အခန်း (၃၃၇)

အခန်း (၃၃၇) အဖွဲ့မှ ခွဲထွက်ခြင်း

​ယိုချွမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရက်စက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

​"အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ... ကွေ့ရှို့ နဲ့ ရွှမ်ကူ... မင်းတို့နှစ်ယောက် တခြားသူတွေ မမြင်ခင် သူ့ကို ဒီကို မြန်မြန် သွားခေါ်ခဲ့... မြန်မြန်နဲ့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လုပ်ရမယ်ဆိုတာ မှတ်ထား..."

​ကွေ့ရှို့နှင့် ရွှမ်ကူက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များက သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ သစ်ပင်များနှင့် မြေမျက်နှာပြင်များကို အကာအကွယ်ယူ၍... နီးကပ်လာသော အန္တရာယ်ကို လုံးဝ မသိနားမလည်ရှာသော ခါမဲဒါအီချီရိုထံသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

​ခါမဲဒါအီချီရိုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြီးပြည့်စုံသော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

​ရှည်လျားသည့် ကျောက်တုံးကြီးနှစ်ခုကြားမှ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုက ပြင်ပအမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ပေးထားပြီး ပြီးပြည့်စုံသော သီးသန့်နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသဖြင့် သူ အပေါ့အလေးသွားရန် အလွန် သင့်လျော်နေချေသည်။

​သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ အောင့်ထားရသော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်နှင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားသော အနံ့အသက်များက လေထုထဲတွင် စတင် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

​ထိုအချိန်မှာပင် ကွေ့ရှို့နှင့် ရွှမ်ကူက သရဲတစ္ဆေ နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သို့သော် လေနှင့်အတူ ပါလာသော ယမ်းနံ့ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးကြီးကြောင့် သူတို့မှာ ယိမ်းယိုင်သွားလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲရင်း အသက်ကို အလျင်အမြန် အောင့်ထားလိုက်ရ၏။

​ချီးပဲ... ဒီခွေးကောင် ဘာတွေ စားထားတာလဲကွ...

​ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် နံစော်နေရတာလဲ...

​မသက်မသာဖြစ်နေမှုကို မြိုသိပ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

​ကွေ့ရှို့က မှောင်မိုက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် အင်မော်တယ်ချည်နှောင်ခြင်း ကြိုးကို လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး ခါမဲဒါအီချီရိုဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

​ရွှမ်ကူကလည်း သူ့ကို အော်ဟစ်ခြင်းမှ တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ကာ အသံပိတ် အဝါရောင်အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

​သို့သော်လည်း ချည်နှောင်ခြင်းကြိုးနှင့် အသံပိတ် အဆောင်လက်ဖွဲ့က ခါမဲဒါအီချီရို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင်...

​"ဝီ..."

​ခါမဲဒါအီချီရို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှနေ၍ အလွယ်တကူ မမြင်နိုင်သော ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် လှိုင်းလေးတစ်ခု ပြန့်ထွက်လာခဲ့သည်။

​ပြင်းထန်စွာ လာနေသော အင်မော်တယ်ချည်နှောင်ခြင်းကြိုးက မမြင်ရသော သံနံရံကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ အားပျော့စွာဖြင့် နောက်သို့ ပြန်ကန်ထွက်သွားချေသည်။

​အသံပိတ် အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာသည်လည်း မီးမပါဘဲ အလိုလို လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန့်ကျဲသွားသော ပြာမှုန့်လေးများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်။

​"ဟင်..." ခါမဲဒါအီချီရိုက ရုတ်တရက် ထွက်လာသော အသံကြောင့် လန့်သွားလေသည်။ သူက ဘောင်းဘီကို အလျင်အမြန် ဆွဲတင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဘယ်သူလဲ... အဲဒီမှာ ဘယ်သူရှိလဲ..."

​သူက စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း လေတိုက်၍ သစ်ရွက်များ လှုပ်ရှားသံကိုသာ ကြားရပြီး မည်သူ့ထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရရှိခဲ့ချေ။

​ခါမဲဒါအီချီရိုမှာ ထိုအရာကြောင့် ကျောချမ်းလာပြီး ဤကြောက်စရာကောင်းသော နေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာကာ စခန်း၏ လုံခြုံသော နေရာသို့ ပြန်သွားရန်သာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး တွေးမိလိုက်၏။

​သို့သော် သူ အလျင်စလို ခြေနှစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

​သူ့ဆီမှာ ပထမဆုံး စတင်တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို လမ်းကြောင်းလွှဲပေးနိုင်တဲ့ ကိုယ်ပျောက် ဝါးခမောက်ရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေတာပဲ...

