အခန်း ၈၄

အခန်း (၈၄) မွေးနေ့ကိတ်မုန့် ပြုလုပ်ခြင်း

အနီးအနားရှိ ကောမင်နှင့် အခြားသူများအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး လျူအာကျူးကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သူသည် ရဲစခန်းညွှန်ကြားရေးမှူးကြီး၏ ဆွေမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ပန်းပွင့်အဆင် အဝတ်စကို ကြိုးအဖြစ် သုံးရက်ပြီး ကောက်နှံကြမ်း ငါးကျင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလုပ်ရပ်များကြောင့် လျူအာကျူးကို ငွေကြေးဖြုန်းတီးသူဟု အစက သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြသော လူအနည်းငယ်မှာ သူတို့၏အမြင်များကို ပြောင်းလဲသွားကြပြီး သခင်လေးတစ်ယောက်သည် ဤသို့ပင် နေထိုင်သင့်သည်ဟု တွေးတောလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့သည် နှောင်းခေတ်များ၏ နဂါးမင်းယဉ်ကျေးမှုနှင့် မကြုံတွေ့ဖူးသေး၍သာ ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက "နဂါးမင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း" ဇာတ်ဝင်ခန်းကို သေချာပေါက် စိတ်ကူးယဉ်မိကြမည်သာ ဖြစ်၏။

တကယ်တမ်းတွင်မူ လီရှန့်ရန်သည် ဤမျှ နောက်ပြောင်တတ်သူ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လျူအာကျူးကိုယ်တိုင်ပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သူသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီး၏ဆွေမျိုး ဆိုသည့်ဂုဏ်ပုဒ်ကို မိမိအတွက် ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

အခြားသူများအားလုံးက တကယ်ယုံကြည်သွားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးမှာ ပို၍ပင် လုပ်ရကိုင်ရ ခက်သွားတော့သည်။

ဤခေတ်ကာလမှ လူများသည် လောကအကြောင်းကို မြင်တွေ့ဖူးသည်မှာ နည်းပါးပြီး သတင်းအချက်အလက်ရရှိမှုလည်း အကန့်အသတ်ရှိကာ အတော်လေး ရိုးအသောကြောင့် အလွယ်တကူ လှည့်စားခံရလေ့ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နောင်တွင် ရေမှဆီသို့ပြောင်းသည့် လိမ်လည်မှုနှင့် ချီကုန်းရူးသွပ်မှုကဲ့သို့သော ပြက်လုံးများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကဲ ကဲ ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆောင်ကို အရင်သွားကြရအောင်..."

လျူအာကျူးသည် လီရှန့်ရန်က ပြဿနာပိုမိုကြီးထွားအောင် လုပ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အဖွဲ့ကို စားသောက်ဆောင်သို့ အမြန်ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

စားသောက်ဆောင်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ကောမင်နှင့် အခြားသူများမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေကြဆဲဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မားသွားသော လျူအာကျူးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မည်သို့ပြုမူရမည်ကို ရုတ်တရက် မသိတော့ချေ။

၎င်းကိုမြင်လျှင် လျူအာကျူးက ကောမင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုလီရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေကို နားမထောင်ပါနဲ့ ငါက ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးရဲ့ ဆွေမျိုးမဟုတ်ပါဘူး ငါက ဆွေမျိုးဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲလေ မင်းတို့က ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ..."

ကောမင်သည် လျူအာကျူး၏စကားများကို မယုံကြည်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရဲများသည် လိမ်ညာပြောဆိုလိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ လျူအာကျူးနှင့်ပူးပေါင်း၍ သူတို့ကို လိမ်ညာရန်လောက်အောင်လည်း အလုပ်အားနေမည် မဟုတ်ဟု ထင်မြင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လျူအာကျူး၏စကားများက ကောမင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို များစွာ

လျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကန်းတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် အတူအိပ်ခဲ့ကြသော သူငယ်ချင်းကောင်းများဖြစ်ပြီး ဤသို့သော သူငယ်ချင်းမျိုး ရှိခြင်းက ကောမင်ကို ရင်ကော့ခေါင်းမော့နိုင်စေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

လင်းယိုချိုက်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်ပြီး အနီးအနားရှိ အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးတို့၏ မနာလိုမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုတို့ကို ခံယူရင်း ဟန်နှင့်ဟာ အမည်ရ အစောင့်အကြပ်စစ်သူကြီးနှစ်ပါးကဲ့သို့ ကောမင်နှင့်အတူ လျူအာကျူး၏ဘေးတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်နေလေသည်။

စုန့်အန်ရင်းတစ်ယောက်သာလျှင် စကားသိပ်မပြောဘဲ လျူအာကျူးကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ကဲ ကိတ်မုန့်လုပ်ဖို့ ပစ္စည်းတွေကို အရင်ယူကြရအောင်..."

