အခန်း ၈၇

အခန်း (၈၇) အသုံးမကျသူ

"..."

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွန်စွာရှုပ်ထွေးသွားသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

“ဟင့်အင်း... ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဟန်ဆောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဟိုလူက သူ့ဘာသာသူ လုပ်သွားတာပါ... နေပါဦး... နင့်အဖေက စာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဌာနမှူး မဟုတ်ဘူးလား... နင်က ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးရဲ့ မိသားစုအကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ... ပြီးတော့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးက ငါ့ဆွေမျိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သေချာနေရတာလဲ..."

စုန့်အန်ရင်းက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်က တမင်တကာ ကြွားလုံးထုတ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငါသိပါတယ်... အဲဒါကြောင့်လည်း ငါက သတိလာပေးတာပေါ့... ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင်... သူနဲ့ ငါ့အဖေက အရင်တုန်းက လက်နက်ကိုင်ရဲဘော်တွေလေ... အဲဒါကြောင့် သူတို့က ဆက်ဆံရေး တော်တော်ကောင်းကြပြီး အတူတူ ထမင်းစားလေ့ရှိကြတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးက တခြားမြို့ကနေ ဒီနေရာကို ပြောင်းရွှေ့လာတာဆိုတော့ ဒီဒေသမှာ သူ့ဆွေမျိုးတွေ ရှိနေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ..."

လျူအာကျူးသည် အမှန်တရားကို နားလည်သွားပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ လီရှန့်ရန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှန့်ရန်မှာ ထိုသို့စိုက်ကြည့်ခံရသဖြင့် သူဘာအမှားလုပ်မိမှန်းမသိဘဲ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လျူအာကျူးက သူဝင်ရှုပ်နေသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်ဟု ထင်ကာ သူကလည်း ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် နမ်းနိုင်ရန်အတွက် သူက ပုန်းနေပေးရမည်လား။

အချည်းနှီးသော မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်စေ သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါ နင့်ကို ထမင်းဝယ်ကျွေးပါ့မယ်..."

လျူအာကျူးက သူ၏ရှက်ရွံ့မှုများကို အမြန်ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။

စုန့်အန်ရင်းသည်လည်း ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ချစ်စရာကောင်းသော ပါးချိုင့်လေးများနှင့်အတူ လှပသောအပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး... ဒီနေ့ နင်လုပ်တဲ့ ကိတ်မုန့်က တော်တော်လေး အရသာရှိတယ်..."

"ဒါဆိုရင် အခွင့်အရေးရတဲ့အခါ နင့်အတွက် နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

လျူအာကျူးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

စုန့်အန်ရင်းမှာ စကားမပြောတော့ပေ။ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူမက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နင် စီချွမ်းဟင်းလျာတွေ ချက်တတ်လား..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နည်းနည်းပါးပါးတော့ ချက်တတ်တယ်... နင့်မိသားစုထဲမှာ စီချွမ်းကလူပါလို့လား..."

"နင် တကယ် ချက်တတ်တာလား... သိပ်ကောင်းတာပေါ့... ငါ့အမေက ချုံချင့်ကလေ... သူမက စီချွမ်းဟင်းလျာတွေကို စားချင်နေတာကြာပြီ... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အနီးအနားမှာ ဘယ်သူမှ မချက်တတ်ကြဘူး..."

စုန့်အန်ရင်း၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများ အရောင်လက်သွားပြီး သူမ၏အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မြန်ဆန်လာသည်။ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော စပါးကျီနှစ်လုံးမှာလည်း လျင်မြန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး ပို၍ပင် သိသာထင်ရှားလာသည်။

