အခန်း ၂၇၄၉
Vol. 275 Ch. 2749
အခန်း (၂၇၄၉) - ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော်၏ ယခင် အရာရှိချုပ်
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ချုံစန်းတို့အဖွဲ့သည်လည်း ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ ပို့ဆောင်ပေးမှုဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင်က ပြောတယ်၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားကြဖို့၊ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေက မကြာခင် ပွင့်တော့မှာမို့လို့တဲ့။”
ကျောင်းဆောင်အတွင်းတွင် ဝမ်ချုံစန်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မတင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီ အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှင် အကြီးကဲက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း စုံစမ်းလို့ ရပြီလား။”
“သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိပြီးပြီ၊ သူ့နာမည်က လုကျိုးယွမ် တဲ့။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဝမ်အိုကြီး၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသယောင် ရှိပြီးနောက်၊ သူသည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ၊ လက်ဖက်ရည် သောက်တာကိုပဲ ဖိတ်ကျလာအောင်၊ လက်က သိပ်မငြိမ်ပါလား။”
“အော်… ခုနက လက်ဖက်ရည်က ပူလွန်းလို့ပါ။”
ဝမ်ချုံစန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဟန်ဆောင်၍ ရယ်မောသည်။
“ဒီ လုကျိုးယွမ် အကြီးကဲဆိုတာ…”
“မင်းက သူ့ကို အကြီးကဲ လို့ ခေါ်နေတာလား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အရင်က သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို အတူတူ ဖြေခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ဝမ်ချုံစန်း - “……”
“အရင်က ရှဲ့ကျစ်ရုံးတော် မှာတုန်းက မင်းတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်လိုက်တာ ချူ အရာရှိချုပ် ပဲ။”
ဖန့်ချန်သည် ထိုစဉ်က အခြေအနေကို တစ်ချက်ချင်း ပြန်ပြောပြသည်။ သူနှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများ အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချုံစန်းသည် အချိန်အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါဆို မင်းက အဲဒီမှတ်ဉာဏ် ဖျက်တာကို မခံရဘူးပေါ့။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ နည်းနည်း နစ်နာတာပေါ့။”
“စိတ်ချ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းကို အကုန်ပြောပြမယ်၊ လုံးဝ မဝှက်ထားဘူး။ ဒီတစ်ခါ လုကျိုးယွမ်နဲ့လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဖြစ်ကြတယ်၊ ငါလည်း အများကြီး သိလာရပြီ။”
ဖန့်ချန်သည် အသံကို တိုးလိုက်ပြီး လုကျိုးယွမ်နှင့် ပြောဆိုခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
“အခုဆိုရင် ချင်ဟော်ဆွေ့ရဲ့ နောက်ကွယ်က သူတွေဟာ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာ သေချာသွားပြီ။”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ကလည်း အမှန်တရားကို သတိထားမိနေပုံရတယ်၊ ပြန်သွားဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘဲ ကောင်းကင်ငါးပါး မှာပဲ ဆက်ပြီး ရှုပ်နေဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။”
“လုကျိုးယွမ် ပြောပြတာကတော့ သူ ဒီလို မျှတနေတဲ့ အခြေအနေကို လိုချင်တယ်၊ ကောင်းကင်ငါးပါး လည်း ဒါကို လိုအပ်နေတာပဲ၊ တစ်ဖက်ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလို့ မရဘူးတဲ့။”
“မဟုတ်ရင် သူတို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင်နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေတော့ ကောင်းကင်ငါးပါး လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”
ဖန့်ချန်က ဆက်ပြောသည်။
“ဒီကိစ္စက မင်း ပြောခဲ့တဲ့ စမ်းသပ်ချက် အခြေစိုက်စခန်းတွေနဲ့လည်း ဆက်စပ်နေမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ အဘိုးကြီးတို့ ဒီကျင့်စဉ်ကို သုတေသန လုပ်နေတာက ချင်ဟော်ဆွေ့တို့အဖွဲ့ကို တန်ပြန်ဖို့သက်သက် မဟုတ်နိုင်ဘူး။”
“ငါတို့ မသိသေးတဲ့ အမှန်တရားနဲ့ ပတ်သက်နေတာ ဖြစ်ဖို့ ပိုများတယ်။”
“မင်းရဲ့ ကောက်ချက်က မမှားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတိုင်းမှာ ဘက်နှစ်ဘက် ရှိတာပဲ၊ တခြား ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကိုလည်း ထည့်သွင်း စဉ်းစားသင့်တယ်။”
