အခန်း ၈၂

အခန်း (၈၂) စုန့်အန်ရင်း သကြားလုံးပေးခြင်း

ကောမင်သည်လည်း လျူအာကျူးက ဤမျှလောက်များပြားသော ကောက်နှံများကို ထုတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက ကောက်နှံကြမ်း နှစ်လျန်၊ သုံးလျန်လောက်ပဲ ယူလာကြတာ... ငါတို့က ပျော်ရုံသက်သက် လုပ်ကြတာဆိုတော့ ဒီလောက်အများကြီး ယူလာဖို့ မလိုပါဘူး..."

အငတ်ဘေးနှင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ ကျရောက်နေသော ဤနှစ်ကာလများတွင် မမည်သူမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း မရှိကြပေ။ ဤလူနည်းစုမှာ ခရိုင်မြို့ရှိ နိုင်ငံတော်ရိက္ခာကို ရရှိနိုင်ကြပြီး သူတို့၏ မိစုစုများတွင်လည်း အလုပ်သမား သို့မဟုတ် အရာရှိများ ရှိကြသော်လည်း သူတို့သည် လူစုလူဝေးပွဲတစ်ခုအတွက် ဤမျှအများကြီး သယ်ဆောင်လာကြမည် မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းက မိမိအား ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်ရပြီး စုန့်အန်ရင်းကပင် သူ့အား အပိုဆောင်း၍ စိုက်ကြည့်လာသောအခါ လျူအာကျူးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ငါလည်း ပျော်လို့ပါ..."

အနီးနားရှိ အခြားသူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ သူ့ကို ဆက်၍ မဖျောင်းဖျကြတော့ပေ။

အကယ်၍ လူအတစ်ယောက်က အစားအစာများကို လိုလိုလားလား ထုတ်ပေးနေပါက မည်သူက မစားဘဲ နေလိုပါမည်နည်း။

ကောမင်နှင့် လင်းယိုချိုက်တို့ကမူ လျူအာကျူးသည် စုန့်အန်ရင်း ရှိနေသောကြောင့် ချမ်းသာချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကြွားဝါနေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို ဆက်၍ အကြံပေးနေခြင်းမှာ မသင့်တော်သဖြင့် နောက်ပိုင်းမှသာ သူ့အတွက် ကောက်နှံအချို့ ချွေတာပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေပေးရတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း သူတို့၏ အတွေးများကို ရိပ်မိသော်လည်း သိပ်ပြီးဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူ ဤသို့ပြုလုပ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် ဤကောက်နှံကြမ်း အနည်းငယ်ကို တကယ်ပင် ဂရုမစိုက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ အတိတ်ဘဝက အိပ်မက်တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝတွင် သူသည် စုန့်အန်ရင်းကို အချိန်အတော်ကြာ တိတ်တဆိတ် သဘောကျခဲ့ဖူးသည်။ အရွယ်ရောက်စ လူငယ်လေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုရရှိရန် သို့မဟုတ် ထိုမိန်းမလှလေးထံမှ အပြုံးတစ်ပွင့်ရရှိရန် သဘာဝအတိုင်းပင် လိုလားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် စိတ်မကောင်းစရာမှာ ငွေကြေး သို့မဟုတ် နောက်ခံနောက်ကြောင်းမရှိသော တောင်ပေါ်ရွာမှ ကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ်သာလွန်သော စာမေးပွဲရမှတ်များသာ ရှိခဲ့သည်။ စုန့်အန်ရင်းမှာမူ ထိပ်တန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမ်ငယ်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး သူမကို သဘောကျရန် မထိုက်တန်ဟု ထင်မြင်ခဲ့မိသည်။

သူ၏ အိပ်မက်များထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိုချမ်းသာသော သခင်လေးများကဲ့သို့ စုန့်အန်ရင်း၏ ရှေ့တွင် ဟိတ်ဟန်ထုတ်ကာ ချမ်းသာချင်ယောင်ဆောင်နေသည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့မိသည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိပ်မက်မှ နိုးထလာတတ်ပြီးနောက် သောကကမ္ဘာသစ်တစ်ခုထဲသို့ ပြန်လည်ကျရောက်သွားတတ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူ၌ စွမ်းရည်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ စိတ်ကူးယဉ်မှုအပေါ် မှီခိုနေရန် မလိုတော့ဘဲ သူ၏ အိပ်မက်ကို သဘာဝအတိုင်းပင် အကောင်အထည်ဖော်လိုတော့သည်။

"ငါကတော့ ပစ္စည်းတွေအကုန် ဝယ်ပြီးပြီ... မင်းတို့ကော..."

