အခန်း ၂၇၅၂
Vol. 276 Ch. 2752
အခန်း (၂၇၅၂) - တရားလမ်းစဉ် စတင်ရာနေရာ
“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“ဘယ်သူက ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲ။”
အရင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရင်ရှီအဆိပ်အန္တရာယ် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် နေရာတွင် ရှိနေသော သူတော်စင်များအားလုံး သတိဝီရိယရှိစွာဖြင့် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြသည်။
မျိုးနွယ်စု အသီးသီးမှ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးများနှင့် ကျောင်းအုပ်များမှာလည်း အပြင်သို့ ထွက်လာကြပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်လာသည့် တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တောင့်တင်းသွားကြသည်။
ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်း၏ အစွန်းအဖျားသည် ဟေးဆန်း ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
သူသည် ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင် သည် အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေသည်။
သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင်လည်း မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေမှန်းမသိသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရှိနေလေသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ စစ်ဆေးရေးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။
“အကြီးကဲ ကျွန်တော်တို့ ဖန့်ချန် အပေါ်မှာ ချထားတဲ့ သမာဓိတံဆိပ်က ချိတ်ပိတ်ခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။”
တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် လျှောက်တင်သည်။
ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။
သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက သူတို့ လက်ရှိ ရောက်ရှိနေတဲ့ အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။
ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။
“ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။”
ရှူလုံ အကြီးကဲ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ချက်ချင်း မောင်းနှင်ကာ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာများအတွင်းသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။
“ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
ရှူလုံ အကြီးကဲ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဆွေ့ရှင်းကျီ နှင့် လွမ်းထိုက်ကူ တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဟေးဆန်း ကို ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ စိတ်မပူကြပါနဲ့။ ရှူလုံ အကြီးကဲလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ သူ့မျက်စိအောက်မှာ ဘယ်သူကများ ရဲရဲတင်းတင်းနဲ့ လှုပ်ရှားရဲပါ့မလဲ။”
ဟေးဆန်း က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောသည်။
“မင်းတို့ တခြားအတွေးတွေ လျှောက်မတွေးနဲ့၊ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေ သွားဖို့ပဲ ပြင်ဆင်ထားကြ၊ ဒီကိစ္စနဲ့ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။”
ထိုအချိန်တွင် ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေသည် ဟင်းလင်းပြင် အလွှာတစ်ခုစီသို့ ရောက်တိုင်း ထိုတောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်နေရသည်။
ထိုအတိုင်းပင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေသည် အလွှာတစ်ခုပြီးတစ်ခု နစ်ဝင်သွားသည်။
ဟင်းလင်းပြင် ၁၇ လွှာအထိ ရောက်သည်တိုင်အောင် ထိုတောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်း၏ အရင်းအမြစ်ကို မတွေ့ရှိရသေးပေ။
ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင်သာမက၊ နေရာတွင်ရှိသော တာဝန်ရှိသူများအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မရှင်းမလင်းဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“အကြီးကဲ ဒါကများ ယင်လောက ထဲမှာလား။”
ဒွမ်ချင်းရှန်း က ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။
ရှူလုံ အကြီးကဲ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို နောက်ထပ် အလွှာတစ်ခု ထပ်မံ နိမ့်ချလိုက်သည်။
ယခုအခါ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာမြေသည် ယင်လောကထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုတောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ မရှိတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ရှူလုံ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ဟင်းလင်းပြင်များအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း နတ်ဘုရားအလင်းတန်း၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
