အခန်း ၂၇၅၁
Vol. 276 Ch. 2751
အခန်း (၂၇၅၁) - လမ်းစမရှိတော့ပြီ
“နံပါတ်ကိုး၊ လုကျိုးယွမ် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာက သူ အလွန် အသိဉာဏ်ကြီးမားလွန်းလို့ပဲ။”
“ဒီလို အသိဉာဏ်ကြီးတဲ့လူတွေက အခြေအနေကို အကဲခတ်တတ်ကြတယ်၊ ဘယ်အရာက တန်ဖိုးရှိလဲ၊ ဘယ်အရာက ပေးဆပ်ရမလဲဆိုတာကို ချိန်ဆတတ်ကြတယ်။”
“အကျိုးရှိမယ့်ကိစ္စဆိုရင် သူတို့ လုပ်ရတာ ဝါသနာပါကြတယ်။”
“အကျိုးမရှိမယ့်ကိစ္စဆိုရင်တော့ တခြားသူတွေကို လုပ်ခိုင်းရတာ ကြိုက်ကြတယ်။”
“တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းက လုကျိုးယွမ်ကို မင်းနဲ့အတူ အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြောကြည့်လိုက်၊ သူက လက်ကို အသာခါပြီး တစ်နေရာရာက ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှာ ပုန်းခိုနေမှာ သေချာတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အသက်စွန့်ရမယ့်ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ရင်တော့၊ တခြား အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေမှာတော့ သူ အနည်းနဲ့အများ ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်။”
“သူ့ရဲ့ သဘာဝကို သိထားရင် တစ်ချို့ကိစ္စတွေမှာ မင်း နစ်နာစရာ မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တော့ သတိထားပေါ့။”
ရှဲ့အာမန်က အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်။ သူမ၏ စကားထဲတွင် လုကျိုးယွမ်ကို လှောင်ပြောင်ခြင်း မပါဝင်ဘဲ သူ့၏ စရိုက်ကို အလွန်ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိ သုံးသပ်ပြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“အကြီးဆုံး အစ်မ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါ ဝမ်ချုံစန်းဆီ သွားပြီး အရင်အကြောင်းတွေ စကားစမြည် ပြောလိုက်ဦးမယ်။ မင်း ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံတော့။”
ရှဲ့အာမန်က ပြောသည်။
……
……
ရှဲ့အာမန်ထံမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ကောင်းကင်ငါးပါး နန်းဆောင် ဆီသို့ သွားရောက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြည့်အင်နေသော ခံစားချက်ကို ဆက်လက် ဖြေရှင်းလိုက်သည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် အကြောင်းက သူ့အတွက်တော့ အလွန်ဝေးကွာနေသေးသည်။
သူ့အနေဖြင့် လက်ရှိ ဘာလုပ်ရမည်ကို အတိအလင်း သိသည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရမည်၊ နည်းလမ်းသစ်များကို တိုးချဲ့ရမည်၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် နောက်ထပ် အနိုင်ယူနိုင်မည့် လျှိုဝှက်ကတ် များကို အများကြီး ပိုစုဆောင်းထားရမည်။
အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်။
ဖန့်ချန်သည် တစ်နေ့တာလုံး အပြင်းအထန် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်သာ အချိန်ဖြုန်းနေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြည့်ကျပ်နေသော ခံစားချက်များလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။
နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေ ချက်ချင်း ပွင့်တော့မည်ဖြစ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ် ကျောင်းဆောင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေရန် တိကျသော အကြောင်းကြားစာ ရရှိသည့်အချိန်တွင်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ပြည့်ကျပ်သည့် ခံစားချက်ကိုပါ အပြီးတိုင် ပြုပြင်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ ထဲတွင်။
ဖန့်ချန်၏ အတွင်းကမ္ဘာ အရင်းအမြစ်များမှာ တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာနေပြီး၊ ထိန်းချုပ်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးသည် အလင်းတန်းများ ယဉ်ယဉ်လေး တောက်ပနေသည်။
အရှိန်အဝါ ကိုးခုသည် မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ပေါင်းစပ်သွားကာ ဆယ်ခုမြောက် အတွင်းကမ္ဘာ ထဲသို့ အားကောင်းမောင်းသန် စီးဝင်သွားသည်။
အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးနှင့် အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုသည် တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဖန့်ငရဲမင်း က…… အဆင့်တက်တော့မှာပဲ။”
ချီယန်သူတော်စင် သည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတစ်ခါ အသက်စွမ်းအင် အလယ်အလတ်အဆင့် တက်တုန်းကမှ ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ၊ အခုပဲ အသက်စွမ်းအင် နောက်ဆုံးပိုင်း အဆင့် တက်တော့မှာလား။”
လီဝူ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာမှုတို့ အပြည့်ရှိနေသည်။
“အော်… မောင်းလေး က အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးကို ပြုပြင်ပြီးသွားပြီပဲ……”
“အခုဆိုရင် ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးက သူ့အတွက် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီ။ ဒါဟာ အဆင့်တက်တာထက် ပိုတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို အသစ်လဲလှယ်ခြင်း ပဲ။”
“ဂျူနီယာ မောင်လေးက ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် အနှစ်သာရစွမ်းအင် ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရဲ့လား မသိဘူး……”
