အခန်း (၂၂၁-၂၂၂)

အခန်း။ ၂၂၁

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မတတ်သာသည့်အလား သက်ပြင်းချရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကတင် သူမသည် ဝမ်ပင်း၏ လုပ်ရပ်အပေါ် စိတ်ထဲမှ လေးစားမိမလို ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်၌မူ ဝမ်ပင်းမှာ ထိုသိုလှောင်လက်စွပ်နှင့် လျှို့ဝှက်ရတနာကိုသာ ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခေါက်၌ ဝမ်ပင်း ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားရသောအခါ ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းမှာ ပို၍ပင် ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။

ဒါက... သူ လူကယ်တဲ့ နည်းလမ်းတဲ့လား

အရာအားလုံးကို ရပ်တန့်ပစ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက... ဒါကို ကောက်ယူလိုက်ဖို့ပဲ။

ဝမ်ပင်းက တိုးတိုးမျှ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ရတနာ ရှိနေသည့် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကောက်ယူလိုက်၏။

ထိုအချိန်၌ပင် ဓားအလင်းတန်းများနှင့် လက်သီးရိပ်များက သူ့ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြသော်လည်း ဝမ်ပင်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် လက်စွပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ပင်း လွန်ခဲ့သည့် စက္ကန့်ပိုင်းက မတ်တတ်ရပ်ခဲ့သော နေရာသို့ ဓားချီများနှင့် လက်သီးရိပ်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်သွားကာ ဖုန်မှုန့်လှိုင်းများ တလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဟန်ယွမ်နှင့် ဟန်ကျန်းတို့သည် သူတို့၏ တိုက်ပွဲကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုကြသော်လည်း ဝမ်လီဟယ်က ကောင်းစွာ လက်တွဲညီစွာဖြင့် ထိုနှစ်ဦးကို အတင်းအကျပ် လုံးထွေးကာ နှောင်ဖွဲ့ထားလိုက်သည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ဝမ်ပင်းက ပေသုံးရာခန့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူတို့ကို အဝေးမှ အကဲခတ်နေလိုက်တော့သည်။

သိုလှောင်လက်စွပ် အလုခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ယွမ်သည် ညှာတာထောက်ထားရန် စိတ်ကူး လုံးဝမရှိတော့ချေ။

သူ၏ဓားကို ပြန်လည်မြှောက်လိုက်သည်နှင့်အမျှ သွေးကြောတုန်ခါသံနှင့်အတူ သွေးကြောချီစွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမဓားကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝမ်လီဟယ်ကို ထိုနေရာ၌ပင် အပြတ်ရှင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင် ဧရာမဓားကြီး ဖြစ်တည်လာခဲ့ကာ ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော ဧရာမဓားကြီးသည် ဝမ်လီဟယ် မတ်တတ်ရပ်နေသော နေရာသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။

ဝမ်ပင်းက ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်း ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ယွမ်သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အလွန်ရုပ်ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူသည် ထိုရတနာကို ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်း၏ လက်ထဲသို့ အရောက်မခံနိုင်ချေ။ အကယ်၍ သိုလှောင်လက်စွပ်သာ ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူမ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်ဒြပ်ကြောင့် ပြန်လည်လုယူရန် ခဲယဉ်းသွားပေလိမ့်မည်။

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းက ထိုအရာကို ယူဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်လာပါက ဟန်ယွမ်အနေဖြင့် မည်သို့မျှ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"သူမလို ဝဲကယက်မှော်ဆရာမျိုးကို ဘယ်သူကများ အပြစ်ပြောရဲမှာလဲ။

ဟို ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးတစ်ခုလုံးတောင်မှ သူမနဲ့ လက်တွဲဖို့ မျက်နှာလုပ်နေရတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟန်ယွမ်၏ ဓားသိုင်းကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်လီဟယ်၏ ရင်ထဲ၌ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော အသိစိတ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး သေခြင်းတရား အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

သွေးကြောတုန်ခါသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ သူသည် သူ၏ အားအကောင်းဆုံး သွေးကြောသိုင်းကွက်နှင့် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူသည် အသက်နှင့်လဲ၍ ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်းပင်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဧရာမဓားကြီးက ဝမ်လီဟယ်၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်လီဟယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားပြီး လည်ချောင်းဝမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ သွေးများ စီးကျလာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်လီဟယ်သည် အားအင်ချည်းနှဲ့ကာ နွမ်းလျသွားခဲ့ရ၏။