​အကြွင်းမဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်ဟူသော အတွေးက ခါမဲဒါအီချီရို၏ အကြောက်တရားများကို လုံခြုံမှု ခံစားချက်ဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးသွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော ရည်မှန်းချက်ကြီးမှုနှင့် လောဘများက အဆိပ်ပြင်းသော ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ကြီးထွားလာလေတော့သည်။

​သူ၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးများထဲတွင် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး တွက်ချက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အလင်းရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

​ကျန်းယဲ့က အစီရင်ထောင်ချီဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို လုယက်ကာ နတ်ဆေးလုံးများနှင့် ပစ္စည်းများ အမြောက်အမြားကို အလွယ်တကူ ရိတ်သိမ်းလိုက်သော မြင်ကွင်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုလို ပေါ်လာချေသည်။

​ကျန်းယဲ့၏ ဘေးတွင် လိမ္မာစွာ နေခြင်းဖြင့် ဂျပန်လူမျိုးများအပေါ် တရုတ်လူမျိုးများ၏ ယေဘုယျ အမြင်အရ သူက ဟိုကျင့်ကြံသူတွေဆီကနေ နတ်ဆေးလုံးတွေကို တိတ်တဆိတ် လဲလှယ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တွေကို ရယူဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝနီးပါး မရှိနိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားချေသည်။

​နဂါးပြာနှင့် သူ့လူတွေက နှောင့်ယှက်ဖို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားကြမှာဖြစ်ပြီး ကျန်းယဲ့ကတောင် အဲဒါကို ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။

​အခုတော့...

​ဒါက သူ့ကို အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ...

​ကျန်းယဲ့နဲ့ တရုတ်လူမျိုးအားလုံးကို ရှောင်ကွင်းပြီး ဒီကမ္ဘာက ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ သီးသန့် ဆက်သွယ်ဖို့ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ...

​တကယ်လို့များ သူက ဒီဌာနေကျင့်ကြံသူတွေဆီကနေ နတ်ဆေးလုံး ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တွေကို ရယူဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာတွေ့ခဲ့ရင်... အဲဒါက အပိုင်းအစလေး တစ်ခုပဲ ဖြစ်နေရင်တောင် အဲဒါကို ဂျပန်ကို သူ ပြန်ယူသွားနိုင်တယ်။

​သူက အမျိုးသား သူရဲကောင်း ဖြစ်လာမှာပဲ...

​ဂျပန်တစ်နိုင်ငံလုံးက သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူကြလိမ့်မယ်။

​စည်းစိမ်... အဆင့်အတန်း... အာဏာ...

​အရာအားလုံးက လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိတော့တယ်။

​ဒီအောင်မြင်မှုကို အသုံးချပြီး သူက အာဏာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကိုတောင် ရောက်နိုင်သေးတယ်...

​ယင်းကို တွေးမိသောအခါ ခါမဲဒါအီချီရို၏ နှလုံးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခုန်ပေါက်သွားရသည်။

​အခြားတစ်ဖက်တွင် ကွေ့ရှို့နှင့် ရွှမ်ကူမှာ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများ လွဲချော်သွားသောအခါ အံ့သြမှင်တက်သွားကြရသည်။

​သူတို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ တိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သခင်ကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မှော်လက်နက်ပင်။

​အဖွဲ့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က အားကောင်းသော မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူတို့ သိထားသော်လည်း ဖယ်ကြဉ်ခံထားရသည့် ဤအထင်ကြီးစရာမရှိသော သူကလည်း မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

​သူတို့နှစ်ဦးက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာကာ သူတို့၏ နောက်ထပ် အစီအစဉ်ကို ဆွဲရန်အတွက် နောက်ဆုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

​သို့သော်လည်း သူတို့ နောက်ဆုတ်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် ဟိုလူက ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ သူ၏ အသံမှာ စမ်းသပ်သည့် လေသံဖြင့် တမင်သက်သက် နှိမ့်ထားခဲ့သည်။ "အရိပ်ထဲက မိတ်ဆွေတို့က ဘာလို့ ထွက်မလာကြတာလဲ..."

​ကွေ့ရှို့နှင့် ရွှမ်ကူက သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ သတိထားပြီး ဆက်လက် နောက်ဆုတ်နေကြသည်။

​ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရသည်ကို မြင်သောအခါ ခါမဲဒါအီချီရိုက အံကိုကြိတ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောလိုက်ပြီး ပိုကြီးမားသော ငါးစာတစ်ခုကို ချလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က ရန်လိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ တကယ်ပြောတာပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျိုးရှိမယ့် စီးပွားရေးမျိုးပါ..."

​သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ပြသရန်အတွက် သူက အကြံပြုချက်တစ်ခုကိုပင် ပေးလိုက်လေသည်။ "တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့က လိမ်ခံရမှာ စိုးရိမ်နေရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာနဲ့ ဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး သီးသန့် စကားပြောလို့ ရပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ..."

