အခန်း ၁၂၀၃
Vol. 113 Ch. 1203
အခန်း ၁၂၀၃ ကောင်းကင်ဘုံ ကတိသစ္စာ
မင်းသမီးသည် တံဘက်အကူအညီဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်သုတ်သင်တော့သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များကို သုတ်နေစဉ် သူမသည် သူမနှင့် တစ်မီတာခန့် အကွာတွင် ထိုင်နေသော လုံချန်းရှိရာဘက်သို့ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်မိသည်။
"လှတယ်မလား" ရွှင်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။
"တကယ်ကို လှတာ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် ထိုစကားကို ပြောလိုက်မိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိမိအမှားလုပ်မိသွားကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ ပြန်မဖြေဘဲ အသံထွက်၍ ပြောမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မင်းသမီးထံ၌ အာရုံလွင့်မျောနေခဲ့သဖြင့် သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
"ဟင်... ယောက်ျားသံလား" မင်းသမီးက အာမေဍိတ်သံပြုရင်း အသံလာရာဘက်သို့ သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူမ ရှေ့တွင် ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တောက်ပသည့် ရွှေရောင်ဓားတစ်လက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုရွှေရောင်ဓားသည် လုံချန်းရှိရာဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားရာ လုံချန်းမှာ သူမ၏ ပစ်မှတ်ချိန်ချက် တိကျလွန်းမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
အကယ်၍ သူသာ မလှုပ်ရှားပါက ဒုက္ခလှလှတွေ့တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ပညာကို သုံးလိုက်ပါက သူ၏ အရိပ်အသွင် ပြောင်းခြင်း ပညာ ပျက်ပြယ်သွားပြီး လူလုံးပေါ်လာပေမည်။
စွပ်...
ချီဓားသွားသည် ပစ်မှတ်ကို မထိမှန်ဘဲ နံရံထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် နောက်ဆုံးအချိန် အပိုင်းအစလေးတွင် နေရာရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး မင်းသမီး၏ နောက်ကွယ်တည့်တည့်၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် မင်းသမီး မီမီ၏ သွယ်လျသော ခါးကလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်ရင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ချီဓားမြှောင်တစ်လက် ဖန်တီးကာ သူမ၏ လည်ပင်းတွင် တေ့လိုက်လေသည်။
မိမိမြင်ခဲ့ရသော ထွက်ပေါက်နှင့် ဤနေရာမှာ အလှမ်းဝေးလွန်းသဖြင့် ဂူအပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ရွှေ့ပြောင်း၍မရနိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အသာစီးရရန် ဤသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိနေသော အစောင့်များသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို အဝတ်အစား ပြန်လည်ဖုံးကွယ်ရန်ပင် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ လက်နက်များအား ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။
"စိတ်အေးအေး ထားကြစမ်းပါ။ အထင်မလွဲပါနဲ့ဦး။ ငါ့စကားကို အရင်နားထောင်ဦး။ ငါက ဒီမှာ အိပ်နေတာ။ မျက်လုံးပွင့်လာတော့ မင်းက ငါ့ဘက်ကို ကုန်းနေတာ တွေ့ရတာ။ အမှားကို ရှာရမယ်ဆိုရင် ငါ့အိပ်ရေးကို လာဖျက်တဲ့ မင်းတို့မှာပဲ အပြစ်ရှိတာ" လုံချန်းက မင်းသမီးအပါအဝင် အမျိုးသမီးများကို ပြောလိုက်သည်။
"ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မင်းတို့ မင်းသမီးက ငါ့ကို အရင် တိုက်ခိုက်တာနော်။ ငါက ငါ့လုံခြုံရေးအတွက် သူ့ကို ဓားစာခံ လုပ်ထားရုံတင်ပါ" သူက ဆက်ပြောသည်။
သူ့လက်မှာ သူမ၏ ခါးတွင် သိုင်းဖက်ထားသဖြင့် သူမကို လှုပ်ရှားခွင့်မပေးချေ။ သူမ၏ ဗလာကျင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် သူမ အနောက်တွင် ရပ်နေသော လုံချန်းနှင့် ထိကပ်နေခဲ့သည်။
မင်းသမီးသည် သူမ လည်ပင်းတွင် တေ့ထားသော ဓားမြှောင်ကို ခံစားနေရသဖြင့် မလှုပ်ရဲခဲ့ချေ။ သူမအနေဖြင့် လုံချန်းကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် တွေးတောမိသော်လည်း မိမိအသက်အတွက် စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုအစီအစဉ်အား လက်လွှတ်လိုက်ရသည်။
"နင်... နင်..."
