အခန်း (၃၃၆)

အခန်း (၃၃၆) ပစ်မှတ်ကို သော့ခတ်ခြင်း

​ဤကျင့်ကြံသူခြောက်ဦးစလုံးက သူတို့၏ အငွေ့အသက်များနှင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြီးမားစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် အထူးကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

​သူတို့က ဒီအထိ တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။ အစီရင်ထောင်ချီဂိုဏ်းမှ တပည့်လေးဦးက မိုးပြာရောင်ရေဖားပြုတ်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်ကတည်းက သူတို့က အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြခြင်းပင်။

​ဝမ့်ကျန့်ရှင်း နှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သုံးဦးက သူတို့ သေချာချထားသော အစီအရင်ကို မိုးပြာရောင်ရေဖားပြုတ်က လျင်မြန်စွာ ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဤလူခြောက်ယောက်က အစီအရင်၏ အဓိက ထောက်တိုင်အချို့ကို တိတ်တဆိတ် ဖျက်ဆီးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်ကို လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ကြချေ။

​သူတို့က မူလက နှစ်ဖက်စလုံး အင်အားကုန်ခန်းသွားချိန်ကို စောင့်ကာ အကျိုးအမြတ်ကို ရယူရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ထားသော အတားအဆီးတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

​ခုလေးတင်က ကျန်းယဲ့၏ သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းများက ဤလူခြောက်ယောက်ကို အံ့သြသွားစေရုံသာမက မတူညီသော အတွေးများကိုပါ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

​ယခုအချိန်တွင် လူခြောက်ယောက်က ရေကန်ဘေးရှိ လူအုပ်ကြီးကို စောင့်ကြည့်ရန် ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံ၏ ဖုံးကွယ်မှုအာနိသင်ကို အသုံးပြုထားပြီး အချင်းချင်း စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ တိတ်တဆိတ် ဆွေးနွေးနေကြ၏။

​မော့ချန် : "အစ်ကိုကြီးယိုချွမ်... သတိထားမိလား။ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေတဲ့ ဟိုလူငယ်လေးက... ဓားပေါ်မှာတောင် မပျံသန်းနိုင်ဘူး။ သူက ဂူထဲဝင်ဖို့ ဟိုအသုံးမကျတဲ့ ဝမ့်ကျန့်ရှင်းကိုတောင် အားကိုးနေရသေးတယ်။ အရမ်းထူးဆန်းတယ်... သူက ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် စောစောက သိုလှောင်ရေး ဟင်းလင်းပြင်ကို သုံးသွားတာကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ..."

​ရွှယ်ကျိုး : "ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက... အရမ်း သန့်ရှင်းလွန်းတယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အတက်အကျ တစ်ချက်လေးတောင် မရှိဘူး။ အဲဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမတန်ဘူးလေ။ သူတို့က အရမ်းကို အဆင့်မြင့်တဲ့ အငွေ့အသက် ဖုံးကွယ်တဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုခုကို သုံးထားတာ... ဒါမှမဟုတ်..."

​ကွေ့ရှို့ : "တကယ်လို့ သူက ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့... မိုးပြာရောင်ရေဖားပြုတ်တွေနဲ့ အစီရင်ထောင်ချီဂိုဏ်းက လူလေးယောက်ကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်နိုင်တာက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။ ဒါပေမယ့် သူက ကျင့်ကြံသူဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခြေခံအကျဆုံး ဓားပျံသန်းခြင်းကိုတောင် မသိရတာလဲ။ ပြီးတော့ လမ်းပြဖို့ တခြားလူကိုတောင် အားကိုးနေရသေးတယ်။ အဲဒါက ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်လေ..."

​ရွှမ်ကူ : "သူကများ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တမင်သက်သက် ဖုံးကွယ်ထားတာလား..."

​ရွှယ်ကျိုးက ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လိုက်၏။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီလောက် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေတဲ့ စွမ်းရည်မျိုးပြပြီးမှတော့ ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးမှာ ဘာလို့ ဖုံးကွယ်နေစရာ လိုတော့မှာလဲ။ ဓားပေါ်မှာ မပျံသန်းနိုင်ဘူးလို့တောင် ဟန်ဆောင်နေရသေးတယ်။ သူက တကယ် ဖုံးကွယ်ချင်တယ်ဆိုရင် အစကတည်းက ဝင်မပါခဲ့သင့်ဘူးလေ..."

​အဖွဲ့က အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း ကောက်ချက်တစ်ခုကို မချနိုင်ခဲ့ကြချေ။

​နောက်ဆုံးတွင် မိန်းမလျာပုံစံ မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ယိုချွမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ အသံကို ပို့လွှတ်လိုက်၏။

​"တော်ကြတော့... ဒီအရာအားလုံးကို ရှင်းပြဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ဟိုကောင်လေးက ကျင့်ကြံသူ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အရမ်းနိမ့်နေလောက်တယ်။ အလွန်ဆုံး ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် သုံး ဒါမှမဟုတ် လေးလောက်ပဲ ရှိမှာ... ဒါပေမယ့် သူက အားကောင်းတဲ့ မှော်လက်နက်တစ်ခုကိုတော့ သေချာပေါက် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ အဲဒီ မှော်လက်နက်က အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့... သူတို့ရဲ့ အဆင့်တွေက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်နေလောက်တယ်..."

