အခန်း ၁၁၉၉
Vol. 113 Ch. 1199
အခန်း ၁၁၉၉ သရက် ပန်းသီးမင်းသား
"သူတို့က ပထမဆုံးဧကရာဇ်ခေတ်က ရေးသားခဲ့တာလေ။ သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အဆမတန် ချီးကျူးထားတာပေါ့။ ဒါက သာမန်အသိပါပဲ" တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ချိန် ငါ့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါမှာလည်း ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်တဲ့ စစ်သည်တော်အဖြစ် ရေးသားထားဖို့ ငါ သေချာပေါက် လုပ်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အမှန်တရားလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သာမန်ကောင်းကင်စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ကိုတောင် ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အစွမ်း မရှိကြဘူး။ ဒါကြောင့် မှတ်တမ်းတွေကို မယုံကြနဲ့" သူက ဆက်ပြောသည်။
"ပြီးတော့ ငါပြောသလိုပဲ၊ ငါတို့က အရင်ကထက် ပိုသန်မာလာကြတာပါ။ မျိုးဆက် တစ်ခုချင်းစီက အရင်မျိုးဆက်ထက် ပိုသန်မာတယ်။ ငါတို့က သူ့ထက် ပိုသန်မာသလိုမျိုးပေါ့" သူက သူတော်စင် ဘုရင်အကြောင်း ပြောရင်း ဆက်ပြောသည်။ "သာမန်အသိနဲ့ တွက်ကြည့်ရင်တောင် ငါတို့က ပထမဆုံးဧကရာဇ်ထက် ပိုသန်မာတယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားပါတယ်"
"မင်းစကားက မှန်ပေမယ့်လည်း ငါတို့ အန္တရာယ် မယူနိုင်ဘူး။ ပထမဆုံး ဧကရာဇ်က တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်ထိ သန်မာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ငါတို့ သိတာက သွေးနဂါး ဧကရာဇ်က သူထက် ပိုသန်မာတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို အထင်မသေးသင့်ဘူး။ ယုံကြည်မှု တအား လွန်ကဲတာက ငါတို့ရဲ့ ကျဆုံးခြင်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်" အနောက်ပိုင်းဧကရာဇ်က ပြောသည်။
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်တာကလွဲရင် ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ပထမဆုံးဧကရာဇ်က သွေးနဂါးဧကရာဇ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလဲတောင် ငါတို့ မသိဘူး။ သိနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက အဲဒီသူတော်စင် ဘုရင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီလေ" တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်က မျက်လုံးလှန်ရင်း မေးသည်။
"မှန်တယ်။ အဲဒီခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး။ သာသိခဲ့ရင် အဲဒီ ဝိညာဉ်အတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆင်ထားလို့ ရမှာ။ အဲဒါမရှိဘဲနဲ့တော့ စောင့်ရုံကလွဲပြီး ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး" မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောသည်။
"သွေးနဂါးဧကရာဇ် နောက်တစ်ခါ ငါတို့ရှေ့ကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပြန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ပထမဆုံးဧကရာဇ် သုံးခဲ့တဲ့ အစီရင်ကို ငါတို့ လေ့လာသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒီဝိညာဉ်ကို ပြန်ထုတ်နိုင်ဖို့ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်မြင့် ဗဟုသုတတွေနဲ့ ပိုပြီး ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်လို့ ရမလား" အရှေ့ပိုင်းဧကရာဇ်က အကြံပြုသည်။
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ သွေးနဂါးဧကရာဇ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် အဆင်သင့် ပြင်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်" မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောသည်။
"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီ ကွဲနေတဲ့ ရုပ်တုကို ယူလာခဲ့ကြလား။ ငါတို့ကို ပြပါဦး" သူက ဗိုလ်ချုပ်များကို မေးသည်။
"စည်းကမ်းအတိုင်းပဲ အဲဒီနေရာကနေ ဘာမှ ယူမလာခဲ့ပါဘူး" မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်က ခေါင်းခါရင်း ဖြေသည်။
"ရပါတယ်။ မင်း အဲဒီနေရာကို ပြန်သွားပြီး ကွဲနေတဲ့ ရုပ်တုကို ယူလာခဲ့နိုင်တယ်။ ကိုးကားဖို့အတွက် လိုအပ်လိမ့်မယ်" မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်က မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်ကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်သည်။ "မင်း အဲဒီနေရာကို ပြန်သွားပြီး ကွဲနေတဲ့ ရုပ်တုကို ယူလာခဲ့နိုင်တယ်။ ကိုးကားဖို့အတွက် လိုအပ်လိမ့်မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော် တာဝန်ကျေစေရပါမယ်" မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်က အတည်ပြုပြောဆိုပြီး ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
"ဒီအခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာများ ထပ်ပြောချင်တာ ရှိသေးလား။ ဒါမှမဟုတ် ထပ်ဖြည့်စရာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား" မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်က အခြားဧကရာဇ်များကို လှည့်ကြည့်ရင်း မေးသည်။
"ငါ့မှာ ပြောစရာ ရှိပါတယ်" အနောက်ပိုင်းဧကရာဇ်က ပြောသည်။
"ပြောပါ"
"နောက်ဆုံးဧကရာဇ်ရဲ့ နန်းတော်ကို ငါတို့ ရှာကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်ခဲ့တဲ့ နန်းတော် အပိုင်းအစတွေကိုပေါ့။ သွေးနဂါးဧကရာဇ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလဲဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးများ တွေ့မလား"
"မှန်တယ်။ မင်း ကိုယ်တိုင် အဲဒီနေရာကို သွားစုံစမ်းကြည့်လိုက်ပါ" မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောသည်။
"ခန္ဓာကိုယ်ထက် ဝိညာဉ်အကြောင်းကို ပိုပြီး စိုးရိမ်မိတယ်။ အဲဒါ ဘယ်မှာလဲဆိုတာသာ သိရင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မှာ" တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်က ပြောသည်။
မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်သည် နဂါးဗိမာန်တော်သို့ ပြန်သွားသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်သည်။ အခြားဗိုလ်ချုပ်များကို ခေါ်မသွားပေ။
နဂါးဗိမာန်တော်၏ တံခါးကို ဖွင့်ပြီးနောက် ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်သည် နဂါးဗိမာန်တော်အတွင်း ပေါ်လာပြီး ရတနာမျှော်စင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
နဂါးဗိမာန်တော်ထဲမှာ ဆက်ရှိနေတဲ့ လုံချန်းသည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ် ကတည်းက ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။
သူသည် စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေဖို့နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အား လှုပ်ရှားဖို့အတွက် အပြင်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် အခါမှသာ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူက ထလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာက ဘာဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူး၊ အရမ်းကို စိတ်ညစ်စရာကောင်းတယ်။ ဒီမှာ ကျင့်ကြံတာက အပြင်ထက် ပိုခက်တယ်" သူက ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ သူသည် ဆေးပင်ဥယျာဉ်မှ ထွက်ခွာပြီး အဝေးရှိ ရေတံခွန်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို လန်းဆန်းအောင် လုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်" သူက ရေတံခွန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ သူ ရေတံခွန်အောက်တွင် ရေချိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ရတနာဗိမာန်တော် အနီးရှိ အဝေးတွင် ပေါလောပေါ်နေသော ရေတံခွန်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်သည် ရုပ်တုအပိုင်းအစများကို ယူပြီးနောက် နဂါးဗိမာန်တော်၏ အဆင့် ၄၀ မှ ဆင်းလာနေသည်။
သူ ရတနာမျှော်စင်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ မျှော်စင်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပျံသန်းသွားသည့် လုံချန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လုံချန်းကလည်း ထိုလူကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သတိထားမိလိုက်သည်။ အခြားတစ်ယောက် ဤနေရာမှာ ရှိနေမှန်း သိလိုက်သောအခါ သူသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ထို့အပြင် ထိုလူက အားနည်းသူ မဟုတ်ပေ။ ထိုလူက သူနှင့် အနည်းဆုံး အဆင့်တူခန့် အားကောင်းကြောင်း လုံချန်း ခံစားမိသည်။
မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်လည်း လုံချန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လုံချန်းထံမှ စွမ်းအားအရှိန်အဝါကို ဘာမျှ မခံစားရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ထိုလူက ပျံသန်းနေခြင်းကြောင့် သာမန်လူ မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားသည်။
ထိုလူက မည်သို့ ဝင်လာနိုင်သည် ဆိုကြောင်းလည်း သူ တွေးနေသည်။ သွေးနဂါးများနှင့် အထူးသော့ရှိသူများသာ ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိသည်။ သူက မည်သို့ ဝင်လာသနည်း။ သူ့မှာ သော့ရှိနေသည်လော။ သော့က အဘယ်ကြောင့် သူ့တွင် ရှိရမည်နည်း။ သော့က လေးချောင်းသာ ရှိပြီး သူတို့တွင်သာ ရှိသည် မဟုတ်လော။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပေါ်လာသည်။
လုံချန်းကို ရှင်းပြခွင့် မပေးဘဲ မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်က သူ့ဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီး လုံချန်းအား ချိန်လိုက်သည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ မင်းကို မင်း မိတ်ဆက်စမ်း" သူက လုံချန်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"အမျိုးသမီးတွေကို အရင် ဦးစားပေးရမယ်လေ" လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"စကားကို မရှည်နဲ့။ ဒီမှာ အမျိုးသမီးတွေ မရှိဘူး" မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"အို... မင်းက အမျိုးသမီး မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း အမျိုးသား မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ စစ်မှန်တဲ့ အမျိုးသားဆိုရင် ကိုယ့်ထက် အားနည်းတဲ့သူကိုတောင် ဓားထုတ်ပြီး မေးခွန်းထုတ်ရလောက်အောင် ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောသည်။
"စကားတွေ တော်လောက်ပြီ။ မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဒီထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ" မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။
"မင်းအကြောင်း မပြောပြသရွေ့ ငါလည်း ငါ့အကြောင်း မပြောဘူး" လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"မင်း မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်ရှေ့မှာ ရောက်နေတာ။ မင်း အသတ်မခံချင်ရင် မင်းကို မင်း မိတ်ဆက်စမ်း" မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါ့နာမည်က သရက် ပန်းသီးမင်းသားပဲ။ ငါ ဒီနဂါးဗိမာန်တော်မှာပဲ မွေးဖွားလာတာ။ ငါ ဒီထဲကို ဝင်လာတာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဖြေသည်။
"မင်း ဒီမှာ မွေးဖွားတာလား။ အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းရဲ့ မိဘတွေက ဘယ်မှာလဲ" မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
'နေဦး၊ နဂါးဧကရာဇ်ရဲ့ ဝိညာဉ် လွတ်မြောက်သွားတာပဲ။ ဝိညာဉ်က လူ့ခန္ဓာကိုယ် ယူလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒါကြောင့် သူက ဒီမှာ မွေးဖွားတာလို့ ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို လှည့်စားနေတာလား' သူ တွေးလိုက်သည်။
"သရက် ပန်းသီးမင်းသား။ ငါ့ကို ဖြေစမ်း၊ မင်းမိဘတွေက ဘယ်သူတွေလဲ" သူက ထပ်မေးပြန်သည်။