သို့သော်ငြား သူသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ထိုဧရာမဓားကြီးကို ကြံ့ကြံ့ခံ၍ ခုခံနေဆဲပင်။ သူ၏ သွေးစွန်းနေသော သွားများမှာ အစာစားပြီးစ ကျားရဲတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အင်အားကွာဟချက်က ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ဝမ်လီဟယ်သည် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့် တစ်ဝက်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အစွမ်းကုန်တိုက်ကွက်ကို မခုခံနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏လက်ထဲမှ လက်နက်က တစစီ ကြေမွကာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် ဧရာမဓားကြီးက ကျဆင်းလာပြီး ဝမ်လီဟယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ပင် ဝမ်လီဟယ်၏ နဖူးမှသည် ရင်ဘတ်အထိ သွေးကြောင်းကြီးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာပြီး သွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထွက်လာခဲ့ကာ လုံးဝ ကယ်တင်၍မရနိုင်တော့ဘဲ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

ချင်းခုန်းတောင်တန်း၏ အားအကိုးရဆုံး အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ကျဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော လူတိုင်းမှာ အံ့ဩကာ မှင်တက်သွားကြရသည်။

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နယ်မြေငယ်လေးအတွင်း၌ အရှေ့အိုင်၏ ကျော်ကြားလှသော လူပုဂ္ဂိုလ် သုံးဦးတိုင်တိုင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ချင်ထျန်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာဗရပွနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ဆွဲကာ ဝမ်လီဟယ် ရှိရာသို့ တရွတ်တိုက် သွားသည်။ သူ အသက်မရှင်နိုင်တော့သည်ကို သိနေသော်လည်း သွားရောက်စစ်ဆေးရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။

ဟန်ကျန်းနှင့် အခြားသူများကမူ ဝမ်လီဟယ် သေဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝမ်ပင်းနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးကြရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောင်ကုန်းငယ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးကြချေ။

အကြောင်းမှာ ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းသည် ထိုနေရာ၌ မတ်တတ်ရပ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကိုင်ထားသော ဝမ်ပင်း၏ လက်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြင်းပြသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ဒါကို ကျွန်မကို ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

"အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နယ်မြေထဲမှာ ငါကလွဲရင် ဘယ်သူကများ ဒီလောက် ပူလောင်တဲ့ ပြဿနာအိုးကြီးကို လက်ခံရဲမှာတဲ့လဲ"

သို့သော်လည်း ဝမ်ပင်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်း နောက်နေတာလား"

ဤအဖြေကို ကြားရသောအခါ ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းသည် မတတ်သာသည့်အလား ပြုံးလိုက်မိပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

နင်က ငတုံးလား ဒါက နင့်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ပြောနေတာဆိုတာ နားမလည်ဘူးလား။

သို့သော် ဝမ်ပင်းက ပေးရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် သူမအနေဖြင့်လည်း ထပ်မံ၍ ကြားညှပ်မပတ်သက်ချင်တော့ချေ။

သူမသည် လျှို့ဝှက်ရတနာကို လိုချင်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ဝဲကယက်မှော်ဆရာ ဖြစ်နေလင့်ကစား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟန်ယွမ်က သူမကို ရန်မမူပါဘူးဟု ရာနှုန်းပြည့် မပြောနိုင်ချေ။

အကယ်၍ ရယ်မောခြင်းဖြစ်ပါက ဝမ်ပင်းသည် လုံးဝရယ်မောခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ခွေးတစ်ကောင်သည် သူ၏အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ထိုအရာကို သိပ်ပြီးအာရုံမစိုက်မိသော်လည်း ဝမ်ပင်း ဆက်ပြောလိုက်သော စကားများကမူ သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့တော့သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ပင်းသည် မမျှော်လင့်ဘဲ စွမ်းအားတံခါးဝကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချောက်ချားဖွယ်ရာ ရယ်မောသံနှစ်ခု ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

ဟန်ယွမ်၏ မျက်နှာရိပ်မှာ ခက်ထန်သွားတော့သည်။

ဤရယ်မောသံက မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မသိသော်လည်း သူသည် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်နေသည်။