​ဤစကားများက မိုးကြိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျန်ငါးယောက်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

​တုစုံ : "ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုကြီးယိုချွမ် ပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒါက အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနိုင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်တာကြောင့် ဓားတွေကို အသုံးမပြုနိုင်ပေမယ့် သိုလှောင်ရေးဟင်းလင်းပြင်ကို သုံးဖို့နဲ့ ရန်သူတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့တော့ မှော်လက်နက်ကို အားကိုးနေရတာပဲ..."

​ရွှမ်ကူ : "မှော်လက်နက်... ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ချက်ချင်း ပိတ်လှောင်နိုင်တဲ့ မှော်လက်နက်..."

​သူ၏ အသက်ရှူသံများက မြန်ဆန်လာပြီး မျက်ဝန်းများက လောဘကြောင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

​ထိုအချိန်တွင် မော့ချန်က ထပ်မံ၍ စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည့် ကြည်နူးမှုများ ရောယှက်နေချေသည်။

​"အစ်ကိုကြီးယိုချွမ်... လူတိုင်း... ကျွန်တော် နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီ မှော်လက်နက်ကို သုံးတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ လက္ခဏာရပ်ကို သတိထားမိကြလား..."

​အခြားသူများ - "ဘာလက္ခဏာလဲ... မြန်မြန်ပြောပါဦး..."

​မော့ချန် : "ကျွန်တော်တို့က ဒီနားမှာ တစ်ချိန်လုံး ပုန်းနေခဲ့တာလေ... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပိတ်လှောင်မခံရတာလဲ။ ဘာလို့ ဟိုအရူးလေးယောက်ရယ်.... ဝမ့်ကျန့်ရှင်းရယ်... ဟိုသားရဲ နှစ်ကောင်ရယ်ပဲ သက်ရောက်မှု ရှိသွားတာလဲ..."

​ဤမေးခွန်းက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ထို့နောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြရသည်။

​အခြားသူများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ပြောလိုက်ကြ၏။ "အကွာအဝေးပဲ..."

​ယိုချွမ်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ကာ သူ၏ လောဘကို မြိုသိပ်ပြီး သတိထားကာ ပြောလိုက်သည်။ "မော့ချန်ရဲ့ တွေ့ရှိချက်က အရေးကြီးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘေးကင်းဖို့အတွက် ငါတို့ အဲဒါကို နောက်တစ်ကြိမ် အတည်ပြုဖို့တော့ လိုသေးတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့ မှန်းတာမှားပြီး ပျားအုံကို သွားထိုးမိသလို ဖြစ်သွားရင်... အားလုံး ဒီမှာတင် ဇာတ်သိမ်းသွားလိမ့်မယ်..."

​ယင်းကို ကြားသောအခါ အခြားငါးဦးကလည်း သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြိုသိပ်ကာ သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

​ရတနာအတွက် လူသတ်ရတာက ဆွဲဆောင်မှုရှိတာ မှန်ပေမယ့် အဲဒါကို ခံစားဖို့ အသက်ရှင်နေမှပဲ ရမှာမဟုတ်လော။

​ကွေ့ရှို့၏ အေးစက်သော အကြည့်များက ကျန်ရှိသော ခရီးသည်များအပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ အရေးပါမှုကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားနေသော ခါမဲဒါအီချီရိုအပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

​သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

​"အစ်ကိုကြီးယိုချွမ်... ဟိုကောင်က တော်တော်လေး အဆင်ပြေမယ်ထင်တယ်။ သတိထားကြည့်လိုက်... တခြားလူတိုင်းက ဟိုလူငယ်လေးကို မသိမသာ လိုက်နာနေပြီး အချင်းချင်းလည်း စကားပြော ဆက်ဆံနေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဟိုကောင်က ဖယ်ကြဉ်ခံထားရသလိုပဲ။ တခြားလူတွေက သူ့ကို လှည့်တောင် မကြည့်ကြဘူး... ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အလှမ်းကွာဝေးနေတဲ့ ခံစားချက် ရှိနေတယ်။ သူက အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်ပဲ..."

​အခြားသူများကလည်း ချက်ချင်းပင် ခါမဲဒါအီချီရိုအပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြပြီး သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူနှင့် အခြားခရီးသည်များကြားရှိ သိမ်မွေ့သော ဂရုမစိုက်မှုနှင့် အကွာအဝေးကို အမှန်တကယ် သတိပြုမိသွားကြလေသည်။

​ရွှမ်ကူက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သပ်ကာ အသံကို ပို့လွှတ်လိုက်၏။ "ရိုးရှင်းပါတယ်... သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ပေးဆွဲဖို့ အခွင့်အရေးရှာပြီး သူ့ကို မေးလိုက်ရင် အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မယ်..."

