အခန်း ၂၇၄၅
Vol. 275 Ch. 2745
အခန်း (၂၇၄၅) - မင်း မကန့်ကွက်ဘူးမလား။
အချိန်တို့သည် တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။
အတွင်းဘက်တွင် နက်နဲချုပ်နှောင်ပညာရပ် ကို တရားမှတ်နေသော သူတော်စင်တို့သည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသေးပေ။
“မတော်တဆ ဖြစ်လာပြီ။”
ချူယိန့်ရန်၏ အမူအရာ လှုပ်ရှားသွားပြီး -
“မင်း သွားပြီး သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ၊ ထွက်လာသင့်ပြီ။” ဟု ဆိုသည်။
ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူသည် အတွင်းကမ္ဘာ၏ ပြည့်အင်သည့် ခံစားချက်တို့ကို အတော်လေး ချေဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ချူအကြီးကဲ၊ ဟိုဘက်က သူတွေ လိုက်ရှာနေတာလား။”
“အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါသာ ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”
“သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရုံးရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မင်း အထင်မသေးနဲ့။ သူတို့ရဲ့ တွက်ချက်မှု နည်းလမ်းတွေက တစ်ခါတလေ မင်းကို ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေပုန်းနေ အကုန်ဖော်ထုတ်နိုင်တယ်။”
“ငါ အခု တချို့သော အရိပ်အယောင်တွေကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရတော့မယ်။ မင်း မကန့်ကွက်ဘူးမလား။”
ချူယိန့်ရန်သည် မေးမြန်းနေသကဲ့သို့ ပြောသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ဖန့်ချန်၏ မျက်ခုံးကြားကို လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
လှုပ်ရှားမှုမှာ မမြန်ဆန်လှသော်လည်း၊ ဖန့်ချန်မှာ ရှောင်တိမ်း၍ မရခဲ့ပေ။
အေးမြသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် ဖန့်ချန်၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူ့၏ စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ပိုမို ကြည်လင်သွားစေသည်။
“ရှောင်ချင်းယောင်း၊ သူက ငါ့ကို အသိဉာဏ်မဲ့နေတဲ့ ချူယိန့်ရန်အဖြစ်ပဲ မှတ်မိနေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက မင်းအပေါ်မှာတော့ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ ငါ့အကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မပြောပါနဲ့တော့။”
ချူယိန့်ရန်သည် ရှောင်ချင်းယောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ နက်နဲချုပ်နှောင်ခြင်း အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
“ဖန့်မောင်လေး”
ရှောင်ချင်းယောင်းသည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အကြည့်တို့မှာ ထူးဆန်းနေသည်။
“ချူယိန့်ရန်ရဲ့ နည်းလမ်းက ငါ့အပေါ် အလုပ်မဖြစ်ဘူးလား။”
ဖန့်ချန်သည် ရှောင်ချင်းယောင်းကို ကြည့်ကာ အသံလွှင့်၍ မေးလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ… မင်းမှာ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ရှိနေတာကိုး။ သူ့နည်းလမ်းက မင်းအပေါ်မှာ အလုပ်ဖြစ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”
ရှောင်ချင်းယောင်းသည် အားလုံးကို သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ချူယိန့်ရန်က အရိပ်အယောင်များကို တစ်ခုချင်း ဖျောက်ဖျက်နေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
အကြီးကဲငါးပါး ဖြစ်စေ၊ ဝမ်အိုကြီးတို့ ဖြစ်စေ၊ ချူယိန့်ရန်၏ လက်ထဲတွင် မည်သို့မျှ ပြန်လည် ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။
သူတို့၏ အမူအရာတို့မှာ မူးဝေဝေ ဖြစ်သွားပြီး၊ နက်နဲချုပ်နှောင် ပညာရပ်ကိုလည်း ဆက်လက် တရားမှတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မြူခိုးမည်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော မျက်လုံးပိုင်ရှင်များသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နက်နဲချုပ်နှောင်ခြင်း အကျဉ်းထောင်ထဲရှိ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာလည်း ဒီရေတက်သလို ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး တစ်စက်မျှ မကျန်တော့ပေ။
“ခုနက ကိစ္စကို သူတို့ မေ့သွားကြမှာလား။”
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးတို့တွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။
“မှန်တယ်၊ ဒီလိုမှသာ အရိပ်အယောင်တွေကို သန့်စင်အောင် ဖျက်ပစ်နိုင်မှာ။”
ရှောင်ချင်းယောင်းသည် မသိမသာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ဒုက္ခပဲ။ ငါ့စကားကိုပဲ အားကိုးပြီး ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”