လျူအာကျူးသည် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ခိုးမကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ လူအများ ထမင်းဝဝမစားရသော ဤကဲ့သို့ ခေါင်းပါးသောနှစ်များတွင်ပင် ဤမျှကြီးမားသော စပါးကျီကြီးများကို ကြီးထွားလာစေရန် အချို့လူများမှာ တကယ့်ကို မွေးရာပါ ပါရမီရှင်များဖြစ်ကြသည်ဟု သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း စုန့်အန်ရင်း၏ သွေးကြောများထဲတွင် စီချွမ်း-ချုံချင့် တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်တို့၏ သွေးများ စီးဆင်းနေသည်ဟူသော အတွေးကြောင့် သူသည် တိတ်တဆိတ် ကြောက်လန့်သွားမိသည်။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"အဲဒါက မလွယ်ဘူးနော်... သူတို့ကိုယ်သူတို့ စီချွမ်းကပါလို့ ဝန်ခံတဲ့ ချုံချင့်ကလူတွေ ရှိသေးတာပဲ..."

"ဟင်... ဘာဖြစ်လို့ သူတို့က ဝန်မခံရမှာလဲ..."

စုန့်အန်ရင်းသည် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း ထိုမေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် နောင်တရစွာဖြင့် သူ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်မိသည်။

သူ စကားမှားသွားပြန်လေပြီ။

ချုံချင့်သည် ၁၉၉၇ ခုနှစ်ရောက်မှသာ တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်သောမြို့နယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ မေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် အလျင်အမြန်ပင် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ငါက လျှောက်ပြောနေတာပါ... နင့်အမေက ဘယ်လိုဟင်းလျာတွေကို စားရတာ ကြိုက်လဲ..."

"ငါက စီချွမ်းဟင်းလျာတွေအကြောင်း သိပ်မသိပေမဲ့ အမေက ယွီရှန်းဝက်သားပြားကြော်နဲ့ ရေလုံပြုတ်အသားပြားဆိုတာတွေကို ပြောတာ ကြားဖူးတယ်..."

"နင် ငါ့ကို သင်ပေးနိုင်ရင် ငါသင်ယူမယ့် ဟင်းတစ်ခွက်တိုင်းအတွက် ငါးယွမ် ပေးပါ့မယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

စုန့်အန်ရင်းသည် လျူအာကျူးက သူမအား မသင်ပေးချင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သင်ယူရန်အတွက် ငွေပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုခေတ်တွင် ဟင်းချက်သင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။ အဆက်အသွယ်ရှိလျှင်ပင် တရားဝင် ပညာသင်တပည့်အဖြစ် ခံယူပြီးနောက် ဆရာဖြစ်သူအား နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်အကျွေးပြုပြီးမှသာ သင်ကြားခွင့်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူမက သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လျှို့ဝှက်ချက်များကို ချက်ချင်းတောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်ရာ ဟင်းတစ်ခွက်လျှင် ငါးယွမ်ဆိုသည်မှာ မစျေးကြီးလှပေ။

လျူအာကျူးသည် သူမက ခက်ခဲနက်နဲသော ဟင်းလျာအချို့ကို သင်ယူချင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤဟင်းနှစ်ခွက်ဖြစ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ သူက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... ဒါတွေက သိပ်ကို ရိုးရှင်းတဲ့ ဟင်းတွေပါ... အနီးအနားမှာ အလွယ်တကူ မတွေ့ရတာလေးပဲ ရှိတာပါ... ငါ နင့်အတွက် စက္ကူပေါ်မှာ ရေးပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ဤခေတ်တွင် ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ ရှားပါးပြီး ခရီးသွားလာရန်လည်း ခက်ခဲသဖြင့် ဒေသအသီးသီးမှ နာမည်ကြီးဟင်းလျာများမှာ ပျံ့နှံ့ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဟင်းတစ်ခွက်သည် ၎င်း၏ မူလဒေသတွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း အခြားနေရာများတွင်မူ လူအများစုမှာ နာမည်ပင် ကြားဖူးမည်မဟုတ်ပေ။

