အခန်း ၁၅၇
Vol. 16 Ch. 157
အခန်း (၁၅၇)
ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိသေးသော ဘင်ဘင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။
“သူတို့က ထွမ်ဇီကို ဒီမှာ ယာယီ ခိုလှုံခွင့်ပြုဖို့ စီစဉ်လိုက်ကြတာလား”
ဝမ်ကောက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။
“ခေါင်းဆောင်ဆီကနေ အခုလေးတင် မက်ဆေ့ချ် ရလိုက်တာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ညှိနှိုင်းပြီးပါပြီ၊ ထွမ်ဇီကို ညီလေးလင်းရဲ့ အိမ်မှာ ယာယီ ခိုလှုံခွင့်ပြုလိုက်ပါပြီ၊
ထွမ်ဇီ အောင်အောင်မြင်မြင် မီးဖွားပြီးရင်တော့ တခြားကိစ္စတွေကို ဆက်ပြီး စီစဉ်သွားမှာပါ”
ဘင်ဘင်မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့လေ၏။
“ဒါဆိုရင် အစ်ကိုလင်းရဲ့ အိမ်က တိရစ္ဆာန်ရုံငယ်လေးတစ်ခုနီးပါး ဖြစ်နေပြီပေါ့”
ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အပျော်ရွှင်ဆုံးသူများမှာ အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများပင်။
“အရမ်းကောင်းတယ်၊ အခုဆိုရင် ထွမ်ဇီကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ခွင့်ရပြီ”
“ဘယ်သူကများ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်တာလဲ၊ တကယ်ကို ပညာရှိတာပဲ”
ထွမ်ဇီကို နေရာချထားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများအားလုံး အတူတကွ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။
ဘင်ဘင်တစ်ဦးတည်းသာ လင်းယန်ကို ထပ်မံ အင်တာဗျူးလိုသဖြင့် ကင်မရာမန်းနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“အစ်ကိုလင်း၊ ရိုးရှင်းတဲ့ အင်တာဗျူးလေးတစ်ခုအတွက် ကျွန်မနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ သဘောတူပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဒီအင်တာဗျူးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းလုံးက ပြည်သူတွေအနေနဲ့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေအကြောင်းကို ပိုမိုနားလည်သဘောပေါက်လာဖို့နဲ့ တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ အဖွဲ့ထဲမှာ ပါဝင်လာစေဖို့အတွက်ပါ”
လင်းယန်သည် ပန်ဒါပေါက်စလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ဘောင်းဘီစကို ခွေးကြီးက ဆွဲကိုက်နေလေ၏။
“ဝု... ဝု... ဝု”
လင်းယန်မှာ မတတ်သာဘဲ ခွေးကြီးကို ခြေထောက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ကန်လိုက်လေ၏။
“ငါ အလုပ်များနေတာ မမြင်ဘူးလား၊ တခြားတစ်နေရာ သွားဆော့ချေ၊ ဒီမှာလာပြီး ပြဿနာမရှာနဲ့”
ခွေးကြီးမှာ အလွန်အမင်း မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည့် အမူအရာကို ပြသလိုက်လေ၏။
“ဝု... ဝု... ဝု”
(တစ်ယောက်ယောက်က ပစ္စည်းတွေ ခိုးနေတာကို မင်းက ဘာမှမလုပ်ဘူးလား)
(ငါ့ရဲ့ နေ့လယ်စာတွေ အကုန်ပြောင်သွားပြီ)
လင်းယန်သည် ခွေးကြီး၏ အစာခွက်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ခွေးကြီး၏ အစာခွက်ထဲရှိ အစားအစာများကို ပန်ဒါကြီးက အကုန်အစင် စားသောက်နေကြောင်းကို ထိုအခါမှသာ သတိပြုမိသွားလေ၏။
ဘင်ဘင်သည် ကင်မရာမန်းကို ကင်မရာလှည့်ရန် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေ၏။
ထိုအခါ အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများသည် ခွေးကြီး၏အိမ်ထဲတွင် ထိုင်နေသော ပန်ဒါကြီး ထွမ်ဇီကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထွမ်ဇီသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ရေခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် အစာများကို ကိုင်ဆောင်ထားလေ၏။
“ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်၊ ဒါက အလစ်အငိုက် ဝင်တိုက်ခံရတာလား”
“ငါတို့ရဲ့ ခွေးကြီး ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ထိခိုက်သွားလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး၊ ပန်ဒါကြီးတွေက သူများဆီကနေ အစာကို အလွယ်တကူ လုယူလို့ ရတာလား”
“ထွမ်ဇီ၊ မြန်မြန် အောက်ချထားလိုက်စမ်း၊ လိမ္မာတယ်နော်၊ ဒါက မင်းစားရမယ့်ဟာ မဟုတ်ဘူး”
“ပန်ဒါကြီးတွေက ဘယ်တုန်းက ခွေးစာစားတတ်သွားတာလဲ”
“အဲဒါ ခွေးစာ မဟုတ်တာများ ဖြစ်နေမလား”
“ထွမ်ဇီ ဒီလောက်အားရပါးရ စားနေတာကို မြင်ရတော့ ငါတောင် နည်းနည်း ဗိုက်ဆာလာပြီ”
“ဒါက အွန်လိုင်းစားသောက်ပြတဲ့ အစီအစဉ်လား၊ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ အစားအသောက်ကဏ္ဍသစ်ပဲ”
“ဒီလိုက်ဖ်လွှင့်မှုကဏ္ဍက တကယ်ကို တိကျသေချာလွန်းတယ်၊ စထွင်းမာအနေနဲ့ နောင်ကျရင် ဒီလိုမျိုး ဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ်”
လင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးရယ်၊ ခင်ဗျား ဒါကို စားလို့မရဘူး”
ထွမ်ဇီသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပန်းကန်ထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်နေသော ရေတစ်စက်ကိုပါ အလျင်အမြန် သောက်ချလိုက်လေ၏။
ထို့နောက် အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေဟန်ဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ကာ ကင်မရာကို ကြီးမားဖြူဖွေးသော သွားကြီးများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာကို ပြသလိုက်လေ၏။
ခွေးကြီးမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပြေးအုပ်ကာ သူမကို နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် ကိုက်ပစ်ချင်နေလေ၏။
လင်းယန်က ခွေးကြီးကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ၎င်း၏ ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေ၏။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ သူ စားပြီးသွားရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်မှ မင်းအတွက် နောက်ထပ်တစ်ခု ထပ်ပြင်ပေးမယ်”
ဘင်ဘင်ပင်လျှင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေ၏။
“အခုကစပြီး အစ်ကိုလင်းရဲ့ အိမ်က တကယ်ကို စည်ကားတော့မှာပဲ”
လင်းယန်သည် ခေါင်းကိုက်လာသလိုသာ ခံစားနေရသည်။
“အစ်ကိုလင်းရဲ့ အိမ်မှာ အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားတွေ၊ မြေခွေးဖြူတွေနဲ့ တခြား တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ကျွန်မတို့ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်”
“အစ်ကိုလင်း အိမ်က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အမျိုးအစားတွေက အပြင်ဘက်က တိရစ္ဆာန်ရုံငယ်လေးတစ်ခုကိုတောင် မှီနေပြီ”
“အစ်ကိုလင်းမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို မွေးမြူတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထူးခြားတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေများ ရှိလား”
ဘင်ဘင်၏ မိုက်ခရိုဖုန်းရှေ့တွင် လင်းယန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေကြားလိုက်လေ၏။
“သူတို့ကို ပုံမှန်အတိုင်း အစာကျွေးရုံပါပဲ၊ ဒီကောင်တွေက အစားအသောက်လည်း မရွေးကြပါဘူး၊ ဘာကျွေးကျွေး အကုန်စားကြတာပဲ”
အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများမှာ အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကြလေ၏။
