အခန်း ၁၉၈

အခန်း (၁၉၈) - မမျှော်လင့်ထားသော (၂)

လူအုပ်ကြီးကိုဖြတ်ကျော်ကာ ပျံသန်းလာသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရချေသည်။

သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ ခုခံလိုက်တော့သည်။

လျန့်ပေချန်းမှာ သာမန်လူတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ ချူချင်း၏ဤတိုက်ကွက်မှာ အမြဲအောင်မြင်မှု ရရှိလေ့ရှိသော်လည်း လျန့်ပေချန်းမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ယိမ်းနွဲ့လိုက်ရုံဖြင့် ချူချင်း၏ အတွင်းအားချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် အသက်လုပြေးနေသကဲ့သို့ နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားတော့၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ချူချင်းက သူ့ကို မည်သို့လျှင် လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်သွားခွင့်ပြုပါအံ့နည်း။

သူက ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွန်းထုတ်လိုက်၏။

ပြင်းထန်လှသော အားလှိုင်းများက လက်ဝါးများနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးဟိန်းသံမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေကာ နဂါးပုံသဏ္ဍာန် ပုံရိပ်ယောင်များမှာ ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာကြတော့၏။

လျန့်ပေချန်းမှာ ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ကျောနောက်မှ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများကို ခံစားမိလိုက်၏။

သူ့ခြေလှမ်းများမှာ မသိစိတ်အရ ရပ်တန့်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုယိမ်းနွဲ့ကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ရတော့၏။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း။

ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မြေပြင်ထက်တွင် ထိုနဂါးပုံသဏ္ဍာန်အားလှိုင်းကြောင့် ချိုင့်ခွက်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်သွားရတော့၏။

လျန့်ပေချန်းမှာလည်း ထိုလက်ဝါးချက်၏ဖိအားပေးမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း အတွင်းအား၏ရိုက်ခတ်မှုကို မလွဲမသွေခံလိုက်ရပြီး သုံးကြိမ်၊ ငါးကြိမ်ခန့်ရှောင်ကွင်းပြီးမှသာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝရှောင်ရှားနိုင်တော့၏။

သို့သော် ဤကဲ့သို့နှောင့်နှေးသွားသဖြင့် သူထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း မပြေးနိုင်တော့ချေ။

သူက ရုတ်တရက်မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချူချင်းမှာ လေထဲတွင်ရှိနေကာ နဂါးတိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချေသည်။

လျန့်ပေချန်း၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ အကျိတ်မှာ သွေးကဲ့သို့ပိုမိုနီရဲလာပြီး သူ၏မျက်ဝန်းတစ်စုံတွင်လည်း သွေးရောင်တောက်ပလာချေသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အားလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုတိုက်ခတ်သွားကာ မြေပြင်ကိုပင် နစ်မြုပ်သွားစေတော့မည့်အလား ခံစားရစေ၏။

ဓားသံမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လေပြင်းများတိုက်ခတ်ကာ မိုးတိမ်များလှုပ်ခတ်သွားစဉ် လျန့်ပေချန်းက လက်ညှိုးကို ဓားကဲ့သို့ပြုလုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်လျက် ရှေ့သို့လှမ်း၍ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် ချူချင်း၏လက်ဖဝါးဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်တော့၏။

ဝှစ်။

လျန့်ပေချန်း၏လက်ထဲမှ ပြိုင်ဘက်ကင်းရတနာဓားတစ်စင်း ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားချေသည်။

အလွန်ထက်မြက်လှသော ဓားသွားမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် လျန့်ပေချန်းကိုဗဟိုပြုကာ သုံးကျန်းပတ်လည်အတွင်းရှိ ပေါင်းပင်များနှင့် ကျောက်တုံးများအားလုံးကို ထိုဓားစွမ်းအင်ဖြင့် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေတော့၏။

ဓားစွမ်းအင်၏ထက်မြက်မှုနှင့် ချူချင်းထုတ်လွှတ်လိုက်သော နဂါးပုံသဏ္ဍာန် အားလှိုင်းတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့သွားကြ၏။

လူတိုင်းကို သွေးအန်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်စေမည့် ထူးဆန်းလှသော အသံလှိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။

ဇောင်ဝန်ချွမ်းမှာ ရှီချောင်ဟွေ့ကိုထူပေးလိုက်စဉ် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ဆွံ့အသွားရတော့၏။

သူသည် ဒုတိယအကြိမ်ပင် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ရှီချောင်ဟွေ့၏နားနှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်ပေးလိုက်၏။

"ပါးစပ်ဟထား..."

