အခန်း ၉၀

အခန်း (၉၀) ဦးလေးနှင့် တူ

"အဆင်ပြေသွားပြီ... ကျင်းနှစ်ရာလောက်ရှိတဲ့ တောဝက်ကြီးတစ်ကောင် ရခဲ့ပြီ..."

"ခင်ဗျားပေးမယ့် လက်ဆောင်အတွက် လုံလောက်ပြီမဟုတ်လား..."

လျူအာကျူးက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများဝေဆာသွားလေသည်။

"လုံလောက်တာပေါ့... အများကြီးတောင် ပိုနေသေးတယ်... ကျူးဇီ မင်းက တကယ်အရည်အချင်းရှိတာပဲ... အရင်ကဆို ငါက အကူအညီရဖို့ လူတိုင်းကို အသည်းအသန် လိုက်တောင်းဆိုနေရတာ... သတင်းအစအနလေးရဖို့တောင် ယွမ်နှစ်ရာ သုံးရာလောက် ကုန်ခဲ့ရတယ်... နောက်ဆုံးကျတော့ အသားနှစ်ပေါင် သုံးပေါင်လောက်ပဲ ရခဲ့တာလေ... မင်းက တောဝက်တစ်ကောင်လုံးကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ယူလာပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး... မင်းကို ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကောက်နှံကောင်းကောင်းလေးတွေ ဖယ်ထားပေးပါ... မျိုးစေ့လေးတွေပါ ရနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့..."

"နောက်ပြီး မုယောစပါးနို့မှုန့်နဲ့ နို့မှုန့် နည်းနည်းလောက်လည်း ဝယ်ချင်သေးတယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မင်းက ငါ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ... နို့မှုန့်လို ထိပ်တန်းပစ္စည်းတွေကို ထားလိုက်ပါတော့... အဆင့်နည်းနည်းနိမ့်တဲ့ မုယောစပါးနို့မှုန့်ဆိုရင်တောင် ငါတို့လို သေးငယ်တဲ့ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းလေးက ရနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး... စီးပွားရေးဗျူရိုမှာ သွားမေးရင် ပိုကံကောင်းနိုင်တယ်... ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် ကုန်တိုက်ဖွင့်တဲ့အထိ စောင့်ပါ... ငါ မင်းအတွက် တစ်သုတ် သေချာပေါက် ဖယ်ထားပေးပါ့မယ်..."

"ငါ မင်းအတွက် ကောက်နှံကောင်းကောင်းလေးတွေ ဖယ်ထားပေးလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အရမ်းများရင်တော့ ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်..."

"ငါကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်... အချိန်တန်ရင် မင်းကိုပါ ဆွဲထည့်မိသလို ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ..."

"မျိုးစေ့တွေအတွက်ကတော့... ငါ တစ်ခုခု စဉ်းစားကြည့်လို့ရတယ်... မျိုးစေ့စခန်းမှာ ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်... သူ မင်းကို နည်းနည်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး... အများဆုံး မင်းခြံဝင်းထဲက ပန်းခင်းတစ်ခုစာလောက်ပဲ ရမယ်..."

လျူအာကျူးသည် နားထောင်ရင်း ပို၍ စိတ်ပျက်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးစကားကြောင်းကြောင့် ဝမ်းသာအံ့ဩသွားသော အမူအရာကို မဖုံးဖိနိုင်တော့ပေ။

"မျိုးစေ့တွေ ရနိုင်တယ်ပေါ့... အရမ်းကောင်းတာပဲ... ကျွန်တော့်ကို အဲဒီကို အမြန်ခေါ်သွားပေးပါ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေဟန်ရှိလေသည်။

"အဟမ်း... အဲဒါကလေ... ငါက အဲဒီသူငယ်ချင်းနဲ့ အဆင်ပြေတယ်ဆိုပေမဲ့ မျိုးစေ့တွေ အလကားပေးရတာက သူ့အတွက် အန္တရာယ်များတယ်... ဒါကြောင့် သေချာပေါက် အလကားတော့ ပေးလို့မရဘူး..."

လျူအာကျူးက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... ကျွန်တော့်ဆီမှာ တောရိုင်းခို နည်းနည်းရှိတယ်... ဆယ်ကောင်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီလား..."

