အခန်း ၈၆

အခန်း (၈၆) လူကောင်းတစ်ယောက်တွင် ဇနီးကောင်းမရှိပေ

လျူအာကျူး၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ညစာကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားသည်။

ကောမင်နှင့် အခြားသူများသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးလာကြသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ တောင်းထဲမှ ပြောင်းဖူးမုန့်များကိုပင် မကြည့်ကြဘဲ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ဟင်းလျာသုံးပန်းကန်ပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေကြသည်။

အနံ့မှာ အလွန်မွှေးကြိုင်လှ၏။

ယခင်က မွေးနေ့ကိတ်မုန့်သည် သူတို့အား အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို လိုလားစေခဲ့လျှင်…

ယခု အိမ်ချက်ဟင်းလျာများသည် သူတို့ကို တကယ်ပင် မရပ်တန့်နိုင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ဤဟင်းလျာများ၏ အရသာကို သိနေသော်လည်း တစ်နှစ်လျှင် တစ်ခါပင် မစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုမုန်ညင်းဖြူ ဝက်သားချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အနံ့ကြောင့် သူတို့၏ ဗိုက်များမှာ တရုတ်ရုတ် မြည်နေတော့သည်။

စုန့်အန်ရင်းပင်လျှင် တံတွေးမမျိုချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

သူမ၏ ဖခင်မှာ ဌာနမှူးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူမတို့ မိသားစု၏ အခြေအနေမှာ အခြားသူများထက် အမှန်တကယ် ပိုကောင်းမွန်လေသည်။ သို့သော်လည်း ယေဘုယျအခြေအနေမှာ သိပ်မကောင်းသောကြောင့် သူမသည် တစ်လလျှင် အများဆုံး အသားတစ်ခါသာ စားနိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် ဤဟင်းလျာများ၏ အရသာမှာ အသားကိုသာ မှီခိုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လျူအာကျူး၏ ကိုယ်ပိုင်ချက်ပြုတ်မှုစွမ်းရည်မှာလည်း အလွန်ထူးချွန်လှပေသည်။

"အားလုံး ထိုင်ပြီး စားကြပါ..."

လျူအာကျူးသည် ပြင်းရှသော တရုတ်ရိုးရာအရက် တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ သူ့အတွက်နှင့် လီရှန့်ရန်အတွက် အနည်းငယ်စီ ငှဲ့လိုက်သည်။

အခြားသူများမှာ ကျောင်းသားများဖြစ်ကြပြီး ခဏအကြာတွင် ကျောင်းသို့ ပြန်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့အား အရက်မတိုက်ခဲ့ပေ။

သူ၏ နေရာလွတ်ထဲရှိ အရက်ကိုလည်း သူ ထုတ်မပေးခဲ့ပေ။

ယခင်က သူတို့ ဖက်ထုပ်စားနေစဉ်တုန်းက နျီဇီသည် သူ့အား အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်အထိ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့် ရှောင်ဟု၏ ကိစ္စနှောင့်နှေးမှုနှင့်ပေါင်းကာ သူ၏ မိသားစုကို အရက်ပေးရန် မေ့သွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုပင် မသောက်ရသေးသောကြောင့် အခြားသူများကို အရင်သောက်ရန် သူ သဘာဝကျကျ ထုတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ပြင်းရှသော တရုတ်ရိုးရာအရက်ကို သောက်ရသဖြင့် လီရှန့်ရန်မှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

သူသည် အရက်ထည့်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ လျူအာကျူးဘက်သို့ မြှောက်ပြလိုက်လေသည်။

"လာ... အရင်ဆုံး တစ်ငုံလောက် သောက်ကြရအောင်..."

လျူအာကျူးသည်လည်း သူ့ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

သူ ခွက်ကို ချလိုက်သောအခါ အခြားသူများသည် စားပွဲပတ်လည်တွင် ထိုင်ကာ ဟင်းလျာများကို စိုက်ကြည့်ပြီး တံတွေးကျနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ တူများကို မကောက်ရဲကြသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

"စားလေ... ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေကြတာလဲ..."

လျူအာကျူးက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... အစ်ကို ပင်ပန်းထားတာဆိုတော့ အရင်စားသင့်တယ်..."

