အခန်း ၁၉၇

အခန်း (၁၉၇) - မမျှော်လင့်ထားသော (၁)

"သိုင်းကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ သဘာဝအတိုင်း မတရားတာမြင်ရင် လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး..."

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှိခိုးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအရူးသူတောင်းစားလျန့်ပေချန်းကို မိန်းကလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သွားနှိုးဆွမိတာလဲ မသိဘူး..."

ရှဝမ်ရွှမ်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု မပြယ်သေးသည့် ထိုမိန်းကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီကိစ္စကိုတော့ ဒီညီမလေးကိုပဲ မေးကြည့်ရလိမ့်မယ်..."

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက ချက်ချင်းပင် ထိုမိန်းကလေးထံသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်ပြီး မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ၏မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာ ကြောက်လန့်နေသော တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လေတိုက်သံ၊ သစ်ရွက်လှုပ်သံမျှကိုပင် အလန့်တကြားဖြစ်နေချေသည်။

သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သနားစိတ်များ ချက်ချင်းပင် ဖြစ်ပေါ်လာရ၏။

ထိုမိန်းကလေးက သတိပြန်ဝင်လာပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ... ကျွန်မနာမည်က ရှီချောင်ဟွေ့ပါ..."

"ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့အတူ အဘိုးအိမ်ကိုသွားရင်းနဲ့... ဒီသူတောင်းစားအဘိုးကြီးနဲ့ လမ်းမှာဆုံခဲ့တာ..."

"ဘာလို့လဲတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး... သူက ရုတ်တရက် ကျွန်မကို ဖမ်းခေါ်သွားတော့တာပဲ..."

"ပြီးတော့... ပြီးတော့ လပြည့်ညကျရင် ကျွန်မရင်ဘတ်ကိုခွဲပြီး သွေးဖောက်မယ်လို့ ပြောတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း သူက... သူက လွှတ်ပေးပြန်ရော... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တကယ်ထွက်ပြေးရင်လည်း သူက ပြန်ဖမ်းတာပဲ..."

ဤစကားများမှာ အစီအစဉ်မကျဘဲ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ဇောင်ဝန်ချွမ်းက သူမ၏ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာကိုမြင်ကာ ဆက်မမေးရက်တော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ... မိန်းကလေး စိတ်အေးအေးထားပါ... ငါဒီမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ သူ မင်းကိုထိခိုက်အောင် ဘယ်တော့မှလုပ်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါလည်း အတူတူပဲ..."

ရှဝမ်ရွှမ်းကလည်း ထပ်လောင်းပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ကိုယ်ခံပညာက အားနည်းပေမဲ့လည်း တတ်နိုင်သမျှ အင်အားလေးနဲ့ ကူညီပေးချင်ပါတယ်..."

ရှီချောင်ဟွေ့က အလျင်အမြန်ပင် ဒူးထောက်ချလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီကျေးဇူးတရားတွေကို ဘယ်လိုပြန်ဆပ်ဆပ် ကုန်နိုင်မယ် မထင်တော့ပါဘူးရှင်... ကျွန်မ... ကျွန်မ..."

ဤနေရာသို့ရောက်သောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများပြူးကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးပျော့ခွေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားချေသည်။

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ သူမကို ဖမ်းထိန်းလိုက်၏။

ရှဝမ်ရွှမ်းလည်း ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားရ၏။ ဇောင်ဝန်ချွမ်းက သူမ၏သွေးကြောကို စမ်းသပ်ပေးနေသည်ကို မြင်မှသာ စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏအကြာတွင် ဇောင်ဝန်ချွမ်းက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"သူမမှာ စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး... အရမ်းကြောက်သွားတာကြောင့် အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားတာပါ... ပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာလည်း ထမင်းကောင်းကောင်း မစားခဲ့ရပုံရတယ်... ဒါကြောင့် စိတ်ရောကိုယ်ပါ အားနည်းပြီး မောပန်းနေတာ..."

"ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုခုကိုရောက်ရင်တော့ သူမအတွက် ဆေးတချို့ဖော်စပ်ပေးပြီး ပြုစုပေးရလိမ့်မယ်..."

"မဟုတ်ရင်တော့ အပြင်းဖျားလိမ့်မယ်..."

ပြောနေစဉ်အတွင်း သူက အင်္ကျီလက်ထဲမှ အဖြူရောင်ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကိုငှဲ့ပြီး ရှီချောင်ဟွေ့၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။

သူမ ဆေးလုံးကိုမျိုချလိုက်သည်ကို မြင်မှသာ ဇောင်ဝန်ချွမ်းက ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ငါ့ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ဖော်စပ်ထားတဲ့ ရတနာသုံးပါးကိုးကွင်းဆေးပြားပဲ... ရောဂါနဲ့ တိုက်ရိုက်ကိုက်ညီတဲ့ဆေးလောက် မမြန်ပေမဲ့လည်း အဆင်ပြေပြေသုံးလို့ရတယ်..."

ရှဝမ်ရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"သခင်လေးဇောင်... အခု ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ..."

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက လော့ချန်အိမ်တော်တည်ရှိရာဘက်သို့ အကြည့်ကိုပို့လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါက ဒီတစ်ခေါက် ဆရာ့အမိန့်အရ လော့ချန်အိမ်တော်ကို လာခဲ့တာ... လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အပြေးအလွှားလာခဲ့ရလို့ အခုမှပဲ ဒီကိုရောက်တော့တယ်... လော့ချန်အိမ်တော်က ငါတို့မျက်စိရှေ့တင် ရှိနေပြီဆိုတော့ နောက်ပြန်လှည့်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး..."

"ဒါ့အပြင် လျန့်ပေချန်းရဲ့ကိုယ်ခံပညာက အရမ်းမြင့်မားတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက သူက ထိုင်ဟန်ရဲ့ပထမဆုံးဓားအဖြစ် ကျော်ကြားခဲ့တာ..."

"စောစောက သူ့ကို ခဏတဖြုတ် တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့တာက လှည့်ကွက်တစ်ခုသုံးခဲ့လို့ပဲ... တကယ်လို့ နောက်တစ်ခေါက်ပြန်ဆုံရင်တော့ ငါတို့သုံးယောက်လုံး နိဗ္ဗာန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်..."

ရှဝမ်ရွှမ်းမှာ ဆွံ့အသွားရ၏။

သူမသည် သူ၏အေးအေးလူလူနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောနေသော စကားများကို နားထောင်နေသော်လည်း ပြဿနာကိုဖြေရှင်းနိုင်မည့် စကားတစ်ခွန်းမျှမပါသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဆွံ့အ‌နေစဉ်မှာပင် ဇောင်ဝန်ချွမ်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ လျန့်ပေချန်းက ကိုယ်ခံပညာမြင့်မားပေမဲ့လည်း အခုအချိန်မှာ လော့ချန်အိမ်တော်ထဲကိုတော့ အလွယ်တကူ ခြေမချရဲလောက်ဘူး..."

"ဒီကျန်းဟူလောကထဲမှာ သူ့ကို သေစေချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ..."

"သူက ရူးသွပ်နေတယ်ဆိုပေမဲ့လည်း သူ့ကိုယ်သူ သေတွင်းထဲကိုတော့ ဘယ်တော့မှတွန်းပို့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါကြောင့် ငါတို့ လော့ချန်အိမ်တော်ကို ရောက်သွားနိုင်သရွေ့တော့ လုံးဝ ဘေးကင်းသွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သူက အခု ရှေ့နားတင် လှည့်ပတ်နေတာဆိုတော့ ငါတို့ သူ့ရှေ့မှာ ကိုယ်ယောင်သွားပြလို့ မဖြစ်ဘူး... ကွေ့ပတ်ပြီး သွားကြရအောင်..."

