အခန်း (၇၁၃-၇၁၄)

အခန်း(၇၁၃)

ရှီနာက သူမရဲ့ မြားကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပေမဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရတဲ့ အမှောင်နတ်ဆိုး က မြားလမ်းကြောင်းကနေ အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းသွားပြီး မီတာအနည်းငယ်အကွာမှာ သူ့ကိုယ်သူ ပွားလိုက်ပြန်တယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ဖန်ပြန်ပြီး သူထွက်သွားတဲ့နေရာမှာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တာမို့ အမှောင်နတ်ဆိုး ဘယ်ကိုပဲ ထွက်သွားထွက်သွား မြားကတော့ မူလပစ်မှတ်ကိုပဲ ထိမှန်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက် မီးခိုးငွေ့တွေအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး နောက်ထပ် အမှောင်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်နိုင်တယ်။

ရှီနာက မြားတစ်စင်းပြီးတစ်စင်း တင်ကာ အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်နေခဲ့တယ်။ သူမက မြား ပစ်မှတ်ကို ထိတဲ့အထိတောင် စောင့်မနေခဲ့ဘူး၊ ထိမယ်ဆိုတာကို သူမ သိနေတာမို့ အချိန်ပိုဖြုန်းနေစရာ မလိုဘူးလေ။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အမှောင်နတ်ဆိုး ခြောက်ကောင် သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ နတ်မျိုးနွယ်တွေကတော့ ဆွံ့အသွားကြတယ်။

ရှီနာကို သူတို့ ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရချိန်တုန်းက သူမက လေးကို ငြိမ်အောင်ကိုင်ထားဖို့တောင် ရုန်းကန်နေခဲ့ရတာ။ သူတို့က သူမကို အစပြုသူတစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်ခဲ့ကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမက သူတို့ တစ်မျိုးနွယ်လုံး ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခက်ခဲဆုံး ရန်သူတွေထဲက တစ်ကောင်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ဖြတ်နေတာမို့ ဒီရန်သူတွေက တကယ်ရော ခက်ခဲရဲ့လားလို့တောင် သူတို့ စတင် တွေးတောလာကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ရှီနာက လေးပစ်ပညာမှာ အဲဒီလောက်အထိ ပါရမီပါနေခဲ့တာပဲ။

ရှီနာက နောက်ထပ် အမှောင်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ချိန်မှာပဲ နေရာအနှံ့ကနေ ပဲ့အက်သံသဲ့သဲ့လေး ပဲ့တင်ထပ်လာတာကို သူမ ကြားလိုက်ရတယ်။

နောက်ထပ် အံ့သြစရာတစ်ခုခုများ လာနေသေးလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ သူမက အခန်းထဲကို ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။

...ဒေါက်...

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသံက အပြင်ကနေ လာနေတာ မဟုတ်မှန်း သူမ သတိပြုမိသွားတယ်။ အသံက အတွင်းဘက်ကနေ လာနေတာပဲ။

သူမက အဲဒီအသံကို သူမရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ တိုက်ရိုက် ကြားနေရတာ။

သူမက အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ ဒီဗာဥလေး တုန်ခါလှုပ်ရှားနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ပြီးတော့ သူမ အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဥရဲ့ အပေါ်ဘက်က အက်ကြောင်းတစ်ခုကိုပေါ့။

'အကောင် ပေါက်လာတော့မလို့လား' လို့ သူမကိုယ်သူမ မေးလိုက်တယ်။

သူမက လေးထဲကို နောက်ထပ် မြားတစ်စင်း အမြန်ထည့်လိုက်ပြီး အချိန်ကိုက်ဆိုသလိုပဲ နောက်ထပ် အမှောင်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို ထိမှန်သေဆုံးစေလိုက်ပြန်တယ်။

အဲဒီနောက် သူမက အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ဒီဗာဥလေး ခုန်ပေါက်နေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး အဲဒီလို ခုန်ပေါက်နေတာက အက်ကြောင်းကို အောက်ဘက်အထိ ပိုကြီးသွားစေခဲ့တယ်။

ရန်သူကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ သူမရဲ့ ဥလေးက ပိုပိုပြီး ပျော်ရွှင်လာသလိုပဲ။ အကောင်ပေါက်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ အက်ကွဲလာတဲ့အထိ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တက်ကြွလာခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ ဥထဲက တစ်စုံတစ်ရာက အပြင်ထွက်လာချင်လွန်းလို့ အလွန်အမင်း ဆန္ဒပြင်းပြနေခဲ့တယ်။

