အခန်း (၇၃၁-၇၃၂)
Vol. 61 Ch. 731-732
အခန်း(၇၃၁)
"မင်းပဲ"
သူ့ရှေ့က ဧရာမနတ်ဘုရားမရဲ့ အရိပ်ကြီးက လက်ချောင်းတွေနဲ့ V ပုံစံလုပ်ပြီး ပို့စ်ပေးလိုက်တယ်။ "အင်း ငါပဲ" လို့ သူမက နတ်ဘုရားမတစ်ပါးနဲ့ မတူတဲ့ လေသံမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒီစိတ်ချောက်ချားမှုက တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေမှန်း မိုက်ကယ် သိလိုက်တယ်။ အမှန်တော့ အရာအားလုံးက သူ့ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ နတ်ဘုရားမရဲ့ ခြယ်လှယ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ။
"ဘာလို့လဲ" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။
နတ်ဘုရားမက သူ့ရဲ့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံကို သဘောမကျတဲ့ပုံနဲ့ ခါးထောက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်တယ်။ "ဟွန်း ငါကတော့ မင်း သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီးကို တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ ကဲပါ ငါက မင်းကို မြင်ချင်ရုံသက်သက်ဆိုရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးပေါ့"
သူမက သူ့ကို မတော်တဆ သတ်ပစ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဒါက သူမနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ပြောချင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာသစ်မှာ သူမက သူ့ကို စွမ်းရည်တွေနဲ့ အစွမ်းတွေ အများကြီး ပေးထားခဲ့တာမို့ ဒီအချက်နဲ့တင် သူတို့ကြားမှာ ကျေအေးသွားသလို ဖြစ်နေပြီလေ။
"ဒါက စိတ်ချောက်ချားနေတုန်းပဲလား" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။
"အင်း ဟုတ်သလို မဟုတ်သလိုပဲ၊ မင်းခန္ဓာကိုယ်က စိတ်ချောက်ချားမှုထဲမှာ ရှိနေတုန်းဆိုတာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက နတ်ဘုရားမဖြစ်တဲ့ ငါနဲ့ တကယ် စကားပြောနေတာ"
"ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာဟောင်းဆီ ပြန်ရောက်သွားသလို စိတ်ချောက်ချားအောင် လုပ်ခဲ့တာ မင်းပေါ့"
နတ်ဘုရားမက ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "မဟုတ်ဘူး ဒါ မင်းဘာသာ ဖြစ်တာ"
အခုတော့ မိုက်ကယ်က အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး နားရှုပ်သွားတယ်။ သူမက သူ့ကို စနောက်ချင်ရုံသက်သက်နဲ့ သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာဟောင်းဆီ ပြန်ရောက်သွားတဲ့ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ပြသခဲ့တာလို့ သူ ထင်ထားခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒါက စိတ်ချောက်ချားမှု သက်သက်သာ ဖြစ်နေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ယူနာလည်း အဲဒီအခြေအနေကို ခံစားနေရတဲ့ပုံ ပေါ်နေတာလဲ။
အဲဒီနောက် နတ်ဘုရားမက မှောက်ရက်လှဲချလိုက်ပြီး ခြေထောက်တွေကို ပျော်ရွှင်စွာ လှုပ်ခါနေတယ်။ "ထားပါတော့ ငါက မင်းနဲ့ စကားပြောချင်ရုံသက်သက်ပါ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကမ္ဘာသစ်မှာ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအတွက်လည်း ဂုဏ်ပြုချင်လို့၊ ငါကတော့ ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်ရုံနဲ့တင် ငါ့ဘဝမှာ အပျော်ဆုံးအချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်" လို့ သူမက ချီးကျူးလိုက်တယ်။
မိုက်ကယ်က ဒီအချက်အလက်တွေကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေရဆဲဖြစ်တာမို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။