တောရိုင်းခိုများ၏ အသားမှာ အလွန်ကျစ်လျစ်ပြီး နည်းပါးလှရာ ဖိအားသုံးပေါင်းအိုးမပါဘဲ နူးညံ့လာစေရန် ချက်ပြုတ်ဖို့ ခက်ခဲလှပေသည်။

စွပ်ပြုတ်လုပ်ရန် သို့မဟုတ် ကင်ရန်အတွက်မူ ခိုပေါက်လေးများသာလျှင် တကယ့်ကို အရသာရှိပေသည်။

သူသည် ဤခိုများကို ဘာလုပ်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို လက်ဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

သူကိုယ်တိုင် တန်ဖိုးမထားသော်ငြားလည်း ဤတောရိုင်းခိုများအတွက် မရေမတွက်နိုင်သော လူများက အလုအယက် လိုချင်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးမှာ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"တောရိုင်းခို ဆယ်ကောင်က အရမ်းများလွန်းတယ်... အဲဒီကောင်လေးက အဲဒီလောက် အစားမကြီးပါဘူး... ငါ့ကို ငါးကောင်ပဲပေးပါ..."

လျူအာကျူးက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို အဲဒီငါးကောင်ကို ကြားပွဲစားအတွက် လက်ဖက်ရည်ဖိုးအဖြစ် ခင်ဗျားကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် ဟန်ဆောင်ငြင်းဆန်နေသော်ငြားလည်း သူ၏ပါးစပ်မှာမူ ဝမ်းသာလွန်း၍ ပြုံးဖြီးနေလေသည်။

"အိုး... အိုး... မကောင်းပါဘူး... ဒါက အရမ်းကို အဆင်မပြေပါဘူး..."

လျူအာကျူးက အလွန်ရင်းနှီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဆင်မပြေစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ကိုယ့်ဦးလေးအရင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားတာပါ... ခင်ဗျားကို နည်းနည်းပါးပါးတော့ လက်ဆောင်မပေးသင့်ဘူးလား..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး စကားလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပြောလေသည်။

"အိုး... ငါ မင်းကို မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး... မင်းကို စမြင်ကတည်းက ထူးခြားတဲ့ သံယောဇဉ်တစ်ခုကို ခံစားရတယ်... ငါတို့က ရေစက်ပါလို့ ဆုံကြတာပဲ... အခုကစပြီး ငါက မင်းကို ကျူးဇီလို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်... မင်းကလည်း ငါ့ကို ဦးလေးလို့ပဲ ခေါ်တော့..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ... ဦးလေးကျိုး..."

သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အလွန်သဘောကျသွားကြပြီး အချင်းချင်း ခေါ်ဝေါ်ကြပုံကိုလည်း အလွန်ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာ ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက လျူအာကျူးကို အလွန်သဘောကျသွားလေသည်။

သူသည် ရုပ်ရည်လည်းချောမောကာ အရည်အချင်းလည်း ရှိပေရာ မိမိ၏သားအရင်းသာဖြစ်ခဲ့လျှင် မည်မျှကောင်းလိုက်မည်ကို တွေးမိသည်။

သူတို့၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်မှု အခြေအနေသစ်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် စကားတပြောပြောနှင့် ရယ်မောကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြလေသည်။

အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက အသက်ကြီးကြီး အရောင်းစာရေးမတစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ဆီမှာ ပုစွန်နီကြွပ်မုန့်တွေ နည်းနည်းကျန်သေးတယ်လို့ မှတ်မိတယ်... ငါ့အတွက် နှစ်ကျင်းလောက် ထုပ်ပေးပါ... ငါ့အစ်ကိုတို့အတွက် ကျူးဇီကို ပြန်ယူသွားခိုင်းမလို့..."

