အခန်း ၉၂

🍅 Chapter 92

“အခုလေးတင်ထွက်သွားတဲ့ အဒေါ်ကြီးပဲ ခူးသွားတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်”

သခင်လေးချန်ကျွင်းက အတွေးနက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ့အစေခံက အလျင်အမြန်အကြံပြုလာ၏။

“သခင်လေး၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သူ့ကို သွားရှာပြီး လိပ်ခွံနွယ်ကို ဝယ်လိုက်ရမလား”

သခင်လေးချန်ကျွင်းသည် သူ့ခြေထောက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ငုံ့ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်လိုက်သည်။

‘ဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် အဲ့ဒီအဒေါ်နဲ့ ထပ်တွေ့ဖို့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရသွားမှာမဟုတ်ဘူးလား'

သို့သော် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“မလိုသေးဘူး၊ ငါတို့ သူ့ကို သွားရှာလို့မရသေးဘူး”

အစေခံမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

“သခင်လေး၊ ဘာဖြစ်လို့များလဲဗျ”

သခင်လေးချန်ကျွင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဖျန်းကျန်းမြို့ကို အရင်သွားပြီး အဲဒီမှာတည်းကြမယ်၊ ဒီနေရာက သိပ်မကြီးပါဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့ သူ့နဲ့ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံမှာပါ”

တမင်တကာ စုံစမ်းမေးမြန်းပြီး ရှာဖွေနေခြင်းထက် မတော်တဆဆုံတွေ့ခြင်းက လူနှစ်ဦးကို ပိုမိုနီးကပ်လာစေရန် ကူညီပေးနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဝူယွီလန်ကို ရှာဖွေရန် လူလွှတ်လိုက်မည်ဆိုပါက အလွန်အမင်း အလောတကြီးဖြစ်နေပုံ ပေါ်ရုံသာမက သူမအား မလိုလားမှု သို့မဟုတ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သခင်လေးချန်ကျွင်းသည် ဝူယွီလန်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံရန် သဘာဝကျသော အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေဖို့သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချင်းဖုန်းမှာမူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

“သခင်လေး၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာအကဲခတ်ကြည့်ပြီးပါပြီ၊ အဲဒီအဒေါ်ကြီးက ဆေးဘုရင်တောင်ကြားက လူနဲ့ လုံးဝမတူပါဘူး၊

သာမန် တောသူတောင်သား အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပါပဲ”

သခင်လေးချန်ကျွင်းက သူ့ရင်ဘတ်ကိုသူ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင် ကျန်းမာရေး အခြေအနေကို သူ အသိဆုံးပင်။

သို့သော် ဝူယွီလန်၏ အပ်အနည်းငယ်ဖြင့် ကုသပေးပြီးနောက် သူ့ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ပူလောင်နေသော နာကျင်မှုများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် သက်သာသွားခဲ့သည်။

နန်းတော်တွင်းရှိ သမားတော်ကြီးများပင်လျှင် သူခံစားနေရသောအဆိပ်ကို မကုသနိုင်ဘဲ အကူအညီမဲ့နေခဲ့ကြသော်လည်း ဝူယွီလန်က အပ်အနည်းငယ်ဖြင့် သူ့ရောဂါလက္ခဏာများကို သက်သာစေခဲ့သည်မှာ တကယ့်ကို ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလှပေ။

ဤမျှလောက်အစွမ်းထက်သော ဆေးပညာအား ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ဦးက မည်သို့သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဤသို့တွေးမိကာ ဝူယွီလန်က သူ့ဒဏ်ရာအတွက် ဆေးဗူးအသေးလေးတစ်ဗူး ပေးခဲ့သေးကြောင်း သခင်လေးချန်ကျွင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူ အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“အဒေါ်ပေးသွားတဲ့ဆေးကို ထုတ်ပြီး ငါ့ဒဏ်ရာမှာ လိမ်းလိုက်”

ဘေးတွင်ရှိနေသော ချင်းဖုန်းသည် အမိန့် လက်ခံရရှိသောအခါ ဆေးဗူးအသေးလေးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ဆေးအနည်းငယ်ယူ၍ သခင်လေးချန်ကျွင်း၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ညင်သာစွာ လိမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အံ့သြဖွယ်ရာမြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မူလက သွေးသံတရဲရဲဖြစ်နေသော ဒဏ်ရာမှာ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် တဖြည်းဖြည်းချင်းပိတ်လာကာ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက မြန်မြန်ကျက်လာစေရန် တွန်းအားပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ဒဏ်ရာကျက်သွားပြီး အနာဖေးလေးများ ဖြည်းညင်းစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါ... ဒါ”

ချင်းဖုန်းမှာ အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်ပင်မပိတ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ သူ့မျက်စိရှေ့ရှိ အံ့သြဖွယ်မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“ကျွန်တော် အမြင်မှားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ သခင်လေး၊ သခင်လေးရဲ့ဒဏ်ရာက ကျက်ပြီး အနာဖေးတောင်တက်နေပြီ၊ ပြီးတော့ အချိန်နည်းနည်းလေးပဲ ရှိသေးတာကို”