“ဖန့်ချန် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာများလား။”
ဒွမ်ချင်းရှန်း ၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းသွားသည်။
“ချင်ဟော်ဆွေ့ ကို တစ်ချက်လောက် သွားမေးကြည့်ရမလား။”
“သူက အဲလောက်ထိ မိုက်မဲတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။”
ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်သည်။
“သူ အဲလောက်ထိ မိုက်မဲတယ်ပဲ ထားဦး၊ သူက ဘာအရည်အချင်းနဲ့ ငါတို့ရဲ့ သမာဓိ တံဆိပ် ကို ချိတ်ပိတ်နိုင်မှာလဲ။”
“ဒါပေမဲ့……”
ဒွမ်ချင်းရှန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။
“ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်ပဲ စောင့်ကြည့်ကြဦးစို့။”
ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင် တစ်ခွန်းသာ ပြောပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မောင်းနှင်ကာ လူ့လောကသို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။
“ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင်၊ အထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲဗျ။ တစ်ယောက်ယောက်က အရှေ့မှာ လှုပ်ရှားပြပြီး အနောက်မှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်နေမှာ စိုးရိမ်လို့ ကျွန်တော် အောက်ဆင်းမစစ်ဆေးရဲဘူး ဖြစ်နေတယ်။”
ဟေးဆန်း က လျင်မြန်စွာ လက်အုပ်ချီကာ ပြောသည်။
ယခုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းသည် အရင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပနေသည်။
ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၏ နေရာတိုင်းလိုလိုမှာ ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး ဖြစ်သည်။
ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးများနှင့် ကျောင်းအုပ်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ငါ ဘာသဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။”
ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါသည်။
နေရာတွင် ရှိနေသော သူတော်စင်များအားလုံး အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှူကြပ်သွားကြသည်။
ရှူလုံ မဟာကောင်းကင်အရှင်တောင်မှ ဘာသဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့ဘူးလား။
ဒါဆိုရင် ဒီတောက်ပတဲ့ အလင်းတန်းက ဘယ်ကနေ စတင်တာလဲ။
……
……
“ဒါက စိတ်တိုဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ဘယ်နေရာလဲ။”
ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၊ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော စာအုပ်တစ်အုပ်သည် အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရှေးဟောင်း သမိုင်းဝင် အရှိန်အဝါများက ထိုကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်တွင် အရိပ်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်ရသော်လည်း အရာအားလုံးက ဝေဝါးနေပြီး ရှင်းလင်းစွာ ခံစား၍ မရနိုင်ပေ။
တစ်ဖက်လူက ရံဖန်ရံခါ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်တစ်ခုကပင် သူ့ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသည်။
“အလုံးစုံသိ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ ရှင် ဒီနေရာကို ဘယ်တော့မှ မရောက်ဖူးဘူးမလား။”
အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မှန်လေး သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မမကျိရှန်၊ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ။”
“ဒီနေရာလား၊ ဒါက ငါတို့ရဲ့ သံသရာ မသေမျိုး ဂိုဏ်း ရဲ့ တရားလမ်းစဉ် စတင်ရာ နေရာပဲ။”
“သံသရာ မသေမျိုး ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တိုင်း ဒီနေရာကို တစ်ခါတော့ ရောက်ဖူးရမယ်။”
“ရှင်ကတော့ ကံကောင်းလို့ ဒီနေရာရဲ့ တစ်စွန်းတစ်စကိုတောင် မြင်ခွင့်ရတာ၊ ရှင့် ဘိုးဘေးတွေက ကံကောင်းလို့ပဲ။”
“သံသရာ မသေမျိုး ဂိုဏ်းရဲ့ တရားလမ်းစဉ် စတင်ရာ နေရာ ဟုတ်လား ”
မှန်လေး ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူ့ကိုယ်သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မိသည်မှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ မြင်တော့မည့်အလားပင်။
သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် သတိမထားမိလိုက်သည့် အက်ကြောင်းလေးတစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး၊ ငါ ကွဲတော့မယ် ”
“မမကျိရှန်၊ ကျွန်တော် ဒါတွေကို မသိသင့်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို အမြန်ဆုံး မေ့သွားအောင် လုပ်ပေးပါ ”
ထိုအချိန်တွင် အေးမြသော စွမ်းအားတစ်ခုက မှန်လေး ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ပြုပြင်သွားပြီး သူသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
သူ၏ အသိစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားခင်မှာပင် သူသည် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။
ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ရှောင်ချင်းယောင် တို့ အပါအဝင် ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင်ကပင် မသိရှိနိုင်ပေ။
သူသည် ယခုအခါ ထူးဆန်းသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ သူ ပေါင်းစပ်ထားသော အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးသည် မသိနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ထိုးဖောက်ခြင်း၊ ပျံ့နှံ့ခြင်းကို ခံနေရသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုကြယ်တာရာများတွင် ရှေးဆန်သော နက်နဲမှုများ ပါဝင်လာသည်။
ကြယ်တာရာများမှ ပြန်လည်ပေးပို့သည့် အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအားများမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုစွမ်းအားမှာ အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအားနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပိုမို သန့်စင်ပြီး မူလအစအတိုင်း ဖြစ်သည်။
ထုဆစ်ခြင်း မရှိသေးသော ကျောက်စိမ်းရိုင်း တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
“ရှောင်အစ်မတော်၊ ဒါက……”
လီဝူ ၏ အမူအရာမှာ မှင်သက်နေသည်။
သို့သော် သူ ရှောင်ချင်းယောင် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်ချင်းယောင် ၏ အမူအရာမှာလည်း သူနှင့်အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ၊ ခုနက တံခါးအပြင်ဘက်မှာ မြင်လိုက်ရတာ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ လူတစ်စု တိုက်ခိုက်နေကြသလိုပဲ။”
ချီယန်သူတော်စင် သည် တံခါးပေါက်ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
မူလက သူတို့သည် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်တွင် ရှိနေသော်လည်း၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မည်သို့မည်ပုံ ရောက်လာမှန်းမသိဘဲ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းမှာ သူတို့ သိထားသည့်အရာများနှင့် အလွန်ပင် ကွာခြားလှသည်။
သက်ရှိတစ်ဦးချင်းစီတိုင်းမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။
“ဒါဆိုရင်၊ ဒါက သံသရာ မသေမျိုး ဂိုဏ်းက အရင်တုန်းက တခြားဂိုဏ်းတွေ အားလုံးထက် သာလွန်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းပေါ့။”
“သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ငါတို့ကတော့ အစွန်းတစ်ဖက်ကိုတောင် မမြင်ဖူးခဲ့ကြဘူး……”
ရှောင်ချင်းယောင် တစ်ယောက် စိတ်ဝိညာဉ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
လီဝူ ၏ မေးခွန်းကိုပင် သူမ မကြားမိတော့ပေ။
သူမ ရှေ့တွင် မြင်နေရသော အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ စွမ်းအားမှာ သူမ၏ အသိဥာဏ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူးသော စွမ်းအားမျိုးဖြစ်သည်။
ဤစွမ်းအားမျိုးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သူမ ယခင်က ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စွမ်းအားများမှာ မည်မျှ အားနည်းကြောင်း သူမ သံသယ ဝင်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခုသည် အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါက်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူများ ရှိပါသလဲ။”
ရှောင်ချင်းယောင် သည် ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဝေဝါးသော အရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့သည် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို လုံးဝ မမြင်ရပေ။
လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့၏ အမူအရာမှာ လေးနက်သွားသည်။
သူတော်စင် တစ်ဦးသည် အဆင့်တက်နေချိန်တွင် အားနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်မှာ မည်သို့မျှ ကောင်းသော လက္ခဏာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“လာသူက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲ……”
ချီယန်သူတော်စင် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရှောင်ချင်းယောင် က မျက်ဝန်းလှုပ်ရှားကာ
“သတိမထားမိဟန် ဆောင်ထား။” ဟု ဆိုသည်။
တစ်ဖက်လူမှာမူ အလျှော့မပေးဘဲ အထဲမှ အသံမထွက်သရွေ့ တံခါးကို ဆက်တိုက် ခေါက်နေလေသည်။
ခေါက်တိုင်းခေါက်တိုင်းတွင် လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့၏ နှလုံးသားများမှာ ပိုမို တုန်လှုပ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် အနှစ်သာရစွမ်းအင် ကို ထုတ်ယူကာ စားသုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးနှင့် ထိုအတွင်းကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ ထိုရှေးဆန်သော နက်နဲသည့် စွမ်းအားဖြင့် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်၊ ပြုပြင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တံခါးခေါက်သံများမှာ ပိုမို အရေးတကြီး ဖြစ်လာပြီး တစ်ဖက်လူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေလေသည်။