အခန်း (၇၁၁-၇၁၂)

အခန်း(၇၁၁)

ရှီနာက တစ်ခါတုန်းက လွဲချော်ခဲ့ဖူးတဲ့ မြှားတစ်စင်းကို ကုန်းကောက်လိုက်ပြီး သူ့လေးထဲ ပြန်တင်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ လေးကြိုးကို ဆွဲတင်ရင်း မော့ကင်းဂျေးကို ချိန်ရွယ်လိုက်ချိန်မှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တစ်စုံတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ အေးချမ်းသွားတယ်။

သူ စိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားတယ်။

သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ဖို့အတွက် တွက်ချက်မှုတွေကို စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူ့မောင်နှမတွေက အလုပ်အားလုံးကို သူ့အစား လုပ်ပေးလိုက်ကြပြီလေ။

သူလုပ်ရမှာက လေးကြိုးကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး လွှတ်ပေးဖို့ပဲ ရှိတယ်။

သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သဘာဝအတိုင်း မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ခြေထောက်တွေကို ပုခုံးအကျယ်အတိုင်း ဖြန့်ထားကာ ပုခုံးတွေကိုလည်း တတ်နိုင်သလောက် ဖြေလျှော့ထားလိုက်တယ်။

လေးက အခုဆိုရင် တုန်ခါမနေတော့ဘူး။ သူလည်း လေးကို အစွမ်းကုန် ဆုပ်ကိုင်ထားတာမျိုး မလုပ်တော့ဘူး။ လေးကြိုးကိုလည်း တတ်နိုင်သလောက် အားအကုန်သုံးပြီး ဆွဲမနေတော့ဘူး။

သူက လေးကို တည်ငြိမ်တဲ့ ဆုပ်ကိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ရုံလောက်ပဲ အားသုံးပြီး ကိုင်ထားလိုက်တယ်။

သူ အားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီ။ သူ့စိတ်၊ သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်ဗီဇတွေကိုပဲ အလုပ်လုပ်ခွင့် ပေးလိုက်တယ်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ မလုံခြုံမှုတွေ၊ သံသယတွေနဲ့ ပြည့်နှက်မနေတော့ဘူး။ သူ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်အကြောင်း ဘာမှ တွေးမနေတော့ဘူး။ သူ့စိတ်က အခုဆိုရင် ပစ်မှတ်ကိုပဲ မြင်နေတဲ့ ဗလာနယ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။

သူ မသိလိုက်တဲ့ကြားထဲမှာပဲ သူ့နှလုံးသားထဲက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေက စတင်ပြီး ပွင့်အာလာတယ်။

တာအိုနှလုံးသားရဲ့ စွမ်းအားအမျှင်တန်းတွေက သူ့နှလုံးသားဆီကနေ စတင်ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် လှည့်ပတ်သွားကာ လေးကို ကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက်ဖဝါးဆီ ရောက်သွားတယ်။

ဒါက သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှု၊ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ စတင်မြှင့်တင်ပေးနေတယ်။ ပိုပြီး သန်မာချင်တဲ့ ဖိအားတွေကို လက်လွှတ်လိုက်ခြင်းက သူ တောင်မှ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်နိုင်ဖို့ လမ်းစ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့အရေပြားဆီကနေ စတင် လွင့်ပျံလာတယ်။

သူ့စိတ်နဲ့ ကိုယ်နဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ လေးကလည်း သူ့နဲ့အတူတူ တောက်ပလာခဲ့တယ်။

* * * * * * * *

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နတ်မျိုးနွယ်တွေက ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ ဟိုဘက်အခြမ်းကို ရောက်နှင့်နေပြီ။

သူတို့ရဲ့ မြှားတွေက တာအိုနှလုံးသားကြောင့် စွမ်းအားတွေ အပြည့်နဲ့ဖြစ်နေပြီး အဲဒီစွမ်းအားကိုပဲ သုံးကာ အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ နောက်တစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း ရောက်သွားနိုင်တဲ့ တယ်လီပို့စွမ်းရည်လိုမျိုး အသုံးပြုသွားကြတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ အစောင့်ကိုတောင် တိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။