ထူးဆန်းလှသော အသံလှိုင်းများ နားထဲသို့ဝင်ရောက်လာသဖြင့် ရှီချောင်ဟွေ့မှာ ပါးစပ်ကိုဟထားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး မူးဝေသွားရတော့၏။

လော့ချန်အိမ်တော်မှ သာမန်တပည့်များမှာလည်း စိတ်ဝိညာဉ်များတုန်လှုပ်သွားကြပြီး သွေးတစ်လုပ်ခန့်ထွေးထုတ်လိုက်ရမှ သက်သာသွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရ၏။

ရှဝမ်ရွှမ်းမှာလည်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားရပြီး ကွင်းပြင်အတွင်း လျန့်ပေချန်းနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ချူချင်းကိုကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်ဝန်းတစ်စုံတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

'တကယ်ပဲ သူလား...'

ချူချင်းပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် ပြောခဲ့သော စကားလုံးများမှာ ထိုညဧကရာဇ်၏စကားများနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေချေသည်။

သူမ၏စိတ်အာရုံက သူမရှေ့မှလူသည် ညဧကရာဇ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေချေသည်။

သို့သော် ဤလူ၏ကိုယ်ခံပညာမှာ ကောလာဟလများထဲမှ ညဧကရာဇ်နှင့် အလွန်ကွာခြားနေပြန်၏။

သူသည် ထိုညဧကရာဇ်ထက်ပင် ပိုမိုကြောက်စရာကောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ဝုန်း။

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

စောစောက အပြန်အလှန်တိုက်ခိုက်နေကြသော လူနှစ်ဦးမှာ ယခုအခါကွဲကွာသွားကြပြီ ဖြစ်ချေသည်။

တိုက်ခိုက်မှု၏ နောက်ဆက်တွဲရိုက်ခတ်မှုများမှာမူ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးဘဲ ပြင်းထန်လှသော ဓားစွမ်းအင်နှင့် အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပြန့်ကျဲသွားသော လက်ဝါးအားလှိုင်းများက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခုနစ်ကျန်း၊ ရှစ်ကျန်းပတ်လည်အတွင်းရှိ မြေပြင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့၏။

မီးခိုးများ တလူလူထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း လေထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။

လျန့်ပေချန်းမှာ သစ်သားရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖုန်မှုန့်များ၏အစွန်းတွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ သူ၏မျက်ဝန်းတစ်စုံဖြင့် အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေချေသည်။

သူသည် ချူချင်းက အချိန်မရွေးတိုက်ခိုက်လာနိုင်သည်ကို သိရှိသဖြင့် နိုးနိုးကြားကြားရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် လုံးဝထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

အစောပိုင်းက ထိုကဲ့သို့အခွင့်အရေးကိုပင် သူ မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်တွင်မူ ပို၍ပင်မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

မြူခိုးများအတွင်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်းထွက်ပေါ်လာပြီး သူသည် လမ်းလျှောက်လာရင်း ဖုန်မှုန့်များကို လက်ဖြင့်ဖယ်ရှားလိုက်၏။

ရှဝမ်ရွှမ်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားတော့၏။

"ဟမ်... မင်းက လျန့်ပေချန်းလား..."

လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြရ၏။

ဤစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားကြရတော့၏။

ဤမျှလောက် ကြီးမားလှသော တိုက်ပွဲကြီးကို ဖန်တီးခဲ့ပြီးမှ သူသည် ပြိုင်ဘက်က မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိသေးပါလော။

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ရှိခိုးကာ 'အမိတ္တာဗုဒ္ဓ'ဟု တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေတော့၏။

"ညီမလေး..."

လော့ချန်အိမ်တော်ဘက်မှ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်သံထွက်ပေါ်လာပြီး ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လူငယ်တစ်ဦးမှာ လှေကားထစ်များပေါ်မှ ယိမ်းထိုးကာ ဆင်းလာပြီး ရှီချောင်ဟွေ့၏ရှေ့သို့ အပြေးအလွှားရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူက လက်လှမ်းကာ ဆွဲယူရန်ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဇောင်ဝန်ချွမ်းကို ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ညီမကို လွှတ်စမ်း..."

ဇောင်ဝန်ချွမ်းမှာ ယခုမှပင် မိမိက ထိုမိန်းကလေးကို ပွေ့ချီထားဆဲဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် လက်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်၏။

"သူရဲကောင်း... မဟုတ်ဘူး... အစ်ကိုကြီး...အထင်လွဲနေပါပြီ..."

"ငါက တမင်တကာစော်ကားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှီမောက်မှာမူ သူက တမင်တကာလုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မလုပ်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။

ပျောက်ဆုံးသွားသော ညီမဖြစ်သူကို ပြန်လည်တွေ့ရှိရခြင်းမှာ အခြားအရာအားလုံးထက် ပိုမိုအရေးကြီးလှပေသည်။

သူက ရှီချောင်ဟွေ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကြပ်စွာ ဆွဲဖက်လိုက်၏။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ... အရမ်းကောင်းတာပဲ... မင်းမသေသေးဘူးပဲ... တကယ်လို့ မင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် အဖေနဲ့အမေကို ဘယ်လိုပြောပြရမလဲဆိုတာ ငါတွေးတောင်မတွေးရဲဘူး..."