ဒါက သူမရဲ့ ဒီဗာ စွမ်းအားအပြည့် မဟုတ်သေးဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ် ပြောပြထားလို့ သူမ သိထားတဲ့ ဒီဗာတွေအကြောင်းအရဆိုရင် ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ဒီဗာတစ်ခုက အဆင့်တွေ တက်လာတာနဲ့အမျှ သူ့ကိုယ်သူ အစိတ်အပိုင်းတွေအလိုက် ပုံဖော်ပြသနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ဒါမှမဟုတ် ပုံစံကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။ ဘယ်လိုပုံစံပဲ ဖြစ်နေပါစေ အဲဒါက အမြဲတမ်းအတွက်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုက မေးခွန်းထုတ်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ သူမ နှိမ်နင်းရမယ့် အမှောင်နတ်ဆိုး တွေ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ကျန်နေသေးတာလေ။ ဒီသတ္တဝါတွေကို သူမ ပိုပြီး နှိမ်နင်းနိုင်လေလေ၊ သူမရဲ့ ဒီဗာဥလေးက အကောင်ပေါက်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပိုပြီး ဆက်လုပ်နိုင်လေလေပဲ။ နောက်ဆုံးမှာဆိုရင် သူမက ဥခွံတစ်ခုလုံးကိုတောင် ခွဲထုတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မယ်။

သူမက မြားတစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ဆက်လက် တင်ကာ ဘယ်ညာရှိနေတဲ့ အမှောင်နတ်ဆိုး တွေကို နှိမ်နင်းနေခဲ့တယ်။

စုစုပေါင်း အမှောင်နတ်ဆိုး ငါးကောင်သာ ကျန်တော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ရှီနာ မြားပစ်လွှတ်တော့မယ့်အချိန်မှာတင် အမှောင်နတ်ဆိုး တွေက ရုတ်တရက် တစ်ချိန်တည်းမှာ တုန်ခါလာကြတယ်။ သူတို့ဆီက တဝီဝီမြည်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ရဲ့ ပုံစံတွေက စက္ကန့်နဲ့အမျှ ပိုပိုပြီး ဝေဝါးလာခဲ့တယ်။

"ကျိန်စာသင့်ပါစေ"

"အခုတော့ ငါတို့ တကယ် သွားရတော့မယ်"

"ငါတို့ ဘယ်လောက်တောင် ကံဆိုးနေရတာလဲ"

အမှောင်နတ်ဆိုး တွေက တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် ပိုနီးကပ်လာကြပြီး သတ္တဝါတစ်ကောင်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကြတယ်။

"သူ ပုံစံပြောင်းတာ မပြီးခင် အခုချက်ချင်း သွားဖျက်ဆီးလိုက်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒါက ပေါက်ကွဲတော့မှာ" လို့ ဖဲရန် က သတိပေးလိုက်တယ်။

နတ်မျိုးနွယ်တွေက စတင်ပြီး ပြာယာခတ်လာကြတယ်။ အမှောင်နတ်ဆိုး တွေ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခပေးနိုင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုက သူတို့အချင်းချင်း ပေါင်းစပ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကြီးကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိနေလို့ပဲ။

ငါးကောင်တည်းသာ ကျန်တော့တဲ့အတွက် သူတို့ ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့က ကမ္ဘာမြေပြင်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်လေ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အနီရောင် ချောက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြန့်ပြူးသွားစေဖို့ လုံလောက်နေသေးတယ်။

ရှီနာက လေးထဲကို နောက်ထပ် မြားတစ်စင်း အမြန်တင်လိုက်ပြီး ပစ်လွှတ်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက်...

ဖြောင်း...