သူတို့က အကူအညီတောင်းနေတဲ့ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေကို ကူညီဖို့ ကမ်းလှမ်းတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့က အစောင့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတာမို့ လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရတယ်။

"ဟို အဖြူရောင်နဲ့ တစ်ယောက်ကတော့ မြှားတစ်စင်းမှ မထိလို့ စိတ်ညစ်နေပုံပဲ" လို့ နတ်မျိုးနွယ်တစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်တယ်။

"သူ့လေးကလည်း ထူးဆန်းလိုက်တာ။ အဲဒီအရာနဲ့ရော ပစ်လို့ ရပါ့မလား" လို့ နောက်တစ်ယောက်က သိချင်စိတ်နဲ့ မေးတယ်။

"သူ စိတ်မပျက်သင့်ပါဘူး။ ငါတို့ နယ်မြေက မဟုတ်တဲ့သူတွေက လေးပစ်နည်းကို သင်ယူရတာ အမြဲတမ်း ခက်ခဲကြတာပဲလေ" လို့ နတ်မျိုးနွယ်တစ်ယောက်က ပြောတယ်။

ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေက လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါတွေ ဖြစ်ကြတဲ့အတွက် သူတို့မှာ စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ပေးမယ့် တာအိုနှလုံးသား မရှိကြဘူး။ နတ်မျိုးနွယ်တွေလို တစ်သက်လုံး လေ့ကျင့်မှုနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိတဲ့သူတွေအတွက်တော့ ဒီလိုအဆင့်ရှိတဲ့ အစောင့်ကို အနိုင်ယူနိုင်ဖို့ လေးပစ်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေး ခက်ခဲမှာပဲ။

နတ်မျိုးနွယ်တွေကတော့ သဘာဝအတိုင်း တခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်မပါတတ်ကြဘူး။

ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေက မော့ကင်းဂျေးကို အနိုင်ယူဖို့ သူတို့အချိန်တွေကို အလကားဖြုန်းချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သူတို့ ဘာမှ ထပ်ပြောတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

သူတို့က နောက်လှည့်ပြီး ထွက်ပေါက် တံခါးတွေဆီကိုပဲ လျှောက်သွားကြတော့တယ်။

သူတို့ ရှေ့ကို နည်းနည်းလေး လျှောက်လိုက်တာနဲ့ အနီရောင် ချောက်ကြီးထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်တော့မှာပါ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူတို့နောက်ကနေ လေတိုးသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။

သူတို့ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေမယ့် အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။

မြှားတစ်စင်းတောင် ပစ်ဖို့ ခက်ခဲနေတဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ မိန်းကလေးက အခုတော့ အကောင်းဆုံး ပုံစံနဲ့ စိတ်အေးလက်အေး ရပ်နေနိုင်ပြီလေ။

သာမန်ဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ အဖြူရောင် အကြေးခွံတွေသာ မရှိရင် သူတို့တွေ သူ့ကို နတ်မျိုးနွယ်တစ်ယောက်လို့တောင် ထင်မိသွားမှာပဲ။

"သူ... သူ တောက်ပနေတယ်" ရှီနာကို ဝန်းရံထားတဲ့ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကို လက်ညှိုးထိုးရင်း နတ်မျိုးနွယ်တစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်တယ်။

သူ့ဆီက ခံစားရတဲ့ စွမ်းအားက သူတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားတွေကနေ ရတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ အရမ်းတူနေတယ်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ"

လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုစွမ်းအားမျိုးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း လုံးဝ မရှိသင့်ဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ ဖာရမ် သတိထားမိတာက အဲဒါတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။

သူ မျက်လုံးကို ကျဉ်းပြီး ရှီနာလက်ထဲက လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