အရောင်းစာရေးမမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ အစ်ကိုဆိုသည်မှာ မည်သူနည်းဟု မေးချင်နေလေသည်။

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ဒါက မကောင်းပါဘူး... ပုစွန်နီကြွပ်မုန့်တွေက တော်တော်ဈေးကြီးတာကို..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက သူ့ကို နောက်ပြောင်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပုစွန်နီကြွပ်မုန့်များကို ထုပ်ပိုးပြီးသွားသောအခါ သူသည် လျူအာကျူးကို အပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အလေးအနက် ပြောလေသည်။

"ဈေးကြီးတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ... ဦးလေးတစ်ယောက်က သူ့တူကို တစ်ခုခုမပေးနိုင်ဘူးလား... ဒါက အမြည်းသဘောလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်... ငါမင်းကို ပြောမယ်... ငါသာ ကုန်တိုက်ရဲ့ မန်နေဂျာဖြစ်သွားရင် ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းမှန်သမျှ မင်းအတွက် အရင်ဆုံး ဖယ်ထားပေးမယ်... စီးပွားရေးဗျူရိုက ခေါင်းဆောင်တွေလာရင်တောင် ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘူး..."

လျူအာကျူးသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏စကားကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်သော်လည်း ထိုလူသာ မန်နေဂျာဖြစ်လာပါက မိမိအတွက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများ သေချာပေါက် ရှိလာမည်ကိုတော့ သိထားလေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဦးလေးကျိုးကို ကြိုပြီးကျေးဇူးတင်ထားပါတယ်..."

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး... ငါက မင်းကို ကုန်တိုက်ထဲ အလုပ်သွင်းပေးဖို့တောင် စဉ်းစားနေတာ..."

"အချိန်တန်ရင် မင်းကို ဌာနမှူးနေရာပေးမယ်... အဲဒါဆို အရမ်းမကောင်းဘူးလား..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် ကုန်တိုက်၏ မန်နေဂျာဖြစ်နေပြီဟု ထင်မှတ်ရလောက်အောင် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အနာဂတ်အမြင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အမှန်တကယ်တွင်လည်း ထိုရာထူးမှာ သူ၏လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျင်းနှစ်ရာကျော်ရှိသော တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်ပင် မဟုတ်ပါလား။

အခြားသူများက သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် ဘာများရှိနေမည်နည်း။

လျူအာကျူးကမူ အရောင်းဝန်ထမ်းဖြစ်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။

လုပ်ငန်းနယ်ပယ်တိုင်းတွင် တောက်ပသော အနာဂတ်ရှိသည်ဟု လူများက ပြောကြသော်လည်း ယင်းမှာ ဤဆယ်နှစ် နှစ်ဆယ်အတွင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ ကျင့်သုံးပြီးနောက်တွင် ဤအရောင်းဝန်ထမ်းများ၏ အရေးပါမှုမှာ လျင်မြန်စွာ လျော့ကျသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ လူမှုအဆင့်အတန်းသည်လည်း ဆက်လက်ကျဆင်းသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏မရီးအတွက်မူ အလွန်ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပုံရသည်။

အနာဂတ်တွင် သူမနှင့် သူ၏အစ်ကိုတို့ မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လာသောအခါ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ပရိဘောဂစက်ရုံမှ အလုပ်တစ်ခုတည်းဖြင့် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် လုံလောက်မည်မဟုတ်ပေ။

ကုန်တိုက်တွင် အရောင်းဝန်ထမ်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဌာနမှူးဖြစ်စေ လုပ်ကိုင်ရခြင်းက သေချာပေါက် အားထားရမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်လည်း ဦးလေးကျိုး... ကျွန်တော့်အတွက် အဲဒီနေရာကို သေချာပေါက် ဖယ်ထားပေးရမယ်..."

လျူအာကျူးသည် ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် စီးကရက်ကို ပါးစပ်တွင်ကိုက်ကာ မီးခြစ်ဆံအတွက် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ စမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် လျူအာကျူးက မီးခြစ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ 'ချလပ်' ဟူသော အသံနှင့်အတူ သတ္တုအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မီးခြစ်များ၏ ရိုးစ်ရွိုက်စ်ကားဟု တင်စားရသော အက်စ်တီ ဒူးပွန့်ပီပီ အဖုံးဖွင့်လိုက်သည့် အသံမှာပင် အလွန်ကျေနပ်စရာကောင်းလှပေသည်။

လျူအာကျူးသည် ဘေးဘက်ရှိဘီးကို လှည့်လိုက်ရာ အပြာရောင်မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်လှပကာ

အဆင့်မြင့်လှပေသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးမှာ အံ့ဩသွားလေသည်။

"ဝိုး... မီးခြစ်ပါလား... တကယ့်ကို လှတာပဲ... ပြည်တွင်းဖြစ်နဲ့တော့ မတူဘူး..."