“ငါတော့ ယုံနိုင်ပါဘူး”
“ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက အစားမရွေးတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်၊ ခင်ဗျား လုပ်ပေးတဲ့ အစားအသောက်တွေက အရမ်းအရသာရှိလွန်းနေလို့ ဖြစ်ရမယ်”
“သူဌေးလင်းအိမ်က အသားစိမ်းတွေကတောင် ငါ့အိမ်က အသားစိမ်းတွေထက် ပိုမွှေးနေတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်”
ဘင်ဘင်သည် ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းအနည်းငယ်ကို ထပ်မံမေးမြန်းပြီးနောက် လူတိုင်းကို တိရစ္ဆာန်လေးများရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုစေပြီး ကင်မရာမန်းနှင့်အတူ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားလေ၏။
ယခုအကြိမ် ကျိုတိုရုပ်သံလိုင်းတွင် ပါဝင်လာခြင်းကြောင့် လင်းယန်သည် အွန်လိုင်းပေါ်တွင် အလွန်အမင်း နာမည်ကြီးသွားခဲ့လေပြီ။
နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်များစွာပင်လျှင် သူ၏ကျော်တက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ဤအခြေအနေကြောင့် ဒါရိုက်တာဆောင်နှင့် ဒါရိုက်တာဝမ်တို့မှာ မျက်လုံးများပင် ပိတ်သွားသည်အထိ ပြုံးရွှင်နေကြလေ၏။
သာမန်လူတစ်ဦးက သူတို့ကို ဤမျှလောက် ကြီးမားသော အံ့အားသင့်စရာတစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။
ဘင်ဘင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်မှသာ လင်းယန်၏ တကယ့်ခေါင်းကိုက်စရာများ စတင်လာတော့သည်။
သူသည် ပန်ဒါသားအမိအတွက် အိပ်စက်ရန် ရှေ့ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဝါးအိမ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ပေးလိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အရှေ့ဘက်တွင် မြေနေရာ အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေး၍သာ တော်တော့သည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ဤနှစ်ကောင် နေစရာနေရာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ဘဲငန်းဖြူကြီးသည် ဝါးအိမ်ကြီး မည်မျှကြီးမားသည်ကို မြင်သောအခါ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေ၏။
“ကွပ်... ကွပ်... ကွပ်... ကွပ်”
(ဘာလို့ သူတို့က ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ နေခွင့်ရတာလဲ)
(ဒါက ငါနဲ့ ငါ့အစ်ကိုကြီးနေတဲ့နေရာထက်တောင် ပိုကြီးသေးတယ်)
လင်းယန်က မျက်စိစောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က နိုင်ငံတော်အဆင့် တစ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ၊ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ရတနာတွေလေ၊ မင်းကရော ဘာလဲ၊ မင်းက သံအိုးကြီးထဲက ရတနာ (အဖိုးတန်အစားအစာ၊ တင်စားခြင်း) ပဲ”
ဘဲငန်းဖြူကြီးက လုံးဝ လက်မခံဘဲ ငြင်းဆန်လိုက်လေ၏။
“ကွပ်... ကွပ်... ကွပ်”
(ငါက ဆွမ်းတစ်ကောင်ပါ!)
လင်းယန်မှာ အလွန်အမင်း သဘောကျသွားပြီး ရယ်မောလိုက်လေ၏။
“မင်း အော်တဲ့အသံကို နားထောင်ကြည့်ပါဦး၊ အဲဒါက ဆွမ်းနဲ့ ဘယ်နေရာမှာများ တူနေလို့လဲ၊ ဆွမ်းတွေက အဲဒီလိုအော်တယ်လား၊ သွားစမ်းပါ၊ ဒီမှာလာပြီး ပြဿနာ မရှာနဲ့တော့”
ပန်ဒါကြီး ထွမ်ဇီသည် လင်းယန်ကို ကြည့်ကာ သမ်းဝေလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် တဂွီဂွီ အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။
လင်းယန်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။
“မင်း ဗိုက်ဆာပြီး အိပ်ချင်နေတာလား”