“မင်းက လုကျိုးယွမ်ကို ဒီလောက်တောင် ယုံနေတာလား။ ဒီကောင်က ယဉ်ကျေးမှုလည်း မရှိဘူး၊ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ ပြန်ဆုံတာတောင် လက်ဖက်ရည်တောင် မတိုက်ဘူး။”
ဝမ်ချုံစန်းက နှာခေါင်းရှုံ့သည်။
“မင်းတို့ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်းက အရင်ကတည်းက စောင့်ကြည့်ခံရတဲ့ ဂိုဏ်းလေ၊ သူ မင်းကို ဂရုမစိုက်တာ သဘာဝပါပဲ။”
ဖန့်ချန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က သူ့ထက် အများကြီး နိမ့်နေတော့ နောက်ပိုင်းလည်း ထိတွေ့မှု သိပ်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“သူ့လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် သူတောင် ဒီမှာ အသံထွက်ဖို့ မဝံ့ရဲဘူး၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် သိသွားမှာ ကြောက်လို့လေ။”
“နောက်ပိုင်း ကိစ္စတွေ အတော်များများကို ငါတို့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။ ငါ တွေးမိတာကတော့ မင်းက အဲဒီခေတ်တုန်းက ကိစ္စတွေကို မှတ်မိနေသေးတာပဲ။”
“ဒီတာဝန်ကို မင်းပဲ ထမ်းဆောင်ရတော့မယ်၊ မင်းရဲ့ အရင်က ပရိယာယ်တွေ၊ ကြံစည်မှုတွေကို ပြန်သုံးရတော့မယ်။”
ခဏရပ်ပြီးနောက်၊
“အရင်ကတော့ မင်းကို သက်သောင့်သက်သာ နေခိုင်းချင်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အချိန်မတန်သေးဘူး။” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချုံစန်းသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးနောက် အမူအရာ ထူးဆန်းစွာဖြင့် -
“ငါ့ကို လာလုပ်ခိုင်းတာလား။ ငါ့မှာရှိတဲ့ နည်းလမ်းလေးတွေနဲ့ ဘာတာဝန်ကို ထမ်းနိုင်မှာလဲ။ အဖိခံရပြီး အရင်ဆုံး သေမယ့်သူက ငါပဲ ဖြစ်မှာ။”
ဟု ပြောသည်။
သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ -
“မဖြစ်ပါဘူး၊ မဖြစ်ပါဘူး။ အခြေအနေတွေက အခုနဲ့ မတူတော့ဘူး၊ ဒီကိစ္စကို မင်းပဲ ပိုအာရုံစိုက်လိုက်ပါ၊ ငါကတော့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာတွေကိုပဲ ပြုပြင်တော့မယ်။”
ဟု ပြောကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။
တံခါးပေါက် မရောက်ခင်တွင် သူ ရပ်လိုက်ပြီး -
“မင်း အားရင် အာမန် ရှိတဲ့နေရာကို သွားကြည့်လိုက်ဦး။ သူက အရင်က ရှုရှန်း ဓားဂိုဏ်း က အရေးပါတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ။ အင်း… ငါပြောတာက တာဟွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ တန်းတူ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအကြောင်း ပြောတာပါ။”
“သူသာ ငါ့လိုမျိုး မေ့မသွားဘူးဆိုရင် မင်းကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီနိုင်မှာပါ။”
“ဒါတော့ ငါ သိပါတယ်၊ အေး…ကန့်သက်ချက် ကျော်လွန်ခြင်း တောင်မှာတုန်းက မင်း အိမ်ထောင်ကျခဲ့တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက အကြီးဆုံး အစ်မကြီး နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။”
ဖန့်ချန်က စပ်စုကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စပ်စုရတာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေကို လိုက်စုံစမ်းနေတာလား။”
ဝမ်ချုံစန်းက စကားတစ်ခွန်း ပစ်ချသွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ဖန့်ချန် ရယ်မောလိုက်ပြီး အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ ရှောင်ချင်းယောင်၏ အခြေအနေကို သွားမကြည့်ရသေးပေ။ အခု ဝမ်အိုကြီးနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ရှောင်ချင်းယောင်ထံမှ လုကျိုးယွမ်အကြောင်း ပိုမိုမေးမြန်းရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့သည် ရှောင်ချင်းယောင်၏ရှေ့တွင် ရပ်နေကြပြီး သူမပြောပြသည်များကို အလေးအနက် နားထောင်နေကြသည်။
“အကြီးကဲ၊ အရင်က အရာရှိချုပ်ရဲ့ အစေခံအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ဆိုတာ ဒီလောက်တောင် ကျင့်စဉ်အဆင့် လိုအပ်တာကိုး။ ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါတော့ ဖန့်အရာရှိချုပ်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့တာပါ။”
ချီယန်သူတော်စင်က အံ့ဩစွာ ပြောသည်။
ဖန့်ချန် ရောက်လာပြီး -
“ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။” ဟု မေးသည်။
“ဖန့်မောင်လေး သူတို့က အစေခံကိစ္စအကြောင်း မေးနေတာပါ။”
ရှောင်ချင်းယောင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင်…”
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