ဖန့်ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချူယိန့်ရန်သည် သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့် မသင်္ကာစရာမျှ မတွေ့သဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မိမိ၏ နည်းလမ်းအပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု ရှိသဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ရှောင်ချင်းယောင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင်မှသာ နက်နဲချုပ်နှောင်ခြင်း အကျဉ်းထောင်ထဲရှိ သူတော်စင်တို့သည် တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး ပြန်လည် သတိဝင်လာကြသည်။
“စီနီယာအစ်မ ရှောင်၊ ကျွန်တော်ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာဆီ သွားကြစို့။”
“အင်း။”
ရှောင်ချင်းယောင်းသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး ငါတို့ကို လာကယ်တာလား ”
ထိုအချိန်တွင် သူတော်စင်တို့သည် အဆုံး၌ လုံးဝ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး၊ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ မြက်ဖျာ ရက်လုပ်နေသည့် အချိန်တွင်ပင် ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့သည် ထိုအစောင့်အရာရှိများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ရပြီး တံခါးကြီးလည်း ပွင့်နေကာ၊ ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မိမိတို့ ကယ်တင်ခံလိုက်ရကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေက ဘာလို့ တစ်စက်မျှ မကျန်တော့တာလဲ။”
အကြီးကဲငါးပါး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြသည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် နှင့် တခြားသူတော်စင်များသည် ဖန့်ချန်ကိုသာ အဓိကထား ကြည့်ကာ နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်ကို စောင့်နေကြသည်။
“အားလုံးပဲ၊ ငါ အတော်လေး အားထုတ်ပြီးမှ မင်းတို့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာ။ ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်မနေကြနဲ့၊ တခြားနေရာကို သွားကြည့်ရအောင်။”
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။
ထိုနေရာရှိ သူတော်စင်တို့သည် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး အလျင်အမြန်ပင် လမ်းလျှောက် ထွက်လာကြသည်။
ထို့နောက် လူအများစုသည် ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော် ကို ဆက်လက် ရှာဖွေကြရာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ထိုကာလအတွင်း သူတို့သည် နက်နဲချုပ်နှောင်ခြင်း ခန်းမကို အထူး ရှောင်ကွင်းခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့သည် အသက်ချုပ်နှောင်ခြင်း နှင့် အနှစ်သာရချုပ်နှောင်ခြင်း ခန်းမများကို ရှာဖွေသည့်အခါ၊ ရှောင်ချင်းယောင်း၏ လျှို့ဝှက်စွာ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် မည်သို့မျှ လမ်းကြောင်းမတွေ့ခဲ့ပေ။
ထိုသို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည် ရှာဖွေပြီးနောက်၊ ထိုနေရာတွင် ရှိသော သူတော်စင်တို့သည် ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော်၌ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ ဘာမျှကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ဟု တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။
အတွင်းကမ္ဘာရတနာ ကိုပင် တစ်ခုမျှ မမြင်ခဲ့ရပေ။
“ဒီလိုဆိုရင် အချိန်မဖြုန်းကြတော့ရင် ကောင်းမလား။”
ရှန်တူရှင်း က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
ထိုနေရာရှိ ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမ အဖွဲ့ဝင်များသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။
အကြီးကဲအစီအစဉ်တွင် ပါဝင်သော သူတော်စင်များကလည်း ဤနေရာတွင် ကောင်းကျိုးမရှိကြောင်း သေချာပေါက် သိလိုက်ရသည်။
ဒီတစ်ခေါက် ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော်ထဲ ဝင်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော ရလဒ်မှာ ဖန့်ချန်သည် အသက်ချုပ်နှောင်ပညာရပ်ကို နားလည်သွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် နောက်ကွယ်မှနေ၍ ပြန်သွားလျှင် အသက်ချုပ်နှောင်ပညာရပ်ကို သေချာ လေ့လာကာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို ကြည့်မည်ဟု ကြံစည်နေကြသည်။
ရှန်တူရှင်းက အစပျိုး၍ ပြောလိုက်သဖြင့် ဖန့်ချန်သည်လည်း စိတ်အေးသွားသည်။
“အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေတိုင်းမှာ ကောင်းကျိုးရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု ဒီနေရာမှာ ကောင်းကျိုးမရှိပေမဲ့ အန္တရာယ်လည်း မရှိတာက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ကောင်းကျိုးပဲပေါ့။”
ဖန့်ချန်က နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်သည်။
သူတော်စင်တို့သည်လည်း ထိုစကားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော်မှ ထွက်ခွာပြီး အချိန်မဖြုန်းတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း
“ခဏနေဦး၊ ငါတို့ထဲမှာ တစ်ယောက် လျော့နေသလိုပဲ။”
ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်တစ်ဦးက သတိပြုမိလိုက်သည်။