သူတို့ ရောက်လာတုန်းက ဒီလေးကို မြင်တော့ တိုက်ဖို့အတွက် မဟုတ်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လက်နက်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ သမားရိုးကျ လေးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်ဖြစ်မလဲဆိုတာ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ရှီနာ ပစ်တိုင်း ပစ်တိုင်း လွဲနေတာကလည်း သူ့လက်ထဲက ဒီလိုလေးကို ပိုပြီး ယုံကြည်ချက် လျော့နည်းစေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ရှီနာဆီက တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဖာရမ်တို့အဖွဲ့ဟာ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ လေးမှာလည်း သူမနဲ့အတူတူ စွမ်းအားတွေ တောက်ပနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒါဆိုရင် တစ်ခုပဲ ဖြစ်နိုင်တော့တယ်။

ဒါက မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်းပဲ။

ဒါပေမဲ့ နတ်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေ၊ စာအုပ်တွေ၊ စာလိပ်တွေထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ လေးအကြောင်း ဘာမှတ်တမ်းမှ မရှိခဲ့ဘူး။

ဖာရမ် သတိထားမိတာက သူတို့ဆီမှာ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း လေးတွေနဲ့တောင် ယှဉ်ရင် ဒီလေးရဲ့ အရည်အသွေးက အရမ်းကို ကောင်းနေတာပဲ။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ဒီလေးက သူတို့ရဲ့ သမိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ တစ်ခါလောက်တော့ မှတ်တမ်းဝင်နေသင့်တာပေါ့။

ရှီနာက သူ့လေးကြိုးကို စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ဆွဲလိုက်တယ်။

"အဲဒါနဲ့တင် လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ဖာရမ်က တီးတိုးပြောလိုက်တယ်။ "ဒီအစောင့်က အရမ်းမြန်တယ်။ အဲဒီပစ်မှတ်ကို ထိဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အရှိန်ရအောင် မြှားကို နှစ်ဆပိုဆွဲမှ ဖြစ်မှာ"

လေးပစ်ကျွမ်းကျင်သူတွေဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့က လေးကိုကြည့်ရုံနဲ့ စွမ်းအားကို ခန့်မှန်းနိုင်ကြတယ်။ သူ့အမြင်အရဆိုရင် ရှီနာရဲ့ မြှားက အစောင့်ကို မထိဘဲ အဝေးကြီးမှာတင် ကျသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။

နတ်မျိုးနွယ်တွေ အားလုံးရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကလည်း အတူတူပါပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှီနာက မြှားကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။

မြှားက အရမ်းမြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ လေထဲကို ထိုးဖောက်သွားတာကို မြင်တော့ နတ်မျိုးနွယ်တွေ အံ့အားသင့်သွားတယ်။

ဒါက တန်ခိုးစွမ်းရည်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ခေတ်သစ် လေးရဲ့ စက်မှုနည်းပညာနဲ့ ရရှိလာတဲ့ သက်သက်မဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားသာချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။

"ဒါ ဘာလေးလဲ"

"ဒါက ငါ့ရဲ့ လေးထက်တောင် ပိုသန်မာနေသေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အရမ်းပေါ့ပါးနေတာပဲ။ သူ့လက်ပေါ်မှာ လေးက ဘယ်လောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပျော့ကျသွားလဲ ကြည့်စမ်း။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မြှားကို ဒီလောက်မြန်မြန် ပစ်နိုင်ရတာလဲ"

မြှားက လေထဲကို ထိုးဖောက်ပြီး ခေါင်းဆီ တည့်တည့် ပစ်သွားတာကို မြင်တော့ မော့ကင်းဂျေး အံ့အားသင့်သွားတယ်။

သူ အတောင်ပံတွေကို ခတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ် စွမ်းရည်ကို သုံးကာ သူ့အခြေအနေနဲ့အညီ လက်တွေ့ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တယ်။

သူက မြှားရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို စတင် ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။

သာမန်ဆိုရင်တော့ မြှားက မော့ကင်းဂျေးရဲ့ ပျံသန်းနေတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကွေးပြီး ထိမှန်ရမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ဘယ်က အပေါ်လဲ၊ ဘယ်က အောက်လဲဆိုတာကိုတောင် မေ့သွားသလို ဖြစ်သွားတယ်။