၁၉၈၀ နှင့် ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စားသောက်မှုယဉ်ကျေးမှုများ ခေတ်စားလာပြီး လူများသည် မိမိတို့၏ အထက်လူကြီးများကို ကျွေးမွေးနိုင်ရန်အတွက် အစားအသောက်များကို လေ့လာလာကြသည်အထိ ဖြစ်သည်။ အချို့ဆိုလျှင် ကီလိုမီတာထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသောနေရာမှ စားဖိုမှူးများကို ငွေအမြောက်အမြားသုံး၍ ခေါ်ယူကာ သင်ကြားစေခဲ့ကြရာမှ တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ဟင်းလျာများမှာ ပေါင်းစပ်ပျံ့နှံ့လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် နေရာအနှံ့အပြား၌ ထွန်းကားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် စက္ကူနှင့် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ယူကာ ဟင်းနှစ်ခွက်အတွက် ဟင်းချက်နည်းများကို ရေးမှတ်လိုက်ပြီး စုန့်အန်ရင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"နင့်အဖေအတွက်တော့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းရတာ သိပ်ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး..."

စုန့်အန်ရင်းသည် ထိုမှတ်စုလေးအား အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။ သူမ၏ လှပသော ဘဲဥပုံမျက်နှာလေးတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ အပြည့်အဝရှိနေပြီး လျူအာကျူးအား လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီ ထောင့်မှနေ၍ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါ နောက်မှ နင့်ကို ပိုက်ဆံပေးမယ်..."

စုန့်အန်ရင်း၏ ကျေးဇူးတင်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးမှာ ရုတ်တရက် ကျေနပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ယခင်ဘဝတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ မက်ခဲ့ရသော လှပသည့်အိပ်မက်တစ်ခု ပြည့်ဝသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ လျူအာကျူးက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

စုန့်အန်ရင်းက သူ့ကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“နင် ဘာကို ရယ်နေတာလဲ..."

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ငါ့ကိုယ်ငါ အသုံးမကျဘူးလို့ ခံစားမိလို့ပါ... နင့်ဆီက စကားတစ်ခွန်းလေးနဲ့တင် ငါက ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်သွားသလိုပဲ..."

လျူအာကျူးက မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချသော ရယ်မောသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုစကားများမှာ ဖွင့်ပြောခြင်းနှင့် မကွာခြားလှသဖြင့် စုန့်အန်ရင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

လျူအာကျူး၏ အမူအရာမှာ သူမအား တမင်တကာ နောက်ပြောင်နေပုံမရသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်အန်ရင်းသည် ဤကောင်လေးက သူမကို တကယ်ကြိုက်နေသည်ဟု သေချာသွားသည်။ သူမ၏ လှပသော ဘဲဥပုံမျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာမှုများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိသဖြင့် သူမ၏ လက်ငယ်လေးများမှာ အဝတ်အစား၏ အနားသတ်များကို ကစားနေမိသည်။

သူမသည် လျူအာကျူးကို ထိုနည်းလမ်းမျိုးဖြင့် မကြိုက်သည်မှာ သေချာပေသည်။

သေချာသည်မှာ သူမသည် သူ့ကို မုန်းတီးနေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ယခုအချိန်တွင် လျူအာကျူးအပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ခံစားချက်မှာ သာမန်ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်မျှသာဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စိတ် အနည်းငယ်ပါကောင်း ပါနိုင်သော်လည်း သူ့ကို လက်ထပ်ချင်သည့်အဆင့်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးသည်လည်း သူ၏စကားများမှာ အဓိပ္ပာယ်နှစ်ခွဖြစ်နေကြောင်း အလျင်အမြန် သတိပြုမိသွားပြီး ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အများကြီး မတွေးပါနဲ့... ငါက နင့်ကို ဟင်းနှစ်ခွက် သင်ပေးရုံနဲ့ ငါနဲ့ချစ်သူဖြစ်ရမယ်လို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး... နင်က ရုပ်ရည်လည်းချောမောပြီး စိတ်ထားလည်းကောင်းလို့ နင့်အပေါ် အမြင်ကောင်းလေးတွေ ရှိရုံသက်သက်ပါ... ခုနက စကားက ဖွင့်ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... အနည်းဆုံးတော့ လတ်တလောကာလအတွင်းမှာ ငါ ချစ်သူရှာဖို့ အစီအစဉ်မရှိသေးပါဘူး..."