"ဟက်... အဆင့်နိမ်နက်နဲသောအဆင့်လောက်ပဲ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူလေးကများ ငါ့ရတနာကို လာထိရဲရုံတင်မကဘူး။ ငါ့ကိုပါ သတ်မယ်လို့ မဆင်မခြင် စော်ကားရဲတယ်လား။ မင်း... တကယ်ပဲ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်"

သူ့လက်ထဲမှ ဓားထုတ်ကာ ချက်ချင်းပင် တိုက်ကွက်တစ်ခု ဆင်နွှဲလိုက်တော့သည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ယွီမိုသည် ချင်မိုကို အလျင်အစလို ဆွဲခေါ်၍ နောက်ဆုတ်

လိုက်စဉ် ချင်ထျန်၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဟန်ယွမ်... မင်း ငါ့ဆီပဲ လာခဲ့စမ်း ငါ့မြေးကိုတော့ လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိစေနဲ့"

"အဖိုး... အဖိုး ဘာမှမဖြစ်စေရပါဘူး"

ချင်မိုက ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ပြီး ယွီမိုက သူ့ကို ပွေ့ချီကာ ပေသုံးရာခန့် အကွာအဝေးသို့ အပြေးဆုတ်ခွာပြီးမှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူတို့ ရပ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ပင်းရှိနေသော နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ဓားချီများဖြင့် ဗရပွဖြစ်နေသည်။

မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော မိုးပြာရောင် ဓားချီများသည် ဟန်ယွမ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝဲလည်နေပြီး ဓားချီအကာအကွယ် ဒိုင်းတစ်ခုအသွင် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ဓားဟူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်း လက်နက်ပင်။

ဟန်ယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကို သတ်တယ်။ လျှို့ဝှက်ရတနာကိုလည်း ထိပါးရဲတယ်။ သေပေတော့... "

သူ၏ဓားနှင့်အတူ ဆယ်ခုထက်မကသော ဓားချီလှိုင်းများက ဝမ်ပင်းထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ပင် နီရဲသော သံကြိုးတစ်လှိုင်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြေးဝင်လာသော ဟန်ယွမ်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ချပစ်လိုက်သည်။ ဟန်ယွမ်က ထိုသံကြိုးကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒါက မင်းရဲ့ နောက်ခံအစီအစဉ်ပေါ့လေ"

သူ၏ဓားသွားကို လှည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟန်ယွမ်သည် ထိုသံကြိုးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်တော့သည်။

သံကြိုးနှင့် ဧရာမဓားရှည်တို့ ရိုက်ခတ်မိသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သောင်းကျန်းနေသော ဓားချီများသည် ထိုသံကြိုး၏ တုန်ခါမှုအောက်တွင် တစ်စစီ လွင့်စင်ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် ဟန်ယွမ်သည် ဆယ်မီတာခန့် အရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရ၏။

တောင်ကုန်းငယ်၏ အောက်ခြေတွင် ခြေရာမြောင်းကြီးနှစ်ခုပင် ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဟန်ယွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ပြီးနောက် ဟန်ကျန်းသည်လည်း သူ၏သွေးကြောများကို ချက်ချင်း တုန်ခါစေကာ သူ၏လက်သီးများမှ လက်သီးရိပ် ပေါင်းများစွာကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ မိုးတိမ်များကဲ့သို့ ဝမ်ပင်းထံသို့ ဖိနှိပ်ရန် ကျရောက်လာတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်သွားပြီး လက်သီးရိပ်များနှင့် သွေးကြောချီစွမ်းအင်များ ရောယှက်လျက် ဝမ်ပင်း၏ မျက်နှာအရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဟန်ကျန်းတစ်ဦး ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မရိပ်မိခင်မှာပင် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော ခွေးခြေဖဝါးရာကြီးတစ်ခုက အပေါ်မှ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ချလိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဟန်ကျန်း မတ်တတ်ရပ်နေသော နေရာ၌ ဥက္ကာခဲတစ်ခု ကမ္ဘာမြေကို ဆောင့်မိသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟီးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဟန်ကျန်း၏ လက်သီးရိပ်များမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းက စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ကြရာတွင် ဟန်ကျန်းသည် မြေကြီးထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ မြှုပ်နှံခြင်း ခံထားရပြီး သူ၏ဒူးနှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပေါင်ရင်းအထိ နစ်ဝင်နေကာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော ခွေးခြေဖဝါးရာကြီးအတွင်း၌ ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်နေရရှာသည်။

