အခန်း ၈၅

အခန်း (၈၅) ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်

"အဘိုးကြီးကော်... မင်းရဲ့ချစ်သူဆီ ယူသွားပြီး မြည်းခိုင်းလိုက်..."

လျူအာကျူးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကောမင်သည်လည်း ကိတ်မုန့်ကို မပြတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အမြန်ပြေးလာပြီး လေကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

အလွန်မွှေးပျံ့နေလှ၏။

ထိုရနံ့က သူ့ကို ခေါင်းမူးမိုက်သွားစေသည်အထိ ဖြစ်စေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤအရာက မည်သူ့အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိနေသေး၏။ တံတွေးများကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချပြီးနောက် သူသည် ထမင်းချိုင့်အောက်ခြေကို အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် ခံကာ ယန်ဇီဆီသို့ သယ်သွားလေသည်။

ယန်ဇီသည် ယနေ့တွင် ကောမင်က သူမ၏ မွေးနေ့ကို ကျင်းပပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီး မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဤမျှ ရှားပါးလှသော အရသာရှိလှသည့် အစားအစာမျိုးကို စားရလိမ့်မည်ဟု သူမ တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် ဤကိတ်မုန့်သည် ရေခဲမုန့်ထက်ပင် မလျော့သော ရှားပါးလှသည့်အရာဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် တန်ဖိုးကြီးကာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးသည် နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူလွှနေသော ကိတ်မုန့်ကို အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်ထားမှုဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ကောမင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျူအာကျူးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ငါ... ငါ စားလို့ရလား..."

"ဒါက ကောမင် မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်လေ... ငါက လုပ်ပေးတာဆိုပေမဲ့ ကောမင်က ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို စုဆောင်းခဲ့တာ... သူက ရာခိုင်နှုန်းပြည့် စေတနာတွေ ထည့်ထားတာ... သူ့ရဲ့ စေတနာကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ဇီသည် ထိုစကားများကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ ပို၍ပင် နီရဲလာခဲ့၏။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤကဲ့သို့ မျက်နှာသာပေးခံရမှုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။

အိမ်တွင် အရည်အသွေးကောင်းသော ကောက်နှံများ၊ သကြားလုံးများ သို့မဟုတ် သရေစာများ ရှိနေသည့်အခါတိုင်း သူမ၏ အဘွားနှင့် မိခင်တို့က ၎င်းတို့ကို ဖွက်ထားတတ်ပြီး သူမ၏ အစ်ကိုများနှင့် မောင်လေးများကိုသာ ခေါ်၍ တိတ်တဆိတ် စားစေခဲ့လေသည်။

ယန်ဇီ၏ ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကောမင်က သူမ မကြိုက်ဘူးဟု ထင်သွားကာ အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ထမင်းချိုင့်ထဲ ထည့်ထားတာကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... တကယ့်ကို မွှေးနေတာ... မြန်မြန် မြည်းကြည့်လိုက်ပါဦး..."

"အင်း..."

ယန်ဇီသည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ဇွန်းတစ်ချောင်းဖြင့် ကိတ်မုန့်တစ်တုံးကို ဂရုတစိုက် ခပ်ယူလိုက်သည်။

နူးညံ့ပြီး မွှေးပျံ့ကာ အချိုအရသာလေး စိမ့်ဝင်နေမှုကြောင့် ၎င်းသည် သူမ ဘဝတွင် စားဖူးသမျှ၌ အရသာအရှိဆုံးအရာပင် ဖြစ်လေသည်။ ယန်ဇီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားမိပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ခံစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်နေကာ မျိုချရန်ပင် နှမြောနေမိတော့၏။

ကောမင်က ယန်ဇီကို မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ..."

ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသော ယန်ဇီသည် ဘေးနားတွင် လူများစွာ ရှိနေကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို အမြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ရောယှက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အရမ်းအရသာရှိတာပဲ... နင်တို့လည်း မြည်းကြည့်ကြပါဦး..."

အနီးအနားရှိ ကောင်လေးနှစ်ယောက်သည် မြည်းကြည့်ရန်အတွက် အလိုအလျောက် တိုးကပ်လာကြသော်လည်း လင်းယိုချိုက်က သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို လက်တစ်ဖက်စီဖြင့် ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

"လူငယ်စုံတွဲက မွေးနေ့ပွဲ ကျင်းပနေတာကို မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘာလို့ ဝင်ရှုပ်နေရတာလဲ..."

