အခန်း ၂၇၅၉
Vol. 276 Ch. 2759
အခန်း (၂၇၅၉) - တိုးမရ၊ ဆုတ်မရသော အခြေအနေမျိုးလား
အလင်းတံခါးမှတစ်ဆင့် ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းမှာ ယခင်နေရာများနှင့် ဘာမျှမထူးခြားပေ။ လှေကားထစ်များ၏ အဆုံးတွင် မှောင်မည်းနေသော တံခါးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုနေရာသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးသည့် သူတော်စင်များမှာ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးသည့်သူများမှာမူ ရင်ထဲတွင် မသေချာမရေရာမှုများနှင့်အတူ စိုးရိမ်စိတ်များ ပူပန်နေကြသည်။
စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူသည် ထိုမှောင်မည်းနေသော တံခါးကြီးထဲမှ ထွက်လာမည်ကို သူတို့ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပါက လင်နယဲ့ အစောပိုင်း ဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဘွဲ့ရလျှင် တံခါးကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရကာ ကျင့်စဉ်များကို ရှာဖွေနိုင်ရုံသာမက၊ အရင်ကရရှိခဲ့သည့် နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ် ကဲ့သို့ပင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သွေး တစ်ပုံကိုပါ ထပ်မံရရှိမည်ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းသည် ဂရုတစိုက်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတော်စင်များစွာသည် ဖန့်ချန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲကို ပထမဆုံး စတင်ဖြေဆိုမည့်သူမှာ သူ ဖြစ်လာမလား ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ငါးပါး တွင် လက်ရှိအချိန်ထိ ကျဲနယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် ဘွဲ့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှာ ဖန့်ချန်တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။
ယခုတစ်ခေါက် ချင်ဝူကျူနှင့် ဖန့်ချန်၏ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ပြီး သူတို့က -
“သူ ဒီတစ်ခေါက် ကျဲနယဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဘွဲ့ကို ရနိုင်ချေ အင်မတန်များတယ်”
ဟု အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်အချို့က တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်သည် သူ၏မျက်စိရှေ့ရှိ အကြောင်းအကျိုး ပိတ်ကာမျက်နှာပြင် ကို အာရုံစိုက်နေသည်။
“ဖန့်ချန်ဆီမှာ ရှုံးသွားတယ် ”
ချင်ဟော်ဆွေ့ သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာသူကို ကြည့်ကာ သာမန်အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဝင်လာသူမှာ ခန်းမထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ မိမိဘာသာ လက်ဖက်ရည် ခတ်သောက်နေသည်။ သူသည် ချင်ဟော်ဆွေ့၏ မေးခွန်းကို ဘာမျှပြန်မပြောပေ။ လက်ဖက်ရည် အငမ်းမရ သောက်ပြီးမှသာ ခွက်ကို ချလိုက်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က သူ့အပေါ်မှာ အာနိသင် မရှိဘူး။”
“ဟုတ်လား”
ချင်ဟော်ဆွေ့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီးမှ ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူတို့ အပြင်ဘက်မှာ သုတေသနလုပ်ပြီး ရလဒ်အချို့ ထွက်လာပုံပဲ။ ချင်းမင် ကို ပြန်လာတာလည်း မဆန်းပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ရလဒ်တွေကို စမ်းသပ်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီကောင်လေးရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာတွေက ငါတွေ့ဖူးသမျှနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။”
ဝင်လာသူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“ငါတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က အဲဒီလောက် အလွယ်တကူနဲ့ ချိုးဖျက်နိုင်တဲ့ အမျိုးအစားလား ”
ချင်ဟော်ဆွေ့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဒီတစ်ခေါက် ဆုံးဖြတ်ချက် လွဲသွားပြီ၊ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်ကို အင်မတန် အနေအထား ကျပ်တည်းသွားစေတယ်။ ရှန်းဟုန် ဆီမှာပဲ အကုန် ပေးလိုက်ရတော့မှာလား ”
“နောင်အခါ အခွင့်အရေး ရရင် ပြန်တိုက်ယူတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ငါ့အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။”
