အခန်း (၃၄၀)

အခန်း (၃၄၀) စည်းမျဉ်းများ အချိုးဖောက်ခံရခြင်း

​"သြော်... တကယ်လား..." ယိုချွမ်က သူ၏ မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ရာ စူးရှသောအကြည့်များက သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး သူ၏ စကားများရှိ အမှန်နှင့် အမှားကို စစ်ဆေးနိုင်သည့်အလား ထင်ရလေသည်။

​ခါမဲဒါအီချီရိုက ယုံကြည်မှုရှိဟန်ဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်၏။ "သေချာတာပေါ့။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ အချိန်တံခါးပေါက်ရဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ။ ဘယ်သူမှ အဲဒါကို ချိုးဖောက်လို့ မရဘူး..."

​ယိုချွမ်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်မှုများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နွေးထွေးသွားချေသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ... ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က သဘာဝကျကျ ကတိတည်တဲ့ လူတွေပါ။ စီးပွားရေးလုပ်တယ်ဆိုမှတော့... ငွေနဲ့ ကုန်ပစ္စည်းကို အလဲအလှယ် လုပ်တာပဲလေ။ ကတိဖျက်တာ၊ လူသတ်တာ၊ လုယက်တာမျိုးကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး..."

​သူက ခုလေးတင် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သူ မဟုတ်သည့်အလား ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

​ခါမဲဒါအီချီရိုမှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။ "နောက်ထပ် မေးစရာ ရှိသေးလား။ မရှိရင်တော့ ကျွန်တော် ပြန်ရတော့မယ်။ ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန် ကျန်းယဲ့က ကျွန်တော့်ကို လာရှာရင်... ဘယ်သူ့အတွက်မှ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."

​ယိုချွမ်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလွန် သဘောထားကြီးဟန် ပေါ်နေခဲ့သည်။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး တာအိုမိတ်ဆွေ... ကျေးဇူးပြုပြီး သွားပါ..."

​ကွေ့ရှို့ နှင့် ရွှယ်ကျိုးကလည်း သူတို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။

​ခါမဲဒါအီချီရိုမှာ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးနေပြီး သူက အသာစီးရနေကာ ဤဌာနေကျင့်ကြံသူများကို သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထားရှိနိုင်ခဲ့သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထို့ကြောင့် သူက ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး ရရှိထားသော ဆေးလုံးများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်တို့ကို မည်သို့ အသုံးချရမည်ကို ကြံစည်ရင်း... သူ လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည် လျှောက်သွားလေရာ တစ်ဖက်လူက နောက်ကျောမှ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မည်ကို အနည်းငယ်မျှပင် စိုးရိမ်ခြင်း မရှိချေ။

​သူ့ဆီမှာ ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ ကိုယ်ပျောက် ဝါးခမောက်ရှိနေတာပဲ... ဘာကို ကြောက်စရာ လိုမည်နည်း။

​သို့သော်လည်း လူခြောက်ယောက်ကို ကျောခိုင်း၍ တတိယမြောက် ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည့် အချိန်.... သူ၏ စိတ်အဖြေလျှော့ဆုံး အခိုက်အတန့်လေးမှာပင်...

​တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသော မော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းကို လုံးဝ မသိသာလောက်အောင် လှုပ်ရှားလိုက်၏။

​နောက်ခဏ၌ မီးခိုးဖျော့ရောင် ကိုယ်ကြပ် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုက အပေါက်ထဲမှ ထွက်လာသော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသံတိတ် လွင့်စင်ထွက်လာပြီး ခါမဲဒါအီချီရို၏ နှလုံးနောက်ကျောသို့ တိကျစွာ ကပ်သွားခဲ့သည်။

​အဆောင်လက်ဖွဲ့က ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အလင်းရောင်တစ်ချက် တောက်ပသွားလေသည်။

​ရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်နေသော ခါမဲဒါအီချီရိုမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားရသည်။

​သူ လုံးဝ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားပြီး ထွက်သွားတော့မည့်ဟန်ဖြင့် ထူးဆန်းသော ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် အေးခဲနေကာ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။

​မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နယ်နိမိတ်မရှိသော အကြောက်တရားများက ရေခဲရေများကဲ့သို့ ခါမဲဒါအီချီရိုကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

​သူ၏ သူငယ်အိမ်များက အပ်ဖျားအရွယ်အစားခန့်အထိ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လွန်ကဲသော တုန်လှုပ်မှုနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

​ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...

​ဘာလို့ ငါ လှုပ်လို့ မရတော့တာလဲ...

​ကိုယ်ပျောက်ဝါးခမောက်ရော...

​ဘာလို့ ပြန်မကန်ထွက်တာလဲ...

​ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တာလဲ...

​သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍... ယိုချွမ်နှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ခြောက်ဦးက ရက်စက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော အပြုံးများဖြင့် သူ့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ချက်ချင်းထွက်လာပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ချမ်းစိမ့်မှုက ခြေဖဝါးမှနေ၍ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ တက်လာ၏။

​ဘာလို့... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ...

