အခန်း ၂၇၄၁
Vol. 275 Ch. 2741
အခန်း (၂၇၄၁) - မင်းလို ကလေးငယ်ကိုတော့ ငါ အကဲမခတ်နိုင်ဘူး
“မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းအခုလုပ်နေတဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က ရှီးမျိုးနွယ်ကို ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဆိုက်ရောက်စေလိမ့်မယ်။”
“အခုချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ရင် နောက်ကျသေးဘူး။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အေးစက်ခက်ထန်နေသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင်သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး -
“မင်းတို့က ငါ့ကို ရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင်လို့ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ သေချာနေရတာလဲ။” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
“……”
သူတော်စင်တို့မှာ ခေတ္တမျှ ငေးမောသွားကြသည်။ ရှန်တူရှင်း ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်တွေးမိကြသည်။
“ဒါဆို မင်းတို့က ငါဟာ ရှီးမျိုးနွယ် ဟုတ်၊ မဟုတ်ကိုပဲ ခန့်မှန်းနိုင်ကြတာပေါ့။”
“တကယ်လို့ ဟုတ်တယ်ဆိုရင်ရော မင်းတို့ ဘယ်လို စီရင်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။”
“တကယ်လို့ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်ရော မင်းတို့ ဘယ်လို လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။”
တစ်ဖက်လူ၏ လေသံထဲတွင် သရော်မှုနှင့် အထင်အမြင်သေးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုနေရာရှိ အသိုင်းအဝိုင်းကြီးမှ ဆင်းသက်လာသော သူတော်စင်များကို သူက အဆင့်မရှိသူများသဖွယ် သဘောထားနေပုံရသည်။
“မင်းရဲ့ လက်ရှိလုပ်နေတဲ့ အရှိန်အဟုန်အရဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလိမ့်မယ်။”
ဆွေ့ဟွမ်းရွှီက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောသည်။
“မင်း အဲဒီအချိန် နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ တကယ်ရော ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား။ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးသာ ဒီနေရာကို ရောက်လာရင် မင်းကို တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အသေအချာ နှိမ်နင်းပစ်လိမ့်မယ်”
ထိုသို့သာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူတော်စင်တို့မှာ “နှစ်ပေါင်းများစွာ” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲ၌ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်နေကြသည်။
သူတို့ နှစ်နှစ်ထောင်နီးပါး အပင်ပန်းခံ၍ ပြုပြင်ခဲ့ရသော အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာများကို ယခု တစ်ဖက်လူက နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လုယူသွားတော့မည်မှာ ဤနည်းလမ်းသည် အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းလွန်းလှသည်။
ထိုသူတော်စင်သည် အံ့အားသင့်စွာပင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဖန့်မျိုးရိုးရှိသူကို နက်နဲခြင်းချုပ်နှောင်မှု မလုပ်မိထားဘူးဆိုရင်တောင် သူ ဒီနေရာကို ရောက်လာရင် ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
“မမေ့နဲ့၊ သူက အသက်စွမ်းအင် အလယ်အဆင့် ပဲ ရှိသေးတာလေ။”
ထိုစကားကြောင့် အကြီးကဲငါးပါး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့ ဒီအချက်ကို မေ့သွားခဲ့သည်။
“တကယ်တမ်းပြောရရင် သူ ဒီနေရာမှာ မရှိနေတာကပဲ တော်တော်လေး ကံဆိုးတာပဲ။”
“သူ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာက မင်းတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး သန့်စင်နေမှာ သေချာတယ်။”
တစ်ဖက်လူက သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲသည့် အရှိန်မှာလည်း သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာသည်။
နေရာရှိ သူတော်စင်တို့၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားကြသည်။ ဤအတိုင်းသာဆိုလျှင် သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ် မပြောနှင့် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာတို့မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားတော့မည်။
“ဒါ ဘာနည်းလမ်းလဲ ယင်သူတော်စင် ဆိုရင်တောင် ဒီလောက်ထိ စွမ်းဆောင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး”
“မိုက်ရူးရဲဆန်လိုက်တာ၊ တကယ်လို့ ယင်သူတော်စင်တွေမှာ ဒီလောက် စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိရင် ကောင်းကင်ငါးပါးက သူတို့လက်ထဲ ရောက်နေတာ ကြာလှပြီပေါ့ ”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကံကောင်းတာက ငါတို့မှာ အသက်စွမ်းအင် ကျန်နေသေးတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်သာ ကျရှုံးသွားခဲ့ရင်တောင် အပေါ်ကို သတင်းပို့ပြီး သူတို့ကို သတိထားမိအောင် ပြောလို့ရသေးတယ်။”