လင်းယိုချိုက်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများကလည်း အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြကြ၏။

သူတို့အိမ်ရှိ လူကြီးများက ထမင်းစားပွဲတွင် လူကြီးများ တူကို အရင်မကိုင်ပါက သူတို့လည်း စားခွင့်မရှိကြောင်း သွန်သင်ထားခဲ့သည်။

လျူအာကျူးသည် သူတို့၏ လူကြီးမဟုတ်သော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီး၏ ဆွေမျိုးဆိုသော သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သူ၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော ချက်ပြုတ်မှုစွမ်းရည်တို့က ကျောင်းသားများကို သူ့အပေါ် လေးစားမှု ပြည့်ဝစေခဲ့ပြီး ရိုင်းပြရန် ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။

လျူအာကျူးသည် သဘောပေါက်သွားပြီး ဟင်းတစ်ဖတ်ကို ချက်ချင်း ကောက်ယူလိုက်သည်။

"စားကြ... အားလုံး စားကြ..."

သူ စတင်စားသောက်သည်ကို မြင်သောအခါမှသာ အခြားသူများသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ တူများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ တူများကို မုန်ညင်းဖြူ ဝက်သားချက် ပန်းကန်လုံးကြီးထဲသို့ ချက်ချင်း လှမ်းယူလိုက်ကြသည်။

ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့ မိသားစုများအတွင်း ယောက်ျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများ၏ ပုံမှန်အဆင့်အတန်းကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ပထမဆုံးအလုပ်အတွက် မိန်းကလေးသုံးယောက်စလုံးသည် မုန်ညင်းဖြူကို အရင်ကောက်ယူခဲ့ကြသည်။

ယောက်ျားလေးများကမူ အသားကိုသာ တန်း၍ ယူခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်ရှိ လူကြီးများ၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံရလေ့ရှိကြပေသည်။

သူတို့အားလုံး အသားဟင်းကို စားနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှန့်ရန်သည်လည်း သူ၏ တူကို အလျင်အမြန် အသုံးပြုလိုက်သည်။

ထိုအဖွဲ့သည် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ စားသောက်ခဲ့ကြပြီး ငါးမိနစ်မပြည့်မီမှာပင် ပန်းကန်လုံးကြီးထဲတွင် ဟင်းရည်သာ ကျန်တော့လေသည်။

ထို့တိုင်အောင် သူတို့သည် အသားဟင်းရည်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"ပန်းကန်လုံး နည်းနည်းသွားယူပြီး ခွဲသောက်ကြ..."

လျူအာကျူးက ကောမင်ကို ပြောလိုက်သည်။

ကောမင်သည် ပန်းကန်လုံးများကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာပြီး လူတစ်ဦးစီ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းရည် အနည်းငယ်စီ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားနာစွာဖြင့် လျူအာကျူးအတွက် ပန်းကန်တစ်လုံး ပြည့်အောင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို စောစောက သိပ်မစားလိုက်ရဘူး... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ဟင်းရည် ပိုထည့်ပေးမယ်..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ ပန်းကန်ထဲမှ ဟင်းရည်ကို ကောမင်နှင့် လင်းယိုချိုက်တို့ထံ ပြန်လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ပဲ စားကြပါ...ငါကတော့ အိမ်မှာ ဒါတွေစားရလွန်းလို့ ငြီးငွေ့နေပြီ..."

ဤမောက်မာသော စကားများကို ကြားသောအခါ အခြားသူများမှာ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်သွားကြသည်။

သို့သော် လီရှန့်ရန်ကမူ လျူအာကျူး လိမ်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ ထိုမျှကြီးမားသော ဝက်ကြီးကိုပင် ဤအတိုင်း ရောင်းချနိုင်သူတစ်ယောက်၏ မိသားစုက အသားမစားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူက မနာလိုမှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... တကယ်လို့သာ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါလည်း မင်းကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်မယ်ကွာ... နောက်ကျရင် ငါ့ကို အသားနည်းနည်းလောက် ထပ်ပို့ပေးပါဦး..."

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကျန်နေတဲ့ အသားတုံးကို နောက်ကျရင် အိမ်ယူသွားလိုက်..."

လျူအာကျူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား..."