မြှားက ရုတ်တရက် အပေါ်ကို ကွေးတက်သွားပြီး မျက်နှာကြက်ဆီ လမ်းလွဲသွားတယ်။

ရှီနာ တစ်ခါထပ်ပြီး သူ့ပန်းတိုင်ကို မရောက်ဘဲ ကျရှုံးသွားသလိုပဲ။ သာမန်လူနဲ့ စွမ်းရည်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူ ကြားက ခြားနားချက်ကို သူ မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ဘူးလို့ ထင်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အကုန်ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ ထင်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ ရှီနာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သူ့အပေါ်ဘက်မှာ ဧရာမ ဥကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်။ သူ့အခွံပေါ်မှာ မျက်လုံးတစ်လုံးကို ထွင်းထုထားပြီး အဲဒီမျက်လုံးမှာ ပတ်ပတ်လည် ဖြန့်ကျက်နေတဲ့ လိုင်းတွေက အရာအားလုံးကို သိမြင်နိုင်စွမ်းရှိတာကို သင်္ကေတ ပြုနေသလိုပါပဲ။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၀)

အခန်း(၇၁၂)

ဖဲရန် နဲ့ နတ်မျိုးနွယ်တွေက ရှီနာရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဒီဗာ လို့ထင်ရတဲ့အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ စကားတောင်မပြောနိုင်အောင် ဆွံ့အသွားခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ သူမက လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါပဲဟာကို။ သူမရဲ့ စွမ်းအားက တာအိုနှလုံးသားထဲကနေပဲ ထွက်ပေါ်လာသင့်တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ သက်သေကတော့ ရှင်းနေတာပဲ။ အဲဒါက ရှီနာရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ပေါ်လာပြီး မက်ဂ်နက်တစ်တစ်ယောက်ဆီကနေမှန်း အလွယ်တကူ သိနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ တောက်ပနေခဲ့တယ်။

ရုတ်တရက်ပဲ တန်ခိုးစွမ်းရည် အမျှင်တန်းတစ်ခုက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို တည်ရှိနေတဲ့ ရှီနာရဲ့ နှလုံးသားထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာကြက်ဆီ ဦးတည်သွားနေတဲ့ မြားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။

မော့ကင်းဂျေး ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် တန်ခိုးစွမ်းရည်ကိုတောင် လွှမ်းမိုးသွားပြီဆိုတာ သူ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ မြားရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ရုတ်တရက် ပြန်လည်သက်ဝင်လာပြီး မူလပစ်မှတ်ဖြစ်တဲ့ အစောင့်အကြပ်ဆီကို အောက်ဘက်ကွေးဆင်းသွားစေခဲ့တယ်။

မော့ကင်းဂျေး က ချက်ချင်းပဲ အတောင်ပံတွေကို ခတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ သာလွန်တဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ လေထဲမှာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုကာ မြားရဲ့လမ်းကြောင်းကနေ ရှောင်တိမ်းလိုက်တယ်။

ရှီနာရဲ့မြားက အောက်ဘက်ကို ဆက်လက်ပျံသန်းသွားပြီး အောက်ခြေမရှိတဲ့ တွင်းနက်ကြီးဆီကိုပဲ ဦးတည်သွားနေပုံရတယ်။

အစောင့်အကြပ်ကတော့ တိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ပြီလို့ ထင်သွားတာမို့ ရှီနာ ထပ်လွဲသွားတာကို လှောင်ပြောင်တဲ့အနေနဲ့ ပါးစပ်ဟပြီး အော်ရယ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်အကြာမှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘယ်ကနေရောက်လာမှန်းမသိတဲ့ အပေါက်ဟောင်းလောင်းကြီးတစ်ခု သူ့ကိုယ်လုံးပေါ်မှာ ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

"ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်" လို့ နတ်မျိုးနွယ်တွေထဲက တစ်ယောက်က တွင်းနက်ကြီးဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ရှီနာရဲ့ မြားက မော့ကင်းဂျေး ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်လို့ ထင်ရတဲ့အရာတစ်ခုကို ဖောက်ထွင်းပြီး တစ်နေရာတည်းမှာ စိုက်ဝင်နေခဲ့တယ်။

