အခန်း ၅၅၄

အခန်း (၅၅၄)

လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်မှ တပည့်များသည် ပိုင်ယုတောင်ထဲသို့ စနစ်တကျ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

မည်သူကမျှ ပိုင်ယုတောင်ထဲမှ ပြန်ထွက်မလာသလို အတွင်းမှ မည်သည့်အသံမျှ မကြားရသဖြင့် အန္တရာယ်မရှိပေ။

လုံခြုံပေသည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ရွှေပိုးဟပ်ဗုဒ္ဓနှင့် မြောက်ပိုင်းချောက်နက်အိမ်ရှေ့မင်းသားတို့ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် တပြိုင်နက် ပြောလိုက်ကြသည်။ “တာအိုရောင်းရင်း ကျေးဇူးပြုပြီး အရင် သွားပါ”

မြောက်ပိုင်းချောက်နက်အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးလိုက်၏။

“တာအိုရောင်းရင်းရွှေပိုးဟပ် ပြောလာမှတော့ ဒီအိမ်ရှေ့မင်းသားက နှိမ့်ချမနေတော့ဘူး။ နဂါးနက်စစ်တပ် ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ပြီး အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ နဂါးနက်စစ်တပ် ပိုင်ယုတောင်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားကြပြီး မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်မှ တပည့်များကလည်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

နျဲ့ရှို့ယွမ် ၎င်းကိုမြင်တော့ သူ့ဘေးရှိ အကြီးအကဲဟွမ်ကို ပြောလိုက်၏။

“တပည့်တွေကို ညွှန်ကြားလိုက်ပါ။ ငါတို့လည်း ဝင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

အကြီးအကဲဟွမ် ပြောပြီးနောက် အမိန့်ပေးရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ပိုင်ယုတောင်ဆီသို့ ချီတက်သွားကြ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အခြားသော မြင့်မြတ်နယ်မြေများမှ ကျင့်ကြံသူများ ပိုင်ယုတောင်ထဲသို့ ဦးစွာ ဝင်ချင်ကြသော်လည်း နျဲ့ရှို့ယွမ် ဦးဆောင်သွားသည်ကို မြင်တော့ သူတို့ခြေလှမ်းများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း ပိုင်ယုတောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူတို့မျက်လုံးများကို စူးရှသွားစေပြီး မျက်လုံးမဖွင့်နိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့ သူ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“ပိုင်ယုတောင်က စီနီယာအစ်ကိုယဲ့ ငါတို့ကို ခေါ်သွားဖူးတဲ့ အပျက်အစီးဒေသတွေလို လူတွေကိုအလိုအလျောက် ခွဲထုတ်ပစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”

သို့သော် ၎င်းက မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကိစ္စကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သူတို့တွင် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်တစ်ခုစီ ရှိနေသဖြင့် သူတို့ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့ သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ အသုံးမဝင်ကြောင်းကို အလျင်အမြန် တွေ့လိုက်၏။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြွယ်ဝသည်မှလွဲ၍ ဤတောင်သည် အခြားနေရာများနှင့် ကွာခြားမှု မရှိကြောင်းကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော သစ်တောကို ကြည့်ကာ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ တောအုပ်ထဲသို့ လျှောက်သွား၏။

ပိုင်ယုတောင်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပေါကြွယ်ဝပြီး ၎င်းက နှစ်တစ်ထောင်မှ တစ်ကြိမ်သာ ပွင့်သဖြင့် တောအုပ်ထဲတွင် ကောင်းမွန်သောအရာများ ရှိနေနိုင်ပေသည်။

မကြာမီ ဝမ်ပေါင်လဲ့ တောအုပ်ထဲတွင် တရှဲရှဲ မြည်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

၎င်းက ဦးတည်ချက် တစ်ခုတည်းမှ လာနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤဧရိယာအတွင်းသို့ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ဆင်းသက်လာခဲ့ဟန်ပင်။

သူ ခြေလှမ်းများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဓားမကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အနီးဆုံး အသံဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

သစ်တောအနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းမှ ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက နဂါးနက်စစ်တပ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ သူ့ဝတ်စုံအရ သာမန် စစ်သားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်၏။

တစ်ဖက်ရှိ ထိုနှစ်ဦးသည်လည်း ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို မြင်သွားကြသည်။

နှစ်ဖွဲ့မှာ ရန်ငြိုးများ ရှိနေကြသဖြင့် ယခု ရန်သူများ ဆုံတွေ့ချိန်တွင် သူတို့မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားကြ၏။