သူမ လေးက ကြိုးက အမွေးအမျှင်တွေလို တစ်စစီ ပြတ်ထွက်သွားခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ ဒီဗာကို နိုးထမလာခင်ကတည်းက သူမက ပစ်မှတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း လေးကို သူမရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေထက် ကျော်လွန်ပြီး အသုံးပြုနေခဲ့တာလေ။ သူမ မသိလိုက်ဘဲနဲ့ အဲဒါက လေးကြိုးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ယိုယွင်းပျက်စီးလာစေခဲ့တာပဲ။

သူမရဲ့ ကွန်ပေါင်းလေး ကိုယ်ထည်က မီသရယ်နဲ့ ပြုလုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ လေးကြိုးကတော့ သာမန် ပစ္စည်းနဲ့ပဲ ပြုလုပ်ထားတာလေ။

လက်နက် ကျိုးပျက်သွားတာမို့ ရှီနာက နောက်ဆုံး ကျန်နေတဲ့ အမှောင်နတ်ဆိုး တွေ ပေါင်းစပ်ခြင်း မပြီးဆုံးခင်မှာ သူတို့ကို မသတ်နိုင်တော့ဘူး။

ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အမှောင်နတ်ဆိုး ငါးကောင်ရဲ့ ကြီးမားပြီး ဝေဝါးနေတဲ့ ပုံရိပ်က စတင် ခုန်ပေါက်လာပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ အခုတော့ သူ့ကိုယ်သူ ဖျက်ဆီးမယ့်လုပ်ငန်းစဉ်ကို တားဆီးလို့ မရတော့ဘူး။ အနီရောင် ချောက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို မဖျက်ဆီးပစ်ခင် သူတို့လုပ်နိုင်တာဆိုလို့ မြန်မြန် ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ကျန်တော့တာလေ။

"ပြေးတော့" ဖဲရန် က ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သတိပေးလိုက်တယ်။ သူတို့ ပါသည်ဖြစ်စေ၊ မပါသည်ဖြစ်စေ ဖဲရန် တို့ကတော့ အခု ထွက်သွားကြတော့မှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရှီနာကတော့ သူမနေရာမှာပဲ မယိုင်မလဲ ရပ်နေခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ ခေါင်းအထက်မှာ တုန်ခါနေတဲ့ ဒီဗာဥကို သူမ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှန်း မသိပေမဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲနဲ့ သူတို့ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်နေကြတာပဲ။

ရှီနာရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူမှုတစ်မျိုး ပြည့်လျှံလာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်၊ ဒီ အမှောင်နတ်ဆိုး တွေလို ကောင်မျိုးတွေရှေ့မှာ ဆုတ်မပေးချင်တဲ့ ဂုဏ်ယူမှုမျိုးပဲ။

နတ်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ အဆိုအရ ဒီပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အမှောင်နတ်ဆိုး တွေ ဒီအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတာနဲ့ ပေါက်ကွဲမှုက ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဥလေးကတော့ သူမကို တခြားတစ်မျိုး ပြောနေခဲ့တယ်။ သူက တိုက်ခိုက်ချင်နေတာ။ သူက အရှုံးကို လက်ခံဖို့ ငြင်းဆန်နေတယ်။

'ကောင်းပြီလေ၊ နင် တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါလည်း တိုက်မယ်'

သူမ အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဥလေးက အစိမ်းရောင် စွမ်းအားတွေနဲ့ ရုတ်တရက် တောက်ပလာခဲ့တယ်။

ဒေါက်...

သူ့ရဲ့ ဥခွံထဲကနေ အစအနလေးတစ်ခု ပဲ့ထွက်သွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ အပြင်ဘက်ကို ယိုစိမ့်ထွက်လာစေတယ်။

အဲဒီနောက် ဒီဗာဥလေးက ဆက်လက် တုန်ခါလှုပ်ရှားနေတာနဲ့အမျှ သူ့ရဲ့ ဥခွံမှာ အက်ကြောင်းတွေ ပိုပိုပြီး ပြန့်နှံ့လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူမရဲ့ ဒီဗာကနေ မျက်စိကျိန်းမတတ် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးအဖြစ် မပြောင်းလဲခင် အပိုင်းအစတွေ စတင် ကြွေကျလာတော့တယ်။

အဲဒီနောက် အလင်းရောင်က ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့တယ်။

ခရီး...

ရှီနာရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စူးရှတဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူမ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ဒီဗာရဲ့ အစစ်အမှန်ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတော့တယ်။

အဲဒါက သူမရဲ့ အကြေးခွံတွေလို ဖြူဖွေးတဲ့ အကြေးခွံတွေ ပါရှိတဲ့ တောင်ပံပါ သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ။ သူ့မှာ မြွေတစ်ကောင်လို ချောမွေ့ပြီး သေးသွယ်တဲ့ အမြီးတစ်ခု ရှိတယ်။

သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးက ခြေလက်လေးဖက်နဲ့ ဆက်သွယ်ထားပြီး အဲဒါတွေအားလုံးကို ခြေထောက်တွေအဖြစ် အသုံးပြုကာ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ လည်ပင်းက ရှည်လျားပြီး ဇောက်ထိုး တြိဂံပုံသဏ္ဌာန် ရှိတဲ့ ပိုကြီးမားတဲ့ အကြေးခွံတွေကို ပြသနေတယ်။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီသတ္တဝါ ဘာလဲဆိုတာ ခွဲခြားသိမြင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူးဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့ ခေါင်းကတော့ သေချာပေါက် သိသာစေမှာပဲ။

ဒါက နဂါးဖြူတစ်ကောင်ပဲ။

ငယ်ရွယ်နုနယ်သေးပေမဲ့ ကောင်းကင်ယံရဲ့ ကြီးမြတ်ပြီး အာဏာစက်ပြင်းတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ပေါ့။ သူ့ရဲ့ ဦးချိုတွေက ရှည်လျားပြီး နားရွက်တွေ ရှိရမယ့်နေရာမှာ တည်ရှိနေကာ နတ်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ အဖျားချွန်တဲ့ နားရွက်တွေနဲ့ ဆင်တူနေတယ်။

သူ့ရဲ့ မျက်လုံးနှစ်လုံး အထက်မှာတော့ သေးငယ်တဲ့ ရွှေရောင် အကြေးခွံတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ နောက်ထပ် မျက်လုံးတစ်လုံးရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခု ရှိနေတယ်။

ရှီနာရဲ့ ခေါင်းအထက်က နဂါးကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် နတ်မျိုးနွယ်တွေက အဲဒါကို မယုံနိုင် ဖြစ်သွားကြတယ်။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသန်မာဆုံး သတ္တဝါတွေထဲက တစ်ကောင်က ဘာလို့များ သူမရဲ့ ဒီဗာ ဖြစ်နေရတာလဲ။

ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလေ။ သူမက နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်မှ မဟုတ်တာ။ သူမက သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဆက်ပြီး မေးခွန်းမထုတ်နိုင်ခင်မှာပဲ ဖဲရန် က သူမရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေတာကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူမ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမ ရရှိထားတဲ့ အမှောင်သစ်သား က သူမဆီကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ရစ်ပတ်နေတဲ့ အမှောင်သစ်သား အပိုင်းအစက သူမရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တွင်းနက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွားတာကို သူမ ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။

အဲဒါက ရှီနာရဲ့ လေးဆီကို ပြေးဝင်သွားပြီး လေးကိုယ်ထည်မှာ ရစ်ပတ်ကာ လေးကြိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

သူမက လေးကို အပြည့်အစုံ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီလေ။

ဖဲရန် တစ်ယောက် မယုံနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အမှောင်သစ်သား က ရှီနာကို ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ။ သူ့ကို အသုံးပြုမယ့်သူအဖြစ် ရှီနာကို ရွေးချယ်လိုက်တာလေ။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၀)

အခန်း(၇၁၄)

ရှီနာနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေက ဘယ်လိုမျိုးနွယ်ဝင်တွေလဲဆိုတာကို ဖာရန် အမြဲတမ်း သိချင်နေခဲ့တယ်။ သူတို့က တခြားတိရစ္ဆာန်သွေးတွေ ရောနှောနေတဲ့ ပုတ်သင်ညို တစ်မျိုးမျိုးပဲ ဖြစ်မယ်လို့ သူမ အမြဲတမ်း တွေးထင်ထားခဲ့တာလေ။

သူတို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေကို အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်သခင်က ထိန်းချုပ်မထားတဲ့အတွက် ဒီလိုမျိုး ကွဲပြားခြားနားတဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ မျိုးနွယ်တွေကို မြင်ရတာက သိပ်တော့ မဆန်းလှပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ရှီနာရဲ့ ခေါင်းပေါ်က ဒီဗာကတော့ အမှားအယွင်းမရှိ နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်နေပြီး တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ပဲ။ အဲဒါက အခုထိ ငယ်ရွယ်နေသေးတဲ့ပုံ ပေါက်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးခြားမှုနဲ့ အထပ်ထပ်ပါတဲ့ အကြေးခွံတွေက သူသာ ကြီးပြင်းလာရင် နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်များထဲမှာ အကောင်းဆုံးတွေနဲ့ တန်းတူရပ်တည်နိုင်မယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်ပြသနေတယ်။