လင်းယိုချိုက်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အော်ငေါက်လိုက်လေသည်။

ထိုကောင်လေးနှစ်ယောက်မှာ ၎င်းသည် အရည်အသွေးကောင်းသော ကောက်နှံဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး ရုတ်တရက် ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။ အခြားသူတစ်ယောက် ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေထားသော ကောက်နှံကောင်းများကို စားရလောက်အောင် သူတို့ မည်မျှ မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်မည်နည်း။

ကောမင်သည်လည်း ဝေမျှမစားချင်ခဲ့ပေ။ ယန်ဇီကိုသာ ကြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူသည် ထမင်းချိုင့်ကိုကိုင်ကာ အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးနေသည်။

"ယန်ဇီ... မင်းအရင်စား... မင်းဗိုက်ဝသွားမှ ငါတို့ ဝေစားကြတာပေါ့..."

ထမင်းချိုင့်ထဲရှိ ကိတ်မုန့်ကိုကြည့်ရင်း ယန်ဇီသည် မနေနိုင်ဘဲ နောက်ထပ် နှစ်ကိုက်ခန့် ထပ်စားလိုက်ပြီးနောက် လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိတ်မုန့်ကို အန်ရင်းနဲ့ ယွမ်ယွမ်တို့ကို ဝေကျွေးလို့ ရမလား..."

"မင်းသဘောပဲလေ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကောမင်ဆီကဟာပဲ... ငါက စားဖိုမှူးသက်သက်ပါ..."

လျူအာကျူးသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဖွာရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မိမိကိုယ်ကို ကျေနပ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။

စားဖိုမှူးတစ်ယောက်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ကျက်သရေမှာ လူတိုင်းက သူ၏ အစားအစာကို သွားရည်ကျနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီရှန့်ရန်သည် လျှောက်လာပြီး စီးပွားရေးအမှတ်တံဆိပ် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ လျူအာကျူး၏ စီးကရက်မှတစ်ဆင့် မီးညှိလိုက်ပြီး စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်တာလဲ ကောင်လေး... ငါ့ကို သင်ပေးပါဦး... ငါပြန်သွားရင် မင်းမရီးအတွက် တစ်ခုလုပ်ပေးမလို့... သူမ သိပ်ကို ဝမ်းသာသွားမှာ အသေအချာပဲ..."

"အိုး... ခင်ဗျားဆီမှာ အဲ့လိုနူးညံ့တဲ့ဘက်ရှိမယ်လို့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး..."

လျူအာကျူးက အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်သော အမျိုးသားများမှာ ရှားပါးလှသည်။ လူတိုင်းနီးပါးမှာ ယောက်ျားကြီးဝါဒ ကိုင်စွဲထားကြပြီး ဇနီးသည်က ဘာပဲလုပ်လုပ် သူမ၏ တာဝန်သာဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ထားကြ၏။

အထူးသဖြင့် လီရှန့်ရန်သည် အမြဲတမ်း ဂရုမစိုက်တတ်သော အမူအကျင့်မျိုး ရှိခဲ့ပြီး လမ်းဘေးလူမိုက်ဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ရာ သူသည် ဇနီးသည်ကို ဂရုစိုက်သော အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

လီရှန့်ရန်က လျူအာကျူးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းအကြည့်က ဘာသဘောလဲ... မင်းရဲ့အစ်ကိုက လူရမ်းကားတစ်ယောက် ကျနေတာပဲ... ဒါ့အပြင် မင်းမရီးက တကယ့်ကို မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ပါ... အရင်တုန်းက ငါ စားပွဲပေါ်မှာ စားစရာမရှိလောက်အောင် အခြေအနေ ဆိုးရွားနေတဲ့ အချိန်မှာတောင် သူမက တစ်ခါမှ မညည်းညူခဲ့ဘဲ အိမ်ထောင်ကို သေချာ စီမံခန့်ခွဲပေးခဲ့တာ..."

"ငါ့အမေက အိပ်ရာထဲ သုံးနှစ်လောက် လဲနေခဲ့တာ... အဲ့သုံးနှစ်လုံးလုံး သူမက အိမ်မှာ အမေ့ကို ပြုစုပေးခဲ့တယ်... သူမက နေ့တိုင်း ရေချိုးပေးပြီး ထမင်းစားတိုင်း ဂရုတစိုက် ခွံ့ကျွေးခဲ့တယ်... အဲ့သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ငါ့အမေက ဘာမှမခံစားခဲ့ရဘူး... အိပ်ရာအနာတစ်ခုတောင် မဖြစ်ခဲ့ဘူး... အမေ ဆုံးပါးသွားတဲ့အချိန်မှာလည်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်းလေးပဲ... အဲ့လို မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ကို ငါက အလိုလိုက်တာ ဘာမှားနေလို့လဲ..."