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းသည် ထိုပြင်းထန်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဗီဇအရ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိရာ ထိုနေရာ၌ပင် ဆွံ့အကာ မှင်တက်လျက် ကျောက်ရုပ်ပမာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

အခန်း။ ၂၂၂

တောင်စောင့်ခွေးကြီးသည် ယခုအခါတွင် ခြေဖဝါးအောက်၌ မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော ငရဲခွေးရဲကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယင်း၏ မျက်ဝန်းအစုံ၊ ကျောကုန်းနှင့် အမြီးတို့တွင် မိုးပြာရောင်မီးလျှံများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေပြီး ခေါင်းကို မော်ပင့်လျက် ဝမ်ပင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ခပ်အေးအေးနှင့် ခန့်ညားဝင့်ကြွားစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်တော့သည်။

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ ထပ်မံ၍ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်မိပြန်သည်။

ထိုခွေးကြီး၏ စွမ်းအားလှိုင်းက ဟန်ကျန်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားကောင်းနေကြောင်း သူမ အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ဟန်ကျန်းတစ်ယောက် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရခြင်းမှာလည်း သေချာပေါက် ဤငရဲခွေးရဲကြီး၏ လက်ချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်၌ သူမသည် လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းကတင် ဤခွေးကြီးအား အဖြူရောင်သလင်းကျောက် ဆယ်လုံး သို့မဟုတ် အလုံးနှစ်ဆယ်ဖြင့် ဝယ်ယူရန် ကြံစည်ခဲ့မိသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး မျက်နှာပူပူဖြင့်သာ အောင့်သက်သက် ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းသည် ကိုယ်ကို ပြန်လှည့်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားချင်စိတ်များ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒီခွေးရဲ့ စွမ်းအားက အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့်မှာဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ အနှိုင်းမဲ့ဘုရင်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

သူမ စိတ်ထဲမှ အကဲဖြတ်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ချောက်ချားဖွယ်ရာ ကောက်ကျစ်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

ပထမဦးစွာ မိုးပြာရောင်မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော ဦးခေါင်းခွံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်တွင် နီရဲသော သံကြိုးကြီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည့် အရိုးစုလက်ဝါးကြီးများ ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုသို့ဖြင့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဓားသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ တက်လှမ်းလာသကဲ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း ကိုယ်ထင်ပြလာတော့သည်။

ယင်း ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကြီးတစ်ခုလုံး ခဲမတတ် အေးစက်သွားခဲ့ရ၏။

ယင်း၏ အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ ဖော်ပြမတတ်သော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟန်ယွမ်က ဟန်ကျန်းကို ပြန်လည်မေးမြန်းရန် အလှည့်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"ညီအစ်ကို ဟန်ကျန်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဟန်ကျန်းသည် ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို လက်မဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကို အားယူကာ ပြန်လည်ထရပ်လိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်တော့သည်။

သူ၏ရင်ထဲ၌ ယခုကဲ့သို့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုမျိုး တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးချေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ချင်ထျန်သည် ဝမ်လီဟယ်၏ ရုပ်အလောင်းကို အဝေးတစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာထက်တွင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများ ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။ ဝမ်လီဟယ်သည် အသက်ရှူထုတ်ရုံသာ ရှိတော့ပြီး ရှူသွင်းခြင်း မရှိတော့သဖြင့် လုံးဝ ကယ်တင်၍မရနိုင်တော့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ချင်မိုက အလျင်အစလို ပြေးဝင်လာပြီး မေးလိုက်၏။

"အဖိုး... အဖိုး ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား"

ချင်ထျန်က အဆင်ပြေကြောင်း ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ဝမ်းဗိုက်မှ သွေးများကမူ ဆက်လက်စီးကျနေဆဲပင်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤဒဏ်ရာက အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရခြင်းပင်။

ချင်ထျန်က ဝမ်ပင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်၏။

"ဒါက ဘယ်သူလဲ"