“ခဏစောင့်၊ တိရစ္ဆာန်ထိန်းသိမ်းရေးဝန်ထမ်း ပြန်သွားတုန်းက နို့မှုန့်ဗူးနှစ်ဗူး ထားခဲ့တယ်၊ အခုပဲ ဖျော်ပေးမယ်”
တိရစ္ဆာန်ထိန်းသိမ်းရေးဝန်ထမ်းက ထွမ်ဇီသည် ယခုအခါ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပန်ဒါကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် အချိန်မီ အာဟာရ ဖြည့်တင်းမှုများ လိုအပ်ကြောင်း သူ့ကို သေချာမှာကြားသွားခဲ့သည်။
တစ်နေ့လျှင် နို့မှုန့် သုံးကြိမ်တိုက်ရန်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပေသည်။
ပန်ဒါကြီးတစ်ကောင်ကို မွေးမြူရခြင်းမှာ အတော်လေးပင်ပန်းသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း လင်းယန် သဘောပေါက်သွားလေ၏။
အိမ်တွင် ဤတိရစ္ဆာန်များစွာ ရှိနေသဖြင့် ယခုအခါ ပြိုင်ပွဲအပေါ်တွင် သူ အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
“ငါ အခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ အောက်ဆုံးမှာများ ရောက်နေမလားဆိုတာကိုတောင် မသိတော့ဘူး'
လင်းယန်သည် နတ်ရေစင်ရေကို အသုံးပြု၍ ထွမ်ဇီအတွက် နို့မှုန့် ပန်းကန်လုံးအကြီး တစ်လုံးကို ဖျော်ပေးလိုက်သည်။
ဤမွှေးပျံ့သော အနံ့က ခွေးကြီးကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထွမ်ဇီ သတိမထားမိခင်မှာပင် ခွေးကြီးသည် နို့များပါသော ပန်းကန်ကို ကိုက်ချီကာ ကျောက်ကျောက်ထံသို့ သယ်သွားလေ၏။
“ဝု... ဝု”
(အရသာရှိတယ်၊ မြန်မြန်သောက်လိုက်)
ထွမ်ဇီသည် လေထုထဲမှ ချိုမြိန်သော ရနံ့ကို ရရှိလိုက်ပြီး သူမ၏ပန်းကန်လုံးမှာ ကျောက်ကျောက်အနီးသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားလေ၏။
သို့သော် သူမ လုယူလိုက်ချိန်တွင် ကျောက်ကျောက်က အကုန်သောက်ပြီးသွားခဲ့လေပြီ။
ဒေါသထွက်နေသော ပန်ဒါကြီးသည် ခွေးကြီး၏ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်လေ၏။
“အာ့ဝုလ်”
(ငါ့ပစ္စည်းတွေကို မင်းခိုးတာ ငါမမြင်ဘူးလို့ မထင်နဲ့နော်)
ခွေးကြီးကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည် စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။
“မင်းတို့ နှစ်ကောင် အခု ဘာတွေငြင်းခုံနေကြပြန်တာလဲ”
သူ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဤနှစ်ကောင် ထပ်မံရန်ဖြစ်တော့မည့် အခြေအနေကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လင်းယန်မှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့၏ အပြန်အလှန် တိုင်တောမှုများမှတစ်ဆင့် ပြဿနာ၏ အကြောင်းရင်းကို လင်းယန် ရှင်းလင်းစွာ ကြားသိလိုက်ရသည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေ၏။ ဤခွေးကြီးက ခုနက ထွမ်ဇီ သူ့အစာကို ခိုးစားသွားသည့် ကိစ္စအတွက် တမင်သက်သက် လက်စားချေနေခြင်း ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။
“မင်းက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် အငြိုးအတေး ကြီးသွားရတာလဲ”
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့တော့၊ နောက်ထပ်တစ်ခု ထပ်လုပ်ပေးမယ်”
“မင်းအတွက်တော့ ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ ဒီည ညစာမစားရဘူး”
တိရစ္ဆာန်လေးများသည် မိသားစုဝင် အသစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ကြီးမားသောတုံ့ပြန်မှုများ မရှိကြပေ။
ဟွမ်မောင် တစ်ကောင်တည်းသာ ပန်ဒါပေါက်စလေးကို တစ်ခါတစ်ရံ အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိသည်။
မွန်းလွဲ နှစ်နာရီအချိန်။
ယန်အာဟူသည် သစ်သီးခြံမှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