ဒါတောင်မှ သူတို့မှာ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘာကြောင့် ရှိနေလဲဆိုတာ၊ လူသားတွေလိုမျိုး ဒီဗာတစ်ခုကို ဘာကြောင့် ပုံဖော်နိုင်တာလဲဆိုတာကိုတော့ မရှင်းပြနိုင်သေးဘူး။

"လေဒီဖာရန်... ကျွန်တော်တို့ သွားမှဖြစ်မယ်" လို့ နတ်မျိုးနွယ်တွေထဲက တစ်ယောက်က သတိပေးလိုက်တယ်။

ဖာရန်က သူမရဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ သိချင်စိတ်တွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့တာမို့ လက်ရှိ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့တယ်။

အမှောင်နတ်ဆိုးရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဖောက်ခွဲမှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခါနီးဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အလင်းရောင်က စက္ကန့်ဝက်တောင် မခြားတော့ဘူး။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဲဒါက ပေါက်ကွဲသွားတော့မှာဖြစ်ပြီး သူမနဲ့ ကျန်တဲ့ နတ်မျိုးနွယ်တွေ အားလုံး လွတ်မြောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖာရန်ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်ကနေ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ရှီနာရဲ့ ခေါင်းပေါ်က နဂါးဖြူလေးက ပါးစပ်ကို ဟပြီး အသံမထွက်ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်တာများ အိပ်ရာကနေ ခုမှ နိုးလာတဲ့အတိုင်းပဲ။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ မြားထိပ်ဖျားကနေ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု စတင် တောက်ပလာခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ လေးမှာ ရစ်ပတ်ထားတဲ့ အမှောင်သစ်သားကလည်း ရှီနာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းသွားသလိုမျိုး နဂါးဖြူလေးဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ အရှိန်အဝါကို အတုယူပြီး တောက်ပနေခဲ့တယ်။

ရှီနာက သူမရဲ့ ကြိုးအသစ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒါက ခိုင်ခံ့ပေမဲ့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပျော့ပျောင်းနေတယ်။ ဒီအချိန်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူမ ဘာတွေ လွတ်ငြိမ်းနေခဲ့လဲဆိုတာ သူမ နားလည်သွားခဲ့တယ်။ တကယ့် ကြိုးစစ်စစ်တစ်ခုဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို သူမ အခုမှပဲ မျက်စိပွင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

အရင်က သူမ သုံးခဲ့တဲ့ ကြိုးက အခုတော့ တောင့်တင်းနေပြီး ဆံပင်တစ်မျှင်လို ပြတ်လွယ်မယ့်ပုံ ပေါက်နေတယ်။ ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင် သူမ လက်ထဲက အမှောင်သစ်သားက မီသရယ်လို ခိုင်ခံ့ပြီး ရော်ဘာလို ပျော့ပျောင်းနေသလိုပဲ။ အဲဒါက လေးသမားတစ်ယောက်ရဲ့ ကြိုးဖြစ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုပေါ့။

အရင်ကလို ရလဒ်မျိုး ရဖို့အတွက် သူမက အားစိုက်ထုတ်စရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ အမှောင်သစ်သားကြိုးကို ရိုးရိုးလေး ဆွဲလိုက်ရုံနဲ့တင် သံမဏိဆယ်ထပ်ကိုတောင် ဖောက်ထွင်းပစ်နိုင်မယ်လို့ သူမ ခံစားနေရတယ်။ သူမသာ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်ရင် ဒီလက်နက်က သူမကို ဘယ်လောက်အထိ ခရီးရောက်နိုင်မလဲဆိုတာကို တွေးကြည့်လို့တောင် မရနိုင်တော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမရှေ့က အမှောင်နတ်ဆိုးအတွက်ကတော့ စွမ်းအားက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ ဖိနှိပ်မှုကသာ အဓိကပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအမှောင်နတ်ဆိုးတွေကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာကို သူမက အလိုလို သိနေခဲ့တယ်။

သူမက အမှောင်သစ်သားကြိုးကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ကြယ်တံခွန်ရဲ့ အမြီးလိုမျိုး တောက်ပတဲ့ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကို ချန်ထားရစ်ရင်း မြားကို လေထဲ လွင့်ပျံသွားစေလိုက်တယ်။