​ဤစကားက ကွေ့ရှို့နှင့် ရွှမ်ကူတို့ကို နောက်ဆုတ်ခြင်းမှ အောင်မြင်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

​သူတို့နှစ်ဦးက နောက်တစ်ကြိမ် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြမှုနှင့် ရယ်ချင်စိတ်များ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

​ဒီကောင်က... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...

​ကွေ့ရှို့က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခါမဲဒါအီချီရို၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ သိမ်မွေ့သော ဝိညာဉ်အာရုံဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို စမ်းသပ်ပို့လွှတ်လိုက်၏။

​'အရှေ့ဘက်ကို ခြေလှမ်းတစ်ရာ... ထူထပ်တဲ့ သစ်တောထဲမှာ...'

​ခါမဲဒါအီချီရိုမှာ သူ၏စိတ်ထဲမှ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားပြီးနောက် လွန်ကဲသော ဝမ်းသာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

​တစ်ဖက်လူက တုံ့ပြန်လာပြီပဲ...

​သူက စခန်းရှိရာ ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယင်းက တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းနေဆဲပင်။

​ထို့နောက် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ နောက်ဆုံး တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင်လေးမှာ အကြွင်းမဲ့ ပြတ်သားမှုဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။ သူက အံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှ ကြားလိုက်ရသော အသံအတိုင်း ချက်ချင်းလိုက်နာကာ စခန်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အရှေ့ဘက်ရှိ ထူထပ်သည့် သစ်တောဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

​ကွေ့ရှို့နှင့် ရွှမ်ကူက သူက ထူထပ်သော သစ်တောထဲသို့ တကယ်ပဲ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

​ကွေ့ရှို့က ရွှမ်ကူထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ အသံပို့လွှတ်လိုက်၏။ "ဟက်... ကိုယ့်တံခါးဝကို အလိုလို ရောက်လာတဲ့ သိုးဝကြီးတွေ တကယ် ရှိနေတာပဲ။ ကြည့်ရတာ ငါတို့ ပစ်မှတ်ရွေးတာ မှန်သွားပြီထင်တယ်..."

​ရွှမ်ကူက အေးစက်သော ရယ်မောသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဲဒါက ငါတို့ကို ဒုက္ခ အများကြီး သက်သာစေတာပေါ့။ သူက ဘယ်လို စီးပွားရေးမျိုး လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ ဆိုတာကို သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

​သူတို့နှစ်ဦးက တိတ်တဆိတ် နောက်ကနေ လိုက်သွားကြလေသည်။

​စခန်းနှင့် တစ်ကီလိုမီတာ ကွာဝေးသော ထူထပ်သည့် သစ်တောတစ်ခု၏ အတွင်းပိုင်း၌ အလင်းရောင်က မှိန်ပျပျဖြစ်နေပြီး လေထုမှာလည်း ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။

​ခါမဲဒါအီချီရိုက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "မိတ်ဆွေတို့... ခင်ဗျားတို့ ပြောတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် လာခဲ့ပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်လာပေးပါ..."

​သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်က ပုံပျက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လူခြောက်ယောက်၏ ပုံရိပ်က အရိပ်ထဲမှ ခွာချလိုက်သည့်အလား သူ၏ ရှေ့တွင် အသံတိတ် ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

​မူလက ကွေ့ရှို့နှင့် ရွှမ်ကူတို့သာမက ယိုချွမ်၊ ရွှယ်ကျိုး၊ မော့ချန်နှင့် တုစုံတို့ကပါ အတူတကွ ပေါ်လာကြခြင်းပင်။

​အားကောင်းသော ကျင့်ကြံသူခြောက်ဦးနှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်လိုက်ရချိန်တွင် ခါမဲဒါအီချီရိုမှာ အစပိုင်းတွင် လန့်သွားပြီး မသိစိတ်မှနေ၍ ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဝှက်ဖဲနှစ်ခု ရှိနေကြောင်း သတိရသွားသောအခါ သူ၏ ကျောကို ပြန်လည် မတ်မတ်ထားလိုက်လေသည်။

​သူ၏အကြည့်က သူတို့၏ လက်ထဲရှိ ကိုယ်ပျောက် ဝတ်ရုံများပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော လောဘများက ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားချေသည်။

​ဒီအရာက ပုန်းကွယ်ဖို့နဲ့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် တကယ့် ရတနာပဲ...

​သူက သူ၏လောဘကို အလျင်အမြန် မြိုသိပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ထိုဖြတ်ခနဲ အပြောင်းအလဲလေးက... ယိုချွမ်လို ဝါရင့် ကျင့်ကြံသူထံမှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

​ယိုချွမ်က နူးညံ့ပုံရသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးကာ ပထမဆုံး စကားပြောလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေ... မင်းက ငါတို့နဲ့ ဘယ်လို စီးပွားရေးမျိုး လုပ်ချင်တာလဲ..."