စုန့်အန်ရင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ငါလည်း လတ်တလောကာလမှာ ချစ်သူမရှာချင်သေးပါဘူး... ဒါ့အပြင် ငါက နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသွားသင်ဖို့ စဉ်းစားထားတာလေ... ငါ ဟားဗတ်တက္ကသိုလ်ကို သွားပြီး ကမ္ဘာ့အဆင့်အမြင့်ဆုံး ပညာရပ်တွေကို သင်ယူချင်တယ်... ပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီးကိုလည်း မြင်တွေ့ချင်တယ်..."

ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးက သူမအား သတိမပေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"နင် တကယ် နိုင်ငံခြားကို သွားချင်တယ်ဆိုရင် နင့်မိဘတွေကို စောစောစီးစီး ခေါ်သွားပါ... မဟုတ်ရင် ခွဲခွာရတာ နင့်အတွက် တော်တော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

သူ၏ယခင်ဘဝက ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ထံမှ ကြားခဲ့ရသည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။ ဤကောင်မလေးသည် နိုင်ငံခြားသို့ ပညာသွားသင်ရန် နီးစပ်ခဲ့သော်လည်း ရောက်ရှိလာတော့မည့် နိုင်ငံရေးမုန်တိုင်းကြောင့် မသွားဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူမ မသွားဖြစ်ခဲ့သည်မှာလည်း ကံကောင်းခြင်းတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုအချိန်က စာပေနှင့် အနုပညာလုပ်သားများစွာ၏ ကံကြမ္မာကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် နိုင်ငံခြားတွင် ပညာသင်နေသော သမီးတစ်ယောက်ရှိနေခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက စုန့်အန်ရင်း၏ မိဘများမှာ အသတ်မခံရလျှင်တောင်မှ ရူးသွပ်သွားနိုင်ပေသည်။

စုန့်အန်ရင်းသည် လျူအာကျူးကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါက မိဘတွေနဲ့ဝေးဝေးမှာနေပြီး လွတ်လပ်တဲ့ ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်ချင်လို့ နိုင်ငံခြားကို သွားချင်ရတာလေ... သူတို့ကို ခေါ်သွားရင် အိမ်မှာနေတာနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ..."

"မိဘတွေဆိုတာ အချုပ်အနှောင် မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့က နင် ပျံသန်းဖို့အတွက် စင်မြင့်တစ်ခုပါ... နင် ဘယ်နေရာကိုပဲ ပျံသန်းသွားပါစေ... ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မြင့် ပျံသန်းနိုင်ပါစေ... သူတို့ရှိနေရင် အနည်းဆုံးတော့ နင် ပျံသန်းရတာ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ သူတို့က နင့်ကို ဖမ်းဆွဲပေးနိုင်တယ်လေ..."

လျူအာကျူးက သူမအား စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုစကားများက စုန့်အန်ရင်းအား အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

"နင့်စကားတွေက ဒဿနဆန်လိုက်တာ... နင် ပုံမှန်ဆို ဒဿနိကဗေဒစာအုပ်တွေ ဖတ်ရတာ ကြိုက်လို့လား... ငါလည်း ကြိုက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက အများစုက အင်္ဂလိပ်လိုတွေဖြစ်နေတော့ ဖတ်ရတာ တော်တော်ခက်တယ်..."

"ငါ့အင်္ဂလိပ်စာကလည်း သာမန်ပါပဲ... သူတို့လာပြီ... နင် ကျောင်းကို အရင်ပြန်သင့်တယ်..."

လျူအာကျူးသည် စားသောက်ဆောင်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် စင်္ကြံထောင့်မှနေ၍ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချောင်းကြည့်နေကြသော ကောမင်နှင့် အခြားသူများဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

စုန့်အန်ရင်းသည် လျူအာကျူးနှင့် စကားပြောရသည်မှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရပြီး ဆက်ပြောချင်နေသေးသော်လည်း ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ အတန်းဖော်များက စောင့်ကြည့်နေခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

“ဒါဆိုလည်း ပြီးရော... နောက်တစ်နေ့ ငါ ပိုက်ဆံလာပေးတဲ့အခါကျမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့... ငါတို့ ကျောင်းကို ပြန်တော့မယ်..."