ကောမင်သည် လျူအာကျူးကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

အခြားသူများအားလုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အဓိကအားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လာရောက်လေ့လာကြခြင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် ပစ္စည်းအများကြီး မဝယ်ဖြစ်ခဲ့ကြပေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ခဏနေရင် ကျူးဇီနဲ့ ငါက စက်ဘီးတစ်စီးတည်း အတူတူစီးကြတာပေါ့..."

ကောမင်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... ငါ့မှာ စက်ဘီးရှိတယ်... ဟိုဘက်မှာ ရပ်ထားတယ်... ငါ့ကို ခဏလောက် စောင့်ဦး..."

လျူအာကျူးက လှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကောမင်နှင့် အခြားသူများအားလုံးမှာ တော်တော်လေး မှင်တက်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် လင်းယိုချိုက်သည် လျူအာကျူး၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မပြောဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အဘိုးကြီးကော... ကျူးဇီက တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားတာပဲ..."

ကောမင်ကလည်း အလွန်ပင် သဘောတူသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယခင်က လျူအာကျူးသည် လူများနှင့် စကားပြောပြီး ရယ်မောတတ်သော်လည်း သူသည် အမြဲတမ်း အလွန်သတိကြီးစွာဖြင့် သိမ်ငယ်နေပုံရပြီး စကားအမှားပြောမိပါက မည်သူမျှ သူနှင့် ကစားမည်မဟုတ်သည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ လျူအာကျူးသည် တက်ကြွပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယခင်က သူသည် တစ်ခါတရံ အစားအစာပင် လုံလောက်အောင်မရှိသဖြင့် ထမင်းတစ်နပ်နှင့် လလဲလှယ်ရန် သူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စက်ဘီးတစ်စီးကို မည်သို့ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သနည်း။

မကြာမီတွင် မိမိ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲမှ စက်ဘီးကို ထုတ်ယူခဲ့သော လျူအာကျူးက ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

သူ၏ သစ်လွင်နေသော စက်ဘီးကို ကြည့်ရင်း ကောမင်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒါကို မှောင်ခိုဈေးကွက်ကနေ ဝယ်လာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ဘယ်သူက မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ ဒါကို ရောင်းရဲမှာလဲ... ငါ ခရိုင်မြို့မှာ ဝယ်လာတာ..."

လျူအာကျူးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

စက်ဘီးများသည် မှတ်ပုံတင်ရန်လိုအပ်သည်။ မှောင်ခိုဈေးကွက်ရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရောင်းရဲလျှင်ပင် မည်သူမျှ ဝယ်ယူရဲကြမည် မဟုတ်ပေ။

ကောမင်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားကြပြီး ဆက်၍ မမေးကြတော့ပေ။

လူရှစ်ယောက်၊ စက်ဘီးငါးစီး ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူက မည်သူနှင့် အတူတူစီးရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ စက်ဘီးများကို စီးနင်းကာ ခရိုင်မြို့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားကြသည်။

သို့သော် လမ်းပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင်မူ လူတိုင်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

အခြားသူများအားလုံးမှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားကာ ယိမ်းထိုးလျက် စီးနင်းနေကြရသည်။

နောက်ထိုင်ခုံတွင် လူပါလာသူများသာလျှင် လမ်းပြရန်အတွက် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကူညီကိုင်ပေးခိုင်းနိုင်ကြသည်။

သို့သော် လျူအာကျူးမှာမူ သူ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချည်နှောင်ထားပြီး အလွန်သက်တောင့်သက်သာ စီးနင်းနေသဖြင့် အခြားသူများကို မနာလိုဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူတို့က တုံးအလွန်း၍ ဤအကြံကို မတွေးမိကြခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်လှသော တောတောင်လျှိုမြောင်ထဲတွင် သူတို့က ကြိုးကို ဘယ်ကနေ သွားရနိုင်ပါမည်နည်း။

