူမ အဲလိုလုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ.

သူမ လုပ်ရမယ့် တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ မောင်နှမတွေရဲ့ အသံကို နားထောင်ပြီး လိုက်လုပ်ဖို့ပဲ.

"မင်း ဘယ်ကို ထွက်ပြေးနေတာလဲ သောက်ကောင်လေး" လို့ ဇိုင်ယွန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်သီးချက် တစ်ချက်စီတိုင်းက ချောက်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတဲ့ စူးရှတဲ့ အက်ကွဲသံတွေကို ဖန်တီးနေခဲ့တယ်.

ဒီအသံက ပဲ့တင်သံနဲ့ နေရာရှာဖွေတဲ့ စနစ်တစ်ခုလိုဖြစ်နေပြီး ရှီနာအနေနဲ့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားရင်တောင် လူတိုင်းရဲ့ တည်နေရာကို အတိအကျ ထောက်ပြနိုင်စွမ်း ရှိစေခဲ့တယ်.

"မင်း ထာဝရ ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး" လို့ ဂျာကူက မော့ကင်းဂျေး နောက်ကို လိုက်ဖမ်းရင်း အေးဆေးစွာ တီးတိုးပြောလိုက်တယ်. လျှပ်စီးကြောင်းအစစ်တစ်ခုလို သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက အစောင့်အကြပ်ရဲ့ ပျံသန်းမှုပုံစံတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်သတ်လိုက်တာမို့ ယူမီစုအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထိန်းချုပ်နိုင်သွားစေခဲ့တယ်.

"ဟား" လို့ ယူမီစုက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ လှံကို လှည့်ပတ်ကာ မော့ကင်းဂျေး ဆီကို ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်.

ဂျာကူက အစောင့်အကြပ်နောက်ကို လိုက်ဖမ်းပြီး လေဆင်နှာမောင်းဆီ တိုက်ရိုက် ဦးဆောင်သွားကာ သူတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို အတိအကျ ကျဆင်းသွားစေခဲ့တယ်.

သူ့ဆီကို ပစ်လွှတ်လာတဲ့ ဧရာမ လေပြင်းတွေကြောင့် မော့ကင်းဂျေး ဟာ သူ့ရဲ့ တောင်ပံတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားပြီး လေပြင်းတွေက သူ့ကို အရှေ့ဘက်ဆိုတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းဆီကို အတင်းအကျပ် တွန်းပို့လိုက်တော့တယ်.

ဒီအခွင့်အရေးက ရှီနာအတွက် တည့်တည့်ပစ်ခတ်နိုင်မယ့် အနေအထားတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်တော့တာပဲ.

* * * * * * *