သူမသည် သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် နီရဲသွားခဲ့သည်။
"နင်လို အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာကောင်။ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့ကို အခုချက်ချင်းလွှတ်"
"ဟေး... ငါ့ကို အပြစ်လာမတင်နဲ့လေ။ ငါက ယောက်ျား တစ်ယောက်ပဲဟာ၊ ဒါက သဘာဝတုံ့ပြန်မှုပဲ။ ဒါနဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းကို တစ်ခုခုလုပ်ချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ဘက်က အခြေအနေကို ရှင်းပြဖို့ အချိန်လိုချင်ရုံတင်ပါ။ မင်းကပဲ ငါ့ကို အတည့်အလင်း လာတိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား" လုံချန်းက မျက်လုံးပင့်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါသာ မင်းကို ဓားစာခံမလုပ်ရင် မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားကြမှာ ငါသိနေတာပဲ" သူက ဆက်ပြောသည်။
"ငါတို့ နင့်ကို မသတ်ဘူး။ ငါ့ကို အခုလွှတ်" မင်းသမီးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရော၊ ကျန်တဲ့ မိန်းကလေးတွေရော ငါ့ကို မသတ်ပါဘူးလို့ ကောင်းကင်ဘုံ ကတိသစ္စာပြုလိုက်လေ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"နင်... ကောင်းပြီ။ ငါရော၊ ဒီမှာရှိတဲ့ ကျန်တဲ့ မိန်းကလေးတွေရော ဒီနေ့မှာ နင့်ကို မသတ်ပါဘူးလို့ ငါ ကောင်းကင်ဘုံ ကတိသစ္စာပြုတယ်" မင်းသမီး မီမီက ကောင်းကင်ဘုံ ကတိသစ္စာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
"ဒီနေ့တစ်ရက်တည်းလား" လုံချန်းက သဘောကျစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒီနေ့တစ်ရက်ဆိုရင် နင် ထွက်ပြေးဖို့ လောက်ပါပြီ။ နင်က ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်လိုချင်တာ မဟုတ်လား။ ငါ ကောင်းကင်ဘုံ ကတိသစ္စာ ပြုပြီးပြီ၊ အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့" မင်းသမီးက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ အခြားအကြောင်းအရာ တစ်ခုကြောင့် ပိုမိုနီရဲလာခဲ့သည်။
ယောက်ျားတစ်ဦးက သူမအား အနောက်မှ ဤမျှ ရမ္မက်ဆန်စွာ ဖက်ထားခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူမ၌ အဝတ်အစား လုံးဝမရှိဟူသော အချက်က သူမအား ပို၍ပင် ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
"ဟား... ကိစ္စမရှိပါဘူး။ တစ်ရက်ဆိုရင် ငါ့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်"
လုံချန်းက ပြောဆိုရင်း မင်းသမီးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
မင်းသမီးသည် လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် နောက်သို့ မဆုတ်မီ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တံဘက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ပတ်လိုက်သည်။ လုံချန်းနှင့် အလှမ်းဝေးသွားသောအခါ သူမသည် သူမ၏ အစောင့်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီလူကို ဖမ်းကြစမ်း။ သူ့ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး မြို့တော်ကို ဆွဲခေါ်သွား"
သူမက အမျိုးသမီးများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ မင်းသမီးက ကတိဖျက်မလို့လား"
လုံချန်းက မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။
"ငါက ဒီနေ့ နင့်ကို မသတ်ဘူးလို့ပဲ ကတိပေးတာ။ ဒီနေ့ နင့်ကို ရိုက်နှက်လို့မရဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူး။ နင့်ကို သတ်ဖို့ကတော့ မနက်ဖြန်နောက်ပိုင်း အချိန်မရွေး လုပ်လို့ရတာပဲ" မင်းသမီးက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... အဲဒီလိုကိုး။ အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ကောင်းကင်ဘုံ ကတိသစ္စာပြုကတည်းက စကားအလှည့်အပတ် သုံးနေတာကို ငါက ရိပ်မိပြီးသားပါ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို သတ်ဖို့ မကြိုးစားသရွေ့ ဘာကိုမဆို ငါ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး အစောင့်များသည် သူတို့၏ လက်ဆစ်များကို ချိုးရင်း လုံချန်းအား စိုက်ကြည့်ကာ ဓားများကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လုံချန်းကို မတော်တဆ သေစေနိုင်သော လက်နက်များအား အသုံးမပြုတော့ချေ။ ထို့အစား သူတို့ နာမည်ကျော်ကြားသော ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကိုသာ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