"ဝိုး... အစ်မ သူ့ကို ထိသွားပြီ" လို့ ဇိုင်ယွန်က အားပေးလိုက်တယ်။ "အစ်မ အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ"

ရှီနာက မော့ကင်းဂျေး ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါက သူမရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်လေ။

သူမက ဘာမှတောင် မတွေးဘဲ မသိစိတ်ကနေ အဲဒါကို အသုံးပြုခဲ့တာဖြစ်တယ်။

မော့ကင်းဂျေး က မြားရဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ ရှောင်တိမ်းဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုတာကို သူမ သိထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာတော့ ပစ်မှတ်ကလွဲပြီး တခြား ဘာကိုမှ မတွေးသင့်ဘူးဆိုတာကို သူမ သိနေခဲ့တယ်။ မြားက နောက်ထပ် ဘယ်ကိုရောက်သွားမလဲဆိုတာ ဒါမှမဟုတ် လေတိုက်ခတ်မှုက ဘယ်လိုသက်ရောက်နိုင်မလဲဆိုတာကို သူမ မတွေးသင့်ဘူး။ အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားပြီး ပစ်မှတ်က လုံးဝ ငြိမ်သက်နေသလိုမျိုး သဘောထားကာ သူမက ပစ်မှတ်ကို ထိအောင် ပစ်ဖို့ပဲ လိုအပ်တာလေ。

ပြီးတော့ အဲဒါက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မော့ကင်းဂျေး က လမ်းကြောင်းပေါ်ကနေ ရှောင်ထွက်သွားပေမဲ့ သူမရဲ့မြား စိုက်ဝင်ဖို့အတွက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက နောက်မှာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တယ်။

အဲဒီပုံရိပ်ယောင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မူလပစ်မှတ်က ဘယ်လောက်ပဲဝေးဝေး ဒါမှမဟုတ် ဘယ်နေရာမှာပဲရှိနေပါစေ ထိခိုက်ဒဏ်ရာက သူ့ဆီကို ချက်ချင်း ကူးစက်သွားမှာပဲ။

ဒါက သူမရဲ့ စွမ်းအားအသစ်ဖြစ်တယ်။

မြားကို ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ပစ်မှတ်ကို မြင်နေရသရွေ့ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်နေပါစေ ကိစ္စမရှိဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ ထိသွားမှာပဲ။

ကျီ. . .

သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးထဲ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာတဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတာမို့ မော့ကင်းဂျေး က အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ သူ အရင်က ဒီလိုခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ဘူး။ သူ အရမ်းကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့တဲ့ အမြန်နှုန်းက အခုတော့ အသုံးမဝင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ရုတ်တရက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရင်ဘတ်က အပေါက်ဆီကနေ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေကို အပြင်ဘက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။

"ပြီးသွားပြီ" လို့ ဖဲရန် က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။ မော့ကင်းဂျေး က သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော သက်စောင့်စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်ကို ယိုစိမ့်ထွက်လာစေခဲ့တာမို့ လုံးဝ သေဆုံးမသွားခင် စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက်ပဲ အချိန်ကျန်တော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းတစ်ခုလုံး စတင် တုန်ခါလာခဲ့တယ်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" လို့ ဇိုင်ယွန်က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အတွေ့အကြုံ အများဆုံး စွန့်စားရှာဖွေသူတွေတောင် ဒီဖြစ်ရပ်ကို ရှင်းမပြနိုင်ကြဘူး။

တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ။

ပြီးတော့ အရာအားလုံးက ချောက်ကမ်းပါးဘေးက နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်နေတဲ့ တွင်းနက်ကြီးထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့ တူတယ်။

အောက်ခြေဆီကနေ တအုန်းအုန်းမြည်သံတွေ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက် အမှောင်ထုထဲကနေ ခန္ဓာကိုယ် အများအပြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တစ်ခုချင်းစီက သူတို့ ထွက်လာတဲ့ တွင်းနက်ကြီးလိုပဲ မှောင်မည်းနေကြတယ်။

နတ်မျိုးနွယ်တွေက ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို အလွန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြတယ်။