"အားလုံးက ငါ့အမှားတွေပါ... အဲဒီသူတောင်းစားအဘိုးကြီးကိုကူညီဖို့ မင်းကို ခွင့်မပြုခဲ့သင့်ဘူး..."

ရှီချောင်ဟွေ့မှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရှီမောက်ကိုဖက်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေတော့၏။

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ဖျောင်းဖျလိုက်၏။

"ညီမလေး... ဒီလောက်အထိ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ခံစားချက်မထိန်းနိုင်ရင် နှလုံးသွေးကြောတွေကို ထိခိုက်စေနိုင်လို့ စိတ်ကို အရင်ဆုံးတည်ငြိမ်အောင် ထားရလိမ့်မယ်..."

ရှီချောင်ဟွေ့မှာ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ငိုသံကိုအမြန်ထိန်းလိုက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေဆဲပင်ဖြစ်သဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းနေဆဲဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြေသံများထွက်ပေါ်လာပြီး လူစုတစ်စုမှာ လော့ချန်အိမ်တော်အတွင်းမှ ထွက်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ပျန်းချန်၊ မော့တူရှင်းနှင့် ဟွာကျင်နျန်းတို့မှာ ရှီမောက်၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဟွာကျင်နျန်းက ရှီမောက်၏ပခုံးကိုပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ... ငါတို့ သွားမကယ်ရသေးခင်မှာတင် သူက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ..."

"သူ့ဘာသာ ပြန်လာတာတော့ မဟုတ်ဘူး..."

ပျန်းချန်က မလှမ်းမကမ်းရှိ ချူချင်းနှင့်လျန့်ပေချန်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီမှာ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတစ်ခုပါ တစ်ပါတည်းသယ်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူက ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ အစ်ကိုသုံးတောင်တွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဟွာကျင်နျန်းက မျက်လုံးများကိုမှေးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာထက်တွင် လေးနက်မှုများ ယှက်သန်းသွားတော့၏။

အမှန်တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ချူချင်းသည် အစောပိုင်းက ဇောင်ဝန်ချွမ်းတို့ထံမှ သူတို့ကို အရူးသူတောင်းစား လျန့်ပေချန်းက လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသည်ဟူသော စကားကို မကြားခဲ့ရပေ။

သူ ယခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာရခြင်းမှာ ယနေ့သိုင်းပြိုင်ပွဲ ယာယီပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အချို့လူများမှာ မကျေနပ်သဖြင့် သီးသန့်စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ထိုသူတို့၏အသက်ကို ချူချင်းက ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

လော့ချန်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသရွေ့တော့ သူတို့ စိတ်ကြိုက်တိုက်ခိုက်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ အသိတရားမရှိဘဲ လော့ချန်အိမ်တော်အတွင်း၌ပင် တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ရန် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်နေကြချေသည်။

ထို့ကြောင့် ချူချင်းက ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကို ငြိမ်းသတ်ရန်အတွက် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ထို့အပြင် သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ယနေ့တွင် ရလဒ်မထွက်ပေါ်သေးဘဲ အချိန်နောက်ကျသွားသဖြင့် မနက်ဖြန်မှသာ ဆက်လက်ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့၏။

ချူချင်းသည် ထိုသီးသန့်တိုက်ခိုက်နေသော လူနှစ်ဦးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ဖိချကာ ဆုံးမရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လော့ချန်အိမ်တော်၏ တံခါးဝဘက်မှ လေချွန်သံကိုကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

အင်အားကြီးမားသော ရန်သူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်ကို သိရှိသဖြင့် သူက အလျင်အမြန်ပင် လိုက်ပါကြည့်ရှုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် မည်သူရောက်လာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသေးမီမှာပင် ထိုသူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဓားကိုပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။

အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူက အလျင်အမြန်ပင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့၏။

ထို့နောက်တွင် လျန့်ပေချန်းကို ထွက်သွားခွင့်မပြုရခြင်းမှာလည်း ထိုသူ၏နောက်ခံကို သံသယဝင်မိသောကြောင့်ဖြစ်ရာ သူ့ကို ဤကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်သွားခွင့်ပြုပါအံ့နည်း။

ထို့ကြောင့်ပင် သူက ဝင်ရောက်တားဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုလူကို တားဆီးခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်သွားချေပြီ။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လျန့်ပေချန်းဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ချူချင်းက လက်ထဲမှဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို မြေပြင်သို့ ထောင့်ဖြတ်ညွှန်ပြကာ လျန့်ပေချန်းကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း အပြစ်တွေလုပ်ခဲ့တာ လုံလောက်ပြီ... အခုတော့ မင်းသေရမဲ့အချိန်ရောက်ပြီ…”