အခန်း ၂၇၅၅
Vol. 276 Ch. 2755
အခန်း (၂၇၅၅) - ရှန်းဟုန်အရှင်သခင်၏ လက်ရည်ကို တိုင်းတာကြည့်ရမလား
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ။
လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများနှင့် စတင်စကားပြောဆိုကြသည်။
သူတို့သည် မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် အသီးသီး ပါဝင်ကြသဖြင့် ပုံမှန်အချိန်တွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တွေ့ဆုံရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်မြေပြင် နှင့် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ တို့မှာမူ တွေ့ဆုံနိုင်သည့် အခွင့်အရေးများ ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာခဲ့ရာ အဆိုးဆုံးအခြေအနေမှာပင် တစ်ယောက်မျက်နှာကို တစ်ယောက် အလွတ်ရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ အခုတစ်ခါ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့၊ နောက်လာမယ့် ဆန်းနယဲ့ စာမေးပွဲ အတွက် ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား။”
အကြီးကဲငါးပါးက ကျန်းထန်းဝမ် မှ အဖွဲ့ဝင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ လျှောက်လာကြသည်။
သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်းအဖွဲ့ဝင်များကလည်း ထိုသူတို့ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အစပိုင်းကဲ့သို့ ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်များ လျော့ပါးသွားပြီဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ နောက်ဆုံးအကြိမ် ယင်ချဲ့ မဟာကောင်းကင်အရှင်သခင်၏ အတွင်းကမ္ဘာတွင် ကျန်းထန်းဝမ်၏ အကြီးကဲငါးပါးက သူတို့၏ သဘောထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အထက်မှ ဖိအားများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အချိန်တွင်၊ ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကြီးများက သူတို့ကိုယ်သူတို့ လူငယ်မျိုးဆက် နေရာတွင် ထားရှိခဲ့သည်။ အေးစက်စက်နှင့် ဘေးကနေ ကြည့်မနေခဲ့ပေ။
“ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် သူသည် ကျဲနယဲ့အစောပိုင်းအဆင့် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ လက်အောက်တွင် တစ်နာရီကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်သာ ထိုသူကို မသတ်ဖြတ်နိုင်ပါက ကျဲနယဲ့အလယ်အလတ်အဆင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း……
သူသည် ‘ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်’ သို့ ရောက်ရှိစသာ ရှိသေးပြီး အဆင့်မှာလည်း လုံးဝ တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း၊ သူ၏ စွမ်းအားတိုးတက်မှုမှာမူ ခုန်ပျံကျော်လွှားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် တိုးတက်မှုမှာ ယခင်အဆင့်တိုင်းထက် များစွာ သာလွန်သည့် ပြောင်းလဲမှုများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ ကျဲနယဲ့အလယ်အလတ်အဆင့် ဘွဲ့ကို ရရှိရန် သူ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသည်။ သို့သော် တစ်ဆက်တည်းဖြင့် ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့် အထိပါ ထိုးဖောက်နိုင်မလားဆိုသည်ကိုမူ မသိရသေးပေ။
ဘွဲ့တစ်ခု တိုးတိုင်းရရှိသည့် ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် ၏ သွေး မှာ နှစ်ဆခန့် တိုးလာသည်ကို ကြည့်လျှင် ကျဲနယဲ့ အစောပိုင်း မှ ကျဲနယဲ့အဆင့်မြင့် အထိ ရရှိမည့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ သွေး ပမာဏမှာ အလွန်ပင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုထဲတွင် ပြောင်းလဲမှု (၈) ကြိမ်တိတိ ဖြတ်သန်းရလိမ့်မည်။
“အကယ်၍ လင်နယဲ့အစောပိုင်းအဆင့် ဘွဲ့ကရတဲ့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေး အရေအတွက်ကို ၁ လို့ သတ်မှတ်လိုက်ရင်…”
“လင်နယဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့်က ၂ ဖြစ်မယ်။”
ဆက်လက်၍ -
လင်နယဲ့အဆင့်မြင့် - ၄
ရွှမ်နယဲ့ အစောပိုင်း - ၈
ရွှမ်နယဲ့ အလယ်အလတ် - ၁၆
ရွှမ်နယဲ့အဆင့်မြင့် - ၃၂
ကျဲနယဲ့ အစောပိုင်း - ၆၄
ကျဲနယဲ့ အလယ်အလတ် - ၁၂၈
ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့် - ၂၅၆
သူတော်စင်ဧကရာဇ် သွေး ၏ အဓိက အရေးပါမှုမှာ သူတော်စင် ဧကရာဇ် အဖြစ် တက်လှမ်းရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုပြောင်းလဲမှုမျိုးကို တားဆီးရန် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသောအခါ ဖန့်ချန်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို ဂရုတစိုက် ရှိလာတော့သည်။
သေချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်လျှင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ၏ အကြီးမားဆုံး အကျိုးကျေးဇူးကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် ယခုအခါ ကျဲနယဲ့အစောပိုင်းအဆင့် ဘွဲ့ရထားပြီး ရရှိမည့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ သွေး မှာ ၁၂၇ ပိုင်းခန့် ရှိသည်။ ၎င်းသည် လင်နယဲ့အစောပိုင်းနှင့် အလယ်အလတ်အဆင့်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများသည်။ ကျန်းထန်းဝမ် ၏ အကြီးကဲငါးပါးပင်လျှင် ပထမဆုံးအကြိမ် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေသို့ ရောက်လာစဉ်က ရွှမ်နယဲ့အစောပိုင်း သာ ရရှိခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း သူတော်စင် ဧကရာဇ်််၏သွေး (၁၅) ပိုင်းသာ ရရှိခဲ့သည်။
“ဒါကြောင့် နောက်လာမယ့် ကျဲနယဲ့အလယ်အလတ် နဲ့ ကျဲနယဲ့အဆင့်မြင့် အဆင့်တွေက အရမ်း အရေးကြီးတယ်။”
“ကျဲနယဲ့အလယ်အလတ် ဘွဲ့ကိုသာ ရရင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကနေ သူတော်စင် ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေး ၁၂၈ ပိုင်း တိတိ ရမယ်။ အဲဒါက ငါ အရင်က ရခဲ့တဲ့ စုစုပေါင်းထက်တောင် ပိုများတယ်။”
“ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့်မှာလည်း အတူတူပဲ။”
“ဘွဲ့တွေကို အကုန်ယူနိုင်ရင် စုစုပေါင်း ၅၀၀ ကျော်လောက် ရမယ်။”
“လုကျိုယွမ် တို့တုန်းကဆိုရင် ဒီလောက်များတဲ့ သူတော်စင် ဧကရာဇ် ရဲ့ သွေး မျိုး ရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် က ဒီလောက်အထိ ရက်ရောမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒီ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေထဲက သူတော်စင် ဧကရာဇ်ရဲ သွေး တွေကို သူတော်စင် ဧကရာဇ် နန်းဆောင် က ဇစ်မြစ်မသိရတဲ့အရာ လို့ပဲ သတ်မှတ်ထားပုံရတယ်။”
“ဖြစ်နိုင်တာက အရင်က ထွက်ပြေးသွားတဲ့ သူတော်စင်တွေ အများကြီးဟာ ဒီနေရာကနေပဲ သူတော်စင် ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေး တွေကို ရသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်……”
ဤသို့ တွေးတောနေစဉ်တွင် ဖန့်ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားပြောသံများ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။
လူသားမျိုးနွယ်ဝင် သူတော်စင်အုပ်စုတစ်စုသည် ချင်ဝူကျူ ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တို့က ထိုလူသား သူတော်စင်များကို ကြည့်သည့်အကြည့်မှာ ရွံရှာမုန်းတီးမှုနှင့်အတူ စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
“ဖန့်ချန်၊ မင်း ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကို တက်လှမ်းသွားပြီလို့ ကြားတယ်၊ ကောင်းလိုက်တာ။ ငါလည်း မကြာသေးခင်ကမှ ကျင့်စဉ်မှာ တိုးတက်မှု အနည်းငယ် ရှိလာတယ်။ မင်းနဲ့ အတူတူပဲ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ပဲ။”
“ခဏနေရင် ကျင်းပမယ့် ပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့နှစ်ယောက် ရှန်းဟုန်အရှင်သခင် ရဲ့ လက်ရည်ကို တိုင်းတာကြည့်ရမလား။”
ချင်ဝူကျူ က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြောသည်။
နေရာတွင် ရှိနေသော သူတော်စင်များ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေကြသည်။ ချင်ဝူကျူ နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် လူသား သူတော်စင်များပင်လျှင် အချင်းချင်း ခိုးကြည့်နေကြပြီး အံ့အားသင့်ကာ မယုံမရဲ ဖြစ်နေကြသည်။
အကြီးကဲ ငါးပါးက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်ဝူကျူ ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လေ့လာလိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ သူတော်စင်များ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ပထမဆုံးအကြိမ် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေသို့ ရောက်လာစဉ်က ချင်ဝူကျူ တို့ လူသား သူတော်စင်အဖွဲ့မှာ တစ်ဖွဲ့လုံး ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ဆန်းနယဲ့နယ်မြေ ဘွဲ့ကိုပင် မရလိုက်ဘဲ အသက်စွမ်းအင်ကို သာ အဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ အခုမှ ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ နှစ်တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်လောက်ပဲ ရှိသေးတာကို၊ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် ပြန်လည် ထူမတ်လာနိုင်တာလဲ။
ကျင့်စဉ်မှာပဲ တစ်ခုခု အောင်မြင်မှု ရသွားတာလား။
ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို အားလုံးက သတိပြုမိသွားကြသည်။ ချင်ဝူကျူ က ဖန့်ချန်ကို စိန်ခေါ်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသည်။
“ဒီခေတ်ကြီးမှာ အဆင့်တူချင်းချင်း ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရဲတဲ့သူ ရှိသေးတယ်ပေါ့။”
“ငါသာဆို ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေရင်တောင် ဖန့်သူတော်စင်််််််် ဘိုးဘေးကို နိုင်ဖို့ဆိုတာ အာမခံချက် မရှိဘူး။”
“ဒီလူက အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက အဲ့လောက် အရှက်ကွဲခဲ့တာကို အခုမှ ဘာလို့ ဒီလို ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။”
တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ မပြတ်မလပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလှောင်ပြောင်သံများကို ရင်ဆိုင်ရင်း တန်လင်ကျောင်းတော် ဘက်က လာသော လူသား သူတော်စင်များမှာ မျက်နှာပျက်နေကြသည်။ ချင်ဝူကျူ တစ်ယောက်သာလျှင် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သတိထားပါ၊ ဒီလူက ချင်ဝူကျူ ဆိုတဲ့ အရေခွံကို စွပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ချင်ဝူကျူ က မင်းကို မြင်ရင် ဝေးဝေးကနေ ရှောင်နေမှာ၊ လုံးဝ မချဉ်းကပ်ရဲဘူး။”
ဝမ်ချုံစန်း၏ အသံမှာ ဖန့်ချန်၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
ဖန့်ချန်သည် မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်ဝူကျူ ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်။”
ခဏရပ်ပြီးနောက်
“ပြိုင်ပွဲပြီးသွားလို့ အဆင့် ၄၀၀ အောက်ကို မကျသွားဘူးဆိုရင်၊ ငါ လက်ရည်ကို တိုင်းတာဖို့ အခွင့်အရေး ပေးပါ့မယ်။”
ချင်ဝူကျူ ခဏမျှ ငေးသွားပြီးမှ ရယ်မော၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။”
သူသည် အကြီးကဲ ငါးပါးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းထန်းဝမ် အဖွဲ့ဝင်များ၊ သူတော်စင် ဘိုးဘေး စီမံကိန်းအဖွဲ့ဝင်များကိုပါ ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များကို ပြသ၍ လူသား သူတော်စင်များနှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားသည်။
“သူ့အကြည့်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“ဟဲ ဒီလူက တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ။ အရင်တစ်ခေါက်က သူတို့အဖွဲ့ကို တစ်ဖွဲ့လုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရတာကို အခုချက်ချင်းပဲ မေ့သွားတာလား။”
ဖန်ရွှေ က အံ့သြစွာ ပြောသည်။ သူတော်စင် အများအပြားမှာလည်း သူနှင့်အတူတူပင် ထူးဆန်းနေကြသည်။
ရှန်ထင်းဖန်း က မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှိတ်လိုက်သည်။
“ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ သူတော်စင်တွေကို အထင်သေးလို့ မရဘူး။ သူ ဒီနှစ်တွေအတွင်း တစ်ခုခုတော့ ရသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“မိန်းမရယ်၊ အရင်က အားလုံးကို အထင်သေးတဲ့ မင်းရဲ့ ဟန်ပန်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သတိထားလွန်းနေတာလဲ။”
ဖန်ရွှေက အံ့သြစွာ မေးသည်။
ရှန်ထင်းဖန်းမှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ အဲ့လူက မင်းကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ဆိုတာ သူ လက်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေလို့ ဖြစ်မယ်။”
စီကုကျိ က ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“သူက ငါတို့တောင် မပိုင်ဆိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို ရထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သတိထားပါဦး။ အကယ်၍သာ ရှုံးသွားရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ သူတော်စင် ဘိုးဘေး စီမံကိန်း ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး ငါတို့ ကျန်းထန်းဝမ်ကို လာပူးပေါင်းလိုက်ပါ၊ ငါတို့ရဲ့ ခြောက်ယောက်မြောက် အကြီးအကဲ ဖြစ်လိုက်ပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျန်းထန်းဝမ် ရဲ့ နံပါတ် (၆) နေရာက မင်းအတွက် အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ရှိနေတယ်။”
ရှန်တုရှင်း ကလည်း ရယ်မော၍ ထောက်ခံသည်။
ဆွေ့ဟွမ်းရွှီ ၊ ဖူချန်ချူ ၊ ယင်ရှန့်ရူ တို့က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး မလှမ်းမကမ်းက ချင်ဝူကျူ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံးက ချက်ချင်းဆိုသလို အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။ သူတို့သုံးယောက်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်နေသည်။ လူမိုက်ပင်လျှင် ချင်ဝူကျူသည် ဤတိုက်ပွဲအတွက် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေကြောင်း သိမြင်နိုင်ပေသည်။
“မလိုပါဘူး၊ ငါက မင်းတို့ရဲ့ ကျန်းထန်းဝမ်က နံပါတ် (၆) မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”
ဖန့်ချန်သည် ရယ်မောလျက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တယ်။ ပြိုင်ပွဲကို စကြရအောင်။”
သူတော်စင်များအားလုံး၏ အမူအရာ တည်တင်းသွားသည်။ ထိုနေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်ကြရာတွင် ဆန်းနယဲ့ ဘွဲ့ကို ရယူခြင်းက အဓိက အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည့်အပြင်၊ ယခင်က ပြိုင်ပွဲ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာလည်း အလွန်အရေးကြီးသည်။ အကယ်၍ အဆင့် (၄၀၀) အောက်သို့သာ ကျရောက်သွားပါက၊ နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင် သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ ပြန်လာနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။