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို သခင်လေး‌ဇောင်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

ရှဝမ်ရွှမ်းလည်း နောက်ဆုံးတွင်မှ စိတ်သက်သာရာရသွားတော့၏။ အနည်းဆုံးတော့ သူက အစီအစဉ်တစ်ခုထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူမက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

နှစ်ဦးသား ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြ၏။ ဇောင်ဝန်ချွမ်း၏ကိုယ်ခံပညာက ရှဝမ်ရွှမ်းထက် အများကြီးသာလွန်ပြီး ကိုယ်ဖော့သိုင်းကလည်း ပိုမိုမြင့်မားသဖြင့် သူကပင် ရှီချောင်ဟွေ့ကို ပွေ့ချီထားလိုက်တော့သည်။

လူငယ်အရွယ် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ နီးကပ်စွာရှိနေခြင်းမှာ မသင့်တော်သော်လည်း အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ့ကိစ္စရပ်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။

ရှဝမ်ရွှမ်းက ဇောင်ဝန်ချွမ်း၏နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး နှစ်ဦးသား လျန့်ပေချန်းကိုရှောင်ကွင်းရန်အတွက် လမ်းကြောင်းကို စတင်ရှာဖွေကြတော့၏။

သို့သော် ဤအရာမှာ ထင်ထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုခက်ခဲနေချေသည်။

လျန့်ပေချန်းမှာ ကြည့်ရသည်မှာ ရူးသွပ်နေပုံရသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် အလွန်နိုးနိုးကြားကြားရှိလှပေသည်။

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက ရှီချောင်ဟွေ့ကိုပွေ့ချီကာ ရှဝမ်ရွှမ်းကိုဦးဆောင်ပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်သွားလာခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းလိုလိုပင် သူ့ထံတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

အကယ်‌၍ ဇောင်ဝန်ချွမ်းသည် ဆရာကြီးထျန်းယူထံမှ ရှောင်ကွင်းသွားလာခြင်း စွမ်းရည်များစွာကို မသင်ယူခဲ့ပါက လျန့်ပေချန်း၏ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့ဖြင့် ဇောင်ဝန်ချွမ်းနှင့် ရှဝမ်ရွှမ်းတို့သည် ရှီချောင်ဟွေ့ကိုခေါ်ဆောင်ကာ လျန့်ပေချန်းနှင့်အတူ နေ့လယ်ခင်းမှသည် ညနေခင်းအထိ လှည့်ပတ်တိမ်းရှောင်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင်မှ လော့ချန်အိမ်တော်၏တံခါးဝနှင့် တံခါးစောင့်တပည့်နှစ်ဦးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတော့၏။

ရှီချောင်ဟွေ့မှာ ယခုအချိန်တွင်နိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ခံပညာမတတ်သဖြင့် ဇောင်ဝန်ချွမ်း၏ပွေ့ချီခြင်းကို ခံထားရဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

သုံးဦးသား လော့ချန်အိမ်တော်၏တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တပည့်နှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ထိုစဉ် ဇောင်ဝန်ချွမ်းက ပြောလိုက်လေသည်။

"မိတ်ဆွေတို့... ငါတို့သုံးယောက်ကို အရူးသူတောင်းစား လျန့်ပေချန်းက လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေလို့ပါ... လော့ချန်အိမ်တော်အနေနဲ့ ကူညီပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

လော့ချန်အိမ်တော်မှ တပည့်နှစ်ဦး၏မျက်နှာများ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားရ၏။ အရူးသူတောင်းစားလျန့်ပေချန်း၏ အမည်ကို မကြားဖူးသူ ကျန်းဟူလောကတွင် မည်သူရှိပါအံ့နည်း။

ချက်ချင်းပင် တစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။

"မြန်မြန်... ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြပါ... ငါ မင်းတို့ကို သခင်လေးဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ပြောနေစဉ်အတွင်း သူက လေချွန်သံတစ်ချက်ပေးလိုက်ရာ လော့ချန်အိမ်တော်မှတပည့်များမှာ အိမ်တော်အတွင်းမှ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်ကြတော့၏။