အနှစ်သာရ ချုပ်နှောင်ခြင်း၊ အသက်ချုပ်နှောင်ခြင်း နှင့် နက်နဲချုပ်နှောင်ခြင်း ပညာရပ်ဆိုင်ရာ တံဆိပ်များသည် လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
“ရှောင်အစ်မတော်၊ အစ်မက ရှဲ့ကျစ်ဆောင် မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူဆိုတော့ ဒီပညာရပ် သုံးခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အသေအချာ သိမှာပေါ့။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ရှောင်ချင်းယောင် ခေါင်းညိတ်သည်။
“တော်တော်လေး သိပါတယ်။”
“လက်ရှိမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နက်နဲချုပ်နှောင်ခြင်းနဲ့ အသက်ချုပ်နှောင်ခြင်း ပညာရပ်တွေက ၇ ဆင့်မြောက် တံဆိပ်ကပ်ထားတာ ဖြစ်နေတယ် မဟုတ်လား။”
ဖန့်ချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တံဆိပ်ပြားနှစ်ခု လက်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီပညာရပ်တွေက သာမန် သူတော်စင်တွေအောက်က သူတွေကိုပဲ ထိရောက်တာလား။”
“အဲဒီလို ပြောလို့ ရပါတယ်။”
ရှောင်ချင်းယောင်က ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီတံဆိပ်ပြားကရော ဘာလဲ။”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်း ပညာရပ်ဆိုင်ရာ တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်လိုက်သည်။
“အဆင့် ၆ တံဆိပ်ပြား လား။”
ရှောင်ချင်းယောင် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် -
“ကြည့်ရတာ မင်းက တခြား တံဆိပ်ပြားတွေကို စုပ်ယူပြီး အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်။” ဟု ပြောသည်။
“စုပ်ယူတာကတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အဆင့် ၆ ကို မကျော်ခဲ့ပါဘူး။ အဆင့် ၆ ကို ရောက်သွားတာက ကျွန်တော် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်ဆေးရေးဌာန မှာ အဆင့် ၆ တရားစီရင်ရေး အရာရှိအဖြစ် ရာထူးတိုးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ တံဆိပ်ပြားက အလိုလို အဆင့်တက်သွားတာပါ။”
ဖန့်ချန်သည် ရှောင်ချင်းယောင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ -
“ရှောင်အစ်မတော်၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို မြင်လဲ။” ဟု မေးသည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ။”
ရှောင်ချင်းယောင်က ခေါင်းခါလျက် ပြုံးသည်။
“အရင်တုန်းက ရှဲ့ကျစ်ဆောင် မှာရှိတဲ့ အရာရှိချုပ်တွေပဲ ရာထူးတိုးတဲ့အခါ တံဆိပ်ပြား အဆင့်မြှင့်တင်ခွင့် ရှိတာပါ။ မင်း ပြောတဲ့ စစ်ဆေးရေးဌာန က ရှဲ့ကျစ်ဆောင် မဟုတ်ဘူးလေ။ မင်းထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ရှဲ့ကျစ်ဆောင် အရာရှိချုပ်လည်း မရှိဘူး။ အဲဒီနေရာက အဆင့်က ဘာလို့ မင်းရဲ့ ဖမ်းစီးချုပ်နှောင်ခြင်း ပညာရပ်ကို အကျိုးသက်ရောက်နိုင်မှာလဲ။”
“အရင်တုန်းက ငါရဲ့ ဖမ်းဆီး ချုပ်နှောင်ခြင်း ပညာရပ်ကတောင် ချင်းဟယ် အရာရှိချုပ် ရဲ့ အကူအညီနဲ့မှ တိုးတက်ခဲ့တာပါ။”
စကားပြောနေစဉ် သူမသည် ဖန့်ချန် ပြုံးကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ချင်းယောင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် -
"မောင်လေး၊ မင်း ပြောချင်တာက…”
“အရင်ကတည်းက ကျွန်တော် သံသယ ရှိခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရှဲ့ကျစ်ဆောင် ကို သွားပြီးနောက်ပိုင်း အကြောင်းရင်းတွေကို သိရတော့မှ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယက အလကား မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားတာပါ။”
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်သည်။
“စစ်ဆေးရေးဌာန ထဲမှာ ရှဲ့ကျစ်ဆောင် ရဲ့ အရာရှိချုပ်ဟောင်း တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာ သေချာတယ်။ သူက ကိုယ့်အထောက်အထားကို မပြသေးတာပဲ ဖြစ်မယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ရာထူးတိုးတဲ့အခါ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်း ပညာရပ်လည်း တိုးတက်သွားတာပါ။”
သူ့စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ထိုသူ၏ ပညာရပ်သည် သူ့ထက် အများကြီး အဆင့်မြင့်နေမည်မှာ သေချာသည်။
“မောင်လေး၊ မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်ဖို့ များပါတယ်။”
ရှောင်ချင်းယောင်က အလေးအနက် ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး၊ ငါတို့လိုမျိုးပဲလား ဒါမှမဟုတ်…”
“ဖြစ်နိုင်တာက လုကျိုးယွမ် လိုမျိုး ဖြစ်ဖို့ပဲ။”
ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“လုကျိုးယွမ် ဟုတ်လား။”
ရှောင်ချင်းယောင် ကြောင်သွားသည်။
“ဂျူနီယာ မောင်လေး သူ့ကို သိလို့လား။”