အခန်း ၂၇၅၀
Vol. 275 Ch. 2750
အခန်း (၂၇၅၀) - သူ့ကို ယုံကြည်နိုင်သော်လည်း၊ အကြွင်းမဲ့တော့ မယုံသင့်
“လုကျိုးယွမ်က လက်ရှိမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး ထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ရှောင်ချင်းယောင်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ သူလည်း နောက်ပိုင်းမှာ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာပဲ။ အခု သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ရှိလဲ။”
“အရမ်းကို သန်မာတယ်။ သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ကာလနဲ့ သိပ်မကွာလောက်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေရင်တောင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် ကို ကြောက်ရွံ့နေတုန်းပဲ။”
ဖန့်ချန်က ပြန်ပြောသည်။
ရှောင်ချင်းယောင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးသည်။
“မောင်လေး၊ အကယ်၍သာ အဲဒီအဖြစ်အပျက်တွေအားလုံးကို မင်းသာ သိလိုက်ရမယ်ဆိုရင် မင်းလည်း ကြောက်ရွံ့မှာပဲ။”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချို့ ဝင်လာသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် နောက်ကွယ်က နည်းလမ်းတွေက တကယ်ပဲ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အစွမ်းထက်ပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ သဘောမျိုးလား။
သူ့အမြင်အရဆိုလျှင် အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ တစ်ခုချင်းစီကို ပြုပြင်ရသည်မှာ သူတော်စင် အဆင့် အကန့်သက်ကျော်လွန်ခြင်း တစ်ကြိမ်နှင့် ညီမျှသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ လုကျိုးယွမ်ဆိုလျှင် ကြယ်တာရာ ၈၁ ခုအထိ ပြုပြင်ထားသူ ဖြစ်သည့်တိုင် ထိုနေရာကို မြွေပွေးကို ရှောင်သလို ရှောင်နေရသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီမြင်ကွင်းက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းမလဲဆိုတာတောင် စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လို့ မရနိုင်သေးဘူး။”
ဖန့်ချန်သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်၍ တွေးတောပြီးနောက် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာကို ချက်ချင်း မောင်းနှင်ကာ ရှဲ့အာမန် ၏ ကျင့်ကြံရာ နေရာသို့ ရောက်လာသည်။
“ဖန့်အစ်ကို”
ရှဲ့အာမန် နှင့် ချန်အင်းရွှယ် တို့သည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“နံပါတ်သုံး အစ်မတော် လည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား။”
ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ချန်အင်းရွှယ် က မျက်နှာတွင် အပြုံးနှင့်အတူ -
“အာမန် ညီမလေးဆီ လာကြည့်တာလေ။”
ဟု ပြောသည်။
“အစ်မတော်၊ အစ်ကို… ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”
ရှဲ့အာမန်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် အနည်းငယ် ထစ်နေသည်။ ဘာလို့ ဖန့်အစ်ကိုက ချန်အင်းရွှယ် ကို
"နံပါတ်သုံး အစ်မတော်" လို့ ခေါ်လိုက်ရတာလဲ။
“အာမန် ညီမလေး၊ မင်း ငါ့ကို ‘အစ်မတော်’ လို့ ပြန်ခေါ်တာ ကြားချင်သေးတယ်။”
ချန်အင်းရွှယ် သည် ရှဲ့အာမန်၏ အံ့ဩနေမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမူအရာ ထူးဆန်းစွာနှင့် ပြုံး၍ ပြောသည်။
“အစ်မတော်၊ ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ နားမလည်ဘူး။ အစ်မက ဖန့်အစ်ကိုထက်တောင် အရင် ဂိုဏ်းဝင်တာလား။”
ရှဲ့အာမန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးသည်။
“ဒါပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကိစ္စလေ။ ကရုဏာတောင် မှာတုန်းက သူက ငါ့ထက် အရင် ဂိုဏ်းဝင်ခဲ့တာ။”
ချန်အင်းရွှယ် က ရယ်မောသည်။
“နံပါတ်သုံး အစ်မတော်၊ ခဏလောက် ဟိုဘက်မှာ စောင့်ပေးပါဦး။”
ဖန့်ချန်က အားနာစွာ ပြောသည်။
ချန်အင်းရွှယ်သည် ရှဲ့အာမန်ကို အမူအရာ ထူးဆန်းစွာဖြင့် တစ်ဖန် ပြုံးပြလိုက်ပြီး -
“ဒါဆို အာမန် ညီမလေး၊ ငါ ဟိုဘက်မှာ ခဏလောက် စောင့်နေလိုက်ဦးမယ်။” ဟု ပြောကာ ထွက်သွားသည်။
“အို…”
ရှဲ့အာမန် စကားပြန်မပြောရသေးမီ ချန်အင်းရွှယ် မှာ ဟိုဘက်သို့ ရှောင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဖန့်ချန် သူမဆီသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးကြားကို လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ရှဲ့အာမန်မှာ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်တော့သည်။ ထို့နောက် အလင်းလုံး တစ်ခုက သူမ၏ မျက်ခုံးကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
သူမ၏ အသိစိတ်များ မမှောင်မိုက်မီအထိ၊ သူမ စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။ ဘာကြောင့် ဖန့်အစ်ကိုက သူမကို ဒီလိုမျိုး လုပ်ရတာလဲ။
