အခန်း ၂၇၅၄
Vol. 276 Ch. 2754
အခန်း (၂၇၅၄) - စမ်းသပ်မှု အသစ်တစ်ရပ်
ရှောင်ချင်းယောင်သည် ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မောင်လေး၊ မောင်လေး အမှန်တရားကို သိသွားပြီဆိုရင်လည်း အပြင်ကို ထုတ်မပြောလိုက်နဲ့။”
“ဒါဆိုရင် ငါတွေးထားတာတွေက မှန်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မှားတယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုများ သက်သေပြရမလဲ။”
ဖန့်ချန်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရှောင်ချင်းယောင်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။
“သက်သေပြလို့ မရဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာတော့ လုံးဝ သက်သေပြလို့ မရနိုင်ဘူး။”
“ရှောင်အစ်မတော်၊ ‘ကောင်းကင်ငါးပါး’ နယ်မြေမှာ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်လေ။ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်ရင် မတော်တဆ အန္တရာယ်တွေ ကြုံရတတ်တယ် ဆိုတာလေ။ ဒီကိစ္စက အဲဒီ အမှန်တရားနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။”
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မေးသည်။
ရှောင်ချင်းယောင် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပတ်သက်တယ်။”
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမက
“ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အသွေးအသား’ က အဲဒီ မတော်တဆ အန္တရာယ်တွေကို ခဏတာ ဆိုင်းငံ့ပေးထားနိုင်တယ်။” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ဖန့်ချန် နားလည်သွားပြီ။
‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင်’ သည် အဘယ်ကြောင့် ရှေးယခင်ကတည်းက ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အသွေးအသား’ ကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသလဲ ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ ယခုမှပင် အပြည့်အဝ နားလည်သွားတော့သည်။
“ငါက ပန်းပင်တစ်ပင်ကို ဝယ်ပြီး အဲဒီအပင်အတွက် ခိုင်ခံ့ပြီး တာရှည်ခံမယ့် ပန်းအိုးတစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ရှာပေးတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီပန်းအိုးထဲမှာ အပင်ကို စိုက်လိုက်တယ်။ နေ့တိုင်း ရေလောင်းတယ်၊ မြေသြဇာ ကျွေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီအပင်က ငါ့ကို ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ ဆက်ဆံတော့မယ့် သဘောမျိုးလား။”
ဖန့်ချန်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပတ်လည်တွင် ဝန်းရံနေသည့် မရေမတွက်နိုင်သော ‘နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်’ များဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ကျရောက်သွားသည်။
နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်တစ်ခုစီတိုင်းမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လောကကြီးတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော စွမ်းအားများကို သန္ဓေတည်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမို အားကောင်းလာသော ထိုတံဆိပ်များ……
သူသည် ဤစွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ ပြိုင်ဘက်ပေါင်းများစွာကို အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ အသုံးပြုနေသည့် ဤစွမ်းအားများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် သတ္တဝါများကို သူ နောက်ဆုံးတွင် ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။
ရှောင်ချင်းယောင်သည် ဖန့်ချန်၏ စကားများကို ကြားပြီးစီး သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ အကြီးအကျယ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ သိလိုက်ပြီ၊ ဒီမောင်လေးသည် အမှန်တရား၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အမှန်ပင် ဖွင့်ဟနိုင်ခဲ့ပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီ နက်နဲလှသော တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ချီယန်သူတော်စင်နှင့် လီဝူ တို့မှာမူ ဘေးတွင် ငေးငိုင်စွာ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ပြောနေသော စကားဝှက်များကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။
“မောင်လေး၊ မောင်လေး အမှန်တရားကို သိသွားပြီဆိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး သတိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။”
“အရင်တုန်းက ထွက်ပြေးသွားတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ သူတို့ထဲမှာ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အသွေးအသား’ မဟုတ်တဲ့ တခြားနည်းလမ်းတွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတဲ့သူတွေလည်း ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီနည်းလမ်းတွေက ခဏတာ ဆိုင်းငံ့ပေးတာမျိုးပဲ ရှိမယ်။ ဒီကိစ္စက တကယ်ကိုပဲ ဖြေရှင်းဖို့ လမ်းစမရှိတော့တဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်နေမလား။”