ရှောင်ချင်းယောင် ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် အလေးအနက် ရှိနေသည်။
“ရှောင်အစ်မတော်၊ အစ်မပြောတာက…… အရှင်သခင်က အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်အဆင့်ကို တစ်ခါတည်း ကျော်ဖြတ်ပြီး ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မှာလား။”
လီဝူ က မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးသည်။
ချီယန်သူတော်စင် လည်း အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်မိသည်။
“တွက်ကြည့်ရင် ဖန့်ငရဲမင်း က ချင်းမင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ရောက်တာ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀၀ ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို တက်တော့မှာလား။”
သူသည် ကိုယ်တိုင်လည်း မီးနတ်ဘုရားနယ်မြေ တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်အဆင့်၏ အစွန်းအဖျားကိုပင် မထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။
သူတို့လို သူတော်စင်တွေအတွက် နှစ်ပေါင်း ၃၀၀၀ ကျော် ဆိုတာ သာမန်လူတွေအတွက် ရက်ပေါင်း ၃၀၀ ကျော်နဲ့ ဘာမှ မထူးခြားပေ။
“ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးကတော့ ဒါပဲ။”
ရှောင်ချင်းယောင်သည် ကောင်းကင်တွင် ထိုင်နေပြီး အရှိန်အဝါများ တိုးတက်နေသော ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“သူသာ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် မတက်ဘူးဆိုရင်၊ ဒီတစ်ခါ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာတွေ ပေးအပ်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို သူ ဘယ်လိုမှ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“နောက်ဆုံးရလာဒ်ကတော့ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးနဲ့ ဒီအတွင်းကမ္ဘာဟာ အပြီးတိုင် ပြိုပျက်သွားလိမ့်မယ်။”
လီဝူ က သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကျင့်ကြံတုန်းကလည်း အတွင်းကမ္ဘာ က အဲဒီစွမ်းအားကို မခံနိုင်တော့တဲ့အတွက် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို သဘာဝအတိုင်းပဲ တက်လှမ်းခဲ့ရတာပါ။”
“တကယ်လား။”
ချီယန်သူတော်စင် မှာ တောင့်တစွာ ကြည့်နေသည်။
ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း ဆိုထားပါတော့၊ သူက အသက်စွမ်းအင် ဆိုတာ ဘာအရသာရှိမှန်းတောင် မသိခဲ့ရသေးတာ။
လီဝူ က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်ချင်းယောင် ကို ပြောသည်။
“ရှောင်အစ်မတော်၊ အရှင်သခင်က ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် အနှစ်သာရစွမ်းအင် ကို ရထားပါတယ်။”
“ဒီပစ္စည်းရှိရင် မောင်လေးရဲ့ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် တက်လှမ်းမှုက စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး။”
ရှောင်ချင်းယောင် အံ့ဩသွားသည်။
“ဒီနယ်မြေမှာ တကယ်ပဲ ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် အနှစ်သာရစွမ်းအင် ရှိတာလား။ ငါ့ခေတ်တုန်းကတောင် ဒီလိုပစ္စည်းကို သုံးနိုင်တဲ့သူက အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း အရင်က ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါဘူး။”
လီဝူ ရှက်ရမ်းရမ်းသည်။
သူ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် တက်တုန်းက ကမ္ဘာဦး အဆင့်မပြောနဲ့၊ သာမန် အနှစ်သာရစွမ်းအင် ကိုတောင် မသုံးခဲ့ရဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာလည်း သတင်းအစအန ရှာကြည့်သေးတယ်။ ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူတွေတောင် သာမန် အနှစ်သာရစွမ်းအင် ကို သုံးဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ဒီကိစ္စကိုလည်း စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။
“ဟုတ်ပြီ၊ ဒီ ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် အနှစ်သာရစွမ်းအင် က လုကျိုးယွမ် ဆီက ရလာတာ ဖြစ်ရမယ်။”
“သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် အရင်တုန်းက ထွက်ပြေးခဲ့တုန်းက အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ယူသွားမှာပဲ။”
ရှောင်ချင်းယောင် မျက်နှာမှာ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး အားလုံးကို သဘောပေါက်သွားသည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ၊ အတွင်းကမ္ဘာ ထဲတွင် မုန်တိုင်းကဲ့သို့သော စွမ်းအားများ လှည့်ပတ်ကာ ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်သွားသည်။
ထို့အပြင် အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးသည်လည်း ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ပတ်လည်ဝိုင်းရံထားသည်။
သူတို့သည်လည်း အလွန်အားကောင်းသော စွမ်းအားများကို ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပေးပို့နေသည်။
“ဒီတစ်ခါ အကျိုးကျေးဇူးက အရမ်းများလွန်းနေပြီ။”
ရှောင်ချင်းယောင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လီဝူ လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ရှောင်အစ်မတော်၊ အစ်မဆိုလိုတာက……”