သူထုတ်ယူမိသော ပိုလျှံနေသည့်ဆေးများအား ကြည့်ကာ ချင်းဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပါးရိုက်ပစ်ချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သောဆေးစွမ်းကောင်းကို သူက ဒီအတိုင်း အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်မိသည်မဟုတ်ပါလား။

‘မဖြစ်ဘူး၊ သခင်လေးရဲ့ ခြေထောက်ကို အကုန်လိမ်းပေးလိုက်မှ'

သခင်လေးချန်ကျွင်းသည် သူ့မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေပြီး သူ့ရင်ထဲရှိ ခန့်မှန်းချက်များမှာ ပို၍ပင် အတည်ပြုနိုင်သွားလေသည်။

“သံသယဖြစ်စရာမလိုတော့ဘူး၊ အဲဒီအဒေါ်ကြီးက ဆေးဘုရင်တောင်ကြားကလူပဲ ဖြစ်ရမယ်”

သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ သူ့အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

ရင်ထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဆက်လက်၍ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်စွမ်းမရှိတော့သည့်အလား သူ၏ရင်ဘတ်မှာ အနည်းငယ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေလေသည်။

နှစ်အတော်များများ ကြမ်းတမ်းစွာ ရှာဖွေခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးတစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ မည်သို့များ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲနေနိုင်မည်နည်း။

ဘေးနားရှိ ချင်းဖုန်းသည်လည်း ဆေးဗူးကိုစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ လင်းလက်နေလေသည်။

“သခင်လေး၊ ဟိုအဒေါ်ပေးသွားတဲ့ ဒီဒဏ်ရာကျက်ဆေးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်၊ ဒါကိုသာ စစ်မြေပြင်မှာ အသုံးပြုနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ တပ်မတော်အတွက် ကျားသစ်ကို အတောင်ပံတပ်ပေးလိုက်သလို အင်အားတွေ အများကြီးတိုးလာမှာ သေချာတယ်”

သခင်လေးချန်ကျွင်း၏ အကြည့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းသွားသည်။

ဤအချက်ကို သူလည်း သတိပြုမိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရလေသည်။

စစ်မြေပြင် ဓားလှံလက်နက်များ၏ ရောင်ဟပ်မှုများကြား၊ အသားစ သွေးစများ လွင့်စင်နေမှုများကြားတွင် စစ်သားများဒဏ်ရာရရှိခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသောကိစ္စဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော အံ့မခန်းဒဏ်ရာကျက်ဆေးမျိုးကို နယ်စပ်စစ်မြေပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ပါက သူတို့အတွက် ကြီးမားသောအကူအညီတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာသေချာပြီး မရေမတွက်နိုင်သောစစ်သားများ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤဒဏ်ရာကျက်ဆေးထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်၊ ဝူယွီလန်ပင်။

သခင်လေးချန်ကျွင်းက ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဒီသတင်းကို အပြင်မပေါက်ကြားစေနဲ့၊ အဲဒီအဒေါ်ရဲ့ သရုပ်မှန်ကိုလည်း တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝပေးမသိစေနဲ့”

ဝူယွီလန်က သူတို့ကိုကူညီရန် ဆန္ဒမရှိသေးမီအချိန်တွင် သူမ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှလူဖြစ်သည်ကို အခြားသူများအား လုံးဝ ပေးသိ၍မဖြစ်ကြောင်း သူ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသည်။

သို့မဟုတ်ပါက အဒေါ့်အတွက် အန္တရာယ်များ ကျရောက်လာနိုင်ရုံသာမက ဤအံ့မခန်းသမားတော်ကြီးကိုပါ သူတို့ လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားရနိုင်ပေသည်။

…

အိမ်သို့ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ချွေးမအကြီး၊ မြန်မြန်သွားပြီး ရေနွေးတည်ထား၊ ဒုတိယချွေးမ အရင်က ဘဲတွေမွေးခဲ့တဲ့ ဘဲခြံကို မြန်မြန်ရှင်းလင်းပြီး ဒီယုန်လေးတွေကို အဲဒီထဲထည့်ထားလိုက်”

ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ညွှန်ကြားချက်များကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်နှင့် ကျောက်လီကျွမ်တို့က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ”

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး အသီးသီး အလုပ်များနေကြလေသည်။

ဝမ်ကွေ့ချင်သည် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ခပ်သွက်သွက်လျှောက်သွားကာ ကျွမ်းကျင်စွာ မီးမွှေးပြီး ရေနွေးတည်လိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ရေဆူသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျောက်လီကျွမ်သည် တံမြက်စည်းနှင့် ဂေါ်ပြားကိုယူကာ ဘဲခြံဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားပြီး ဘဲခြံအတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများနှင့် အမှိုက်သရိုက်များကို ဂရုတစိုက် စတင်ရှင်းလင်းလေတော့သည်။