ရှောင်ချင်းယောင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည် ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။
“ဒီလောကမှာ ဖြေရှင်းဖို့ လမ်းစမရှိတဲ့ ကိစ္စဆိုတာ မရှိဘူး။ ရှောင်အစ်မတော်၊ အစ်မက အရမ်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာပဲ။”
“ငါတို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ သတ္တဝါတွေက တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းဖို့ လမ်းစမရှိဘူးဆိုရင် ဒီလောကမှာ ‘ယန်နတ်ဘုရား’ ဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက စွမ်းအားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရာမှာ အဆင့်နိမ့်သူကို အဆင့်မြင့်သူက ဖိနှိပ်ထားတဲ့ သဘောမျိုးပဲ။ နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီတဲ့ အင်ပါယာတွေတောင် ပြိုလဲသွားနိုင်သေးတာပဲ။ အရာတိုင်းမှာ အကောင်းနဲ့ အဆိုး ဒွန်တွဲနေတာပါပဲ။”
စကားပြောနေရင်း သူသည် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်များစွာထဲမှ ‘လူသားလောက’ ကို ကိုယ်စားပြုသည့် တံဆိပ်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
တံဆိပ်သည် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။ ဖန့်ချန်က ထိုတံဆိပ်ပေါ်သို့ လက်ဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။
မြင်မရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ လှိုင်းထန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ဖန့်ချန်၏ ပတ်လည်တွင်ရှိသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်များအားလုံးမှာ ထိုစွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရောင်အဝါများ မှိန်ဖျော့သွားပြီး အရာအားလုံးသည် သာမန်အတိုင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။
“အစ်မ၊ ‘ရန်သူ့အင်အားကို အသုံးပြုပြီး ရန်သူကို အနိုင်ယူခြင်း’ ဆိုတာကို ကြားဖူးလား။”
ဖန့်ချန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလျက် -
“ငါ တွေးမိတာကို အဘိုးအိုတွေက မတွေးမိဘဲ နေပါ့မလား။ ဒါကပဲ စမ်းသပ်မှု အသစ်တစ်ရပ် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ ဒီလမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်ပြီး ဆက်လျှောက်နေရတာပေါ့။”
ဟု ပြောသည်။
ရှောင်ချင်းယောင်သည် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် မသိစိတ်အရပင် မေးလိုက်သည်။
“မောင်လေး ပြောချင်တာက…… ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက…… တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား။”
“တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ၊ ဘာတွေက အလုပ်ဖြစ်မှာလဲ။”
ချီယန်သူတော်စင်မှာ စိတ်ထဲတွင် ပုရွက်ဆိတ်သောင်းချီ၍ တွားသွားနေသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုန်လှုပ်နေသည်။
လီဝူမှာမူ ယခင်က ‘အထွတ်အထိပ်တာအို သူတော်စင်’ ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက် ပြောနေသည့် အကြောင်းအရာများမှာ သူတို့၏ အဆင့်ထက် အလွန်ပင် မြင့်မားနေကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်အတွက်လည်း ထပ်မံ စဉ်းစားမနေတော့ပေ။
“မစမ်းသပ်ကြည့်ဘဲနဲ့တော့ ဘယ်သိမှာလဲ။ နည်းလမ်းပေါင်း တစ်သောင်းထဲမှာ တစ်မျိုးပဲ အလုပ်ဖြစ်ရင်တောင် ငါတို့ နိုင်တာပဲ။”
“နည်းလမ်းပေါင်း တစ်သောင်းလုံး အလုပ်မဖြစ်ရင် နောက်ထပ် နည်းလမ်းပေါင်း တစ်သိန်း ထပ်စဉ်းစားမယ်။”
“လူသားရဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ အဆုံးအစ မရှိဘူး။”
ဖန့်ချန်၏ လေသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် အမှန်တရားကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြုမိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။ မသိသေးသည့် အရာကသာ အကြောက်ရွံ့ဆုံး ဖြစ်သည်။ အချို့အရာများမှာ အကြောင်းရင်းကို သိသွားလျှင် ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။
ထိုသို့ ပြောဆိုနေရင်း ဖန့်ချန်သည် တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အခု သိချင်တာက ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာပဲ။”
သူသည် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အပြင်ကလူနှင့် စကားနည်းနည်းလောက် ပြောကြည့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
တံခါးဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ‘ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်’ အတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
……
……
“ပျောက်သွားပြီလား။”
လူငယ်တစ်စုသည် ဖန့်လင်ယွင်၏ ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောကြသည်။
“ကြည့်ရတာ အဲဒီ ‘နတ်ဘုရားကျွန်’ က ငါတို့ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိလို့ ထွက်ပြေးသွားတာ ဖြစ်မယ်။”