ချင်မိုက အလျင်အစလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဖိုး... ဒါက မြေးလေး မကြာခင်ကမှ ဝင်ထားတဲ့ ဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ပါ။ သူက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်။ အဖိုးကို သေချာပေါက် ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဟန်ယွမ်တို့လူစုက သူ့ကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်ထျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်သွားတော့သည်။ ဝမ်ပင်းသည် ချင်မိုပြောသကဲ့သို့ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်ပါစေဟုသာ မျှော်လင့်နေမိတော့သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူသည်လည်း ဝမ်လီဟယ်ကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားရပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် သူ၏ စွမ်းအားချီများကို စတင်လည်ပတ်စေလိုက်တော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဟန်ကျန်းသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် သူ၏တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

လျှို့ဝှက်ရတနာက အဖိုးတန်သည်ဆိုသော်ငြား အသက်ရှင်သန်ရေးထက်တော့ ပို၍ အရေးမကြီးနိုင်ချေ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေမှသာ နောင်တစ်ချိန်တွင် နတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ရင်ဆိုင်ရမည့်သူမှာ ချင်ထျန်နှင့် ဝမ်လီဟယ်တို့သာ ဖြစ်ပါက သူသည် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့မည်မဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲက ခက်ခဲပါစေဦးတော့ လျှို့ဝှက်ရတနာကို ရယူရန် ဦးတည်နေမည်ပင်။ သို့သော် ယခုမူ ခွေးရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် အရိုးစုလူသားတစ်ဦးတို့၏ စွမ်းအားမှာ အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲလွန်းသည်။

ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေပါက ရလဒ်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စွန့်စားရကျိုး မနပ်ဘူးဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို ဟန်ယွမ်... မင်းနဲ့ငါ တစ်ယောက်တစ်ကောင် စီမံကြရအောင်။ လျှို့ဝှက်ရတနာက နတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့အရာပဲ။ ဒီကောင်လေးကို အလွယ်တကူ ယူဆောင်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး"

ဟန်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စကားပြောရင်းနှင့်ပင် တိုက်ကွက်ကို စတင်လိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါက အရိုးစုလူသားကို ကိုင်တွယ်မယ် မင်းက ခွေးကို စီမံလိုက်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဟန်ယွမ်၏ ဓားသိုင်းကွက်သည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သွေးကြောတုန်ခါသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံ၌ ဧရာမဓားကြီးတစ်စင်းသည် ထပ်မံ၍ သိပ်သည်းစွာ ဖြစ်တည်လာခဲ့ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏နောက်ကျောဘက်၌ ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။

ဟန်ယွမ်၏ ဓားချက် လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့်အမျှ ဧရာမဓားကြီးသည်လည်း လိုက်ပါလှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုဓားချက်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသူမှန်သမျှမှာ ခြွင်းချက်မရှိ တစ်စစီ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားကြရတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟန်ယွမ်သည် စွမ်းအားကို လုံးဝ ချန်လှပ်ထားခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူသည် ထိုအရိုးစု၏ အစွမ်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိနေပြီး အနည်းဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင်ပင် အကဲမခတ်နိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူ၏ အားအကောင်းဆုံး ဓားချက်ကို မထုတ်ဖော်ပါက ယင်းကို နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိနေသည်။

ဤဓားချက်၏ စွမ်းအားလှိုင်းရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ချင်မိုသည် ပေခြောက်ရာခန့် အကွာအဝေးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရ၏။

ပြင်းထန်လှသော ထစ်ချုန်းသံကြီးတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟန်ယွမ် တိုက်ကွက်စတင်လိုက်သည့် နေရာမှစ၍ ပေရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော မြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ ဤဓားချက်ဖြင့် အစွမ်းကုန် ပိုင်းဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ထိုမြောင်းကြီးသည် အနက် ဆယ်မီတာ၊ အကျယ် သုံးမီတာခန့် ရှိပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်ဆန့်တန်းနေတော့သည်။

ချင်မိုကို ယွီမိုက အချိန်မီ ဖမ်းထိန်းပေးလိုက်သဖြင့် အဆင်ပြေသွားခဲ့ပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ချင်ထျန်က မအောင့်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့်တစ်ဝက် ကျင့်ကြံသူရဲ့ အစွမ်းက တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းပါလား။

တကယ်လို့ ဟန်ယွမ်ကများ ဒီဓားချက်ကို လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက ထုတ်သုံးခဲ့ရင် ငါနဲ့ ဝမ်လီဟယ်ကတော့ အစောကြီးကတည်းက အလောင်းဖြစ်နေလောက်ပြီ။