"ဒုတိယမြင်ကွင်းကကော စိတ်ချောက်ချားမှုပဲလား" လို့ သူက သူမကို မေးလိုက်တယ်။
"အဲဒါက အစစ်ပဲ" လို့ သူမက အတည်ပြုပေးလိုက်တယ်။ "မင်း ဘယ်နေရာကို ရောက်သွားလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းမိလား"
"ရှေးဟောင်းခေတ်"
နတ်ဘုရားမက ရုတ်တရက် ခေါင်းလောင်းတစ်ခုကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပြီး သုံးကြိမ် တီးလိုက်တယ်။ "ဒေါင်...ဒေါင်...ဒေါင်... အဲဒါ မှန်တယ်၊ အရာအားလုံး မပျက်စီးခင်က ရှေးဟောင်းလူသားတွေရဲ့ ဘဝကို မင်းကို ငါ ပြသလိုက်တာပဲ"
'ဒါဆို အဲဒါက တကယ်ပေါ့၊ ငါက အခုခေတ်ထက် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ စောတဲ့ တော်ဝင်တိုက်ကြီးပေါ်မှာ ရပ်နေခဲ့တာပဲ'
အဲဒါကို သိလိုက်ရတာ တကယ့်ကို ယုံနိုင်စရာမရှိအောင်ပဲ။
"နေဦး ဟိုအမျိုးသမီးနဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးက သူတို့ ဂိုင်ယာကို ကိုးကွယ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ မင်းက သူလား"
နတ်ဘုရားမက ပြုံးပြလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက မင်းနဲ့ စကားပြောလို့ရအောင် လှည့်ကွက်အချို့ သုံးလိုက်တာပါ"
ဗန်ပိုင်ယာတွေ ကိုးကွယ်တဲ့ နတ်ဘုရားမက တကယ်ပဲ သူမဖြစ်နေမလားလို့ သူ တစ်ခဏတာ တွေးလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ ပေါ်လာခဲ့တဲ့ အိုင်းရွန်းမေဒင်နဲ့ သူမက လုံးဝ မတူဘူးလေ။
အိုင်းရွန်းမေဒင်က ကြည်ညိုစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံရှိပေမဲ့ ဒီနတ်ဘုရားမကတော့... ကလေးဆန်ဆန် ဂျီကျတတ်တဲ့ပုံစံပဲ။
"ဟေး" လို့ သူမက မကျေမနပ်နဲ့ အော်လိုက်တယ်။ "ငါက မင်းကို ကူညီပေးနေတာနော်၊ ဟွန်း"
"ကူညီပေးတာ"
"အင်း ဟို ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတဲ့ မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေထဲက တစ်ခုကို ငါ အတည်ပြုပေးမလို့လေ"
'ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ မိန်းကလေး... ကူနို လား'
"အင်း" လို့ နတ်ဘုရားမက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ "သူမက ဒဏ္ဍာရီတွေထဲက ပြောကြတဲ့ မူလဗန်ပိုင်ယာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း သိထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူမက မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးနေတယ်လေ၊ မင်း သူမနဲ့ တွေ့တာက တိုက်ဆိုင်မှုလို့ ထင်ကောင်းထင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး၊ ဗန်ပိုင်ယာတွေက အိုင်းရွန်းမေဒင်ကို စတင်ကိုးကွယ်လာချိန်မှာ သူမက မင်းကို အာရုံခံမိသွားတာပဲ၊ အဲဒါက ဂိုင်ယာအတွက် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ကို ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့တယ်"
ဖတ်ချ်ရဲ့ အသေးအမွှား နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုက ဒီလောက်အထိ ကြီးကျယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မိုက်ကယ် တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ ဒါက ကိုးကွယ်ရာအရှင်တွေနဲ့ပါ တိုက်ရိုက် ပတ်သက်နေတာလေ။
"ငါ သိပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီ" လို့ နတ်ဘုရားမက ပြောလိုက်တယ်။ "အခြေအနေတွေက ပိုပြီး အရှိန်တက်လာနေပြီ၊ အရာအားလုံးက နောက်ဆုံးတော့ ပြောင်းလဲလာပြီပဲ၊ ဂိုင်ယာလည်း သူမရဲ့ ပြန်လည်နိုးထလာမယ့် လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေသလို ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ နိုးထလာဖို့ အချိန်နဲ့ နီးကပ်လာနေပြီ"