လျူအာကျူးက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ကောမင်သည် သူလွယ်ထားသော အိတ်ကို အမြန်ချွတ်ကာ ကြက်ဥနှစ်လုံးနှင့် စက္ကူထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်၊ ၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သကြားဖြူများကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း အများဆုံး တစ်ဂရမ်ခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဂျုံမှုန့်ဖြူ တစ်ကျင်းကို ထုတ်ယူကာ မီးဖိုဘေးတွင် ချထားပြီး ကြောင်ငေးကြည့်နေတော့သည်။

လျူအာကျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“မင်း ကိတ်မုန့်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်..."

"သိတာပေါ့ သေချာပေါက် သိတာပေါ့ ငါ့ဒုတိယဦးလေးရဲ့ အိမ်နီးချင်း တတိယဘိုးလေးက ကြက်ဥကိတ်မုန့်တွေ လုပ်တတ်တယ်လေ ငါတောင် သူ့ဆီက အကြံဉာဏ် တောင်းဖူးသေးတယ်..."

"ငါက လောလောဆယ် မမှတ်မိလို့ပါ ငါစဉ်းစားလိုက်ဦးမယ် ရေနွေးတည်တာကနေ စရမယ်ထင်တယ်..."

ကောမင်က လေးလေးနက်နက် တွေးတောနေလေသည်။

အနီးအနားရှိ အခြားသူများမှာ အသံကျယ်ကျယ်ပင် အသက်မရှူရဲကြဘဲ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေကာ ကြက်ဥကိတ်မုန့်များ စားခွင့်မရတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

သို့သော် လျူအာကျူးမှာ ကြက်သေသေသွားလေသည်။ မွေးနေ့ကိတ်မုန့်ဟု ပြောထားသည် မဟုတ်ပါလား။ မည်သို့လုပ်၍ ကြက်ဥကိတ်မုန့် ဖြစ်သွားရသနည်း။

စားသောက်ဆောင်တံခါးဝတွင် လီရှန့်ရန်သည် တံခါးကိုမှီကာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကောမင်က ရေနွေးကို အချိုးမကျစွာ တည်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ရယ်မောခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။

ဤကောင်လေးသည် သေချာပေါက် မလုပ်တတ်ကြောင်း သို့မဟုတ် နည်းလမ်းကို လုံးဝမေ့သွားကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူသိနိုင်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ စားသောက်ဆောင်ထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တချို့ ရှိတယ် ချက်တတ်တဲ့သူက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဟင်းနည်းနည်းပါးပါး ချက်လိုက်ပါ ကြက်ဥကိတ်မုန့်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်မနေပါနဲ့..."

လီရှန့်ရန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လျူအာကျူးကို မျက်နှာသာ အများကြီး ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ငွေဖြင့်ဝယ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အများပိုင်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့ကို လျူအာကျူးစားရန် ထုတ်ပေးနိုင်ခြင်းမှာ လီရှန့်ရန်သည် သူ အပြစ်တင်ခံရမည်ကိုပင် လိုလားနေကြောင်း ဆိုလိုလေသည်။

လျူအာကျူးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ငါပဲ အစအဆုံး ကူညီပေးပါတော့မယ် ငါမင်းတို့ကို လုပ်ပေးမယ်..."

ကောမင်သည် အံ့သြဝမ်းသာသွားသည်။

"မင်း ကြက်ဥကိတ်မုန့် လုပ်တတ်လို့လား..."

"မွေးနေ့လေ ဘယ်ကောင်က ကြက်ဥကိတ်မုန့် စားမှာလဲ ငါမင်းအတွက် မွေးနေ့ကိတ်မုန့် လုပ်ပေးမယ်..."

လျူအာကျူးသည် ခြေရှုပ်နေသော ကောမင်ကို ဘေးသို့ ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။

ကောမင်သည်လည်း စိတ်မဆိုးပေ။ သူ၏ တင်ပါးပေါ်မှ ခြေရာကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ အနီးသို့ တိုးသွားသည်။

“အမိန့်သာ ပေးလိုက်ပါဗျာ..."

"ထွက်သွားစမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ဗိုလ်ကြီး..."

ကောမင်သည် သွက်လက်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းအချို့ကို ပြောလေသည်။

"အားလုံးပဲ နည်းနည်းလောက် နောက်ဆုတ်ပေးကြပါ ငါ့အစ်ကိုကျူးဇီ ကိတ်မုန့်လုပ်တာကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေနဲ့..."

