အခန်း ၅၅၃
Vol. 56 Ch. 553
အခန်း (၅၅၃)
“စီနီယာအစ်ကိုနျဲ့ ပိုင်ယုတောင် ပွင့်ပြီ။ ကျုပ်တို့ သွားကြစို့”
အကြီးအကဲဟွမ် အဝေးမှ ပိုင်ယုတောင်ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
နျဲ့ရှို့ယွမ် ဝိုင်တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် အလျင်စလိုစွာ ပြောလိုက်၏။ “လောစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ် ပိုင်ယုတောင်ကို ဘယ်သူတွေ လာကြလဲဆိုတာ အရင် ကြည့်ကြတာပေါ့”
၎င်းကို ကြားတော့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ တပည့်များသည် နာမည်မကြီးသော စီနီယာဦးလေးနျဲ့ကို အမြင်သစ်များဖြင့် ကြည့်လာကြ၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စီနီယာဦးလေးနျဲ့ အမှန်တကယ် ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်သလဲဆိုတာ သူတို့ သိချင်နေကြ၏။
ပိုင်ယုတောင် ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများ ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် စုရုံးလာကြသည်။
သို့သော် မည်သည့် ကျင့်ကြံသူကမျှ အရင်ဆုံး မဝင်ရောက်ရဲကြချေ။
ပိုင်ယုတောင်သည် အင်မော်တယ်တောင်တစ်လုံး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အန္တရာယ်များဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။
ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ခြင်းက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် အင်အားစုကြီးများစွာ ရှိနေသဖြင့် အရင်ဆုံး ဝင်ရောက်သူသည် လူတိုင်း၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
မကြာမီ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
လူတိုင်း ရွတ်ဆိုသံများ ထွက်လာသည့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ အနောက်ဘက်မှ လွင့်မျောလာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
လူတိုင်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးလာကြ၏။
“ဗုဒ္ဓရွှေရောင်အလင်းတန်းပဲ။ မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်က ကျင့်ကြံသူတွေ ရောက်လာပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ် မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်အဖွဲ့ကို ဘယ်သူ ဦးဆောင်လာတာလဲ”
ရွှေရောင်အလင်းတန်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မသိမသာဖိနှိပ်သော ခံစားချက်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသည်။
ကျင့်ကြံသူများ ဤဖိနှိပ်ဖွယ်ခံစားချက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော အမူအရာများကို ပြသလာကြပြီး လက်အုပ်ချီကာ ဆုတောင်းလိုက်ကြ၏။
“မြန်မြန်ကြည့်။ အဲဒါ မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်ရဲ့ ရွှေပိုးဟပ်ဗုဒ္ဓပဲ”
“ဒီတစ်ကြိမ် မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်ကို ရွှေပိုးဟပ်ဗုဒ္ဓ ဦးဆောင်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ သူတို့ ဒီမှာ မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြင့်မြတ်မင်းဆက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာများလား”
“…”
နျဲ့ရှို့ယွမ်၊ ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် အခြားသူများ မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်သို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဆင်ဖြူတော်တစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ ဗုဒ္ဓကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၌ မြင့်မြတ်အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦး သူတို့အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွား၏။
“စီနီယာအစ်ကို ဒီရွှေပိုးဟပ်ဗုဒ္ဓအကြောင်းကို ဘယ်လောက်အထိ သိလဲ”
ဝမ်ပေါင်လဲ့ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
နျဲ့ရှို့ယွမ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
“သူက ငါ့မျိုးဆက်ကပဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဗုဒ္ဓဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ကြီးပြင်းလာပြီး မွေးရာပါဗုဒ္ဓနှလုံးသား ပါလာတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ သူက မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်ရဲ့ သမိုင်းမှာ အသက်အငယ်ဆုံး ဗုဒ္ဓလည်း ဖြစ်သလို နှစ်တစ်ရာလောက် အတွင်းမှာပဲ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ကို ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်”
“မူလက သူ့မှာ မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်ရဲ့ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်ပြီး ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သက်ရှိအားလုံးကို အလင်းပြဖို့ သေမျိုးကမ္ဘာကို လှည့်လည်သွားလာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်မလို့ မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်မှာ ဗုဒ္ဓတစ်ပါးအနေနဲ့ ဆက်ရှိနေခဲ့တာပေါ့”
၎င်းကို ကြားတော့ ဝမ်ပေါင်လဲ့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီဘုန်းကြီးက အတော်လေး ထူးခြားတာပဲ”
ထိုနှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော် အဖွဲ့သည် အင်မော်တယ်တောင်အထက်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။
မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော် ပိုင်ယုတောင်ထဲသို့ မဝင်ရောက်ခင် အရှေ့ဘက်မှ ဘီးလှိမ့်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်း အသံထွက်ပေါ်လာရာသို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ယံအပြည့် အမည်းရောင် တိမ်တိုက်များကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
အမည်းရောင် တိမ်တိုက်များ နီးကပ်လာချိန်တွင် ၎င်းတို့မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်တပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ဤစစ်တပ်သည် နဂါးနက်ပုံစံသံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့အလံများတွင် နဂါးနက်တစ်ကောင်ကို ချယ်မှုန်းထား၏။
သူတို့ အနားသို့မရောက်သေးခင် ထုတ်လွှတ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့် အငြိုးအာဃာတများသည် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
“နဂါးနက်စစ်တပ်ပဲ”
“ဒါ မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြင့်မြတ်မင်းဆက်က အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်ဖြစ်တဲ့ နဂါးနက်စစ်တပ်ပဲ”
“နဂါးနက်စစ်တပ် ပေါ်လာတာရင်မြောက်ပိုင်းချောက်နက်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသားလည်း သေချာပေါက် ပေါ်လာမှာပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ် ပြဇာတ်ကောင်းတစ်ပုဒ် ကြည့်ရပြီ”
လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြစဉ် သူတို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ တပည့်များ ရှိနေသည့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။
လူအများသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်နှင့် မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြင့်မြတ်မင်းဆက်တို့ကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကို သဘာဝကျကျပင် မေ့မသွားခဲ့ကြချေ။
တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် မည်သည့် အင်အားစုအတွက်မဆို ကျောရိုးများ ဖြစ်ကြ၏။
ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သည် မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ထားသဖြင့် မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြင့်မြတ်မင်းဆက် ဤအတိုင်း လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်ထားပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
နဂါးနက်စစ်တပ် ပေါ်ထွက်လာမှုနှင့်အတူ အေးစိမ့်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွား၏။
“ရပ်”
ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု နဂါးနက်စစ်တပ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်တပ်ကြီးက ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
အေးစိမ့်သော လေထုကြောင့် ကျင့်ကြံသူများ အသက်ရှူအောင့်ထားမိကြပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ကျင့်ကြံသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
မြောက်ပိုင်းချောက်နက်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ပြဿနာရှာတော့မည်ဟု လူတိုင်း ထင်နေချိန်မှာပင် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အင်မော်တယ်အသံတစ်သံ အဝေးမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။
အင်မော်တယ်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခိုက်အတန့်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်နှလုံးထဲရှိ တင်းမာမှု၊ စိုးရိမ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံးက အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အင်မော်တယ်အသံကြောင့် ပြုစားခံလိုက်ရသည်။
အင်မော်တယ်အသံ နီးကပ်လာသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံမှ ပန်းမိုးများ စတင် ကျဆင်းလာ၏။
၎င်းကို မြင်တော့ သတင်းအချက်အလက်စုံလင်သည့် ကျင့်ကြံသူအိုကြီးအချို့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ကြသည်။ “နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်က နတ်သမီးတွေ ရောက်လာပြီ”
၎င်းကို ကြားတော့ လူအများအပြား ချက်ချင်း သတိဝင်လာကြပြီး သူတို့မျက်နှာများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာ၏။
နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်မှ တပည့်များသည် နှလုံးသားမဲ့ခြင်း လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရန် အချစ်မေ့ခြင်းကို ကျင့်ကြံရန် လိုအပ်သော်လည်း အချစ်မေ့ခြင်းကို မအောင်မြင်ခင် သူတို့ခံစားချက်များကို ဖြတ်တောက်ရန် တာအိုလက်တွဲဖော်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည်။
နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်မှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများသည် နတ်သမီးတမျှ လှပကြပြီး အရင်းအမြစ်များကို ပေါကြွယ်စွာ ပိုင်ဆိုင်ထားကြကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်၏။