နတ်ဘုရားမရဲ့ လေသံ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတာကို မိုက်ကယ် သတိပြုမိလိုက်တယ်။ 'နိုးထလာခြင်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးမှာ အနည်းငယ် ဖိပြောသွားတာပဲ။
အပေါ်ယံကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ သူမက ဒီဗာတွေနဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေကြောင့် ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေ နိုးထလာတဲ့အကြောင်းကို ပြောနေပုံပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအရ သူမက လုံးဝ မတူညီတဲ့ တခြားတစ်ခုခုအကြောင်းကို ပြောနေတာလို့ သူ စတင် တွေးမိလာတယ်။
စကားပြောနေတာက ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်ဘဲ သူမက ဘာလို့ သူတို့ကို ထည့်ပြောရတာလဲဆိုတာ ထူးဆန်းနေတယ်။
"နိုးထလာတာ၊ မင်း ဘာအကြောင်းကို ပြောနေတာလဲ" လို့ သူက သူမကို မေးလိုက်တယ်။
နတ်ဘုရားမက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ခေါင်းကို မော့လိုက်တယ်။ "အို မင်း အဲဒါကို ရိပ်မိသွားတာပဲ၊ ထားပါတော့ သူတို့ရဲ့ တကယ့် လျှို့ဝှက်ပါရမီတွေကို နောက်ဆုံးတော့ သိလာဖို့ နီးစပ်နေပြီလို့ပဲ ပြောကြပါစို့"
မိုက်ကယ် တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိသွားခဲ့တယ်။ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ဖွတ်နဂါးလူသား မျိုးစိတ်ကနေ အခု လက်ရှိ ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေအဖြစ် သူ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပေးခဲ့တုန်းက သူတို့ဆီမှာ ရှိရမယ့် ပါရမီအဆင့်သတ်မှတ်ချက်က ဗလာဖြစ်နေတာကို သူ သတိထားမိခဲ့တယ်။ ဆိုလိုတာက နိုဗာတောင်မှ သူတို့ရဲ့ တကယ့် ပါရမီကို သေချာ မတွက်ချက်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲလေ။
နတ်ဘုရားမ ပြောနေတာက ဒါကိုများလား။
"ငါ့ကို အရိပ်အမြွက်လေးလောက် ပေးလို့ရမလား၊ သူတို့ဆီမှာ ဘယ်လိုမျိုး အစွမ်းတွေ ရှိနေတာလဲ" လို့ သူက သူမကို မေးလိုက်တယ်။
နတ်ဘုရားမက ရင်ဘတ်မှာ လက်ပိုက်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကို လှည့်သွားတယ်။ "ဟွန်း အခု မင်းက ငါ့ဆီက တစ်ခုခု လိုချင်လာမှ ရုတ်တရက်ကြီး ဖော်ရွေတဲ့ပုံစံ လုပ်ပြနေတာပေါ့၊ ထားပါတော့ ငါ မင်းကို ပြောပြလို့ မရဘူး၊ တကယ်ပြောတာ မဟုတ်ရင် အာကာသနဲ့ အချိန်က ဟောဒီကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ဆွဲဆုတ်ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်၊ ငါ မင်းကို ပြောနိုင်တာကတော့ မင်း မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာပါပဲ၊ မင်း သူတို့ကို မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် တွန်းပို့ပေးခဲ့တယ်၊ မင်း လုပ်နေတာတွေကို ဆက်ပြီးတော့သာ လုပ်နေပါ"
အဲဒီနောက် ရုတ်တရက် နတ်ဘုရားမရဲ့ အသံက သူ့ဆီကနေ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသလို မိုက်ကယ် ခံစားလိုက်ရပြီး သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ပဲ့တင်သံတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလာတယ်။
"နောက်မှတွေ့မယ်နော်" လို့ သူမက မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူ့ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး အဖြူရောင်ပြောင်းသွားချိန်မှာ သူ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့ပြီး နံရံတွေမှာ မှိုတွေ ပေါက်နေကာ မျက်နှာကြက်မှာ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ရှိနေတဲ့ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ရှိတဲ့ အခန်းလေးထဲကို ပြန်ရောက်နေမှန်း သူ သိလိုက်ရတယ်။