လီရှန့်ရန်မှာ အလွန်ပျော်ရွှင်သွား၏။

အစောပိုင်းက စခန်းမှ ဝယ်ယူခဲ့သော တောဝက်ကြီးထံမှ အသားကျင်း အနည်းငယ်ကို သူ ရရှိခဲ့သော်လည်း အသားများလွန်းသည်ဟု မည်သူက ညည်းညူမည်နည်း။

ထို့အပြင် လျူအာကျူး ထုတ်ယူလာသော ဝက်သားတုံးမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မစားချင်သော အဆီတုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လီရှန့်ရန်ကမူ ၎င်းကို အလွန်နှစ်သက်လေသည်။

"အဲ့အသားက ခင်ဗျားအတွက် မဟုတ်ဘူး..." လျူအာကျူးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်မရီးကို လေးစားလို့ပါ... ရှေးစကားရှိတယ်လေ လူကောင်းတစ်ယောက်မှာ ဇနီးကောင်းမရှိတတ်ဘူး ပျင်းရိတဲ့လူကတော့ ပန်းပွင့်လေးနဲ့ လက်ထပ်ရတတ်တယ်တဲ့... ဒါက ခင်ဗျားကိုယ်စား သူ့ကို ကျွန်တော် လျော်ကြေးပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ..."

လျူအာကျူးက သူ့အား စော်ကားနေသည်ကို လီရှန့်ရန် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် အနည်းငယ် လူရှုပ်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း သူ၏ဇနီး အသားစားရမည်ဆိုပါက အနည်းငယ် စော်ကားခံရခြင်းမှာ ကိစ္စမရှိပေ။

သူသည် ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားကာ အသားကို ချိန်တွယ်လိုက်ပြီးနောက် အမည်းရောင် ဆယ်တန်ငွေစက္ကူကြီးများ နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ လျူအာကျူး၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ရော့... ဒါက အသားဖိုး..."

လျူအာကျူးမှာ ကြက်သေသေသွားပြီး ငွေကို အလျင်အမြန် ပြန်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ပေးတာ... ရောင်းတာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့... မင်းရဲ့ အသားကို အလကားယူသွားရင် မင်းမရီး စားမှာမဟုတ်ဘူး... သူက မူဝါဒ တော်တော်တင်းကျပ်တယ်..."

"ဒါ့အပြင် ငါက အသားဝယ်စရာ နေရာမရှိလို့ပါ... ဝယ်မစားနိုင်လို့မှ မဟုတ်တာ..."

မနက်ဖြန်မနက်တွင် စခန်းမှ ထိုတိရစ္ဆာန်များက မျက်စိကျလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီရှန့်ရန်သည် အသားကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤကောင်လေး မည်မျှ မူဝါဒခိုင်မာသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ၏ ဇနီးအပေါ် ပို၍ပင် လေးစားသွားသည်။

"ခင်ဗျားလို လူရှုပ်တစ်ယောက်ကို ဒီလောက် လိမ္မာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ သူက ဘယ်လို နတ်သမီးမျိုးလဲဆိုတာ ခင်ဗျားအိမ်ကို လာလည်ပြီး တကယ်ကြည့်ချင်သွားပြီ..."

လီရှန့်ရန်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... တစ်ချိန်ချိန် ထမင်းလာစားလှည့်လေ... ငါ မိတ်ဆက်ပေးမယ်..."

"ကောင်းပြီ... သဘောတူတယ်..."

လျူအာကျူးက အမှန်တကယ်ပင် သွားကြည့်ချင်နေမိသည်။

အနာဂတ်တွင် မိသားစုကိစ္စ၌ ဤသည်ကို ဘယ်သူနားလည်နိုင်မလဲဟု အမြဲမေးတတ်သော နတ်သမီးလေးများကို သူများစွာ တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး လက်တွေ့တွင်လည်း စိတ်ဒဏ်ရာ ရခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ အတိတ်က ဒဏ်ရာများကို သက်သာစေရန်အတွက် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သော မိန်းမတစ်ဦးကို သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အနီးအနားရှိ လူများသည် လျူအာကျူးမှ ယွမ်နှစ်ဆယ်ကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူတို့၏ နားလည်မှုအရ ငွေရှာခြင်းမှာ အလွန်ခက်ခဲပေသည်။ ဝင်ငွေနှစ်ရပ်ရှိသော မိသားစုတွင်ပင် မိဘများသည် မိုးလင်းမှ မိုးချုပ်အထိ အလုပ်လုပ်ကြပြီး တစ်လလျှင် ယွမ်လေးဆယ် သို့မဟုတ် ငါးဆယ်သာ ရှာနိုင်သည်။