လျူအာကျူးသည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ 'နာတာရှည်ရောဂါသည်ရှေ့မှာ ကျေးဇူးဆပ်တတ်တဲ့ သားသမီး မရှိဘူး' ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ နေမကောင်းသူများကို ပြုစုပေးဖူးသူများသာလျှင် သုံးနှစ်ကြာ အိပ်ရာထဲ လဲနေသူတစ်ယောက်ကို အိပ်ရာနာ မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ရသည်မှာ မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း သိနိုင်လေသည်။

သူသည် လီရှန့်ရန်ကို လေးစားမှုဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ခင်ဗျား တကယ်ကံကောင်းတာပဲ..."

"ဒါအမှန်ပဲ... ငါက... ဟေး... မင်းက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

လီရှန့်ရန်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"ငါက ငါ့မိန်းမနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား..."

"ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ ပြောကြည့်ပါ... ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ဘိုးဘေးမြေပုံကနေ မီးခိုးစိမ်းတွေ ထွက်လာတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလား... မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျား ခုလို အခွင့်အရေးမျိုး ရဖို့ဆိုတာ ခင်ဗျားရဲ့ ဘိုးဘေးမြေပုံက နျူကလီးယား ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်သွားတာနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်..."

လျူအာကျူးက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်လေသည်။

လီရှန့်ရန်သည် မငြင်းခုံနိုင်တော့ပေ။ သူက ချောင်းခြောက်တစ်ချက် ဟန့်လိုက်လေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ တော်တော့... ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာသာ ငါ့ကို ပြောပြပါ..."

"ဖုန်းထုတ်ပြီး မှတ်ထားလိုက်... တစ်ခါကြားရုံနဲ့ မှတ်မိနိုင်မယ့် အတိုင်းပဲ..."

လျူအာကျူးက အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများ ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် သူ၏ အမှားကို သတိပြုမိသွားသည်။

လီရှန့်ရန်သည်လည်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"ခုနက မင်းပြောတဲ့ ဖုန်းဆိုတာ ဘာလဲ..."

"မှတ်စုစာအုပ် ယူလာပြီး မှတ်ထားလို့ ပြောတာပါ..."

လျူအာကျူးက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ပြင်ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... ကောင်းပြီလေ..."

လီရှန့်ရန်က ခေါင်းကုတ်ကာ ထွက်သွားပြီး လျူအာကျူးသည် ထူးဆန်းသော စကားလုံးအသစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူက မှတ်စုစာအုပ် ယူလာပြီး လျူအာကျူးက ပြုလုပ်နည်းကို ရေးမှတ်ပေးလိုက်ချိန်တွင် ယန်ဇီ အပါအဝင် မိန်းကလေးသုံးယောက်မှာ အဝေး၌ ကိတ်မုန့်ကို ဝေမျှစားသောက်နေကြပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း စုန့်အန်ရင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့တွင် အတုံးသေးသေးလေးတစ်တုံးစီသာ ရရှိကြပြီး ကောမင်ကလည်း အတုံးသေးသေးလေး တစ်တုံးကို ကိုင်ထားလေသည်။ ကိတ်မုန့်တစ်တုံး စားပြီးခါစဖြစ်သော ယန်ဇီမှာမူ ယခုအခါ မုန်လာဥနီဖြင့် ထုဆစ်ထားသော နွားရုပ်လေးကို စားနေလေပြီ။

ထမင်းချိုင့်ထဲတွင် ကိတ်မုန့်တစ်ဝက် ကျန်နေသေး၏။ သူမသည် အားလုံးကို မစားရက်နိုင်ဘဲ အိမ်သို့ ပြန်ယူသွားရန် သေချာနေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အိမ်ထောင်စုတိုင်းက ရုန်းကန်နေရသောကြောင့် လူများသည် စားစရာကောင်းကောင်း တစ်ခုခု ရရှိသည့်အခါတိုင်း သူတို့၏ မိသားစုများကိုသာ အလိုအလျောက် သတိရတတ်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဤခေတ်ကာလရှိ အမျိုးသမီးများသည် မွေးရာပါ အိမ်ရှင်မများသဖွယ် ဖြစ်နေကြပြီး အနည်းငယ် အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့် မိသားစုအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ကာ အိမ်မှုကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲတတ်ကြသည်။

လျူအာကျူး လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယန်ဇီက ကောမင်ကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် အမြန်တို့လိုက်လေသည်။

ကောမင်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... လာပြီး ငါတို့နဲ့အတူ ကိတ်မုန့်စားပါဦး..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ငါ စိတ်မဝင်စားပါဘူး... မင်းတို့ပဲ စားကြပါ... ငါတို့စားဖို့ တခြားတစ်ခုခု လုပ်လိုက်မယ်..."