သူ့ဘေးနားမှာတော့ အရင် အဘိုးအို ရှိနေပြီး ပြုံးရွှင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲပဲ။ သူလည်း သူ့ရဲ့ စိတ်ချောက်ချားမှုနဲ့အတူ အပျော်ကြီး ပျော်နေတဲ့ပုံပေါ်တယ်။
[မိုက်ကယ်... ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ]
နိုဗာရဲ့ အသံမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ အပြည့်ပါနေတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမက မိုက်ကယ်နဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ကာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ အပြည့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တာလေ။ မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကြာခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ သူမအတွက်တော့ ထာဝရလောက် ကြာနေသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။
'အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေခဲ့တာပါ' လို့ သူ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ 'ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လို့လဲ'
[ရှင်က မှိုရဲ့ အာနိသင်ကို ခံရတဲ့ပုံ မပေါ်တာမို့ သူ့ရဲ့ သက်ရောက်မှုတွေကို ရှင့်အနေနဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ထားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် သတိမလည်တော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့တယ်၊ အကယ်လို့ နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်လောက်သာ ထပ်ကြာခဲ့ရင် ကျွန်မ သေဆုံးခြင်း အစီအစဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်မိတော့မှာ]
အဲဒါက နိမိတ်မကောင်းတဲ့ပုံပဲ။ 'မင်းက ဘာတွေများ အတိအကျ လုပ်ပစ်ဖို့လဲ'
[ရှင့်ရဲ့ ဘဝကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဒီနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မှာပေါ့]
| ငှဲ..ငှဲ..ငှဲ.. ပြီးတော့ ငါလည်း မင်းကို ကူညီပေးမှာပါ |
မိုက်ကယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ သူ သေပြီးရင် နိုဗာနဲ့ ဟာဘင်ဂျာတို့ ဘာဆက်လုပ်မယ်ဆိုတာ သိပြီးတဲ့နောက် အခုချိန်မှာ သူ သေလို့ လုံးဝ မဖြစ်သေးဘူးလေ။ အကယ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက်သာ ပူးပေါင်းပြီး အလုပ်လုပ်ကြမယ်ဆိုရင် လူတိုင်းရဲ့ အသက်အန္တရာယ်အတွက် သူ စိုးရိမ်မိတယ်။
"ဝါး"
ရုတ်တရက် သူ့ဘေးက အဘိုးအိုလည်း လန့်နိုးလာခဲ့တယ်။
"ဝိုး ဒါက တော်တော်မိုက်တာပဲ" လို့ အဘိုးအိုက သူ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူက မိုက်ကယ်ဘက်ကို လှည့်လာခဲ့တယ်။ "မင်း ပျော်ခဲ့ရဲ့လား၊ ပျော်တယ်မလား၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ချင်သေးလား"
မိုက်ကယ်က ဒါကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မခံစားချင်တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဘဝဟောင်းကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် သူက ဒီကမ္ဘာမှာ နေရတာကို တကယ် နှစ်သက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ အကယ်လို့ အရင်ကမ္ဘာကို ပြန်သွားဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် သူ ဒီမှာပဲ ဆက်နေဦးမှာပဲ။
"ရပါတယ် ကျေးဇူးပဲ" လို့ သူက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "ကဲ... မိုရဲလ်မှိုမျိုးစေ့များ တွေအကြောင်း..."