သေစမ်း... ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ဓားချက်ကြီးကို အဲဒီအရိုးစုလူသားက တကယ်ကြီး ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါ့မလား"

သူသည် တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရိုးစုလူသားသည် ထိုဓားချက်ကို ခံယူပြီးနောက်တွင်လည်း မည်သို့မျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းမရှိဘဲ ထိုနေရာ၌ပင် မတ်တတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် ယင်း၏လက်ဝါးကြီးသည် ဟန်ယွမ်၏ ဓားကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ မီးလျှံများ တဟုန်ထိုး ကူးစက်သွားပြီး ဟန်ယွမ်၏ လက်တစ်ပြင်လုံးကို အပြာရောင်မီးလျှံများဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားစေတော့သည်။

ချင်ထျန်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး ထိုသို့အော်လိုက်သဖြင့် ဝမ်းဗိုက်မှ ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်အားတော့ချေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဟန်ယွမ်သည် သူ၏လက်ဆီသို့ မီးလျှံများ ကူးစက်လာသည်ကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဓားကို ချက်ချင်း လွှတ်ချလိုက်တော့သည်။

သူ့ရင်ထဲ၌ ဆုတ်ခွာလိုစိတ်များ ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏အဖိုးတန်ဓားကြီးသည် ထိုအရိုးစု၏ လက်ထဲတွင် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော လက်နက်အသစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

ဟန်ယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်ရန် အစီအစဉ်ကို အဖော်ဖြစ်သူထံသို့ အလျင်အစလို လှမ်းပြောလိုက်တော့သည်။

"ညီအစ်ကို ဟန်ကျန်း..."

သို့သော်လည်း ခေါင်းကို လှည့်လိုက်မိသည့် ခဏ၌ပင် သူပြောမည့်စကားလုံးတို့က လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ဘေးနား၌ ဟန်ကျန်း၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိတော့ချေ။

ဟန်ကျန်းသည် ဝေးလံလှသော ပေရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးသို့ အစောကြီးကတည်းကပင် တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ တောအုပ်တစ်ခု၏ အဝင်ဝ၌ မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော ငရဲခွေးရဲကြီး၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသည်။

"ဟန်ကျန်း အဲဒီနေရာကို ဘာကြောင့် သွားရသလဲဆိုတာကို ငါက ဘာဖြစ်လို့ သဘောမပေါက်ဘဲ နေရမှာလဲ"

သူ စကားဆိုလိုက်သည့် အချိန်၌ပင် မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဓားသည် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လူမြင်ကွင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဟန်ကျန်းရှိရာသို့ အမီလိုက်သွားခဲ့သည်။

မီးလျှံများ ဝန်းရံနေသော ဧရာမဓားရှည်ကြီးသည် လေထုကို ပိုင်းဖြတ်၍ ဝှေ့ယမ်းချလိုက်တော့သည်။

မိုးပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဟန်ကျန်း၏ နောက်ကျောပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ သန်းသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုအလင်းတန်း ကွယ်ပျောက်သွားချိန်တွင်မူ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဓားက ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် အေးဆေးစွာ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အက်ကွဲကြောင်းထနေသော ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ တစစီ ပြိုလဲကာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် မည်းမှောင်နေသော ပြာပုံတစ်ခုအဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရရှာသည်။

ဟန်ယွမ်သည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ကျိန်ဆဲလိုက်မိပြီး ထို့နောက်တွင်မူ ရှေ့ဆက်၍ ဘာကိုမျှ တွေးတောမနေတော့ချေ။ ဟန်ကျန်းက သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ထိုအရိုးစုလူသားက အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာ ဖြစ်နေသည်ဖြစ်စေ သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဓားအရိပ်တစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲကာ အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဝေးလံလှသော တောအုပ်ဆီသို့ ရုတ်တရက် တဟုန်ထိုး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။

မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဓားသည်လည်း ငရဲခွေးရဲကြီးကို စီးနင်းလျက် သူ၏နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့၏။

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းသည် ဝမ်ပင်းရှိရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဖြစ်ပျက်သွားသမျှအရာအားလုံးကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