ကိတ်မုန့်လုပ်ပြီးနောက် သူသည် တကယ်ပင် အနည်းငယ် ဆာလောင်နေသဖြင့် လျူအာကျူးသည် ပြောင်းဖူးမုန့်အချို့ ပေါင်းရန် စတင်ပြင်ဆင်တော့လေသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ အရင် ထွက်သွားကြ... ငါ ဟင်းချက်နေရင် ရှုပ်ပွနေတာ... ဒီမှာနေပြီး ငါ့ကို လာမရှုပ်ကြနဲ့..."

လျူအာကျူးက သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းက စကားနားထောင်ကာ ထွက်သွားကြပြီး ရဲစခန်း၏ တာဝန်ကျအခန်းသို့ သွားကြသည်။

လီရှန့်ရန်က အခြားသူများကို ရေနွေးကြမ်းဖြင့် နေရာချပေးခဲ့ပြီး ထမင်းစားဆောင်သို့ ပြန်လာကာ လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ ကောင်လေး..."

"အစ်ကိုလီကိုတော့ ဘာမှဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတာ အမှန်ပဲ... ကျွန်တော့်လည်ချောင်းက နုတယ်လေ... ကောက်နှံကြမ်းတွေ စားရတာ သိပ်မကြိုက်ဘူး..."

"ခဏနေရင် ဟင်းနှစ်ခွက်လောက် ကြော်လိုက်မယ်... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် သောက်ကြမလား..."

လျူအာကျူးက ထမင်းစားဆောင်ထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို သွက်လက်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လှည့်ပြသကဲ့သို့ သူ၏လွယ်အိတ်ထဲမှ ဆီစက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော တောဝက်သား တစ်တုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

လီရှန့်ရန်မှာ အံ့အားသင့်မှင်သက်သွားပြီး လျူအာကျူး၏ အိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"မင်းက ဒီအသားကို အိတ်ထဲမှာ ဒီအတိုင်း ထည့်ထားတာလား..."

"ကျွန်တော် မှောင်ခိုဈေးကွက်ကနေ ဝယ်လာတာလေ... အိမ်ပြန်ယူသွားဖို့ အချိန်မရသေးလို့... ခင်ဗျား ကံကောင်းတာပဲ..."

လျူအာကျူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လိမ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မင်း အသားမကြော်တာ ပိုကောင်းမယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထမင်းစားဆောင်မှာ ကြက်ဥတွေ ရှိတာပဲလေ... ငါတို့နှစ်ယောက် စားဖို့ ကြက်ဥ နှစ်လုံးလောက်ပဲ ကြော်လိုက်ပါ..."

လီရှန့်ရန်က အသားလှီးတော့မည့် လျူအာကျူး၏ လက်ကို အမြန်ဖိထားလိုက်လေသည်။

မည်သည့် မိသားစုမှ အဆင်မပြေကြပေ။ လူအများစုမှာ တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်ပင် အသားမစားနိုင်ကြချေ။

လီရှန့်ရန်သည် လျူအာကျူးကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောထားသော်လည်း သူ၏ အသားကို စားရလောက်အောင် မျက်နှာပြောင်မတိုက်ရဲပေ။

ထို့အပြင် စစ်မှန်သော ညီအစ်ကိုများသည် အချင်းချင်း ဖေးမကူညီတတ်ကြပြီး အချောင်ခိုတတ်သော သူငယ်ချင်းများသာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အိမ်မွဲသွားသည်အထိ စားသောက်ရန် အမြဲတွေးတတ်ကြသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် အိုးထဲ အရသာဝင်ရုံလောက်ပဲ အနည်းငယ် လှီးထည့်မှာပါ..."

လျူအာကျူးက ပြောရင်း လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အသားတစ်တုံးကို လှီးဖြတ်လိုက်လေသည်။

လီရှန့်ရန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း လျူအာကျူး လှီးဖြတ်လိုက်သော အသားတုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"မင်းမိသားစုက အိုးထဲ အရသာဝင်ရုံလောက်လေးကို အသား အဲ့လောက် အများကြီး သုံးတာလား..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ စတင်ကြော်လှော်တော့လေသည်။

သူက မိသားစုအတွက် ချက်ပြုတ်နေခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် အထူးအဆန်း ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်မနေတော့ချေ။ မုန်ညင်းဖြူ ဝက်သားချက် ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံး၊ အရက်နှင့် တွဲသောက်ရန် ချဉ်စပ် အာလူးကြော် တစ်ပွဲနှင့် မုန်လာဥနီသုပ် တစ်ပွဲကိုသာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုရနံ့ကြောင့် လီရှန့်ရန်မှာ အလွန်အမင်း ဆာလောင်လာတော့သည်။ အပြင်ဘက် တာဝန်ကျအခန်းမှ လူများသည်လည်း ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ကြတော့ဘဲ ထမင်းစားဆောင်ထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချောင်းကြည့်နေကြတော့၏။