* * * * * * * *
စာစဉ်(၆၁)
အခန်း(၇၃၂)
ထူးဆန်းတဲ့ အမြင်အာရုံခရီးစဉ်ကြီး ပြီးဆုံးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ အဘိုးအိုက မိုက်ကယ် လိုအပ်သမျှ မိုရဲလ်မှိုမျိုးစေ့အားလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ကတိကဝတ်ပြုခဲ့တယ်။
ခြုံငုံပြောရရင်တော့ ဒီအတွေ့အကြုံသစ်ဟာ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိခဲ့တာ သေချာတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူဟာ နောက်ဆုံးမှာ အမှောင်သစ်သား စိုက်ပျိုးရေးခရီးစဉ်ကို စတင်နိုင်ခဲ့ပြီလေ။ ဒုတိယအနေနဲ့ကတော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ဂျစ်ကန်ကန်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားမနဲ့ စကားပြောခွင့်ရခဲ့တာပဲ။ သူမက မူလဗန်ပိုင်ယာရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုပေးခဲ့သလို ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပင်ကိုယ်ပါရမီတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သဲလွန်စအချို့ကိုလည်း ပေးခဲ့တယ်။
သူမက သူ့ကို အသေးစိတ် တိတိပပ ဘာမှမပြောခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ဟာ အလွန် ထူးခြားတယ်ဆိုတာကိုတော့ ပြောပြခဲ့တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ သဲလွန်စတွေကတစ်ဆင့် ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေဟာ ဒီကမ္ဘာမှာ ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်း ဒါမှမဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေရမယ်ဆိုတာကို သူ သုံးသပ်မိလိုက်တယ်။
သူတို့က ရှေးဦးလူသားတွေနဲ့ ဆက်နွှယ်နေတာများလား။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမြင်အာရုံကို သူမ သူ့ကို ပြသခဲ့တာမှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိရမယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့ဟာ ရှေးဦးလူသားတွေရဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေ ဖြစ်နိုင်သလို သူတို့ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အရာတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ အသေအချာတော့ မသိဘူး။
နတ်ဘုရားမ ခေါ်ဆိုသလိုမျိုး သူတို့ရဲ့ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို စတင်ပြီး 'နိုးထ' စေနိုင်မှသာ သူ အဖြေကို ရိပ်မိနိုင်လိမ့်မယ်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့်တွေဆီ တက်လှမ်းနိုင်အောင် လုပ်ပေးဖို့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေ အလုံအလောက်ရှိမှသာ ဒါကို သူ မြင်တွေ့နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။
ဒါကို လုပ်ဆောင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ သူ့မှာ သဲဒင်္ဂါးတွေ အလုံအလောက် ရှိနေဖို့ပဲ။
'ငါ အမှောင်သစ်သားအချို့ စိုက်ပျိုးဖို့ အချိန်တန်ပြီ။'
သူက ရီနေးတား နိုင်ငံတော်ဆီ ချက်ချင်းပဲ အရိပ်ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ ထို့နောက် ခြောက်သွေ့မြေရိုင်းထဲက လူသူဆိတ်ညံတဲ့ သဲကန္တာရဆီကို အပြင်ဘက်အတိုင်း ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။
သူ့ပတ်ပတ်လည် ကီလိုမီတာ နှစ်ဆယ်အတွင်းမှာ ဘယ်သူမှ လုံးဝ မရှိနေကြောင်းကို သူ သေချာအောင် လုပ်လိုက်တယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကူနို အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ နေရာဆီ ပြန်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလေ။
လက္ခဏာအားလုံးက ထိုနေရာဟာ အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေပြီး အဲဒီကနေ သူ အယ်လ်ဖ်မြေဆီလွှာကို ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။
ဒါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ပန်းတိုင်ပဲ။
သဲကန္တာရအလယ်ရဲ့ အထက်မှာ ရပ်နေရင်း ပတ်ပတ်လည်ကို သူ ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူ့အနီးအနားမှာ အလင်းမှော်စွမ်းအင်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ရဘူး။
ထို့နောက် သူက သူ့ရဲ့ ဒရုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းရဲ့ ရေဂီယိုထဲ ဝင်ရောက်လိုက်တယ်။
တကယ်လို့ သူက မသိရသေးတဲ့ တည်နေရာတစ်ခုဆီ ရွှေ့ပြောင်းတော့မယ်ဆိုရင် သူ့ဒရုန်းထဲမှာ ရှိနေတာက ပိုပြီးတော့ ဘေးကင်းလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဒါမှမဟုတ် အမှောင်နတ်ဆိုးရဲ့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ သူ့ဒရုန်းက ပထမဆုံး ခုခံရေးစည်း ဖြစ်နေမှာမို့ သူ့အတွက် ထွက်ပြေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ရနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။
ထိန်းချုပ်ခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ သူက မန္တန်ကို စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်တယ်။
မှော်စွမ်းအင်တွေက ဒရုန်းရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ရုတ်တရက် ဝဲလည်လာပြီး ၎င်းရဲ့ ကိုယ်ထည်အောက်က အရိပ်တွေဆီ စုစည်းလာခဲ့တယ်။
မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့မန္တန်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေစဉ်မှာပဲ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင်လိုအပ်ချက်ကြောင့် မှော်စွမ်းအင်တွေက ပိုမိုများပြားစွာ စုဆုံလာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သဲကန္တာရထဲမှာ မျက်စိနဲ့ မြင်တွေ့နိုင်တဲ့ မှော်စွမ်းအင် လေဆင်နှာမောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။
တကယ်လို့ မှော်ဆရာတစ်ယောက်ယောက်သာ ဒါကို မြင်ရင် ရူးသွားလောက်တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ မှော်စွမ်းအင်တွေ အလွန်အမင်း ဆွဲယူခံလိုက်ရတာမို့ လေထုသိပ်သည်းဆမှာ ထင်ထင်ရှားရှား ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ပိုပြီး ခက်ခဲသွားစေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံး မန္တန်ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ မိုက်ကယ်က အာရုံစူးစိုက်မှုကို အပြည့်အဝ ထားရှိခဲ့တယ်။
ဒရုန်းရဲ့ အရိပ်က အပြင်ဘက်ဆီ ချဲ့ထွင်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့တယ်။
ထို့နောက် သဲကန္တာရထဲက မုန်တိုင်းကလည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြောင်းလဲမှုကတော့ ရှိနေဆဲပဲ။ လေထုက ပိုပြီး အုံ့ဆိုင်းသွားကာ နေရောင်ခြည်ကလည်း မှိန်ဖျော့သွားခဲ့ပြီး သဲပွင့်လေးတွေကလည်း လေထဲမှာ ဝဲပျံနေခြင်း မရှိတော့ဘူး။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နိမ့်ကျသွားတဲ့ မှော်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆကတော့ ရက်အတော်ကြာမှသာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှာ ဖြစ်တယ်။
* * * * * * * *
ဒရုန်းကို ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ အရိပ်က မကြာမီမှာပဲ ကိုယ်ထည်အောက်ခြေဆီ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ ချက်ချင်းပဲ ဒရုန်းရဲ့ အဏုမြူဖွဲ့စည်းပုံက သိပ်သည်းဆ ကျသွားပြီး အစိုင်အခဲပစ္စည်းတွေကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ခြင်း စွမ်းရည်ကို ရရှိသွားခဲ့တယ်။