“သူ ဘယ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်နေတာလဲဆိုတာ ငါ သိမှဖြစ်မယ်။”
ဝင်လာသူက ချင်ဟော်ဆွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ စုံစမ်းကြည့်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းလိုချင်တဲ့ အချက်အလက်အတိုင်း ရမယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူး။”
ဟု ချင်ဟော်ဆွေ့က ပြောသည်။
သူ ခဏရပ်ပြီးမှ -
“မင်း နောက်တစ်ခါ အရေခွံလဲကျင့်စဉ် ကို မသုံးပါနဲ့တော့။ ဒီတစ်ခေါက် မင်း ကိုယ်တိုင်သာ သွားရင် ဖန့်ချန်ကို ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း သူ့ကို အထင်သေးလွန်းနေတာပဲ။”
“ဟွန့် ”
တစ်ဖက်လူက အေးစက်စက် အသံပြုလိုက်ပြီး စကားမပြောတော့ပေ။
“ဒါနဲ့… ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်သွေးက ငါတို့အတွက် တကယ်ပဲ အသုံးမဝင်တော့ဘူးလား ”
ချင်ဟော်ဆွေ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
‘ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်သွေး’
ဖန့်ချန်သည် ထိုအချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်သွေးဆိုတာ ယာယီဖြေရှင်းချက်သက်သက်ပဲ။ အဲဒါက အန္တရာယ်တွေကို ဖိနှိပ်နိုင်တယ်ဆိုဦးတော့ ဘာဖြစ်လဲ ”
“တစ်နေ့ကျရင် အဲဒီသွေးက အန္တရာယ်အတွက် အာဟာရပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ကိုယ်တိုင် သင်္ချိုင်းတွင်း တူးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။”
“ငါတို့ လက်ရှိ ကျင့်သုံးနေတဲ့ ကျင့်စဉ်က ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်သွေးထက် ပိုသာလွန်တယ်။ အနီးမှာရှိတာကို ထားပြီး အဝေးကို ဘာလို့ လိုက်ရှာနေမှာလဲ ”
တစ်ဖက်လူက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိကျင့်စဉ်မှာလည်း အားနည်းချက်တွေ အများကြီးပဲ။ ဒီနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လို့ မရဘူးလား……”
ချင်ဟော်ဆွေ့က သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေသည်။
ထိုအကြောင်းကို ပြောရင်းမှ သူတစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ခုနက အပြင်ထွက်သွားတာ၊ အကြောင်းအကျိုးတရားတွေ ကပ်ပါသွားသေးလား ကိုယ်ကို သန့်စင်လိုက်ဦး။”
တစ်ဖက်လူမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သစ်သီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် အကြောင်းအကျိုး ပိတ်ကာမျက်နှာပြင် မှာ ဝိုးတဝါးဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ကာ မည်သို့မျှ ချောင်းကြည့်၍ မရတော့ပေ။
“ဒါ ဘာသစ်သီးလဲ အကြောင်းအကျိုးတရားတွေကိုပါ ဖြတ်တောက်နိုင်တာလား ”
ဖန့်ချန်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီး ‘အကြောင်းအကျိုး ပိတ်ကာမျက်နှာပြင်’ ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
သူ စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ သူတို့၏ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ်သွေး’ ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်သွေး… လုကျိုယွမ် တို့က ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်တွေထဲ ပါသလား ”
“တကယ်လို့ မပါဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့သွေးတွေမှာလည်း မသန့်စင်တာတွေ ပါနေမှာပဲ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အန္တရာယ်တွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ မလုံလောက်တာလား ”
“ဒါဆိုရင်တော့ တော်တော် ခက်ခဲပြီ။”
ဖန့်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ‘ကောင်းကင်ငါးပါး’ ထဲတွင် လုကျိုယွမ်ကဲ့သို့သော သူတော်စင် ဘယ်နှစ်ယောက်များ ရှိမှာလဲ သူက နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်မှာ လုကျိုယွမ်တို့၏ သွေးများမှ ထုတ်ယူထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်သွေးမှာ အင်မတန် ရှားပါးနေလိမ့်မည်။ ထိုနိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုတည်းရှိသမျှသွေးဖြင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန််းဆောင် ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် အင်အားစုကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