အပြင်သို့မထွက်မီ လူတိုင်းသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသဖြင့် ဤသေးငယ်သော အသေးစိတ်အချက်ကို မေ့လျော့သွားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ကောမင်သည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားရသဖြင့် လက်မောင်များ တကယ်ပင် ညောင်းညာလာသောကြောင့် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

"ကျူးဇီ... ငါ့ကို ကြိုးတစ်ချောင်းလောက် ခဏငှားပါဦး... ခရိုင်မြို့ကိုရောက်ရင် မင်းကို ပြန်ပေးပါ့မယ်..."

လင်းယိုချိုက်သည်လည်း အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... ငါ့ကိုလည်း တစ်ချောင်းလောက် ငှားပါဦး..."

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လျူအာကျူးသည် အရေးပေါ်အခြေအနေများအတွက် အပြစ်အနာအဆာပါသော အဝတ်အထည်အချို့ကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ သူသည် စက်ဘီးဘရိတ်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲ၌ အပြစ်အနာအဆာပါသော ပန်းပွင့်အဆင် အဝတ်စများကို ကြိုးအဖြစ် အသုံးပြုရန် အစင်းအချို့ ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လွယ်အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်၍ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ရော့... မင်းတို့ တစ်ယောက်တစ်ချောင်းစီ..."

ကောမင်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

"ကျူးဇီ... ကျေးဇူးပဲ..."

လင်းယိုချိုက်က ဖြဲစပ်စပ်ဖြင့် ရယ်မောကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အသံကိုမြှင့်၍ နွဲ့နွဲ့ဆိုးဆိုး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... မင်းက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ..."

လျူအာကျူးက လင်းယိုချိုက်ကို ကြည့်ပြီး ဆွံ့အသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားစမ်းပါ... မင်းက တကယ် ရွံစရာကောင်းတယ်..."

မိမိအနေဖြင့် လျူအာကျူးကို ရွံရှာအောင် အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသူငယ်ချင်းဆိုး လင်းယိုချိုက်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ဘေးသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

အခြားသူများ၏ လက်များမှာလည်း တကယ်ပင် ညောင်းညာနေပြီဖြစ်ရာ အားလုံးက မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ကြိုးလာရောက်ငှားရမ်းကြတော့သည်။

စုန့်အန်ရင်းပင်လျှင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကြိုးကို ယူပြီးနောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ရပါတယ်..."

လျူအာကျူး၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အချက်အချို့မျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သစ္စာဖောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မည်သူမဆို မိမိ၏ လရောင်ဖြူလေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

အကြောက်ရဆုံးအချက်မှာ ဤလရောင်ဖြူလေးသည် လုံးဝပြောင်းလဲမသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အရွယ်ရောက်စအရွယ်တွင်သာ ရှိနေသေးပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ပုံစံတူ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောမင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အမလေး... ကျူးဇီ... မင်း ရူးနေတာလား... ဘာဖြစ်လို့ ပန်းပွင့်အဆင် အဝတ်စကို ကြိုးအဖြစ် သုံးနေတာလဲ..."

မှောင်လွန်းသောကြောင့် လူတိုင်း သတိမထားမိကြဘဲ ၎င်းကို ခါးပတ်ကြိုးကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုသာဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုမူ အားလုံးက ဝိုင်းအုံကြည့်လိုက်ကြသည်။ မှန်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ကြိုးအဖြစ် ကျစ်ထားသော ပန်းပွင့်အဆင် အဝတ်စတစ်စဖြစ်ပြီး အနားစများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခုလေးတင် ဆုတ်ဖြဲထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဤခုနစ်စ သို့မဟုတ် ရှစ်စခန့်ကို ပေါင်းလိုက်လျှင် လက်ဝါးတစ်ဝါးစာခန့် ကျယ်ပြီး လက်မောင်တစ်ဖက်စာခန့် ရှည်လျားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို မည်သည့်နေရာတွင် အသုံးမပြုနိုင်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ ယခုကဲ့သို့ ကြိုးအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းမှာ တကယ်ပင် ဖြုန်းတီးရာ ရောက်လှသည်။