အခုအချိန်မှာ ဒရုန်းဟာ မြေအောက်အနက်ကြီးမှာ မြုပ်နေတာဖြစ်ပြီး အပေါ်ကနေ သန့်စင်တဲ့ ကျောက်ဆောင် အစိုင်အခဲကြီးတွေက ဖိထားတာပဲ။
တကယ်လို့ မိုက်ကယ်က ဒီအပ်ဒိတ်ကို မဝယ်ယူထားရင် ဒရုန်းက လှုပ်ရှားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
'ငါ ဘယ်နေရာကို ရောက်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ရမယ့် အချိန်ပဲ။' သူက ပြောလိုက်ရင်း ဒရုန်းကို အပေါ်ဘက်ဆီ ဦးတည်မောင်းနှင်လိုက်တယ်။
[လက်ရှိ အမြင့် - ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အောက် ၂၀.၈၅ ကီလိုမီတာ။]
[၂၀.၈၄]
[၂၀.လက်ရှိနေရာ]
[၂၀.၇၁]
သူတို့ အခု ဘယ်လောက်အထိ နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာကို ရောက်နေလဲဆိုတာ မြင်လိုက်ရတော့ မိုက်ကယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့တယ်။
ကူနိုက ဘာလို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်အထိ နက်ရှိုင်းတဲ့ မြေအောက်ထဲမှာ အကျဉ်းချထားခဲ့တာလဲ။
ဒီလောက်အထိ နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာမို့ မူလဗန်ပိုင်ယာက ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ဘဲ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ဘာလို့ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့တာလဲဆိုတာ သူ အသေအချာ သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်။ သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်းနဲ့သာ အရည်ပျော်နိုင်တဲ့ ခဲနေတဲ့ သွေးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ခံထားရရုံတင်မကဘဲ သူမက ဘယ်လူသားမှ မတော်တဆ ခြေမချမိနိုင်လောက်တဲ့အထိ မြေအောက်အနက်ကြီးမှာ ရှိနေခဲ့တာလေ။
'အနည်းဆုံးတော့ ကူနိုရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ခဲနေတဲ့ သွေးတွေကို ရှာဖွေတဲ့အခါ ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမလဲဆိုတာ ငါ အခု သိသွားပြီ။'
သူ လုပ်ရမှာက မြေအောက်အနက်ကြီးကို တူးပြီး နောက်ထပ် ဂေါသစ်စတိုင် ရဲတိုက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ရုံပဲ။ လွယ်လွယ်လေး ဟုတ်တယ်မလား။
နောက်ဆုံးမှာတော့ မိုက်ကယ်က မြေပြင်ပေါ်ဆီ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဒရုန်းက အနီးနားက မြက်ပင်တစ်ပင်ကိုမျှ မထိခိုက်စေဘဲ မြေပြင်ပေါ်ဆီ ဖြတ်သန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။
'ဒါက တော်ဝင်တိုက်ကြီး မဟုတ်တာတော့ ကျိန်းသေတယ်။'
ပတ်ဝန်းကျင်က အပင်တွေနဲ့ သစ်ပင်တွေက သူ့အတွက် လုံးဝ စိမ်းသက်နေခဲ့တယ်။ အပင်အများစုက အစိမ်းရောင် မဟုတ်နေတာကတင် သူ မြင်တွေ့နိုင်တဲ့ အထင်ရှားဆုံး သဲလွန်စပဲ။ ဒါတင်မကဘဲ ၎င်းတို့အားလုံးက ပင်လယ်ထဲက ရေမှော်တွေလို လှုပ်ခါနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ နှာမောင်းတံတွေ ထွက်ပေါ်နေကြတာပဲ။
[ဒီနေရာရဲ့ အပင်မျိုးစိတ်တွေက အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံမှာ တွေ့ရတတ်တဲ့ အပင်တွေနဲ့ ကိုက်ညီမှု ရှိပါတယ်။] လို့ နိုဗာ က ပြောလိုက်တယ်။
ဘရက်စတန် ပေးခဲ့တဲ့ မှော်ပရပိုဒ်တွေကြောင့် သူ အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံထဲ ရောက်နေတာကို နောက်ဆုံးတော့ အသေအချာ သိလိုက်ရပြီ။
ဒါပေမဲ့ အတိအကျအားဖြင့် ဘယ်နေရာလဲ။
သူက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးကနေ မြင်ကွင်းအပြည့် မြင်တွေ့နိုင်ဖို့အတွက် ဒရုန်းကို တိမ်တိုက်တွေဆီ အပေါ်ဘက်ကို အမြန် မောင်းနှင်လိုက်တယ်။
သူ ရရှိထားတဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံရဲ့ မြေပုံအပြည့်အစုံ ပါဝင်တာမို့ ရင်းနှီးတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုခုကို မြင်ရသရွေ့ သူ့ရဲ့ တိကျတဲ့ တည်နေရာကို သူ ရှာဖွေနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။