အဲဒါက ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အမှောင်နတ်ဆိုးရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီ ရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အမှောင်နတ်ဆိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်းပဲ သိပ်သည်းဆလျော့ကျသွားပြီး တိမ်တိုက်တစ်ခုလို အလေးချိန်မဲ့သွားကာ ဘယ်လို ပစ်ခတ်မှုမျိုးမဆို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားစေနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ရှီနာရဲ့ မြားက သာမန်မြား မဟုတ်ဘူးလေ။

မြားထိပ်ဖျားက အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းက ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကျိုးဖျက်ဆီးနေတဲ့ အမှောင်နတ်ဆိုးရဲ့ ဓာတ်ငွေ့တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အမည်းရောင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ သီးခြား အမှောင်နတ်ဆိုး ငါးကောင်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေက လေထဲမှာ ပေါ်လာပြီး တစ်တန်းတည်း စီတန်းသွားကြတယ်။

ရှီနာရဲ့ မြားက တိမ်တိုက်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ပထမဆုံး အမှောင်နတ်ဆိုးကို ထိုးဖောက်သွားကာ အဲဒီနောက် နောက်တစ်ကောင်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ကောင်နဲ့ နောက်ဆုံး အမှောင်နတ်ဆိုးအထိ အားလုံးကို မြားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သုတ်သင်ပစ်လိုက်တယ်။

အမှောင်နတ်ဆိုးရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဖောက်ခွဲမှုက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တဆတ်ဆတ် ခုန်လာပြီး အလင်းရောင်ကလည်း အချိန်မခြားတော့ဘဲ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာကာ ရုတ်တရက်ပဲ လေထဲမှာ လျင်မြန်စွာ လွင့်စင်သွားတဲ့ အန္တရာယ်မရှိတဲ့ အမည်းရောင် ဖုန်မှုန့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

ဖာရန်နဲ့ တခြား နတ်မျိုးနွယ်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ အသက်အတွက် အကြောက်အလန့်တကြား အောက်ကို ဝပ်ချနေခဲ့ကြပြီ။

ဒါပေမဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသွားတဲ့အခါ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်မလာတာကြောင့် သူတို့အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်တော့ အမှောင်နတ်ဆိုးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဆိုတာကို နားလည်သွားကြတယ်။

အစိမ်းရောင် တောက်ပနေတဲ့ မြားတစ်စင်းက အဲဒါကို နှိမ်နင်းလိုက်တာပဲ။

အခုတော့ သူ့တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်လို့ အဲဒါက စွမ်းအားတွေ အကုန်လျော့ကျသွားပြီး တွင်းနက်ကြီးထဲကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်။

ဖာရန်က တစ်ဖက်ကမ်းက ချောက်ကမ်းပါးဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ရှီနာက သူမရဲ့ လေးကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ နဂါးဖြူ ဒီဗာကလည်း ဂုဏ်ယူနေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြသနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

သူတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ သူတို့ မဖြစ်နိုင်တာကို လုပ်ပြနိုင်ခဲ့ပြီပဲ။

"သူမ... အမှောင်နတ်ဆိုးရဲ့ ပေါက်ကွဲမယ့်အဆင့်ကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ်... ဘယ်နတ်မျိုးနွယ်မှ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မရခဲ့ဖူးဘူး" လို့ ဖာရန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း ဒါက ဒီလူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ မိန်းကလေး လုပ်ပြနိုင်ခဲ့တဲ့ ဘယ်နတ်မျိုးနွယ်မှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ တစ်ခုတည်းသော စွမ်းဆောင်ရည်တော့ မဟုတ်ဘူးလေ။

အဲဒါကတော့ အမှောင်သစ်သားက သူမကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ။

သူမက ကြိုးတစ်ချောင်း လိုအပ်နေခဲ့ပြီး အမှောင်သစ်သားက သူမရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို တုံ့ပြန်ပေးခဲ့တာပဲ။

"မိုက်တယ် အစ်မ... အစ်မ လုပ်နိုင်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိသားပဲ" လို့ ဇိုင်ယွန်က အော်ဟစ်အားပေးလိုက်တယ်။ "အစ်မသာ မလုပ်နိုင်ခဲ့ရင် အဲဒါ လွင့်ထွက်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် ထိုးပစ်မှာ"

"အခုလို ပြီးသွားတာပဲ ဝမ်းသာပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်လို့ရပြီလား" လို့ ဂျာကူက သမ်းဝေရင်း မေးလိုက်တယ်။