အကယ်၍ သူတို့ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ဤသို့လုပ်ရဲပါက အိမ်တွင် သေချာပေါက် အရိုက်ခံရပေလိမ့်မည်။

တကယ့်ကို ဖြုန်းတီးတတ်သူကြီးပဲ။

သူတို့သည် လျူအာကျူး၏ ပစ္စည်းများကို ယူနေကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သူ့ကို ဖြုန်းတီးတတ်သူဟု တိတ်တဆိတ် သတ်မှတ်လိုက်ကြလေပြီ။

စုန့်အန်ရင်းကလည်း အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်လျက် ပြောလာခဲ့သည်။

"မင်းက ငါတို့ကို ငှားဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆုတ်ဖြဲလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... နောက်မှ ငါတို့ ပိုက်ဆံစုပြီး အဝတ်စဖိုးကို မင်းကို ပြန်ပေးပါ့မယ်..."

ကောမင်နှင့် လင်းယိုချိုက်တို့ကလည်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။

အနီးနားရှိ အခြားသူများကမူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် မလိုလားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူတို့က လျူအာကျူးကို အဝတ်စဆုတ်ဖြဲရန် အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေခဲ့သဖြင့် ဘာဖြစ်လို့ ပိုက်ဆံပေးရမည်နည်း။

သို့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စကားမပြောကြဘဲ လျူအာကျူး၏ တုံ့ပြန်မှုကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

လျူအာကျူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူးကွာ... မင်းတို့ရဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတွေကိုသာ အမြန်ချည်ပြီး သွားကြရအောင်..."

လျူအာကျူး၏ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ စုန့်အန်ရင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်စေ့လိုက်ပြီး သစ်သီးသကြားလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့... ငါက သူတပါးအပေါ် အကြွေးတင်တာကို မကြိုက်ဘူး..."

သစ်သီးသကြားလုံးကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။

"ဒါက အဝတ်စလေး တစ်ချောင်းတင်ပဲဟာ... ဒီလောက်အထိ မလိုပါဘူး..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က ငါတို့ကို ကြိုးငှားချင်လို့ အဝတ်စကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်တာပဲ... ယူထားလိုက်ပါ..."

စုန့်အန်ရင်းသည် သကြားလုံးကို လျူအာကျူး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ချည်ရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

လျူအာကျူးသည် မိန်းကလေး၏ တင့်တယ်လှပသော ထွက်ခွာသွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤမိန်းကလေးမှာ တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ငါ့အိပ်မက်ထဲက မိန်းကလေး ဖြစ်ပေသည်။

ကောမင်က အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး လျူအာကျူး၏ ပုခုံးကို အသာအယာ တွန်းလိုက်သည်။ လျူအာကျူးက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေကို ဖမ်းဖို့ သိုးကို စတေးလိုက်တာပဲ... မဆိုးဘူး..."

လျူအာကျူးက သူ့ကို စိတ်ပျက်သလို ကြည့်လိုက်ပြီး သစ်သီးသကြားလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

အင်း... တကယ်ကို ချိုမြိန်လှပေသည်။

အနီးနားရှိ စိမ်းသက်သော ကျောင်းသားနှစ်ဦးမှာမူ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။

၎င်းမှာ နတ်သမီးလေးကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ခဲ့သော သကြားလုံး ဖြစ်သည်မဟုတ်လား။

သို့သော် ဤကောင်စုတ်ကလေးကမူ တကယ့်ကို ဖြုန်းတီးလှသည်။ သူသည် ၎င်းကို တိုက်ရိုက်ပင် စားပစ်လိုက်သည်တကား။

အကယ်၍ သူတို့သာဆိုပါက ၎င်းကို သေချာပေါက် တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းထားမည်ဖြစ်ပြီး အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် စုန့်အန်ရင်းကို သတိရအောက်မေ့ရန်အတွက် ထုတ်ယူကြည့်ရှုကြမည် မဟုတ်ပါလော။