အခန်း ၁၉၆

အခန်း (၁၉၆) - တိုက်ဆိုင်သောဆုံတွေ့မှု (၂)

အော်ဟစ်သံပင် ထွက်ပေါ်လာရန် အချိန်မရမီ ရှဝမ်ရွှမ်းက လက်ထဲမှဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အခြားသူတောင်းစားတစ်ဦးမှာ နေရာတွင်ပင် နှစ်ပတ်ခန့်လည်ထွက်သွားလေသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူတောင်းစားသုံးဦးအနက် နှစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင်လဲကျကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော သူတောင်းစားမှာမူ ဆက်လက်လှုပ်ရှားရန် မရဲဝံ့တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

"ထွက်သွား..."

ရှဝမ်ရွှမ်း၏မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး အင်္ကျီလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုသူတောင်းစားများမှာ အသက်ဘေးမှလွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းကိုအုပ်ကာ အလျင်စလိုထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် တောင်းရမ်းစားသောက်သော ခွက်စုတ်များကိုပင် ကောက်ယူရန် သတိမရကြချေ။

ရှဝမ်ရွှမ်းက သူတို့အားလုံး ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်မှသာ ထိုမိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... မင်း..."

စကားပင်မဆုံးသေးမီ ထိုမိန်းကလေးက ရုတ်တရက်ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဤသို့ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် ရှဝမ်ရွှမ်းမှာ တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားရပြီး ထိုမိန်းကလေးတစ်ဦးတည်း လျှောက်သွားနေပါက အန္တရာယ်များနှင့် ထပ်မံကြုံတွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်မိသဖြင့် သူမနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ရှဝမ်ရွှမ်းတွင် သိုင်းပညာရှိသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သောကြောင့် သူမနောက်သို့ လိုက်ပါလာသည်ကို လုံးဝမရိပ်မိချေ။

သို့သော် တစ်ခဏမျှလိုက်ပါသွားပြီးနောက် ထိုမိန်းကလေးမှာ မြို့နယ်ပြင်ပသို့သာ ဦးတည်ပြေးလွှားနေပြီး မကြာမီမှာပင် မြို့နယ်ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ပြေးလွှားရင်း နောက်သို့လှည့်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှဝမ်ရွှမ်းက အစပိုင်းတွင် မိမိနောက်သို့လိုက်လာသည်ကို ရိပ်မိသွားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထိုမိန်းကလေးကြည့်နေသည်မှာ မိမိကိုမဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။

'တခြားလူတစ်ယောက်က သူမနောက်ကို လိုက်နေတာလား...'

ဤအတွေးပေါ်လာသည်နှင့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စုတ်ပြတ်ပေရေနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုက လေထဲတွင်ပျံသန်းကာ ရောက်ရှိလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုမိန်းကလေး၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ လက်လှမ်း၍ မိန်းကလေး၏လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ရပ်လိုက်..."

ရှဝမ်ရွှမ်းထိတ်လန့်သွားပြီး စဉ်းစားရန် အချိန်မရသဖြင့် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဓားအိမ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုလူ၏လက်ကောက်ဝတ်ရှိ သွေးကြောဆုံမှတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားတော့သည်။

"ဟင်..."

ထိုလူက အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ညာဘက်လက်မောင်းကိုမြှောက်ကာ အင်္ကျီလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုဓားအိမ်မှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရှဝမ်ရွှမ်းက ခြေလှမ်းကိုအားစိုက်ကာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ထိုမိန်းကလေး၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲယူကာ မိမိ၏နောက်ကွယ်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး ဓားကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ ဒီလိုအားနည်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရဲအောင် မင်းဘယ်သူလဲ..."

ထိုစုတ်ပြတ်ပေရေနေသော ပုံရိပ်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များ၊ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာနှင့် မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် အထင်ရှားဆုံးအရာမှာ သူ၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ရှိနေသော အနီရောင်အသားပိုအဖုကြီး ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ သွေးရောင်ဦးချိုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ရှဝမ်ရွှမ်းက ထိုအသားပိုအဖုကို မြင်လိုက်ရသော တစ်ခဏတွင် ရင်ထဲ၌ အေးစိမ့်သွားတော့သည်။

"အရူးသူတောင်းစား လျန့်ပေချန်း..."

သူမ၏ရင်ထဲတွင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤရူးသွပ်နေသောလူသတ်သမားနှင့် လာရောက်ရင်ဆိုင်မိရပါသနည်း။

ဤလူနှင့်ပတ်သက်သော ကောလာဟလများမှာ သိုင်းလောကတွင် ကြာမြင့်စွာ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီး နန်လင်ဒေသ၏နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသော မိစ္ဆာကြီးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ရုပ်ရည်နှင့် အပြုအမူများကို သိုင်းလောကတွင် နှစ်အနည်းငယ်ခန့် ကျင်လည်ဖူးသူတိုင်း ကြားဖူးကြပေလိမ့်မည်။

သူမသည် မိမိနောက်ကွယ်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အခြေအနေကို ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို တားထားမယ်... မင်း မြန်မြန်ပြေး... ဒါပေမဲ့ ဒီလူ့ရဲ့သိုင်းပညာက ငါ့ထက် အများကြီးမြင့်တယ်... ငါ သူ့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ တားထားနိုင်မလဲဆိုတာ မသေချာဘူး... မင်း လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မလားဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်..."

"မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်ပြီးပြေး... အဲဒီမှာ လော့ချန်အိမ်တော်ရှိတယ်... အဲဒီကို ရောက်သွားရင်..."

ဤသို့ပြောနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ထိုဓားရူးသခင်လေးသုံး၏မျက်နှာက ထူးဆန်းစွာ ပေါ်လာပြန်သည်။

သူမသည် ခေါင်းကိုအမြန်ခါလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်မိသည်။

ထိုလူ၏အသံမှာ ညဧကရာဇ်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသော်လည်း တစ်ကြိမ်သာဆုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကိုသတိရမိအံ့နည်း။

ထိုမိန်းကလေးက ဤစကားများကိုကြားလိုက်ရသောအခါ မှင်တက်သွားပြီး ခေါင်းကိုအမြန်ခါလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး... ကျွန်မတို့က သူစိမ်းတွေပဲ... ကျွန်မကြောင့်နဲ့ အစ်မကို အလကား သေခွင့်မပေးနိုင်ဘူး..."

ရှဝမ်ရွှမ်း တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ထားကောင်းမွန်လှပေသည်။

ထိုလျန့်ပေချန်းသည် စိတ်ထားကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးများကိုသာ ရွေးချယ်၍ တိုက်ခိုက်တတ်သည်ဟူသော ကောလာဟလမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပေသည်။

လျန့်ပေချန်း၏မျက်လုံးများမှာ ရှဝမ်ရွှမ်းနှင့် ထိုမိန်းကလေးတို့အကြား လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး ရုတ်တရက် သူ၏လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်ရာ ဓားဆန္ဒများမှာ လက်ချောင်းများအကြား စီးဆင်းသွားပြီးနောက် လက်ကိုမြှောက်လိုက်လေသည်။

ဓားစွမ်းအင်အများအပြားမှာ သူတို့ဆီသို့ ချက်ချင်းပျံသန်းလာတော့သည်။

ရှဝမ်ရွှမ်းမှာ အခြားအရာများကိုပြောဆိုရန် အချိန်မရတော့သဖြင့် ထိုမိန်းကလေးကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ပြေးတော့..."

ပြောပြီးသည်နှင့် ဓားရှည်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တိန်ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဓားစွမ်းအင်နှင့် ဓားရှည်တို့ထိတွေ့မိပြီး သတ္တုချင်းထိခတ်မိသကဲ့သို့ အသံများထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရှဝမ်ရွှမ်း၏မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ ဤမျှသာ ထိတွေ့လိုက်ရသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ဓားစွမ်းအင်ထဲရှိ ပြင်းထန်လှသော အားလှိုင်းကြောင့် သူမ၏လက်မောင်းမှာ ထုံကျင်သွားရပြီး ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ဒုတိယမြောက်ဓားစွမ်းအင်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် မကာကွယ်နိုင်သကဲ့သို့ပင် မရှောင်တိမ်းနိုင်ချေ။

သေရတော့မည်။

"ဟင်..."

အံ့အားသင့်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ရှဝမ်ရွှမ်းမှာမူ ဒုတိယမြောက်ဓားစွမ်းအင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုခံရခြင်း မရှိချေ။

သူမသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင်ကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမိတာဘာ…အကြီးအကဲက အရူးသူတောင်းစား လျန့်‌ပေချန်းလား..."

ရှဝမ်ရွှမ်းကြည့်ရင်း မှင်တက်သွားရသည်။ ဤလူမှာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဗုဒ္ဓဂါထာကို ရွတ်ဆိုနေရပါသနည်း။

သူမက ချက်ချင်းပင် အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။

"လျန့်ပေချန်းက ရူးနေတာ ကြာပေါ့... မင်းနဲ့ စကားပြောပါ့မလား..."

"ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်..."

ထိုလူငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ လျန့်ပေချန်းက တစ်ဖန် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မြင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုဖြန့်လိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင်များမှာ လက်မောင်းနှစ်ဖက်အကြား ရစ်ပတ်သွားပြီးနောက် လက်ဝါးချက်နှင့်အတူ ပျံသန်းလာတော့သည်။

ဤဓားစွမ်းအင်မှာ ဖြောင့်တန်းစွာ လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထောင့်မျိုးစုံမှလှည့်ပတ်ကာ အားအင်များမှာလည်း အမျိုးမျိုးကွဲပြားနေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် အလွန်ပင် ထူးခြားလှသော ဓားသိုင်းပညာရပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