နောက်ထပ် အရေးကြီးသည့် အချက်တစ်ခုမှာ -
“ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်သွေးကလည်း နောက်ထပ် အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”
“တိုးမရ၊ ဆုတ်မရသော အခြေအနေမျိုးလား”
ထိုအချိန်တွင် မှောင်မည်းနေသော တံခါးကြီးထဲတွင် လှုပ်ရှားမှု ရှိလာသည်။ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတော်စင်များရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ သူတော်စင်တိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သိလိုစိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။
သို့သော် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။
“ဒါ ဘယ်သူလဲ မင်း စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ မဟုတ်လား၊ သွားယှဉ်ပြိုင်တော့လေ။”
“ကျွန်တော်ပါ၊ ကျွန်တော်ပါ ”
သူတော်စင်တစ်ဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
“ဒီကောင် ဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာနဲ့ တူတယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်ကို တိုးချဲ့လိုက်လို့သာ ပေါ့။ သူ့စွမ်းရည်ကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ။”
အတော်များများက သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကြသည်။ မကြာမီပင် စာမေးပွဲစတင်ပြီး တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ထိုသူတော်စင်မှာ ရှုံးနိမ့်သွားသည်။ သူတော်စင်အချို့၏ မျက်နှာများမှာ ရေအေးဖြင့် အလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“တစ်နာရီတောင် မခံဘူး……”
“ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်နှစ်ယောက်များ အောင်မြင်မလဲ။”
“မအောင်မြင်ရင်လည်း ပြန်သွားပြီး ကျင့်ကြံဦးပေါ့၊ ဆန်းနယဲ့ အဆင့်ဘွဲ့က ဒီလောက် လွယ်တာ မှတ်လို့။”
အငြင်းအခုန်များ ဖြစ်နေကြစဉ် ဒုတိယမြောက် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာကို မြင်ပြီးနောက်တွင်လည်း စိတ်ပျက်မှုများ ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်တွင် အဆင့်ထိပ်ဆုံး (၁၀) ယောက်စာရင်းဝင် ချီထျန်းမျိုးနွယ်မှ သူတော်စင်တစ်ဦးက ဝင်ရောက်ဖြေဆိုသည်။
“လင်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် စာမေးပွဲ စတင်ပါမယ်။ စက္ကန့် (၁၀) အတွင်း ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ပေးပါ။”
ထိုသူတော်စင်သည် ဖန့်ချန်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စာမေးပွဲနယ်မြေထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ တိုက်ပွဲမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှပြီး အဆင့် (၁၀၀) ကျော် သူတော်စင်များမှာ သူတို့နှင့် ခြားနားချက်ကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
မိနစ် (၃၀) ကြာပြီးနောက်တွင် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူမှာ သေဆုံးသွားသည်။ ချီထျန်း သူတော်စင်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“လင်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ပါတယ်။ ရမှတ်က ထူးချွန်တယ်။”
“ဂုဏ်ယူပါတယ် ”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ သူတော်စင်များမှာ အားကျစွာဖြင့် ဂုဏ်ပြုကြသည်။ ရမှတ်ထူးချွန်လျှင် လင်နယဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် စာမေးပွဲကို ချက်ချင်း ဖြေဆိုခွင့်ရမည်ဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် ထိုသူတော်စင်မှာ လင်နယဲ့အလယ်အလတ် အဆင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မှ ရွှေရောင်စွမ်းအင် များ စီးဆင်းလာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ သူသည် အတွင်းကမ္ဘာကို ပုံဖော်ထားပြီးဖြစ်၍ ယခုကဲ့သို့ တိုးတက်မှုရခြင်း ဖြစ်သည်။
အချိန် (၁၅) မိနစ်ခန့်အကြာတွင် တံခါးကြီးထဲမှ နောက်ထပ် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ တစ်ဦး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လူတိုင်း သူ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလိုလိုပင် ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။