စကားတစ်ခွန်းပြောရုံမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် လျူအာကျူးက ယွမ်နှစ်ဆယ် ရသွားခဲ့သည်လား။

သူ့တွင် လီရှန့်ရန်၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသောကြောင့် လျူအာကျူးသည် ဤလူများက သူ့ကို တိုင်တန်းမည်ကို မကြောက်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ တိုင်တန်းလျှင်ပင် ဘယ်သွားကြမည်နည်း။ ရဲစခန်းသို့သာ သွားရမည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူတို့ တိုင်တန်းပြီးနောက် လာရောက်ဖြေရှင်းပေးသူမှာ လီရှန့်ရန်ပင် ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် ယခုအခါ ထိုအဖွဲ့သည် လျူအာကျူးကို ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီး၏ ဆွေမျိုးဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေကြပြီး မဆင်မခြင် ပြုမူရန် မရဲကြတော့ပေ။

ထမင်းစားပြီးနောက် လျူအာကျူးနှင့် လီရှန့်ရန်တို့မှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အနည်းငယ် မူးယစ်နေကြပြီး အခြားသူများမှာလည်း အလွန်ကျေနပ်နေကြလေသည်။

ထမင်းစားဆောင်ကို ရှင်းလင်းရန်အတွက်မူ လျူအာကျူးကိုယ်တိုင်လုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ယောက်ျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများက အတူတကွ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြသည်။

လျူအာကျူးသည် တာဝန်ကျအခန်းသို့ သွားကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း လီရှန့်ရန်နှင့် စကားစမြည် ပြောနေလေသည်။

သူ စကားပြောနေစဉ် တာဝန်ကျအခန်းနှင့် ထမင်းစားဆောင်ကြားရှိ စင်္ကြံတွင် စုန့်အန်ရင်း ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမသည် ပြောစရာတစ်ခုခု ရှိနေသည့်အလား သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

လီရှန့်ရန်သည်လည်း စုန့်အန်ရင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"မင်းအစ်ကို မင်းအတွက် ကြွားပေးခဲ့တာတွေ အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ... ကောင်မလေးက မင်းဆီက ဘာလိုချင်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသည်။

အကယ်၍သာ စုန့်အန်ရင်းသည် တန်ခိုးရှင်များကို ဖားယားတတ်သော အမျိုးအစား ဖြစ်နေပါက သူသည် လူစားမှားပြီး သဘောကျမိခဲ့သည်ဟုသာ ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး လုံးဝ ပျော်ရွှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အတည်ပြုရန်အတွက် လျူအာကျူးက စင်္ကြံထဲသို့ ထွက်သွားလေသည်။ သူ့ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့်သာ ပိုပုသော စုန့်အန်ရင်းကို ကြည့်ကာ သူက မေးလိုက်သည်။

"ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

စုန့်အန်ရင်းသည် သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားကာ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သတ္တိတစ်စုံတစ်ရာကို စုစည်းလိုက်သည့်အလား အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ရှင်က တော်တော်ကောင်းတဲ့လူပါ... မွေးနေ့ကိတ်မုန့်တွေ လုပ်နိုင်တယ် ဟင်းချက်နိုင်တယ် စကားပြောရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းသလို သဘောလည်းထားကြီးတယ်... ဒါတွေအားလုံးက မိန်းကလေးတော်တော်များများကို ရှင့်ကို သဘောကျစေနိုင်ပြီး လူတော်တော်များများကိုလည်း လေးစားစေနိုင်တယ်... ဒါကြောင့်... ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးရဲ့ ဆွေမျိုးအဖြစ် ရှင် ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး... အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးသာ သိသွားရင် သူ ဒေါသထွက်လိမ့်မယ် ပြီးတော့ ဒုက္ခရောက်မှာက ရှင်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."