သူ အမြင့်ကို တက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ မြင်တွေ့နေရတာက ဟောဒီ နှာမောင်းတံပါတဲ့ အပင်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးပဲ ဖြစ်နေတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။
'ဒါက အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံရဲ့ ဘယ်နေရာနဲ့မှ မတူသလိုပဲ။'
မြေပုံတွေအရ အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံက အများအားဖြင့် ပြန့်ပြူးတာမို့ သူတို့တိုက်ကြီးရဲ့ ဘယ်နေရာကနေမဆို ဧရာမ သစ်ပင်ရဲတိုက်ကြီးကို လှမ်းမြင်နိုင်ရမှာ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်ဘက်ကိုပဲ ကြည့်ကြည့် ဒါကို မမြင်ရဘူး။
'နိုဗာ... ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။'
သူ့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အေအိုင်အကူက မဖြေကြားမီ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။
[ကိုးဆယ့်ခုနစ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာမှုအရ ကျွန်တော်တို့ဟာ တားမြစ်ကျွန်းရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ရောက်ရှိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။]
မိုက်ကယ် သူ့ရဲ့ ကံကောင်းမှုကိုတောင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
တားမြစ်ကျွန်းက အယ်လ်ဖ်တိုက်ကြီးရဲ့ အဓိကမြေပြင်ကနေ လုံးဝ သီးခြားကွာဝေးနေတဲ့ ကုန်းမြေတစ်ခု ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒါကို တားမြစ်ကျွန်းလို့ ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာက အမှောင်နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ပေါက်ဖွားရာ နယ်မြေ ဖြစ်နေလို့ပဲ။
ဘယ်နတ်မျိုးနွယ်လည်း အန္တရာယ်တွေကြောင့် ဒီနေရာကို လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
'ငါ ကံကောင်းတာလား ကံဆိုးတာလား။'
သူ့ရဲ့ ရိုလာကိုစတာအတွက် အမှောင်နတ်ဆိုးတွေကို ဘယ်လိုမျိုး ဖမ်းဆီးရမလဲဆိုတာ သူ စဉ်းစားနေခဲ့တာလေ။ အခုတော့ သူတို့ရဲ့ ဇာတိမြေကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ။
'ငါ့မှာ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ နည်းလမ်း မရှိသေးဘူး။'
လောလောဆယ်တော့ သူ စူးစမ်းလေ့လာဖို့ စိတ်မပါသေးဘူး။
ဒီခေတ္တခဏ လာရောက်မှုရဲ့ သူ့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သူ့ရဲ့ အမှောင်သစ်သား လယ်ယာအတွက် အယ်လ်ဖ်မြေဆီလွှာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရယူဖို့ပဲ။
ကံကောင်းတာက လာဇရပ်စ်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေအရ တားမြစ်ကျွန်းက မြေဆီလွှာကလည်း အမှောင်သစ်သား စိုက်ပျိုးဖို့ အသုံးတည့်နေဆဲပဲ။
သူက ဒရုန်းကို မြေပြင်ဆီ မောင်းနှင်လိုက်ပြီး မှော်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကနေ ထွက်ခွာလိုက်တယ်။
အပြင်ကို ရောက်တာနဲ့ သူ အချိန်ဆွဲမနေခဲ့ဘူး။ မြေပြင်ကနေ ဧရာမ မြေဆီလွှာတုံးကြီးတစ်ခုကို ရယူဖို့ ရိုးရှင်းတဲ့ မြေဒြပ်စင်မန္တန်တစ်ခုကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်တယ်။
သူက မြေဆီလွှာအသစ်ကို သယ်ဆောင်ပြီး မှော်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ ပြန်မဝင်ခင်မှာ ရေဂီယိုတစ်ခုလုံးကို ပြည့်လျှံသွားစေဖို့ အလုံအလောက် ရရှိအောင် သေချာလုပ်ဆောင်လိုက်တယ်။
သူ လိုအပ်တာကို ရရှိသွားတဲ့နောက်မှာတော့ ခြောက်သွေ့မြေရိုင်းဆီ ချက်ချင်းပဲ အရိပ်ရွှေ့ပြောင်း ပြန်လာခဲ့တော့တယ်။
* * * * * * * *