“နံပါတ်ကိုး ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားက တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာတာပဲ…”
ချန်အင်းရွှယ် သည် အဝေးမှနေ၍ ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများ လှိုင်းထန်နေသည်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေသည်။ ထိုအရှိန်အဝါ တစ်မျှင်ချင်းစီတိုင်းသည် သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်။
“အခု ငါသာ အသက်စွမ်းအင် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်နေရင်တောင် နံပါတ်ကိုး ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။”
“အရင်တုန်းက သူက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မလိုဘဲ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် ကို ရောက်လာနိုင်တာဟာ တကယ်ပဲ ကံကောင်းခြင်း တစ်ခုပါပဲ။”
ချန်အင်းရွှယ် စိတ်ထဲတွင် တွေးမိသည်။
သူမ ထင်သည်မှာ၊ ကျွယ်မင်း နန်းတော် မှ မည်သည့် အဓိက တပည့်မဆို မှတ်ဉာဏ်များဖြင့်သာ ရောက်လာခဲ့လျှင်ပင်၊ အခုအချိန်ထိ သူတော်စင် ဖြစ်လာဖို့အတွက် ပူပန်နေရဦးမည် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀၀ ကျော်အတွင်း ကောင်းကင်ငါးပါး စလုံး သိရှိသွားလောက်အောင် နာမည်ကြီးလာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပေ။
မည်မျှ ကြာသွားမှန်း မသိပါ။ ဖန့်ချန် တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။
နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှဲ့အာမန် မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ ဖန့်ချန်ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံး၍ ပြောသည်။
“နံပါတ်ကိုး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“အကြီးဆုံး အစ်မတော်၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရပြီလား။”
ဖန့်ချန် လက်သီးဆုပ်နှုတ်ဆက်ရင်း မေးသည်။
“ကျွန်တော် ပြောတာက ရှုရှန်း ဓားဂိုဏ်း နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေပါ။”
ရှဲ့အာမန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါ အရင်ကတည်းက ကိုယ့်ဘာသာ အစီအစဉ်ဆွဲထားခဲ့တာ၊ အဲဒီအပိုင်းတွေ ပြန်ရလာပြီ။ မင်း ဒီကိစ္စတွေကို ကြိုသိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
“ဘာရှုရှန်း ဓားဂိုဏ်းလဲ။”
ချန်အင်းရွှယ် မှာ ဘာမှ နားမလည်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
ရှဲ့အာမန်က ချန်အင်းရွှယ် ကို ကြည့်ကာ -
“နံပါတ်သုံး၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်း ငါ့အပေါ် အမြတ်ထုတ်နေတာ များနေပြီနော်။” ဟု ပြောသည်။
ချန်အင်းရွှယ် က မျက်နှာတင်းကာ -
“ငါက နင့်ထက် အရင် ကရုဏာတောင် ကို ရောက်တာ၊ မင်း ငါ့ကို အစ်မတော် လို့ ခေါ်သင့်တာပေါ့။”
“ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မတော်။”
ရှဲ့အာမန်က ရယ်မောရင်း လက်သီးဆုပ်နှုတ်ဆက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ချန်အင်းရွှယ် မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အံ့ဩသွားပြီး -
“အရူးမ။” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက
“ခုနက မင်းတို့ ပြောနေတာ ဘာလဲ၊ ဘာလို့ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ။” ဟု မေးသည်။
“နံပါတ်သုံး၊ တစ်ချို့စကားတွေက မင်း မကြားသင့်ဘူး။”
ရှဲ့အာမန် စိတ်ထဲတွင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ချန်အင်းရွှယ် မှာ အရှိန်အဝါ တစ်ခုကြောင့် အတွင်းကမ္ဘာပြင်ပသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။ တံခါးပိတ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ချန်အင်းရွှယ် မှာ ရှက်ရမ်းရမ်းကာ ခြေဆောင့်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။
……
……
“နံပါတ်ကိုး၊ မင်း ရှုရှန်း ဓားဂိုဏ်းကို သိထားပြီဆိုတော့၊ အရင်တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်လောက်အထိ သိထားလဲ။ အကုန်လုံး သိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အစအနလေးပဲ သိတာလား။”
ရှဲ့အာမန် မျက်နှာမှာ အလေးအနက် ရှိလာသည်။
“အစအနလေးပဲ သိပါသေးတယ်၊ အားလုံးကို မမြင်နိုင်သေးဘူး။” ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ရှဲ့အာမန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါတယ်။”
ထို့နောက် သူမနှင့် ဖန့်ချန်တို့ အနည်းငယ် စကားစမြည် ပြောကြသည်။ ဖန့်ချန်သည် ချုပ်နှောင်ခြင်း ထောင်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုလည်း ပြောပြလိုက်ပြီး လုကျိုးယွမ်အကြောင်းကိုလည်း မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောပြလိုက်သည်။