​သူ၏ မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မော့ချန်က အေးခဲနေသော ခါမဲဒါအီချီရိုထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် ရယ်ချင်စိတ်များ ရောယှက်နေချေသည်။

​"ကြည့်ရတာ... တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က မှော်အကာအကွယ်လေးက အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး ထင်တယ်ဗျ..."

​ခါမဲဒါအီချီရို၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားရသည်။

​သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ယိုချွမ်နှင့် အခြား ခြောက်ဦး၏ နှလုံးသားထဲရှိ နောက်ဆုံး သံသယ အရိပ်အယောင်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

​သူတို့ ထင်တာ မှန်သွားပြီပဲ...

​တုစုံကလည်း ပြုံးကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး သူ၏မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများက ခါမဲဒါအီချီရိုကို ခေါင်းမှ ခြေအထိ စူးစမ်းကြည့်လိုက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

​"တာအိုမိတ်ဆွေ... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အတက်အကျ လုံးဝ မရှိဘူးနော်။ မင်းက သာမန်လူပဲ..."

​ယင်းကို ကြားသောအခါ ခါမဲဒါအီချီရို၏ မျက်လုံးများက အကြောက်တရားကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

​သူတို့ ဘယ်လို သိသွားတာလဲ...

​မဖြစ်နိုင်ဘူး...

​တုစုံက သူ၏ ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာကို သဘောကျနေပုံရသည်။ သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဆေးလုံးတစ်လုံးက လေထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် လွင့်မျောကာ လည်ပတ်နေချေသည်။

​"ငါတို့ ဘယ်လို သိသွားလဲ ဆိုတာကို မင်း မသိချင်ဘူးလား..."

​"ငါက မင်းကို ဆေးလုံးတိုက်ရိုက် မပေးဘဲ... ဘာလို့ မင်းရှေ့မှာ အမြဲတမ်း လွင့်မျောသွားအောင် လုပ်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ..."

​ခါမဲဒါအီချီရိုက လည်ပတ်နေသော ဆေးလုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားရသည်။

​တစ်ဖက်လူက ဆေးလုံးပို့လိုက်တိုင်း အဲဒါက စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ။

​ဆေးလုံးကို လွင့်မျောနေအောင် လုပ်ဖို့က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အလွန်တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုအပ်၏။ ထိုကြောင့် သူ့ဆီမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်လေး ရှိနေရင်တောင် အဲဒါကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ စွမ်းအင် အတက်အကျတွေကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်နိုင်ပေမည်။

​ဒါပေမယ့် သူက လုံးဝ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိဘူးလေ။

​ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူက သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် အင်အားနဲ့ အားနည်းချက်ကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်းပင်။

​သူ့ဆီမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။ သူက တကယ့်ကို သာမန်လူပဲ။

​ကြီးမားလှသော အကြောက်တရားနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့က ခါမဲဒါအီချီရိုကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဆုပ်ကိုင်သွားခဲ့သည်။

​သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ကျန်းယဲ့ ပြောခဲ့သော ဒုတိယ စည်းမျဉ်းကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

​သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အရူးအမူး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​[ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး။ ဒါရိုက်တာကျန်း ကယ်ပါဦး။ ဒါရိုက်တာကျန်း... ကယ်ပါဦး...]

​သို့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မည်မျှပင် အော်ဟစ်နေစေကာမူ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကယ်ဆယ်မှု၏ အရိပ်အယောင် သို့မဟုတ် သူ့ကို အဝေးသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းကို မတွေ့ရချေ။

​ဘာဖြစ်လို့လဲ...

​ဘာလို့ စည်းမျဉ်းတွေက အလုပ်မလုပ်တာလဲ...

​ဒီလို အေးခဲနေတဲ့ အခြေအနေကို အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်မှုလို့ မသတ်မှတ်လို့လား...

​ဒါမှမဟုတ်... သီးသန့် အရောင်းအဝယ်လုပ်ပြီး အချက်အလက်တွေ ပေါက်ကြားသွားစေတဲ့အတွက် ဒီအခြေအနေကို မသမာသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အသုံးချသည်လို့ စည်းမျဉ်းတွေက သတ်မှတ်ပြီး ကာကွယ်မှု မပေးတော့တာများလား...

​မဖြစ်နိုင်ဘူး...

​ငါ မသေချင်ဘူး...

​သူက ဆေးလုံးတွေ၊ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တွေနဲ့ ကမ္ဘာမြေကို ပြန်သွားပြီး အမျိုးသားသူရဲကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်လာကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေတွေကို ခံစားဖို့ ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

​ဒီနေရာမှာ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေနိုင်မည်နည်း။

​ခါမဲဒါအီချီရို၏ လွန်ကဲသော အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်က သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေခဲ့သည်။ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လူခြောက်ယောက်ကို အသနားခံလိုက်၏။

​"ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး မသတ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော့် အသက်ကို ကျန်းယဲ့နဲ့ သွားလဲလို့ ရပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ သေချာပေါက် အများကြီး ပြန်ရမှာပါ။ သူ့အတွက် ကျွန်တော့်အသက်က အရမ်း အသုံးဝင်ပါတယ်..."