"...ရေး... ဒီဗာ..." လို့ ယူမီစုက ရေရွတ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ခြေဖျားထောက်ကာ နဂါးဖြူလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ သူမ အဲဒါကို မထိတွေ့နိုင်ပေမဲ့လည်း နဂါးဖြူ ဒီဗာက သူမရဲ့ လက်ပေါ်ကို ခေါင်းနဲ့ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေခဲ့တယ်။

"ငါ သိတယ်... ငါ ဒါကို လုပ်နိုင်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး" လို့ ရှီနာက သူမရဲ့ ဒီဗာကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

အခုတော့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ စွမ်းအားကို သူမ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

နဂါးဖြူလေးက သူမကို ငုံ့ကြည့်ပြီး "ငါ့ကို ယုံကြည်ပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ" လို့ ပြောနေတဲ့အလား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ အဲဒါက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှီနာက လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဖာရန်နဲ့ တခြား နတ်မျိုးနွယ်တွေနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

သူတို့က ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ ဒီဘက်အခြမ်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကူးလာခဲ့ကြတာပဲ။ အမှောင်နတ်ဆိုးလည်း ကိစ္စပြတ်သွားပြီဖြစ်လို့ ဘာအန္တရာယ်မှ မကျန်တော့တာမို့လို့ ဆွေးနွေးစရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။

"ကျွန်မက လေဒီဖာရန်လို့ ခေါ်တယ်... မင်းရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်များ ရနိုင်မလား"

ရှီနာက သူမကိုယ်သူမ မိတ်မဆက်ခင် အနည်းငယ် အရိုအသေပေးလိုက်တယ်။ "ကျွန်မ နာမည်က ရှီနာပါ"

"ရှီနာ..." လို့ ဖာရန်က သူမရဲ့ နာမည်ကို မှတ်သားနေတဲ့အလား တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ရှီနာရဲ့ လေးမှာရှိတဲ့ အမှောင်သစ်သားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။

"အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား" လို့ သူမက မေးလိုက်တယ်။

ရှီနာက သူမရဲ့ လေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဟင့်အင်း... မသိဘူး... ဒါက ဘယ်ကရောက်လာမှန်းတောင် ကျွန်မ မသိတာ"

အနီရောင် ချောက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖောက်ခွဲပစ်ဖို့ ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ ကိုယ်ကျိုးဖျက်ဆီးမယ့် အမှောင်နတ်ဆိုးကြောင့်မို့ ရှီနာက ကြိုးအသစ်တစ်ခုကို ဘယ်လိုရလာလဲဆိုတာ မေးခွန်းထုတ်နေဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး။ အရာအားလုံးက သူမအတွက်တော့ ဝေဝါးနေခဲ့တာပဲ။

"အဲဒါကို အမှောင်သစ်သားလို့ ခေါ်တယ်... ပြီးတော့ အဲဒါက ငါတို့ နတ်မျိုးနွယ်တွေ အလွန်တန်ဖိုးထားရတဲ့ သဘာဝတရားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ... ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက မင်း အခု လုပ်သလိုမျိုးပဲ အဲဒါကို သူတို့ရဲ့ လေးကြိုးတွေအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်

ငါတို့လက်ထဲမှာ အမှောင်သစ်သား ရှိနေသေးပေမဲ့ အရမ်းကို နည်းပါးလှတယ်"

ရှီနာက ဘာတွေဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို ချက်ချင်းပဲ နားလည်သွားခဲ့တယ်။ "ဒါက ရှင်တို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ" လို့ သူမ သိလိုက်တယ်။ "ဒါကို ယူမိတဲ့အတွက် ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်"

သူမက အမှောင်သစ်သားကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ မှန်ကန်တဲ့လုပ်ရပ်က ဒါကို မူလပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ပေးဖို့ဆိုတာကို သူမ သိပေမဲ့ လက်ထဲ ရောက်ပြီးသွားတဲ့အခါ အဲဒါနဲ့ သူမက ခွဲခြားလို့မရနိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်။ ပြန်ပေးလိုက်ရမယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသလိုမျိုး ခံစားရမှာပဲ။

ဖာရန်က သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို မြင်တော့ ရယ်မောလိုက်တယ်။ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့... မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တာကို ငါ ပြန်ယူဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။ "အမှောင်သစ်သားက မင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ... မင်းက အဲဒါကို ပြန်ပေးလိုက်ရင်တောင်မှ အဲဒါက မင်းအနားကနေ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

* * * * * * * *