အမှန်တကယ်ပင် အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းသည်။

ထိပ်သီးအဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ဓားတစ်ချက်ကိုပင် မခုခံနိုင်ဘဲ ပျက်စီးသွားရပြီး အခြားတစ်ဦးဖြစ်သော အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့် တစ်ဝက်ကျင့်ကြံသူမှာမူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့ချေသည်။

သူမ၏ အမြင်အရမူ ဟန်ယွမ်သည်လည်း သေချာပေါက် လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမှာ ထိုငရဲခွေးရဲကြီး၏ အရှိန်အဟုန်က သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်နေသောကြောင့်ပင်။

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လိုက်လံကောက်ယူနေသော ဝမ်ပင်း၏ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်၏။

ဝမ်ပင်းကမူ ခပ်အေးအေးပင် မေးလိုက်သည်။

"ဇန်ထိုင်ယဲ့ကော... ဘယ်မှာလဲ"

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူမကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နယ်မြေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာပဲ ထားခဲ့ပါတယ်။ အတွင်းထဲမှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တာမို့ စိုးရိမ်လို့ပါ"

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကာ ချင်ထျန် ရှိရာသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ဝမ်ပင်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ထျန်သည် ချင်မို၏ တွဲထူမှုဖြင့် ခက်ခဲစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီလျက် ပြောလိုက်၏။

"မြေးလေးရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ် အသက်ကယ်တင်ပေးတဲ့ ကရုဏာအတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်သာ အချိန်မီ ကြားညှပ်မကယ်တင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီအဖိုးကြီးကတော့ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာတင် အသက်ပျောက်သွားဖို့ သေချာသလောက်ပါပဲ"

"ငါက ချင်မိုကို ကူညီချင်လို့ ကူညီရုံပဲ။ တခြား ဘာအကြံအစည်မှ မရှိဘူး"

အမှန်အတိုင်းပြောရပါက ချင်ထျန် အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေသည်ဖြစ်စေ ဝမ်ပင်းအတွက်မူ သိပ်ပြီး အရေးမကြီးလှချေ။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ မဟုတ်သဖြင့် သေဆုံးသွားလည်း သေဆုံးသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နယ်မြေအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ရတနာကို လာရောက်ရှာဖွေဝံ့ကြသူများအတွက်မူ အမြဲတမ်း လမ်းနှစ်သွယ်သာ ရှိစမြဲပင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းပင်။

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဝမ်ပင်းသည် ချင်ထျန်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ချင်ထျန်သည် ထိုအရာကို ပြန်လည်ရယူရန် မည်သို့မျှ မကြိုးစားဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ဒါကို အဖိုးကြီးရဲ့ အသက်ကယ်တင်ခအဖြစ် သဘောထားပြီး လက်ခံပေးပါ"

ဝမ်ပင်းကလည်း အားနာနာနှင့် ငြင်းပယ်မနေတော့ချေ။

အကယ်၍ ထိုအဖိုးကြီးကသာ ဤအရာကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ရယူရန် ကြိုးစားပါက ယဉ်ကျေးမှုနှင့် သွေဖည်သွားပေလိမ့်မည်။

သူသည် အတင်းအဓမ္မ လုယူရန် တွေးတောမိခြင်း မရှိသော်လည်း ချင်မိုသာ ထိုနေရာ၌ ရှိမနေပါက သူသည် ပျံလွှားငါးကျွန်းစုကို သေချာပေါက် နာမည်ပျက်စာရင်း သွင်းပစ်မည်ပင်။

ချင်ထျန်က ဝမ်ပင်းကို မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ဒီသိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ အဖိုးကြီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း အချို့ ရှိနေသေးလို့ အဲဒါတွေကို ထုတ်ယူခွင့်ပြုပါဦးမလား"

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လက်စွပ်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင် ချင်ထျန်သည် အတွင်းထဲမှ သေတ္တာအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထို့နောက်တွင် သိုလှောင်လက်စွပ်နှင့် သူ၏ စိတ်အာရုံချိတ်ဆက်မှုကို ဖြတ်တောက်ကာ ဝမ်ပင်းထံသို့ ပြန်လည်ကမ်းပေးလိုက်တော့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် စိတ်ချပါ ဒါတွေက ချင်မိသားစုရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေပါ။ လျှို့ဝှက်ရတနာကတော့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာပဲ အကောင်းတိုင်း ကျန်ရှိနေပါသေးတယ်"