​ထိုအချိန်တွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ... ဤမိစ္ဆာကြယ်ခြောက်စင်းကို ကျန်းယဲ့ ရှိရာဘက်သို့ သွေးဆောင်ခေါ်သွားရန်ပင်။

​ကျန်းယဲ့ ယခင်က ပြသခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် နည်းလမ်းများကို ထောက်ရှု၍ သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ရန် နည်းလမ်း သေချာပေါက် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါ သူ ကယ်တင်ခံရလိမ့်မည်။

​သူတို့ မယုံကြည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက ဆက်လက်၍ သနားခဲ့လိုက်သည်။ "တကယ်ပါ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို လိမ်မပြောပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ဒီကမ္ဘာက မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က တခြား ကမ္ဘာက လာတဲ့ ခရီးသည်တွေပါ။ ကျန်းယဲ့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧည့်လမ်းညွှန်ပါ။ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံပေးရမှာပါ။ ကျွန်တော့် အသက်နဲ့ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရင်... သူ သေချာပေါက် အလျှော့ပေးပါလိမ့်မယ်။ သူ့ဆီမှာ ခင်ဗျားတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အံ့ဖွယ် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်..."

​သူ အလွန်အမင်း ငိုကြွေးနေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များနှင့် နှပ်များ ပြည့်နှက်နေချေသည်။ သူ၏ ယခင်မာနကြီးမှုနှင့် အကြံအစည်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အောက်ကျို့ အသနားခံနေသည့် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသာ ကျန်ရှိလေတော့သည်။

​လူခြောက်ယောက်က သူ၏ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေကို မထီမဲ့မြင်နှင့် ရွံရှာသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

​"ဟက်... ဒါပဲလား..." ရွှယ်ကျိုးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

​သူတို့က တခြား ကမ္ဘာ နှင့် ဧည့်လမ်းညွှန်ဟူသော ထူးဆန်းသည့် စကားလုံးများကို အပြည့်အဝ နားမလည်ကြသော်လည်း ခါမဲဒါအီချီရို၏ စိတ်ခံစားမှု ပြိုလဲသွားခြင်းက... သူ လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့ကို သဘောပေါက်သွားစေသည်။

​ကွေ့ရှို့က ယိုချွမ်နှင့် မော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် လောဘများဖြင့် တောက်ပနေချေသည်။ "အစ်ကိုကြီးတို့... ကျွန်တော်တို့ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ရအောင်လား။ ဒီအမှိုက်ကောင်ဆီကနေ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ညှစ်ထုတ်ကြည့်ရအောင်လေ..."

​မျှော်လင့်ချက် ရှိနေကြောင်း ကြားသောအခါ ခါမဲဒါအီချီရိုက နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည့်အလား အလျင်အမြန် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

​"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်။ သွားစမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ ကျန်းယဲ့ဆီမှာ ကျင့်ကြံမှု လုံးဝမရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့က သာမန်လူတွေပါ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မန္တန်တွေကို ကျွန်တော်တို့ တားဆီးနိုင်ခဲ့တာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မှော်လက်နက်ကြောင့် သက်သက်ပါ။ သူက ရွှေအမြုတေအဆင့်ဆိုတာ ကျွန်တော် လိမ်ပြောတာပါ။ ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကျင့်ကြံမှု အနည်းငယ်လေးတောင် လုံးဝ မရှိပါဘူး..."

​သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူ၏ ဝှက်ဖဲ အားလုံးကို ဖော်ပြရန် သူ မတုံ့ဆိုင်းခဲ့ချေ။

​ယိုချွမ်တို့ ခြောက်ယောက်က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ယခင်က သံသယများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အချက်များ အားလုံးမှာ ခါမဲဒါအီချီရို၏ ရင်ကွဲမတတ် ဝန်ခံမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းလင်းသွားချေပြီ။

​ယိုချွမ်၏ လေသံတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ရောယှက်နေလေသည်။

​"တခြားကမ္ဘာက သာမန်လူတစ်စုက... မသိရတဲ့ ရတနာအနည်းငယ်နဲ့ အစီရင်ထောင်ချီဂိုဏ်းက မာနကြီးတဲ့ ကောင်တွေကိုတောင် လှည့်စားသွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

​"တကယ်လို့ ဝမ့်ကျန့်ရှင်းနဲ့ စုန့်ယွီတို့သာ အမှန်တရားကို သိသွားရင်... အရှက်ကွဲပြီး ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွေးကြောတွေပြတ်ပြီး အဲဒီနေရာမှာတင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားမလား မသိဘူး..."

​ယင်းကို ကြားသောအခါ အခြားငါးဦးက မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

​ရယ်မောပြီးနောက် ယိုချွမ်က ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာလေသည်။

​"သွားကြစို့... ဒီအမှိုက်ကောင်ကို ခေါ်သွားပြီးတော့ တခြားကမ္ဘာက လာတဲ့ အဲဒီ... ဒါရိုက်တာကျန်းဆိုတဲ့သူနဲ့ သွားတွေ့ကြတာပေါ့။ သူ့ဆီမှာ ဘယ်လောက်တောင် ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."