သူတော်စင်တို့မှာ အချင်းချင်း စိုးရိမ်တကြီး တိုင်ပင်နေကြသည်။ ဝမ်ချုံစန်းကမူ ထိုရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင်၏ အမူအရာကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်ခုံးတို့ တွန့်ချိုးနေသည်။
……
……
နက်နဲခြင်းချုပ်နှောင်မှု နည်းလမ်းခန်းမ။
ချူရိန့်ယန်သည် ခုံမြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် လူရိပ်အချို့ ထိုင်နေကြပြီး ထိုလူရိပ်တိုင်း၏ တူညီချက်မှာ မျက်လုံးများတွင် မည်းမှောင်နေသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ချူရိန့်ယန်သည် မမြင်ယောင်ပြုကာ ပြုံးစစဖြင့် -
“မင်းတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ နက်နဲခြင်းချုပ်နှောင်မှု နည်းလမ်းခန်းမက ဖမ်းဆီးထားတဲ့ သူတော်စင်တွေကို အကြီးကဲရုံးက မစစ်ဆေးရသေးခင်မှာပဲ မင်းတို့က ကိုယ်ပိုင်သဘောနဲ့ သူတို့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားမလို့လဲ။”
“အကြီးကဲရုံးက မေးမြန်းတာကို ခံရမှာ မကြောက်ကြဘူးလား။” ဟု ဆိုသည်။
ထိုလူရိပ်တို့မှာ ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။ ချူရိန့်ယန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် -
“ငါ့လက်အောက်က အစောင့်ရှစ်ယောက်က ငါ့နောက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတာ။ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက သာမန်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ အတင်းဝင်စီးဖို့ဆိုတာ တော်တော် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်လုပ်နေရင် အားလုံးအတွက် မကောင်းတော့ဘူး။ ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော်ရဲ့ ဥပဒေသုံးခုကို မင်းတို့ မေ့သွားကြပြီလား။”
ဟု ဆိုသည်။
“ချူရိန့်ယန်၊ သူတို့ မင်းစကားကို နားမလည်ကြဘူး။ မင်း သူတို့ကို လုံးဝ မသိဘူးဆိုတာ မင်း မသတိထားမိဘူးလား။”
ရုတ်တရက် ခန်းမအပြင်ဘက်မှ အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် ရှောင်ချင်းယောင်တို့ အတူတူ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
“နတ်ဘုရားစွမ်းအား အငွေ့အသက်ကို နားမလည်ခင်မှာ သူတို့ တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ရှောင်ချင်းယောင်က ဖန့်ချန်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် ချူရိန့်ယန်ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။
ချူရိန့်ယန်၏ အမူအရာမှာ အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး -
“ရှောင်ချင်းယောင် မင်း ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒါ မင်းတို့ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကပ်ခြင်းနည်းလမ်းလား။”
ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် -
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒီမိန်းကလေးက ရူးရူးမိုက်မိုက် ဖြစ်နေတာကို အခု ဘာလို့ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေရတာလဲ။ ငါ့ကိုရော ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
ဟု မေးသည်။
ဖန့်ချန် အံ့ဩသွားပြီး -
“ချူအကြီးကဲ၊ ရှောင်အစ်မတော်အကြောင်းကို သိနေတာလား။” ဟု မေးသည်။
“အစ်မတော် မင်းက တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းက သစ္စာဖောက်တွေထဲကလား။ မင်းတို့ မသေကြသေးဘူးလား။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရုံးရဲ့ ရှာဖွေမှုအောက်ကနေ ဒီနေရာအထိ ရောက်အောင် လာနိုင်တာဆိုတော့ နည်းလမ်းတော့ ရှိသားပဲ…”
ချူရိန့်ယန်သည် အံ့ဩမိပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မင်း တစ်ခုခု မှားနေမှန်း ငါသိနေတာ။ မင်းကို နက်နဲခြင်းချုပ်နှောင်မှု နည်းလမ်းကို နားလည်အောင် မလုပ်ခိုင်းခဲ့တာ တော်သေးတယ်။ ငါ့အကြည့်က တကယ်ကို ထက်မြက်လွန်းတယ်။”
ဤစကားကြောင့် ရှောင်ချင်းယောင်နှင့် ဖန့်ချန်တို့မှာ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။
“ချူအကြီးကဲ၊ မင်းက အမြဲတမ်း သတိရှိနေတာလား။”
ဖန့်ချန် -
“ခုနက မင်း ငါ့ကို သရုပ်ဆောင်ပြပြီး ကစားနေတာလား။”
“ကိုယ့်လူတွေ ဖြစ်နေမှတော့ မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး။”
ချူရိန့်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။
“ငါက ရှောင်ချင်းယောင်လိုမဟုတ်ဘူး။ စိတ်ထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို သိမ်းထားပြီး ကျန်ရစ်တဲ့ စိတ်အာရုံလေးနဲ့တောင် ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော်ရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံမယ့်သူကိုပဲ မျှော်လင့်နေမိတာ။”