ဇောင်ဝန်ချွမ်းမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားခါနီးတွင်မှ ရုတ်တရက် ဦးခေါင်းထက်မှ လေတိုးသံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက ရုတ်တရက်မော့ကြည့်လိုက်ရာ စုတ်ပြတ်နေသောဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လျန့်ပေချန်းမှာ လေထဲတွင်ပျံသန်းကာ ပျံလွှားဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချေသည်။

ဓားစိတ်ဆန္ဒ မရောက်ရှိမီမှာပင် ဓားအရှိန်အဝါက အရင်ဆုံးထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

ထိုအရှိန်အဝါက မြက်ပင်များကိုပင် ညွတ်ကျသွားစေပြီး လူတိုင်း၏အဝတ်အစားများကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားစေတော့၏။

"မကောင်းဘူး..."

ဇောင်ဝန်ချွမ်းမှာ ယနေ့နေ့လယ်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး လျန့်ပေချန်းနှင့်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏လျှို့ဝှက်ကတ်များအားလုံးကို ထုတ်သုံးပြီး ဖြစ်နေချေပြီ။

ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် လျန့်ပေချန်းက သတ်ဖြတ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရပြီး လေထဲမှကျဆင်းလာသော ဓားချက်မှာ မကြုံစဖူးပြင်းထန်လှသော ဖိအားများကို သယ်ဆောင်လာချေသည်။

ယခုအခါ ဇောင်ဝန်ချွမ်းမှာလည်း ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကိုခုခံရန် မစွမ်းသာတော့ချေ။

သူ့ရင်ခွင်ထဲမှမိန်းကလေးကို ကျောနောက်တွင်ဝှက်ထားပြီး အသက်နှင့်လဲကာ တိုက်ခိုက်ရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လူတိုင်း၏နားထဲတွင် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။

အေးစိမ့်လှသော အလင်းရောင်များဖုံးလွှမ်းနေသည့် နဂါးပုံသဏ္ဍာန် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက တံခါးဝအတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဖြတ်သန်းသွားရာ မြေပြင်တစ်လျှောက်တွင် ရေခဲများအေးခဲသွားစေကာ ထိုနဂါးပုံသဏ္ဍာန် လက်ဝါးချက်မှာ လျန့်ပေချန်းထံသို့ ဦးတည်သွားတော့၏။

ဘုန်း။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ဇောင်ဝန်ချွမ်းမှာ အသက်နှင့်လဲ၍ မတိုက်ခိုက်ရသေးမီ ဤအပြောင်းအလဲကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှီချောင်ဟွေ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အမြန်ဆွဲသွင်းလိုက်သော်လည်း အင်အားနှစ်ခုထိပ်တိုက်တွေ့သည့် နေရာနှင့် အလွန်နီးကပ်နေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် ထိုအားလှိုင်း၏ နောက်ဆက်တွဲရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လွင့်စင်သွားရတော့၏။

လော့ချန်အိမ်တော်မှ ကျန်ရှိသောတပည့်များမှာလည်း နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြရပြီး ရှဝမ်ရွှမ်းမှာလည်း ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းကြောင့် လွင့်စင်ကာ သုံးကျန်း၊ ငါးကျန်းခန့် နောက်သို့ဆုတ်သွားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်နိုင်တော့၏။

လေထဲတွင်ရှိနေသော လျန့်ပေချန်းမှာမူ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဓားစွမ်းအင်များမှာ ထိုလက်ဝါးချက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားရုံသာမက တစ်ကိုယ်လုံးလည်း နောက်သို့လွင့်စင်သွားရတော့၏။

သူသည် လေထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်သွားပြီးမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်နိုင်ချေသည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ဒုတိယအကြိမ်ပင် မစဉ်းစားတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

"ရောက်လာပြီးမှတော့ ဘာလို့ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်ပြေးချင်နေရတာလဲ..."

အေးစိမ့်သော အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့် ရှဝမ်ရွှမ်းက အသံထွက်ပေါ်ရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်၏။