"ဟာ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ဖဲရန် က သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ အပြည့်နဲ့ အဲဒီ မှောင်မည်းနေတဲ့ သတ္တဝါတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့ နတ်မျိုးနွယ်တွေလိုပဲ သူမလည်း အံ့ဩနေခဲ့တယ်။ သူတို့က ဒီနေရာမှာ ဒီကောင်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ကြဘူးလေ။

သူမက ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေဆီ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဲဒီသတ္တဝါတွေရဲ့ အန္တရာယ်ကို သတိပေးလိုက်တယ်။

"ဒါတွေက အမှောင်နတ်ဆိုး တွေပဲ" လို့ သူမက အော်ပြောလိုက်တယ်။

အမှောင်နတ်ဆိုး တွေက ဓာတ်ငွေ့လို အရိပ်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားသလို ရှိနေပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အတောင်ပံပါတဲ့ နတ်မျိုးနွယ်တွေနဲ့ အလွန် ဆင်တူတယ်။ သူတို့ရဲ့ ယုတ်မာပြီး ရက်စက်တဲ့ သဘာဝကို ထင်ဟပ်နေသလို သူတို့ကို သန့်စင်တဲ့ အမှောင်ထုသက်သက်နဲ့ ဖန်တီးထားတာဖြစ်တယ်။

"သူတို့က နတ်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ တိုင်းပြည်မှာပဲ နေသင့်တာလေ" လို့ ဖဲရန် က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။ "သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

သူတို့က နတ်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ တိုင်းပြည်နဲ့ ကမ္ဘာတစ်ဝက်လောက် ဝေးကွာတဲ့ နေရာမှာ ရောက်နေတာဖြစ်တယ်။ အမှောင်နတ်ဆိုး အနည်းငယ်က ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ဘဲ ဒီလောက်ဝေးတဲ့ ခရီးကို ဖြတ်သန်းလာနိုင်တယ်ဆိုတာ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီ အမှောင်နတ်ဆိုး တွေကို ဒီနေရာဆီ ခရီးသွားခွင့်ပြုမယ့် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးတဲ့ ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှာ ရှိမနေဘူးဆိုရင်ပေါ့。

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမှောင်နတ်ဆိုး တွေက နတ်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အိပ်မက်ဆိုးတွေဖြစ်တယ်။

သူတို့က နတ်မျိုးနွယ်တွေကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ဖို့ နတ်ဘုရားတွေ ဖန်တီးထားတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ တူတယ်။

နတ်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ သဘာဝ အာရုံခံနိုင်စွမ်းနဲ့တောင် သူတို့ကို သတိထားမိဖို့ဆိုတာ လုံးဝ နီးပါး မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါတင်မကသေးဘဲ သူတို့ရဲ့ ပျံသန်းမှု ပုံစံတွေကလည်း နတ်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ သဘာဝနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတယ်။ အမှောင်နတ်ဆိုး တွေက နတ်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေနဲ့ သူတို့ မြားပစ်တဲ့ ပုံစံတွေအားလုံးကို သိနေပုံရတယ်။

မှန်ကန်တဲ့ ပါရမီနဲ့ လေ့ကျင့်မှုရှိတဲ့ နတ်မျိုးနွယ်တွေသာ ဒီသတ္တဝါတွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဖဲရန် ရဲ့ အဖွဲ့ထဲမှာ အဲဒီလိုလူ တစ်ယောက်မှ မပါခဲ့ဘူး။

အဖွဲ့တစ်ခုမှာ အမှောင်နတ်ဆိုး တွေကို အနိုင်ယူမယ့် နည်းလမ်းတွေကို သိထားတဲ့ နတ်မျိုးနွယ် အနည်းဆုံး တစ်ယောက်ပါဝင်ဖို့က ထုံးစံတစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့ ဖဲရန် နဲ့ တခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေအပြင်ဘက်မှာ အမှောင်နတ်ဆိုး တွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ဆုံတွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သိထားတာမို့ အဆင်ပြေလောက်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ထင်တာ မှားသွားခဲ့တယ်။ သူတို့ လက်ရှိ ရောက်နေတဲ့ နေရာမှာတင် နေရာဒေသဆိုင်ရာ ကမောက်ကမဖြစ်မှုတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ကြဘူးလေ။

