အခန်း ၁၂၀၂
Vol. 113 Ch. 1202
အခန်း ၁၂၀၂ မူလသွေးကြော
'ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟ' သူသည် အရာအားလုံးကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။
ထိုမိန်းကလေးက ဘာကြောင့် အဝတ်အစားများ ချွတ်နေရသနည်း။ ရတနာကို ဆယ်ယူရန် ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးချင်၍လော။ ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် သူမအနေဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် သွားမည့်အစား အခြားသူများကို စေလွှတ်နိုင်၏။ လုံချန်းက မည်သည့်ဘက်က စဉ်းစားကြည့်ကြည့် မည်သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သဘောမပေါက်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုမိန်းကလေးက ရေကန်ထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုမှာ ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးမသွားခဲ့ချေ။ သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာဖွေမည့်ပုံမပေါ်ဘဲ ရေကန်ထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရုံသာ ပြုလုပ်နေသည်။
"မင်းတို့ အပြင်မှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ အထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြလေ"
မင်းသမီးက အခြားအမျိုးသမီးများကို ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်ကြီးလား မင်းသမီး။ ကျွန်မတို့ပါ ဝင်လို့ တကယ်အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်"
အမျိုးသမီးများက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးကြသည်။
"အဆင်ပြေတာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဝင်လာခဲ့ကြ။ ဒီရေကန်က နင်တို့ရဲ့ အသားအရေကို ပိုပြီး နုပျိုအိစက်သွားအောင် အာဟာရဖြည့်ပေးလိမ့်မယ်။ ရပါတယ်" မင်းသမီးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး အစောင့်များက ခေါင်းညိတ်ကြပြီးနောက် သူမတို့၏ အဝတ်အစားများကို စတင်ချွတ်ကြလေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ဗလာကျင်းသွားပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့သည်လည်း ရေကန်ထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားကြသည်။
အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လုံချန်းသည် မိမိနဖူးကို မိမိပြန်ရိုက်မိတော့သည်။ သူ အခုမှ အားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် မည်သည့်ရတနာမျှ မရှိချေ။ ထိုအမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ အသားအရေကို ထိန်းသိမ်းပေးသည့် ဤရေကန်ကြောင့်သာ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရတနာရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသောကြောင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
'ထွက်ပေါက်ကလည်း ပိတ်သွားပြီ။ သူတို့ မထွက်မချင်း ပြန်ပွင့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်ကုန်လိုက်တာ' သူက သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်သည်။
'ငါ အပြင်ကို ရွှေ့ပြောင်းသွားလို့ ရတာပဲဟာ။ ထားပါတော့လေ၊ ငါလည်း သိပ်ပြီး အလောတကြီး ဖြစ်မနေပါဘူး။ ဒီနေရာက အနားယူဖို့ မဆိုးပါဘူး။ မြင်ကွင်းကလည်း လန်းတယ်'
သူသည် ရေကန်အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး နံရံကို ကျောမှီကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဤရေသည် သူတို့၏ အသားအရေကို တကယ် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိ၊ မရှိ သိလိုစိတ်ဖြင့် အမျိုးသမီးများအား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ တကယ်သာ အာနိသင်ရှိပါက ဤနေရာသည် သူ့မိသားစုအတွက် နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေမည်။
သူသည် အမျိုးသမီးများကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် မင်းသမီးအား ကြည့်ရှုစဉ် သူမ၏ အသားအရေမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပိုမိုလှပလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် မူလကတည်းက ချောမောလှပသူ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းလော သို့မဟုတ် သူ့အမြင်မှားခြင်းလော ဟူသည်ကိုမူ သူ သေချာမသိခဲ့ချေ။
အမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ အသားအရေကို ကောင်းမွန်စွာ အာဟာရဓာတ် စုပ်ယူမိစေရန် လက်ချောင်းကလေးများဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်နေကြသည်။
ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ လုံချန်းက အရှက်မရှိ မိန်းကလေးများအား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"နင်က အခု ရေချိုးနေတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို တကယ်ပဲ ချောင်းကြည့်နေတာလား" သူမက မေးလိုက်သည်။
'ဟေး... ငါ့ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူးလေ။ ငါက ဒီရေရဲ့ အာနိသင် ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာကို သိချင်လို့ စောင့်ကြည့်နေရုံတင်ပါ' လုံချန်းက မျက်လုံးပင့်ပြရင်း စိတ်ထဲမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလိုလား။ ဒါဆို နင့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက မင်းသမီးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မရှိဘဲ ဘာလို့ သူ့ရင်သားတွေပေါ် ရောက်နေရတာလဲ" ရွှင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
'နင်က ငယ်သေးတော့ နားမလည်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ရင်သားတွေက အစကတည်းက အိစက်ညက်ညောပြီးသား။ တကယ်လို့ ဒီရေက အဲဒါတွေကို ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ဒါဟာ ဒီရေရဲ့ စွမ်းအားကို တကယ် သက်သေပြတာပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အထင်မလွဲပါနဲ့။ ငါက သုတေသနနဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့အတွက် ငါ့မျက်လုံးတွေကို အနစ်နာခံနေတာပါ။ သူတို့ရဲ့ လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို တကယ် သဘောကျလို့ ကြည့်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး' လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရွှင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"နင်ပြောတာကို ငါက တကယ်ယုံလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း မေးလိုက်သည်။
'ယုံရမှာပေါ့၊ ဘာလို့ မယုံရမှာလဲ။ ငါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အရိုးသားဆုံး လူသားပဲဥစ္စာ' လုံချန်းက မချိပြုံးပြုံးရင်း စိတ်ထဲက ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါနဲ့ စကားမစပ်... ဘယ်တစ်ယောက်က ပိုပြီး မိုက်လဲ" ရွှင်းက လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။
'မင်းသမီး ထင်တာပဲ။ သူ့ဟာက ပုံစံကျကျလေး... အဟွတ်၊ နေဦး။ နင် ခုနက ဘာမေးလိုက်တာလဲ'
လုံချန်းက အချိန်မီ သတိဝင်ကာ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။
ရွှင်းသည် သူ့ကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
"ရင့်ကျက်လာပါတော့" သူမက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
'ငါက ရင့်ကျက်ပြီးသားပါဟ။ နင် မမြင်ဘူးလား' လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ရွှင်းနှင့် စကားပြောနေသော်လည်း မင်းသမီးအား ကြည့်နေခြင်းကိုမူ မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။ ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို အမှန်တကယ် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ မင်းသမီးသည် အနည်းငယ် ပိုမိုနုပျိုသွားပုံရပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာလည်း သိသိသာသာ ပိုမိုနူးညံ့သွားခဲ့သည်။
'တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလို အာနိသင်ရှိနေရတာလဲဆိုတာ ထူးဆန်းတယ်' သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
'ဒီနေရာမှာ ထူးခြားတာတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား' လုံချန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမိုဂရုတစိုက်ဖြင့် စောင့်ကြည့်လေ့လာတော့သည်။ ခြုံငုံကြည့်လျှင် ဤနေရာမှာ လုံးဝ သာမန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရေကန်ထဲရှိ ရေသည်ပင် လုံးဝ သာမန်ရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"နင် ရှာရင်လည်း ဒီအတိုင်း ဘာမှတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဖြေက နံရံတွေထဲမှာ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်ရဲ့ ခြေထောက်အောက်မှာ ရှိတာ" ရွှင်းက လုံချန်းအား သတိပေးလိုက်သည်။
'ငါ့အောက်မှာ ဟုတ်လား'
လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"မှန်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ အောက်ကနေ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ မူလ သွေးကြောတစ်ခု မြေအောက်မှာ ရှိနေရမယ်။ အဲဒီကလာတဲ့ စွမ်းအင်တွေက ရေကန်ကို အာဟာရဓာတ် ဖြည့်ပေးနေတာနေမှာ။ အဲဒီကတစ်ဆင့် ဒီမိန်းကလေးတွေရဲ့ အသားအရေကို ပိုပြီး နုပျိုစေတာပေါ့" ရွှင်းက ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။
"ဒီလို စဉ်းစားကြည့်လေ။ မူလ သွေးကြောဆိုတာ စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ရတနာသိုက်ကြီး တစ်ခုလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ တိုက်ရိုက် သုံးလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း အဲဒီအရာမှာ ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဝါ ရှိတယ်။ မူလစွမ်းအင်ရဲ့ အရှိန်အဝါက တဖြည်းဖြည်းချင်းစီ နည်းနည်းချင်းစီ ယိုစိမ့်ထွက်နေတတ်တယ်"
"ပြီးတော့ ဒီရေက အဲဒီအရှိန်အဝါရဲ့ အနီးအနားမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတဲ့အခါ ချီစွမ်းအင်နဲ့ ရောနှောနေတဲ့ မူလအရှိန်အဝါရဲ့ ပုံစံတစ်မျိုးကို စုပ်ယူမိသွားပြီး ရေရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေက ပြောင်းလဲသွားတာပေါ့"
"ဒီမိန်းကလေးတွေ လုပ်နေတာက ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ရေကန်က စုပ်ယူထားခဲ့တဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို သူတို့ အသားအရေအတွက် အသုံးချနေကြတာပဲ" သူမက ရှင်းလင်းချက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
"ဒါကြောင့်မလို့ နင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတာကို မြင်ရတာ။ ကျင့်ကြံသူတွေက အသက်ကြီးသွားရင်တောင် နုပျိုနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကြောင့်လေ" သူမက ဆက်ပြောသည်။
'ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး။ အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမိန်းကလေးတွေကြောင့် စွမ်းအင်တွေ ကုန်မသွားဘူးလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ့မိသားစုနဲ့ ငါက ဘယ်လို သုံးရမှာလဲ' လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့တော့ မကုန်ပါဘူး။ ငါကြည့်ရသလောက်တော့ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ ဒီမိန်းကလေးတွေ ယူနိုင်တာထက် ပိုများတယ်။ အများကြီး ကျန်ခဲ့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ သုံးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါက အမျိုးသမီးတွေအတွက်ပဲ အာနိသင်ရှိတာ" ရွှင်းက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
'ရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကိုယ်တိုင်လည်း ရေထဲ ဆင်းချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အာနိသင်ရှိရင်တောင် မိန်းကလေးလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားမှာ စိုးရတယ်။ အဲဒါကို ငါမကြိုက်ဘူး'
ပဟေဠိ အဖြေပေါ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လုံချန်းက နောက်သို့ ပြန်လျှောက်ကာ ထိုင်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်က စုပ်ယူနိုင်သမျှ အကုန်ပဲ။ သွားကြစို့"
နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မင်းသမီးက ပြောဆိုကာ ရေထဲမှ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။
ယခင်နှင့်မတူဘဲ သူမသည် ရေထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် လုံချန်းရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာမူထားခဲ့သည်။ လုံချန်းသည်လည်း လူကြီးလူကောင်းဟန် ဆောင်မနေခဲ့ချေ။ သူသည် သူမ၏ ပြည့်စုံလှပသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး မျက်လုံး လွှဲမသွားခဲ့ပေ။
လုံချန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် အဝတ်အစား လုံးဝမရှိဘဲ ဗလာကျင်းလျက် ရှိနေသော သူမ၏ စိုစွတ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ရေစက်ကလေးများမှာ အောက်သို့ စီးကျနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။
'တကယ် မဆိုးဘူးပဲ' လုံချန်းက တွေးလိုက်သည်။
အခြားသူများသည်လည်း ရေထဲမှ လှမ်းထွက်လာကြသဖြင့် လုံချန်းအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော မြင်ကွင်းများကို ရရှိစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများကမူ သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တံဘက်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူနေသော မင်းသမီးထံ၌သာ စွဲထင်နေခဲ့လေသည်။