ဓားမတိုင်မီ စွမ်းအင်ကရှေ့ပြေးပြီး စွမ်းအင်ထဲတွင် ဆန္ဒကိုဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သာမန်ဓားသိုင်းများထက် များစွာပိုမိုမြင့်မားလှပေသည်။

ထိုလူငယ်၏မျက်နှာတွင် တည်ကြည်လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူက လည်ပင်းမှပုတီးစေ့များကို ချက်ချင်းဖြုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်အကြား လျင်မြန်စွာရစ်ပတ်လိုက်သည်။

သူ၏ပါးစပ်မှလည်း ဂါထာများကို ဆက်တိုက်ရွတ်ဆိုနေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ ပုတီးစေ့များမှာ ပိုမိုတင်းကျပ်လာတော့သည်။

ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်များမှာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရှဝမ်ရွှမ်းမှာ မနေနိုင်ဘဲ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိပြီး ထိုလူငယ်ကိုကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် နေမင်းကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နေမင်းကြီးက တောက်ပနေပြီး အလင်းရောင်များမှာ ဖြာကျနေပေသည်။

လူငယ်က လက်နှစ်ဖက်ကိုဖြန့်လိုက်ရာ ပုတီးစေ့များမှာ ချက်ချင်းပင်ကြေမွသွားပြီး ပုတီးစေ့တစ်လုံးချင်းစီပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသည့် သန့်စင်သောယန်အတွင်းအားများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ပုတီးစေ့များနှင့် ဓားစွမ်းအင်တို့ ထိတွေ့မိသောအခါ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

လျန့်ပေချန်းက ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူငယ်ကလှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြစ်မှားမိပါပြီ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူကလက်တစ်ဖက်စီဖြင့် ရှဝမ်ရွှမ်းနှင့် ထိုမိန်းကလေး၏ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လေထဲသို့ခုန်တက်ပြီး လော့ချန်အိမ်တော်ရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

ရှဝမ်ရွှမ်းမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းများ လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ဆုတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဤလူသည် လူနှစ်ဦးကို သယ်ဆောင်ထားပါလျက်နှင့် သူမတစ်ဦးတည်း ကိုယ်ဖော့သိုင်းအသုံးပြုသည်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေပေသည်။

သူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး ကြော့ရှင်းလှကာ သိုင်းပညာမှာလည်း ဤမျှမြင့်မားပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် သိုင်းလောကတွင် သူ၏အမည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးရပါသနည်း။

ဤသို့ဖြင့် မိုင်အနည်းငယ်ခန့် ပြေးလွှားပြီးနောက် သုံးဦးသားမှာ တောင်ကြားတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ကြသည်။ ထိုလူငယ်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှဝမ်ရွှမ်းကစကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် လူငယ်က လက်ညှိုးကို ချက်ချင်းမြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ရှူး... အသံမထွက်ပါနဲ့..."

သူကပြောရင်းနှင့် ထိုမိန်းကလေး၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အတွင်းအားများကို ပို့လွှတ်ပေးပြီး သူမ၏အသက်ရှူသံကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

ရှဝမ်ရွှမ်းလည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆမနေဝံ့ဘဲ ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျန့်ပေချန်း၏ပုံရိပ်မှာ ဤနေရာမှ အလျင်စလိုဖြတ်သန်းသွားပြီး လော့ချန်အိမ်တော်ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူဝေးကွာသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှသာ ရှဝမ်ရွှမ်းမှာ သက်ပြင်းအကြီးကြီးချနိုင်တော့သည်။

သူမသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ထိုလူငယ်ကို လက်သီးဆုပ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူရဲကောင်းလေး... ကျွန်မနာမည်က ရှဝမ်ရွှမ်းပါ... သူရဲကောင်းရဲ့နာမည်ကို မေးပါရစေ..."

"မိန်းကလေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်... ကျွန်တော်က... အိုး မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က ချန်းယန်တောင် ဂွမ်ကျောက်ကျောင်းတော်က ဆရာကြီးထျန်းယူရဲ့ တပည့် ဇောင်ဝန်ချွမ်းပါ..."

"စောစောက အရေးပေါ်အခြေအနေကြောင့် ရိုင်းစိုင်းမိသွားရင် မိန်းကလေးနှစ်ဦးလုံး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ရှဝမ်ရွှမ်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ဆရာကြီးထျန်းယူနှင့် ဆရာမကြီးယဲ့ထန်တို့မှာ နန်လင်ဒေသတွင် ကျော်ကြားလှသော ထိပ်တန်းပညာရှင်ကြီးနှစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူမက ချက်ချင်းပင် လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရိုသေလေးစားမိပါတယ်... ဆရာကြီးထျန်းယူရဲ့တပည့်ဖြစ်နေလို့ပဲ သိုင်းပညာက ဒီလောက်မြင့်မားနေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး..."

"ဒီနေ့သာ သူရဲကောင်းဇောင်နဲ့ မတွေ့ခဲ့ရင် မတွေးဝံ့စရာပါပဲ…”