အကယ်၍ သူတို့မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရပါက အနှစ်သုံးဆယ်ခန့် ကြိုးစားရုန်းကန်ရမည့်အချိန်ကို သက်သာသွားစေနိုင်ပေသည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့ နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်သို့ အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများသည် ရောင်စုံတိမ်တိုက်များကို စီးနင်းလျက် အစိမ်းရောင်လွမ်ငှက်တစ်ကောင် ဆွဲလာသော ရထားလုံးတစ်စီးကို စောင့်ကြပ်နေသည်အား မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
ထိုအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့မျက်နှာများပေါ်တွင် မျက်နှာဇာပုဝါများ ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် အသွင်အပြင်များကို ခွဲခြားဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် သူတို့ ထုတ်လွှတ်နေသော အရှိန်အဝါက လုံးဝစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။
“အစိမ်းရောင်လွမ်ငှက်ရထားလုံးပဲ။ ဒါဆို ဝမ်ချင်းသူတော်စင်မလေး ကိုယ်တိုင် ရောက်လာတာပေါ့”
၎င်းကို မြင်တော့ နျဲ့ရှို့ယွမ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့ မေးမြန်းလိုက်၏။ “စီနီယာအစ်ကို ဝမ်ချင်းသူတော်စင်မလေးရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို သိလား”
နျဲ့ရှို့ယွမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ ဝမ်ချင်းသူတော်စင်မလေးက အရမ်းကိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ်။ သူ့ရုပ်ကို ဘယ်သူမှ မသိသလို ဘယ်အချိန်က သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖြတ်တောက်ခဲ့လဲ ဆိုတာကိုလည်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ခြောက်ဆယ်တုန်းက လူတစ်ယောက်နဲ့ ဝိုင်သောက်နေရင်း သူ့နာမည်က လန်ချင့်ချိုး၊ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ မတော်တဆသိခဲ့ရတယ်”
၎င်းကို ကြားတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှတပည့်များ ပင့်သက်ရှိုက်မိကြ၏။
သို့သော် ဝမ်ပေါင်လဲ့ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ဒီခရီးက သိပ်တော့ ပျင်းစရာမကောင်းတဲ့ပုံပဲ”
နျဲ့ရှို့ယွမ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “အမှန်ပဲ။ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ထပ်ရှိသေးလား ဆိုတာ သိချင်မိတယ်”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် နူးညံ့သော အသံတစ်သံ မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်အဖွဲ့အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“တာအိုရောင်းရင်းတို့ ဒီဘုန်းကြီးက မင်းတို့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
“ဆရာတော် အိမ်ရှေ့မင်းသားလုံ မင်္ဂလာပါ”
ကြည်လင်ပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်သံ အစိမ်းရောင်လွမ်ငှက်ရထားလုံးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထိုအသံက မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ စိတ်ကို လွင့်မျောသွားစေ၏။ မည်သို့သော အလှလေးက ယခုလို အသံသာသာလေးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သနည်း။ သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်နေကြသည်။
“တာအိုရောင်းရင်း နှစ်ယောက်လုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
မြောက်ပိုင်းချောက်နက်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ အသံသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး သူ ဆက်ပြောလိုက်၏။ “လူအများစု ရောက်လာပြီလို့ ဒီအိမ်ရှေ့မင်းသား မြင်တယ်။ ငါတို့ ဒီအင်မော်တယ်တောင်ထဲ ဝင်ပြီး စူးစမ်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ”
ရွှေပိုးဟပ်ဗုဒ္ဓ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနှိမ့်ချတဲ့ ဘုန်းကြီးမှာလည်း တူညီတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိပါတယ်”
“သဘောတူတယ်”
လန်ချင့်ချိုးသည်လည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုချေ။
“တာအိုရောင်းရင်း နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူက အရင် ဝင်ချင်လဲ”
မြောက်ပိုင်းချောက်နက်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ရမည့် နေရာအတွက် အငြင်းပွားရန် မရည်ရွယ်ထားပေ။
ရွှေပိုးဟပ်ဗုဒ္ဓ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီနေရာက ငါတို့ နှစ်ဖွဲ့ကြားက နယ်စပ်လေ။ ငါတို့နှစ်ဖွဲ့လုံး အိမ်ရှင်တစ်ဝက်စီ ဖြစ်နေကြတာ နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်က အမျိုးသမီးတွေကို အရင် ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ”
မြောက်ပိုင်းချောက်နက်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သဘောတူတယ်”
၎င်းကို ကြားတော့ လန်ချင့်ချိုး မငြင်းဆန်ပေ။ “တာအိုရောင်းရင်း နှစ်ယောက်လုံး ပြောလာမှတော့ ချင့်ချိုး နှိမ့်ချမနေတော့ပါဘူး။ သွားကြစို့”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နှလုံးသားမဲ့နန်းတော် အဖွဲ့သည် ပိုင်ယုတောင်ထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်သွားသည်။
လူတိုင်း ဝင်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အတွင်း၌ အန္တရာယ် ရှိမရှိ အတည်ပြုချင်နေကြ၏။