“လုကျိုးယွမ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကလည်း မှန်ပါတယ်။ ချင်ဟော်ဆွေ့ နောက်ကွယ်က လူတွေကို မင်း သံသယရှိစရာ အစွန်းစလေး ရှိတဲ့သူတွေလိုပဲ သဘောထားပါ။”
“သူတို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် အောက်မှာ အပြီးအပိုင် မငြိမ်ခံချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့နဲ့လည်း ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ မရဲကြဘူး။”
“သူတို့ကိုယ်သူတို့ လမ်းကြောင်း တစ်ခု ချန်ထားတတ်ကြတယ်၊ အဲဒီ လမ်းကြောင်းကပဲ ငါတို့ အစိုးရိမ်ဆုံးအရာပဲ။”
“အခုကြည့်ရသလောက်တော့ သူတို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် ဘက်ကို အလွယ်တကူ မယိမ်းယိုင်နိုင်ဘူး။”
ရှဲ့အာမန်က ဆက်ပြောသည်။
“နံပါတ်ကိုး၊ ငါနဲ့ ဝမ်ချုံစန်းတို့က အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားလူတွေပါ။ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ စွမ်းအားတွေကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ရယူဖို့ ကြိုးစားမယ်။ မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ကို မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။”
“အကြီးဆုံး အစ်မတော်၊ အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ပြန်ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ။”
ဖန့်ချန်က မေးသည်။
“အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ပြန်ရောက်ဖို့က ခက်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ၃ ပုံ ၄ ပုံ လောက် ပြန်ရဖို့ကတော့ လွယ်ပါတယ်။”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး၊ အရင်းအနှီးတွေက အများကြီး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာကိုး။”
ရှဲ့အာမန်က ခေါင်းခါသည်။
“ဒါဆို အဘိုးကြီးနဲ့ ရှုရှန်း ဓားဂိုဏ်းအကြောင်းက…”
“ဖန့်ကျန်ထျန်း က ရှုရှန်း ဓားဂိုဏ်းမှာ ယန်နတ်ဘုရား လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းတဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ။”
“သူက ငါ့ထက်တောင် အဆင့်မြင့်သေးတယ်။”
“ဒီလမ်းကြောင်းကို လျှောက်တဲ့သူက မင်း ထင်ထားတာထက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အများကြီး ပိုများတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သေခြင်းတရားကို ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်။ ယင်နဲ့ယန် ပျက်စီးပြီး အခြေခံတွေ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့ မပြောနိုင်ဘူး၊ ကျန်တဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို သတ်လို့ မရဘူး။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် လည်း မလုပ်နိုင်ဘူး။”
ရှဲ့အာမန်က ပြုံး၍ -
“ငါတို့ အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပေမဲ့၊ ဒီ ယန်နတ်ဘုရား တွေကပဲ ငါတို့ရဲ့ အရင်းအနှီးတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တာပါ။”
ဟု ပြောသည်။
“ဒါဆို သူတို့က အာမခံချက် ပေးထားတဲ့သူတွေပေါ့။”
ဖန့်ချန် သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ရှဲ့အာမန်၏ စကားမှတစ်ဆင့်၊ အဘိုးကြီးတို့သည် အမြဲတမ်း ထွက်ပြေးနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။
“အကြီးဆုံး အစ်မတော်၊ အဲဒီဘက်က ထွက်ပြေးလာပြီးတဲ့နောက် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် နဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်မလား။”
ဖန့်ချန်က မေးသည်။
ရှဲ့အာမန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“တိုက်ခဲ့တာပေါ့၊ တစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခါမှ မနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ငါတို့ အတွေ့အကြုံတွေ ရခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့တဲ့ အသေးစိတ်တွေကို သိလာရတယ်။ ဒီတစ်ခါ ရှုံးရင်လည်း နောက်တစ်ခါ ရှိသေးတယ်၊ နောက်တစ်ခါ ရှိသေးတယ်။ ငါ နောက်ထပ် မနိုးထလာတော့တဲ့အထိပေါ့။ အဲဒီကျရင် တစ်နေ့နေ့မှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် ကို တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အရေခွံကို ခွာ၊ အရိုးကို ချိုး၊ အသားကို ပြုတ်၊ ဝိညာဉ်ကို ကြော်စားပစ်မယ်။”
ရှဲ့အာမန်၏ လေသံမှာ အေးဆေးသော်လည်း၊ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ကျောက်တုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသည်။ ဖန့်ချန် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“လုကျိုးယွမ် အကြောင်း ပြောရရင် သူက ငါတို့နဲ့ လမ်းကြောင်း မတူဘူး။ သူ့ကို ယုံကြည်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကြွင်းမဲ့တော့ မယုံသင့်ဘူး။”
ရှဲ့အာမန်က စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။