လုံချန်းအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု အစောင့်များထဲမှ မည်သူမျှ မယုံကြည်ခဲ့ကြချေ။
"မိန်းကလေးတို့... အဝတ်အစား အရင်ဝတ်ကြဦးလေ။ ဆိုလိုတာက ငါကတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းတို့အားလုံးကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ရတာကို ငါက မုန်းနေတာမှ မဟုတ်တာ" လုံချန်းက သဘောကျစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ မင်းသမီးကတော့ အဆင့်အတန်း လုံးဝ ကွဲပြားတယ်ဟ" သူက ဆက်ပြောကာ သူတို့အား ပိုမို စိတ်တိုအောင် ဆွပေးလိုက်သည်။
တည်ငြိမ်သွားသော သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
"နင်လို အရှက်မရှိတဲ့ကောင်။ ငါ နင့်ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်တဲ့အခါ အဲဒီလို မဲ့ပြုံး ပြုံးနိုင်ဦးမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့" အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြောဆိုရင်း လုံချန်းရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လုံချန်းသည် သူမကို မိမိအနီးနားသို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်သီးချက်မှာ မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။
သူသည် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သော်လည်း အခြားသူများအမြင်တွင်မူ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်သီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။
"ငါ့ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်မယ်ဆိုတဲ့ ခွန်အားက ဒါပဲလား။ ငါတော့ စိတ်ပျက်မိတာပဲ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ခေါင်းခါရင်း ထိုအမျိုးသမီးကို နောက်သို့ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။
"တကယ် သန်မာတဲ့သူ တခြားမရှိတော့ဘူးလား" သူက စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူ၏ သာမန်ကာလျှံကာ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အမျိုးသမီးများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသနည်း။ သူ ရင်ဆိုင်ခဲ့သောသူမှာ သူတို့၏ အသန်မာဆုံး စစ်သည်တော် ဖြစ်၏။ သူက အဘယ်ကြောင့် စိတ်ပျက်နေရသနည်း။ သူ့အတွက် ဤအရာက မည်မျှအထိ လွယ်ကူနေသနည်း။
"သူက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာတာလဲ" လုံချန်း၏ အနိုင်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသော အမျိုးသမီးကို သူတို့ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။
"အရမ်းသန်မာတယ်။ သူ့ခွန်အားက ငါတို့ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ထက်တောင် သာလိမ့်မယ်" ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။
"ဒီလောက်တောင် သန်မာတာလား။ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူက ဘယ်သူလဲ။ တခြားအင်ပါယာက ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်လား။ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်ဗိုလ်ချုပ်မှ ဒီလောက်မငယ်ဘူး။ ဒါ အထင်မှားတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူက ခွန်အားပဲရှိပြီး တခြားပညာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ အားလုံး အတူတူ ဝင်တိုက်ကြ" မင်းသမီးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
လုံချန်းက မင်းသမီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဝင်လာတာကို ငါက ပိုသဘောကျမယ်"
အမျိုးသမီးအားလုံးသည် လုံချန်းအား နှိမ်နင်းရန် သူ ရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။ သို့သော် သူတို့ လုံချန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြရတော့သည်။