ကောမင်နှင့် အခြားသူများသည် ထိုနှစ်ယောက် စကားပြောရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ အနီးသို့ လျှောက်လာရဲကြတော့သည်။

လင်းယိုချိုက်က လျူအာကျူးအား တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်သေးသည်။

လျူအာကျူးသည် ရှင်းပြနေရန် ဒုက္ခမခံတော့ပေ။ သူသည် ထိုအဖွဲ့အား ရဲစခန်းအပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး သူတို့၏ စက်ဘီးများကို စီးကာ ကျောင်းဘက်သို့ ထွက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှသာ တာဝန်ကျအခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သွားကြိတ်ကာ လီရှန့်ရန်အား ညည်းညူလိုက်သည်။

"ငါ မေးပါရစေဦး... မင်း အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ လိုလို့လား... ငါက ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးရဲ့ ဆွေမျိုးပါဆိုတဲ့ လိမ်ညာမှုကို အဲဒီကောင်မလေးက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနေတာကို... မင်းကတော့ ငါ့ကို တကယ် မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်တာပဲ..."

လီရှန့်ရန်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်မလေးက အဲဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ... ဒါပေမဲ့ အဲ့အချက်က မင်းရဲ့အမြင် မဆိုးဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ... ခုနကတောင် တော်တော်ကြာကြာ စကားပြောနေကြတာ... မင်း သူ့ကို ရလိုက်ပြီလား..."

မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြနေသော လီရှန့်ရန်ကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“လတ်တလောကာလမှာ ကျွန်တော် မိန်းမရှာဖို့ အစီအစဉ်မရှိသေးဘူး..."

"အိုး... ဒါဆို မင်း သူ့ကို မရလိုက်ဘူးပေါ့... မင်း မလုပ်နိုင်ရင်လည်း မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောပါ... အဲဒီလို လှပတဲ့စကားလုံးတွေကို မသုံးပါနဲ့..."

လီရှန့်ရန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အတည်ပြောနေတာပါ..."

လျူအာကျူးက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

လီရှန့်ရန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

"တော်စမ်းပါ... ဘယ်ယောကျ်ားက မိန်းမမလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ... အထူးသဖြင့် အိပ်ရာနိုးလာတာနဲ့ အတွင်းခံ သုံးခါလောက် လဲရတဲ့ မင်းအရွယ်မှာ မိန်းမမလိုချင်ဘူးလို့ ငါ့ကို ပြောနေတာလား..."

"မင်းအစ်ကိုဆီက အကြံဉာဏ်လေး ယူပါဦး... ငါ လမ်းတွေပေါ်မှာ လေလွင့်နေတုန်းက အဲဒီလို ကောင်မလေးမျိုး အများကြီး တွေ့ဖူးတယ်... သူတို့က အရမ်းဉာဏ်ကောင်းပြီး သူတို့ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ အတိအကျ သိကြတယ်... သူတို့က သာမန်လူတစ်ယောက် ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့သူမျိုး သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ငါနေတဲ့လမ်းထဲမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်... သူက တော်တော်လေး လှတယ်... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စပါးကျီတွေက သားနှစ်ယောက်ကို ကြီးပြင်းလာအောင် မွေးမြူနိုင်ရုံသာမက မင်းကိုပါ ဗိုက်ဝအောင် ကျွေးနိုင်မယ်လို့ အာမခံတယ်... ဒါ့အပြင် သူက မိဘစကားနားထောင်ပြီး လိမ္မာတယ်ဆိုပြီး နာမည်ကြီးတယ်... နောက်ကျရင် မင်းအတွက် အဆင်ပြေအောင် မင်းရဲ့မရီးကို သွားပြောခိုင်းလိုက်မယ်..."