ကျွေးမွေးသူကို ကျေးဇူးတင်ရမည့်အတိုင်း လျူအာကျူးထက် လအနည်းငယ် ပိုကြီးသည်မှာ ထင်ရှားသော ကောမင်သည်လည်း လင်းယိုချိုက်နည်းတူ သူ့ကို "အစ်ကို" ဟု စတင်ခေါ်ဝေါ်နေလေပြီ။

လူတိုင်းသည် စားသောက်ဆောင် တံခါးဝသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး လီရှန့်ရန်နှင့်အတူ လျူအာကျူးကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မွေးနေ့ကိတ်မုန့်များသည် ဤခေတ်ကာလတွင် အလွန်ရှားပါးသော အရာများဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရှန်ဟိုင်းမြို့ သို့မဟုတ် ပေကျင်းမြို့ ကဲ့သို့သော မြို့ကြီးများတွင်သာ တွေ့ရတတ်လေသည်။

ထိုနေရာများတွင်ပင် နိုင်ငံခြားဧည့်သည်များ သို့မဟုတ် အရေးကြီးသော ခေါင်းဆောင်များကို ဧည့်ခံသည့် နေရာများကသာ မွေးနေ့ကိတ်မုန့် ဝန်ဆောင်မှုများကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သာမန်လူများမှာ မျက်စိဖြင့် မြင်ဖူးရန်မဆိုထားနှင့် အမည်ကိုပင် ကြားဖူးခြင်းမရှိကြချေ။

သာမန်လူများသည် မွေးနေ့ရောက်သည့်အခါ ပုံမှန်အားဖြင့် အစိုင်အခဲရှိသော အစားအစာအချို့ကိုသာ စားလေ့ရှိကြပြီး စည်သွတ်ဘူးတစ်ဘူး စားရလျှင်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ယူဆကြလေသည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း သူ၏ ယခင်ဘဝက ကိတ်မုန့်ပြုလုပ်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံကို အနည်းငယ် ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောရလျှင် လျူအာကျူးအနေဖြင့် သူ၏မြေးကို ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။

ထိုအချိန်က သူ့မြေးမှာ မိသားစု၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံရကာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ခေတ်မီသောအရာများကို အမြဲလိုက်စားတတ်ပြီး လက်မှုပညာမျိုးစုံကို လုပ်ကိုင်ရုံသာမက စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ သင်တန်းမျိုးစုံကိုလည်း စာရင်းပေးသွင်းခဲ့သည်။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်ကမူ ရေတိုစိတ်အားထက်သန်မှုသာရှိပြီး သင်တန်းအတွက် ငွေပေးချေပြီးသည်နှင့် မကြာခဏ သွားရောက်လေ့မရှိပေ။

ကလေး၏ အဘွားဖြစ်သူက ငွေကိုနှမြောသဖြင့် လျူအာကျူးကို သူ့ကိုယ်စား သင်တန်းများသို့ အတင်းအကျပ် တက်ရောက်စေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လျူအာကျူးသည် ဟင်းချက်ခြင်း၊ မုန့်ဖုတ်ခြင်း၊ စန္ဒရားနှင့် တယောထိုးခြင်းတို့ကို သင်ယူခဲ့ရသည်။ သူသည် အားလုံးကို အနည်းငယ်စီသာ တတ်ကျွမ်းသော်လည်း သူပြုလုပ်သမျှသည် အနည်းဆုံးတော့ ဤခေတ်ကာလမှ လူများကို အံ့သြသွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

လျူအာကျူးသည် ဦးစွာ ကြက်ဥများကို ယူလိုက်ပြီး အကာနှင့် အနှစ်ကို ခွဲထုတ်ကာ အနှစ်ထဲသို့ သကြား၊ ဆီနှင့် ရေတို့ကို ထည့်လိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် နွားနို့ကို ထည့်သင့်သော်လည်း ကောမင်က သေချာပေါက် မရနိုင်သလို လျူအာကျူးတွင်လည်း မရှိချေ။ အကယ်၍ သူ၌ရှိနေလျှင်ပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကိုသာ ဦးစားပေး၍ သောက်စေမည်မှာ သေချာသည်။

ကြက်ဥအနှစ်၊ သကြားနှင့် ဆီတို့ကို သမအောင် မွှေပြီးသည်နှင့် သူသည် ဂျုံမှုန့်ကို ထည့်ကာ မုန့်နှစ်အဖြစ်သို့ မွှေလိုက်သည်။