"အက်စ်တီဒူးပွန့်ပါ... ဦးလေးကျိုး ကြားဖူးလား..."

လျူအာကျူးသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏ စီးကရက်ကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မီးညှိပေးလိုက်ပြီးနောက် မိမိအတွက်ပါ မီးညှိလိုက်သည်။

အမျိုးသားများမှာ ဤသတ္တုစက်ယန္တရားပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ခုခံနိုင်စွမ်း အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် ဆေးလိပ်သောက်သူများဖြစ်ပြီး ဤမျှလှပသော မီးခြစ်မျိုး၊ ထိုအထဲတွင်မှ အခြားသူတစ်ယောက်၏ မီးခြစ်ဖြစ်နေပါက သူတို့၏ ဆွဲဆောင်ခံရမှုကို ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ သုညနီးပါးပင် ဖြစ်သည်။

"ကြားဖူးတာပေါ့... နိုင်ငံခြားက နာမည်ကြီး တံဆိပ်လေ... ကောင်လေး မင်းက တကယ့်ကို တစ်ခုခုပဲ... ငါ့ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ခွင့်ပေးပါ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူး ကိုယ်တိုင်ကလည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ဤဆေးလိပ်သောက်သူများ မည်သို့နေမည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားပေသည်။ ထိုမီးခြစ်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်ပါက ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်သွားမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မီးခြစ်ကို သူ၏လွယ်အိတ်ထဲသို့ မဆိုင်းမတွ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အသားအရင်သွားယူကြတာပေါ့... ပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီလေ... မင်း အသားအရင်သွားယူလိုက်... ပြီးရင် ငါ မင်းကို မျိုးစေ့တွေသွားယူဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ လျူအာကျူးက ဤမျှငယ်ရွယ်သော်လည်း မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်လောက်အောင် ပါးနပ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လျူအာကျူးသည် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲမှ သတိလစ်နေသော တောဝက်တစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူကာ ဖျင်အိတ်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးကို ရှာရန် စက်ဘီးစီး၍ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် သုံးဘီးစက်ဘီးငယ်တစ်စီးဖြင့် စောင့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ပေါက်ထွက်မတတ်ဖြစ်နေသော ဖျင်အိတ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် လျူအာကျူးကို သုံးဘီးစက်ဘီးပေါ်သို့ တင်ရန် ချက်ချင်း ကူညီပေးလိုက်ပြီး အလေးအနက် ပြောလေသည်။

"ငါ လက်ဆောင်သွားပေးပြီး ပြန်လာရင် မင်းကို မျိုးစေ့စခန်းဆီ ခေါ်သွားမယ်... အဲဒီအခါကျရင် မင်းအတွက် အိတ်အသစ်စက်စက် တစ်လုံးပါ ပေးလိုက်မယ်..."

ဖျင်အိတ်ကြီးများ ရှားပါးသော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် စီးပွားရေးဗျူရိုသို့ လက်ဆောင်ပေးရန် သွားမည်ဖြစ်ရာ ထိုနေရာမှ ပစ္စည်းကောင်းအချို့ မရနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ဤကောင်လေးအတွက် စီးပွားရေးဗျူရိုရှိ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ထံမှ သိုးမွှေးအင်္ကျီတစ်ထည် ရယူပေးရန်ပင် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စစ်ဘက်သုံး ကုတ်အင်္ကျီကြီးများက နွေးထွေးပြီး အတော်အတန် ခေတ်မီသော်လည်း လူငယ်တစ်ယောက်အတွက်မူ ခေတ်နောက်ကျလွန်းနေပေသည်။ သိုးမွှေးအင်္ကျီကသာ ပို၍ ကြည့်ကောင်းပေလိမ့်မည်။

မသိမသာဖြင့်ပင် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် လျူအာကျူးကို တူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တကယ်ပင် စတင်ဂရုစိုက်လာခဲ့လေပြီ။