​ထိုအချိန်မှာပင် ကျန်းယဲ့နှင့် ဝမ့်ကျန့်ရှင်းတို့က ဂူထဲမှ ပျံသန်းထွက်လာပြီး ချောမွေ့စွာ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

​ကျန်းယဲ့က မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ဝမ့်ကျန့်ရှင်းနှင့် အခြားသုံးဦးကို ကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "လမ်းပြပေးပြီး ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုမိတ်ဆွေ လေးယောက်။ ခင်ဗျားတို့ကို သွားခွင့်ပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးခဲ့တယ်လေ... အခု သွားလို့ရပါပြီ..."

​ယင်းကို ကြားသောအခါ ဝမ့်ကျန့်ရှင်းနှင့် အခြားသုံးဦးမှာ သူတို့၏ နားကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူတို့က လွန်ကဲသော ဝမ်းသာမှုများဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

​ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် သူတို့က ဓားများကို သတိထားကာ ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ပျံသန်းသွားချိန်တွင် ကျန်းယဲ့က ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို သို့မဟုတ် သူတို့ကို နောက်ကျောမှ တိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိထားကာ နောက်သို့ တစ်ခါတစ်ရံ လှည့်ကြည့်နေကြသည်။

​သို့သော်လည်း သူတို့ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်အထိ နောက်ကွယ်မှ မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

​နောက်ဆုံးတွင် လူလေးယောက်မှာ စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အရှိန်လျှော့လိုက်ကြ၏။

​တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော စုန့်ယွီက ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးဝမ့်... ကျွန်တော်က... ကျွန်တော်က စီနီယာက နောက်ပိုင်းကျရင် ကျွန်တော်တို့ကို နှုတ်ပိတ်သွားမယ်လို့ ထင်ထားတာ... ဒီလိုမျိုး သွားခွင့်ပေးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."

​ဤစကားများက အခြားသုံးဦး၏ အတွေးများကိုလည်း ထင်ဟပ်နေပြီး သူတို့အားလုံး အလွန် အံ့သြနေခဲ့ကြသည်။

​ဝမ့်ကျန့်ရှင်းကလည်း ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

​"တာအိုမိတ်ဆွေကျန်းက တကယ်ကို ကတိတည်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ အခုခေတ် ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ဒီလိုလူမျိုးက ရှားတယ်..."

​ယင်းကို ကြားသောအခါ စုန့်ယွီနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားသွားရပြီး သဘောတူကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

​အစီရင်ထောင်ချီဂိုဏ်းမှ တပည့်လေးဦးကို သွားခွင့်ပြုပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဆက်လက် စူးစမ်းလေ့လာရန် ကျပန်း လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယိုချွမ်နှင့် အခြားခြောက်ဦးက အလွန် စိတ်ရှည်သော မုဆိုးများကဲ့သို့ သူတို့၏ ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံများနှင့် ထူထပ်သော သစ်တောများ၏ ဖုံးကွယ်မှုကို အသုံးပြုကာ ကျန်းယဲ့အဖွဲ့၏ နောက်တွင် အမြဲတမ်း အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိနေခဲ့ကြသည်။

​ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့က စခန်းချရန် စမ်းချောင်းဘေးရှိ ညီညာသော နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်ကို သူတို့ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ထို့နောက် ခရီးသည်များက ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ကျောပိုးအိတ်များထဲမှ တဲများ၊ အစားအစာများနှင့် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များကိုပင် ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို ကြည့်နေကြလေသည်။

​ရွှယ်ကျိုးက ပစ္စည်းများ ဆက်တိုက် ထုတ်ယူနေသော ကျောပိုးအိတ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ မနေနိုင်ဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

​"ဒီလူတွေက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ သူတို့ဆီမှာ သိုလှောင်အိတ် ရှိနေရက်နဲ့ မသုံးကြဘူး။ ဘာလို့ သူတို့ရဲ့ သိုလှောင်ရေးဟင်းလင်းပြင်ကို ဒီလောက် သိသာထင်ရှားတဲ့ အထုပ်ကြီးပုံစံဖြစ်အောင် လုပ်ထားရတာလဲ။ သူတို့ဆီမှာ ရတနာတွေရှိတယ်ဆိုတာကို သူများတွေ မသိမှာကို ကြောက်နေလို့လား..."

​တုစုံက မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုခုရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအကျင့်တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလား... သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထင်ရှားအောင် လုပ်နေတာလေ..."

​တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေစဉ် အဖွဲ့က စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ အပြန်အလှန် စကားပြောရင်း ဤ သိုးဝကြီးများ၏ နောက်ခံကို အကဲဖြတ်နေခဲ့ကြသည်။

​ထိုအချိန်၌ ခါမဲဒါအီချီရိုက အပေါ့အလေးသွားရန် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေနေပုံရပြီး စခန်းမှ တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူခြောက်ယောက်၏ မျက်လုံးများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းလက်သွားကြရလေသည်။