ထို့နောက် လျူအာကျူးသည် ကြက်ဥအကာများကို သွားရောက်မွှေနှောက်လေသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ညှီနံ့ကို ဖယ်ရှားရန် လိုအပ်ပြီး ရှာလကာရည် သို့မဟုတ် သံပုရာသီးတို့ဖြင့် ပြုလုပ်သင့်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ရှားပါးပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ပြင်းရှသော တရုတ်ရိုးရာအရက် တစ်ပုလင်းကိုသာ ထုတ်ယူကာ နှစ်စက်ခန့် ထည့်လိုက်ရသည်။ ယင်းကလည်း အလားတူ အာနိသင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် မွှေထားသော ကြက်ဥအကာများကို မုန့်နှစ်ထဲသို့ ရောထည့်လိုက်ပြီး ထမင်းချိုင့်တစ်လုံးကို ယူကာ ဆီသုတ်လိုက်သည်။ ကိတ်မုန့်နှစ်ကို လောင်းထည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပေါင်းအိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မီးဖိုဆိုသည်မှာ ရဲစခန်း စားသောက်ဆောင်တွင် မရှိနိုင်သော ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လျူအာကျူး၏ ကျွမ်းကျင်သော ဟန်ပန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကောမင်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“မင်း အိမ်မှာ ဟင်းခဏခဏ ချက်တာလား..."

"နည်းနည်းပါးပါးပေါ့ သူတို့ချက်တာကို စားမကောင်းဘူးလို့ ထင်လို့လေ..."

လျူအာကျူးက မီးအပူရှိန်ကို အကဲခတ်ရင်း ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ မင်းလုပ်နေတာက ဘာကြီးလဲ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ရှုပ်ထွေးနေရတာလဲ..."

လီရှန့်ရန်သည်လည်း သူ၏ စပ်စုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"မွေးနေ့ကိတ်မုန့်လေ မွေးနေ့ရောက်ရင် စားတာ..."

လျူအာကျူးက များများစားစား မရှင်းပြခဲ့ပေ။

၎င်းကို နိုင်ငံခြားဧည့်သည်များနှင့် ခေါင်းဆောင်များ စားသည်ဟု သူ သိပ်ပြီး မပြောနိုင်ပေ။ ဤလူများ ယုံကြည်မည်လား ဆိုသည်ကို မဆိုထားနှင့် အဓိကအချက်မှာ သူ မည်သို့သင်ယူခဲ့ရကြောင်းကို မရှင်းပြနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လီရှန့်ရန်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်သည်။

"မွေးနေ့အတွက်ဆိုတာ ငါ သိတာပေါ့ အဲဒီလောက် ရှုပ်ထွေးတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း စားနေရမယ်ဆိုရင် စားဖိုမှူးက စားမယ့်သူကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ် ယုံလား..."

လျူအာကျူးသည် အနည်းငယ် ညောင်းညာနေသော လက်မောင်းများကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး နှောင်းခေတ်များ၏ ကြက်ဥမွှေစက်ကို လွမ်းဆွတ်သွားလေသည်။

"ဒီလိုမျိုး သီးသန့်လုပ်တဲ့ နေရာတွေမှာ သီးသန့်ကိရိယာတွေ ရှိတယ်လေ..."

"ဘာသီးသန့်ကိရိယာလဲ အလုပ်သင်တပည့်တွေလား..."

လီရှန့်ရန်က ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

လျူအာကျူးက သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ဟေး သူပြောသည်မှာ အတော်လေး မှန်ကန်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကိတ်မုန့် ဖုတ်ပြီးသွားလေပြီ။ လျူအာကျူးသည် ထမင်းချိုင့်ကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူကာ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

နှင်းဖြူရောင် ကိတ်မုန့်ကိုကြည့်ရင်း သူသည် ကျေနပ်သော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများမှာ ပျောက်ဆုံးမသွားသေးပေ။

ခေတ်သစ်လူများက သေချာပေါက် သဘောကျမည် မဟုတ်သော်လည်း ဤခေတ်ကာလမှ လူများအတွက်မူ ၎င်းသည် ထိပ်တန်းအဆင့် စားဖွယ်ရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ ရာသီခွင်က ဘာလဲ..."

လျူအာကျူးက ယန်ဇီဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ဇီသည်လည်း ကိတ်မုန့်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မွှေးပျံ့သော အနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် တံတွေးမမျိုချဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလေသည်။

“ငါက နွားနှစ်ဖွားလေ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးက အနီးအနားရှိ မုန်လာဥနီတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရာ ၎င်းကို ကောက်ယူကာ အသက်ဝင်သော နွားတစ်ကောင်အဖြစ် ထွင်းထုလိုက်ပြီး ကိတ်မုန့်ထဲသို့ စိုက်လိုက်သည်။

"ရပြီ အားလုံးပြီးသွားပြီ..."

အနီးအနားရှိ အခြားသူများမှာ သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော လှပလှသည့် ကိတ်မုန့်ကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေကြတော့သည်။