"ငါတို့ အခုပဲ ထွက်သွားရမယ်" လို့ ဖဲရန် က ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေကို ပြောလိုက်တယ်။

ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းတာက မော့ကင်းဂျေး ကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီးတာနဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ပလက်ဖောင်းတစ်ခုက အလယ်မှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရှီနာနဲ့ သူမရဲ့ မောင်နှမတွေကို ဖြတ်ကူးခွင့် ပြုလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ထွက်သွားမယ့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဖဲရန် တစ်ယောက် လုံးဝကို အံ့ဩမှင်တက်သွားခဲ့တယ်။

ရှီနာက သူမရဲ့ မြားကျည်တောက်ထဲကနေ နောက်ထပ် မြားတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လေးပေါ် တင်လိုက်တယ်။

သူမက အမှောင်နတ်ဆိုး တွေကို အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။

"မင်း မလုပ်နိုင်..."

ဖဲရန် သူမရဲ့ သတိပေးစကားကို ဆက်မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ ရှီနာက သူမနဲ့ အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ အမှောင်နတ်ဆိုး ဆီကို မြားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်။

အတောင်ပံတွေနဲ့ နတ်မျိုးနွယ်တွေလို ရှည်လျားတဲ့ နားရွက်တွေပါတဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ အရိပ်သတ္တဝါက သူ့ရဲ့ မူလနေရာကနေ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ သူ ထွက်သွားတဲ့ နေရာနဲ့ မီတာအနည်းငယ်အကွာမှာ နောက်ထပ် အမှောင်နတ်ဆိုး နှစ်ကောင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒါက အမှောင်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး အန္တရာယ်အရှိဆုံး အရာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က ပစ်လိုက်လို့ လွဲသွားတိုင်း သူက အမြဲတမ်း ပွားများသွားတတ်တယ်။

ဒါကြောင့်မို့ ဖဲရန် က အားလုံးကို ထွက်သွားစေချင်ခဲ့တာ။ အမှောင်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက သူ့ကို လုံးဝ မရင်ဆိုင်တာပဲ ဖြစ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှီနာရဲ့ ဥဒီဗာက တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးတော့ တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်။

အမှောင်နတ်ဆိုး ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက သူ ထွက်သွားတဲ့ နေရာမှာ ပြန်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ခဏတောင် မကြာလိုက်ဘဲ မြားက သူ့ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့တယ်။

အမှောင်နတ်ဆိုး နှစ်ကောင်က သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်ဘတ်တွေကို ရုတ်တရက် ဖိကိုင်လိုက်ကြတယ်။

ထို့နောက် သူတို့က မည်းမှောင်တဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့တယ်။

"သူမ လုပ်နိုင်သွားပြီ"

"သူမ အမှောင်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ပြီ"

ရှီနာက အမှောင်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို ဘယ်လောက် လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ဖြတ်လိုက်လဲဆိုတာကို ကြည့်ပြီး ဖဲရန် နဲ့ တခြား နတ်မျိုးနွယ်တွေ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေက နတ်မျိုးနွယ်တွေသာ ဒီအကြောင်းကို သိခဲ့ရင် သူတို့လည်း သေချာပေါက် အရမ်း အံ့ဩသွားကြမှာပဲ။

အမှောင်နတ်ဆိုး တွေက တကယ့်ကို ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်တာမို့ သူတို့ကို သတ်နိုင်ရင် ဆုကြေးငွေတွေ အမြဲတမ်း ပေးထားလေ့ရှိတယ်။

ရှီနာရဲ့ ဥဒီဗာက သူရဲ့ ပထမဆုံး အမှောင်နတ်ဆိုး ကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်တာမို့ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ လှုပ်ခါသွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီမှာတင် ပြီးမသွားခဲ့ဘူး။ ရှီနာက သူမရဲ့ လေးပေါ်ကို နောက်ထပ် မြားတစ်စင်း တင်လိုက်ပြီး နောက် အမှောင်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်တယ်။

* * * * * * * *