အခြား ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
“တကယ်ပဲ တစ်ယောက် လျော့နေတယ်။”
“ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ငါတို့ ဝင်တုန်းက အကုန်လုံး အတူတူပဲလေ။”
“ဒီနေရာက ဘယ်နေရာမှာများ ကျန်ခဲ့တာလဲ။”
“ဘယ်သူ လျော့နေတာလဲ။”
“မသိဘူး၊ မျက်နှာစိမ်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ တန်လင် ကျောင်းတော် ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ကပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အရင်က အရမ်း တိတ်ဆိတ်နေတဲ့သူများလား။”
ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များသည် အချင်းချင်း ငေးကြည့်နေကြသည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်၏ မျက်နှာမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး -
“ဘယ်လောက်ပဲ တိတ်ဆိတ်နေပါစေ၊ ဒီထဲ ဝင်လာနိုင်တဲ့သူဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ နာမည်လေးဘာလေးတော့ ရှိရမှာပေါ့။ သူက နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား မဟုတ်ဘူးလား။”
“ထင်တာတော့… မဟုတ်ဘူး။”
ထိုသူတော်စင်တို့က မသေချာသလို ပြောသည်။
“သိရက်နဲ့ ဘာလို့ အစောက မပြောတာလဲ။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
ထိုသူတို့က မျက်နှာပျက်လျက် -
“ကျွန်တော်တို့လည်း သိပ် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။”
အကြောင်းမှာ ယခုအခါ နေမင်းခုနစ်််ပါးခန်းမတွင် လူဦးရေ တိုးချဲ့လိုက်သဖြင့် သူတို့ ဂရုမစိုက်မိသော ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင် တစ်ဦးနှစ်ဦး ရှိနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပေ။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဟိုလူသည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မမြင့်သော်လည်း အတွင်းကမ္ဘာကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်နေမလား။
“ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှာကြည့်ကြဦး၊ တကယ်ရှာမတွေ့မှပဲ ဒီကနေ ထွက်သွားကြမယ်။”
ရှန်တူရှင်း၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။
တကယ်လို့ သူတော်စင်တစ်ဦး တကယ် ပျောက်ဆုံးသွားတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီနေရာမှာ အန္တရာယ် ရှိနေသေးတယ်လို့ ဆိုလိုသည်။
သို့သော် သူတို့က မထိတွေ့ခဲ့မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သိသာထင်ရှားသော အကျိုးကျေးဇူး မတွေ့ရသဖြင့်၊ ထိုကဲ့သို့သော အန္တရာယ်များကိုလည်း သူတို့ ရင်ဆိုင်ချင်စိတ် မရှိကြပေ။
အချိန်သတ်မှတ်ပြီးနောက် သူတော်စင်များသည် ခွဲ၍ ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ထိုရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်ကို ရှာမတွေ့တော့သဖြင့်၊ အားလုံး ပြန်လည် စုစည်းကာ ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
……
……
“သူတို့ ထွက်လာကြပြီ။”
ယင်ချွဲ့ မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ အမူအရာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
ချက်ချင်းပင် လက်ကို မြှောက်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီး၍ ဖန့်ချန်တို့ကို သူမ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လိုက်သည်။
ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင်နှင့် အခြားသော ကောင်းကင်အရှင်များသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် ယင်ချွဲ့ မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ဒီတစ်ခေါက် ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန်အတွက် ယင်လောက မှ လာသော ကောင်းကင်အရှင် အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှသည်။ ယခုအချိန်တွင် အားလုံး စုဝေးရောက်ရှိနေသဖြင့် ဖန့်ချန်တို့ထက်ပင် ပိုမို များပြားနေသည်။
ဖန့်ချန်သည် ယင်လောကမှ ကောင်းကင်အရှင် အများစု၏ အကြည့်တို့သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသည်ကို ခံစားမိသည်။
ဝမ်အိုကြီးထံမှ ရရှိသော သတင်းအချက်အလက်များနှင့် ယခုတစ်ကြိမ် သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်တို့ကြောင့်၊
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤကောင်းကင်အရှင်များထဲတွင် ချင်ဟော်ဆွေ့ နှင့် ပတ်သက်နေသူများ ရှိနေနိုင်ကြောင်း သူ အခိုင်အမာ ပြောနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
“ဒီတစ်ခေါက် ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့အတွက် ဘာတွေများ ရရှိခဲ့ကြသလဲ။”
ယင်ချွဲ့ မဟာကောင်းကင်အရှင်က မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသော အကြည့်တို့သည်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုကိစ္စကို အလွန်အရေးထားနေကြကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။