“ငါ အရင်က ဂျူနီယာမောင်လေး အဆင့်လောက်မှာတုန်းက ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးကို ပြုပြင်ခဲ့ဖူးတယ်။”
“ကြယ်တာရာတွေက ပေးတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးက မောင်လေးရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိတယ်။”
“ဒီလောက်နဲ့တင် ငါက အဆင့်တူ လူတွေထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေခဲ့တာ။”
ရှောင်ချင်းယောင်၏ မျက်လုံးတွင် တအံ့တဩ ဖြစ်ရသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း ၏ နည်းလမ်းများမှာ တကယ်ပင် သာမန်မဟုတ်ပေ။
“ငါ အခု အသက်စွမ်းအင် နောက်ဆုံးပိုင်း အဆင့် ဖြစ်သင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားတွေက တိုးတက်နေတုန်းပဲ။ ရေတံခွန်ကြီး တစ်ခု ပွင့်သွားသလိုပဲ၊ တားလို့ကို မရတော့ဘူး။”
ဖန့်ချန် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူ၏ အခြေအနေကို အသိဆုံး ဖြစ်သည်။
ဒီတစ်ခါ အဆင့်တက်ခြင်းမှာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။
သူ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်မထားရသေးပေ။
နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသည့် ပြည့်ကျပ်နေသော ခံစားချက်ကို ဖြေရှင်းပြီးချိန်တွင်၊ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးမှ ထိုမျှကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပြန်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဒီစွမ်းအားက သူ ထင်ထားတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေသည်။
သူ၏ အသက်စွမ်းအင် သုံးထောင်လုံးက အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ ကြိုတင်ပြီး ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်ရတော့မယ့်ပုံပဲ။”
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်လာသည်။
“မှန်လေး မင်းက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို ကြိုတက်ရင် အတွင်းကမ္ဘာ ရဲ့ အရင်းအမြစ် မလုံလောက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။”
“အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။”
“ဘာမှ လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ သံသရာ မသေမျိုး ကျင့်စဉ် အကြောင်းကို ငါလည်း သိပ်မသိဘူးဆိုတာ မင်းသိသားပဲ၊ ငါ ထပ်ပြီး လေ့လာကြည့်ပါဦးမယ်၊ ခဏလောက် အချိန်ပေးပါ။”
ထို့နောက် မှန်လေး သည် စကားမပြောတော့ပေ။
ဖန့်ချန်မှာ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
……
……
ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်။
နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေ သို့ သွားရောက်ရန် ကျောင်းသားများ စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ကာလအတွင်း၊ ဆန်းနယဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ် မရသေးသော ကျောင်းသားများမှာ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြပြီး၊ ဒီတစ်ခါ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေ တွင် ထူးချွန်ပြသပြီး လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရယူရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။
ထိုက်ဟောင် ဟွမ်းယောင် ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်နေကြသည်။
သူတို့သည် အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုကို အပြီးတိုင် ပြုပြင်ပြီးဖြစ်သည့်အတွက်၊ ဒီတစ်ခါ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေ သို့ သွားမည့် ခရီးစဉ်အပေါ် ယုံကြည်မှု ပိုများလာကြသည်။
“ငါ့အစ်ကို ဘယ်မှာလဲ။”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်ချုံစန်း ကို မေးလိုက်သည်။
“ခုနက ဖန့်အစ်ကိုဆီ သွားကြည့်တာ၊ လူမတွေ့ဘူး၊ ကောင်းကင်ငါးပါး တိုက်ပွဲနယ်မြေ မှာလည်း မရှိဘူး။”
ဝမ်ချုံစန်း ခေါင်းခါသည်။
ရှဲ့အာမန် က ပြုံး၍ -
“ဖန့်အစ်ကိုက တာဝန်မေ့တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ မကြာခင် ရောက်လာမှာပါ၊ တစ်ခုခု အလုပ်ရှုပ်နေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။”
ဟု ပြောသည်။
တကယ်တော့ သူတော်စင် အများအပြားမှာ ဖန့်ချန် မရောက်လာသေးသည်ကို သတိထားမိကြသည်။ ဒီတစ်ခါ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေ မှာလည်း ဖန့်ချန် မပါတော့ဘူးလားဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပင်နယ်မြေ ထဲမှ အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အားလုံး ရောက်ကြပြီလား။”
ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင် ၏ အသံ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟေးဆန်း ၏ မျက်နှာ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားပြီး ရယ်မောရင်း ကြိုဆိုလိုက်သည်။
“ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင်၊ ဖန့်ချန် မရောက်သေးဘူး၊ တစ်ခုခု အလုပ်ရှုပ်နေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။”
စကားပင် မဆုံးသေးမီ၊ အလင်းတန်းများစွာသည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ ကို ထိုးဖောက်လာပြီး ထိတ်လန့်နေသော လူအများ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည်။