“ချင်းဟယ်အကြီးကဲ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အငွေ့အသက်တွေက တန်ဖိုးရှိလွန်းတယ်။ ဒီအတိုင်း အလဟဿ ဖြစ်သွားရင် နှမြောစရာကောင်းတယ်။ ခုနက ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ အဲဒီလူငယ်တွေက ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ မင်းလို ကလေးငယ်ကိုတော့ ငါ အကဲမခတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကြည့်ရတာ ရှောင်ချင်းယောင်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေတာကိုး။”
ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှောင်ချင်းယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါက တိုက်ဆိုင်လို့ ဒီကလေးကို နက်နဲခြင်းချုပ်နှောင်မှု မလေ့လာခိုင်းခဲ့တာ၊ သူကပဲ မင်းကို ပြန်ပြီး သတိဝင်လာအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ။”
ရှောင်ချင်းယောင်မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမအမြင်တွင် အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးပြီး စိတ်ဖောက်ပြန်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော ချူရိန့်ယန်မှာ သူမထက်ပင် ပိုမို သတိရှိနေသည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
“ဒီလူတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မင်းတို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့က တကယ်ကိုပဲ စိတ်မရှိကြတာပါ။”
ချူရိန့်ယန်သည် ထိုသူများကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းတွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဒါဆို မင်း ခုနက သူတို့နဲ့ စကားပြောနေတာက…”
ရှောင်ချင်းယောင်က အမှတ်မထင် မေးလိုက်သည်။
“မင်းလည်း တစ်ခါတစ်ရံ သတိရှိလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ မေ့လျော့သွားလိုက် ဖြစ်နေတာလား။”
“မင်းက အရင်က ရူးနေတာ၊ သူတို့က မိုက်မိုက်ကန်းကန်း ဖြစ်နေတာ။ ငါ သူတို့နဲ့ စကားမပြောရင် တစ်ကိုယ်တည်း ကွဲထွက်နေသလို မဖြစ်သွားဘူးလား။”
“ဒီလို နေရတာ ပျင်းဖို့ကောင်းလို့ပါ။”
ချူရိန့်ယန်က ပြုံးလျက် -
“အားလုံး မူးဝေနေချိန်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း သတိကပ်နေရင် အန္တရာယ်များတယ်။ သူများမျက်စိထဲမှာ ဆူးတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
ဟု ဆိုသည်။
“ဒါဆို မင်း ဖန့်မောင်လေးကို နက်နဲခြင်းချုပ်နှောင်မှု နည်းလမ်း သင်ပေးလိုက်ပါ။”
ရှောင်ချင်းယောင်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက်
“ဖန့်မောင်လေး ရဲ့ မူလဇစ်မြစ်က မင်းထင်တာထက် ပိုရှုပ်ထွေးတယ်။ သူ အမှန်တရားရဲ့ အစွန်းကို ရောက်ခါနီးပြီ။”
ဟု ပြောသည်။
“အို အမှန်တရားရဲ့ အစွန်းကို ရောက်ခါနီးပြီ တကယ်လား။ အရင်တုန်းက ချင်းဟယ်အကြီးကဲ မပြောပြခဲ့ရင် ငါအခုထိ ဘာမှသိမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ချူရိန့်ယန်သည် ဖန့်ချန်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။
“ဒါကြောင့် မင်း ခြင်းချုပ်နှောင်မှု နည်းလမ်းကို နားလည်နိုင်တာကိုး။ မင်းက တုံးအတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးပဲ။”
ပြောပြီးနောက် သူ ထရပ်လိုက်သည်။
“ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ပါ။”
ဖန့်ချန်နှင့် ရှောင်ချင်းယောင်တို့ လိုက်သွားမည့်ဆဲဆဲတွင် ထိုင်နေသော လူရိပ်တို့မှာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကြသည်။
ချူရိန့်ယန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးတို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုလူရိပ်တို့ကို -
“ထွက်သွားကြ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းနေပြီး ယခင်က သဘောကောင်းသည့် ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
ချူရိန့်ယန်၏ အော်ဟစ်သံအောက်တွင် ထိုလူရိပ်တို့မှာ အနက်ရောင် မြူခိုးလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နက်နဲခြင်းချုပ်နှောင်မှု နည်းလမ်းခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။
“သတိထားပါ၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်။ ဒါ မဖြစ်သင့်ဘူး…”
ရှောင်ချင်းယောင်က ဖန့်ချန်ဘက်သို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့လည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား တွေးမနေပါနဲ့။ ငါက စိတ်အာရုံအကြွင်းအကျန်လောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့တာဆိုတော့ အနည်းငယ်တော့ ရရှိထားတာပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဆူညံသံတွေ ထွက်သွားပြီ။ မင်းတို့ကို ကူညီပြီးရင် ငါလည်း ထွက်သွားရတော့မယ်။”
“နောက်တစ်ခါ ပြန်ဆုံဖို့ကတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့မှာပေါ့။”
“လာခဲ့ကြပါ။”
ချူရိန့်ယန်သည် ခန်းမထဲမှ ထွက်သွားလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဆက်လက်ရှိနေသည်။