“မိတ်ဆွေတို့၊ ဒီလိုမျိုး တစ်ကောင်တည်း ခွဲထွက်နေတဲ့ ‘နတ်ဘုရားကျွန်’ ကို တွေ့ဖို့က တော်တော် ခဲယဉ်းတာ။ ဒီတစ်ခါ မိတ်ဆွေတို့က ဘေးကနေ ကြည့်နေကြတာနဲ့တင် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုကို လက်လွတ်သွားကြပြီ။”
ဖန့်လင်ယွင်သည် မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် -
“ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် မျိုးနွယ်စုထဲက အကြီးအကဲတွေကို အကုန် တိုင်ကြားမယ်။ မိတ်ဆွေတို့လည်း ကိုယ့်အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံကြ။ ပုရွက်ဆိတ်လောက်ပဲ သတ္တိရှိတဲ့ သူတွေနဲ့ ဘာများ ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။”
ဟု ဆိုကာ စိတ်ဆိုးလက်ဆိုးဖြင့် ထွက်သွားသည်။
ကျန်ရှိသူများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ရင်း ဒေါသထွက်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
“ဖန့်လင်ယွင်က သူတစ်ယောက်တည်း သတ္တိအရှိဆုံးလို့ ထင်နေတာလား။ အဲဒီ ‘နတ်ဘုရားကျွန်’ က အဆင့်တက်နေတယ်ဆိုတာ မသိရင် သူ တံခါးကို ခေါက်ရဲမှာတဲ့လား။”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“ငါတို့လည်း အမြန်ပြန်ကြရအောင်၊ ဖန့်လင်ယွင် ရှောက်ပြောနေမှာ စိုးရိမ်ရတယ်။”
……
……
ဖန့်ချန်သည် အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် အံ့အားသင့်သော မျက်လုံးအတွဲအတွဲတို့ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
‘ဟေးဆန်း’ သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အမြန်ပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်၊ ရှူလုံ အကြီးအကဲ ရောက်နေတာ ကြာပြီ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျနေတာလဲ။ အကြီးအကဲကို စောင့်ခိုင်းတာ မကောင်းဘူးလေ ”
ဖန့်ချန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှ ထွက်လာကာ ဟေးဆန်း နှင့် ရှူလုံ တို့ဘက်သို့ ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
“သူ့ကိုယ်က အရှိန်အဝါက အရင်ကနဲ့ နည်းနည်းလေး မတူသလိုပဲ။”
‘လွမ်းထိုက်ကူ’ က စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။
“ဟုတ်လား။”
ဆွေ့ရှင်းကျီ ကလည်း ဖန့်ချန်ကို သေချာ စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ပင် ဖန့်ချန်၏ အရှိန်အဝါမှာ အရင်ကထက် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သာမန် သူတော်စင်များဆိုလျှင် ဤကွာခြားချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်တွင် ဒွမ်ချင်းရှန်း နှင့် တခြား တာဝန်ရှိသူများမှာ ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူက ဘာမှမဖြစ်မှသာ အကောင်းဆုံးပင်။
ရှူလုံ အကြီးအကဲကမူ ဖန့်ချန်ကို ခဏတာ စေ့စေ့ကြည့်ပြီးနောက် -
“မင်း ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို တက်သွားပြီပဲ။”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို တက်သွားပြီ?ာ
နေရာတွင် ရှိနေကြသော ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးများ၊ တာဝန်ရှိသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ဖန့်ချန်သည် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆင့်တက်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။
ဒိန်းရွှမ်းအသီး တွေ မလောက်တော့တာလား။
ကျောင်းသားများ၏ တွေးခေါ်မှုမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ သာမန် ကျောင်းသားတစ်ဦးဆိုလျှင် အဆင့်တက်ခြင်းအတွက် အားကျနေမိလိမ့်မည်။ သို့သော် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ သို့ သွားမည့် ကျောင်းသားများမှာမူ ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့်အောက်က သူတော်စင်များကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်သို့ အလွယ်တကူ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။
ယခု ဖန့်ချန် အဆင့်တက်သွားခြင်းက နောက်လာမည့် ‘နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ’ စာမေးပွဲအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်နေကြသည်။
“အကြီးအကဲ၊ အခြေအနေ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလို့ အဆင့်တက်တာကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့တာပါ။”
ဖန့်ချန်က လက်ကို ယှဉ်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုဆိုရင် မင်း လက်ထဲက ကမ္ဘာဦးအဆင့် အနှစ်သာရစွမ်းအင်ကို သုံးလိုက်ရတာပေါ့။ အခုဆိုရင် တခြားသူတွေလည်း မင်းရဲ့ အနှစ်သာရစွမ်းအင်ကို မက်မောနေစရာ မလိုတော့ဘူး။”
ရှူလုံ အကြီးအကဲက ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ပြီး သူတော်စင်များဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သွားကြစို့။”
သူတော်စင်များအားလုံးသည် ရှူလုံ အကြီးအကဲ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ စနစ်တကျ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
‘ဟေးဆန်း’ က ရယ်မောလျက် -
“အကြီးအကဲ၊ ဖြည်းဖြည်းသွားပါ။ ဒီ ကလေးတွေကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။”
ဟု ပြောသည်။
“အင်း”