“အိုးထဲမှာ ဟင်းတွေ ပူပူနွေးနွေး ရှိသေးတယ်၊ ဗိုက်ဆာရင် မြန်မြန် သွားစားလိုက်”
ယန်အာဟူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေ၏။
“သစ်သီးခြံကို ပြုပြင်တာ အခြေခံအားဖြင့် ပြီးသွားပြီ၊ သစ်သီးခြံမှာ ပေါင်မုန့်ပြား နည်းနည်းစားခဲ့တော့ သိပ်မဆာသေးဘူး”
“ဟိုက်ရှားပါး၊ ဒီပန်ဒါကြီးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ”
သူသည် ခွေးခြေခုံပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက်မှသာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဝါးအိမ်တစ်ခုနှင့် ပန်ဒါနှစ်ကောင် ထပ်တိုးလာကြောင်းကို သတိပြုမိသွားလေ၏။
“နေပါဦး၊ ဘာလို့ ဒီပန်ဒါက အရမ်းရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတာလဲ”
လင်းယန်သည် ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ဖြေကြားလိုက်လေ၏。
“သေချာပေါက် ရင်းနှီးနေမှာပေါ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က အရင်တုန်းက ငါတို့အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တဲ့ နှစ်ကောင်လေ”
“အကောင်သေးက အဲဒီတုန်းက မင်းတံခါးဝမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့အကောင်၊ အကောင်ကြီးက သူ့ကလေးကို လိုက်ရှာရင်း ရောက်လာခဲ့တာလေ”
“တိရစ္ဆာန်ကာကွယ်ရေးစင်တာက အခုလေးတင် လာပို့သွားတာ”
ယန်အာဟူမှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားလေ၏။
“မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သူတို့က တိရစ္ဆာန်ကာကွယ်ရေးစင်တာကို ရောက်နေပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီကို ပြန်ပို့ရတာလဲ”
“ပုံမှန်အလုပ်လေးနဲ့ နေရတဲ့ နေ့ရက်တွေက မကောင်းလို့လား”
လင်းယန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်လေ၏။
“ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ သူက ငါတို့အိမ်မှာ နေရတာကို သဘောကျနေတာများလား”
“မင်းပြန်လာတာ အတော်ပဲ၊ ငါ လိုက်ဖ်လွှင့်တော့မလို့၊
အစီအစဉ် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က အတင်းအကျပ် သတ်မှတ်လိုက်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက တကယ်ကို နေ့လယ်ဘက် တစ်ရေးလောက်တောင် အိပ်ခွင့်မပေးတော့ဘူး”
ယခုအခါ ယန်အာဟူမှာ စကားမပြောနိုင်တော့သူ ဖြစ်သွားရလေ၏။
“သူဌေး၊ ဆောင်းရာသီတောင် မရောက်သေးဘူး၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဆောင်းခိုဖို့ စတင်နေတာလဲ၊ နေ့ဘက်လည်း အိပ်တယ်၊
ညဘက်လည်း အိပ်တယ်၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အိပ်နိုင်ရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်ကို စဉ်းစားလို့မရဘူး”
“အိပ်တာကလွဲပြီး တခြားဘာလုပ်စရာ ရှိသေးလို့လဲ”
ဆောင်းဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင် အများစုမှာလည်း ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လင်းယန်အနေဖြင့် နေ့စဉ် အပြင်ဘက်တွင် အလုပ်များနေရန် လိုအပ်သောအလုပ်များစွာ မကျန်ရှိတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် အိပ်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာများ လုပ်ဆောင်စရာရှိပါတော့မည်နည်း။
လင်းယန်သည် ဖုန်းကို နေရာချထားပြီးနောက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်လှဲလျောင်းလိုက်လေ၏။
“အခုက တစ်ရေးအိပ်ရမယ့်အချိန်ပဲ၊ ငါ အိပ်ချင်လာပြီ”
“အာဟူ၊ ပန်ဒါပေါက်စလေးကို နာမည်တစ်ခုပေးလိုက်ရင် ကောင်းမလား၊ သူ့ကို ‘သားပေါက်လေး’ လို့ ခေါ်နေရတာ နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်၊ လူကိုဆဲနေသလိုပဲ”