ထိုသူ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်လေး မင်း ဒီစစ်သူကြီးနဲ့ လာဆုံတာ ကံဆိုးတာပဲ”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခိုက်အတန့်တွင် တောအုပ်ထဲရှိ တရှဲရှဲ မြည်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများ သူတို့ကို လှည့်ကြည့်လာကြ၏။

အချင်းချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြသည့်နှစ်ဖွဲ့သည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်နှင့် မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြင့်မြတ်မင်းဆက်တို့ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မြင်တွေ့ချိန် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသည်။

“စစ်သူကြီး”

ဝမ်ပေါင်လဲ့ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို မင်းက နဂါးနက်စစ်တပ်က ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ပေါ့”

“ဟုတ်တယ်”

ထိုသူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ နဂါးနက်စစ်တပ်ကို တပ်မခုနစ်ခု ခွဲခြားထားပြီး တစ်ခုစီကို ဘုရင်တစ်ပါးက ဦးဆောင်တယ်။ ငါက သတ္တမတပ်မရဲ့ သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ်ပဲ။ ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေရတော့ မင်းအတွက် တန်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်”

ဝမ်ပေါင်လဲ့ သူ့စကားများကို ကြားတော့ ခေါင်းအသာ ညိတ်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“နဂါးနက်စစ်တပ်ရဲ့ ဒုဗိုလ်ချုပ်က ငါ့ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီပါတယ်”

အားလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။

တောအုပ်ထဲရှိ ပွဲကြည့်ပရိသတ်များခေါင်းထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြပြီး ဖက်တီးလေး၏ အမည်ကို စတင် စဉ်းစားလာကြ၏။

သို့သော် သူတို့ မည်သို့ပင် ခက်ခဲစွာ စဉ်းစားစေကာမူ ဖက်တီးလေးသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ မည်သည့် ကောင်းကင်ရွေးချယ်ခံ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ စဉ်းစား၍ မရပေ။

သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ်၏ မျက်နှာမှာလည်း တင်းမာနေ၏။

ဓားမကိုင်ထားသော ဖက်တီးလေးသည် သူ့နာမည်ကို ကြားပြီးနောက် မကြောက်ရွံ့သည့်အပြင် အထင်အမြင်ပါ ‌သေးလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

သူ မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မောက်မာလိုက်တဲ့ ကောင်လေး။ မင်းနာမည်ကို ပြောရဲလား”

ဝမ်ပေါင်လဲ့ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“သေချာ နားထောင်ထား။ ငါက မဟာပဏ္ဍိတမိုးမြေရဲ့ စတုတ္ထမြောက် တိုက်ရိုက်တပည့် ဝမ်ပေါင်လဲ့ပဲ”

“နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးကောင်းကင်ဓားပဲ”

“ဒီဖက်တီးက တကယ်ကြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးကောင်းကင်ဓားပါလား”

“…”

ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်သံ တစ်သီတစ်တန်းကြီး သစ်တောထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ်သည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးကောင်းကင်ဓားဟူသော စကားလုံးများကို ကြားပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ အထင်အမြင်သေးမှုများ ချက်ချင်းပင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အစားထိုးဝင်ရောက်လာကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မဟာပဏ္ဍိတမိုးမြေရဲ့ တပည့်တွေ အားလုံးက ကောင်းကင်ရွေးချယ်ခံတွေ။ သူတို့ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့အပြင် အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေကိုပါ စိန်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ဒီနေ့ နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ ဆရာ့ဓားကျောက်စိမ်းကို အားကိုးနေရတဲ့သူက ငါနဲ့ ရိုးရိုးသားသား တိုက်ခိုက်ရဲလား ဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်”

“ဟီးဟီး”

ဝမ်ပေါင်လဲ့ ရယ်မောလိုက်၏။ “မင်း ငါ့ကို အဲဒီစကားတွေ ပြောဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေရတာလဲ”

“မင်း တိုက်ခိုက်ရဲလားလို့ပဲ ငါ မေးတာ”

သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ် ရန်စသော စကားများကို အသုံးပြုနေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လျက် စွမ်းအားများကို စုဆောင်းနေသည်။

“မင်းဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့”

ဝမ်ပေါင်လဲ့ မစဉ်းစားဘဲ သဘောတူလိုက်၏။

သစ်တောထဲရှိ ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ ၎င်းကို ကြားတော့ ပင့်သက်ရှိုက်မိကြသည်။

တီးတိုးဆွေးနွေးနေကြသော လူများ၏ အသံကို ကြားနေရ၏။

“နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးကောင်းကင်ဓား ကြောင်နေပြီ။ နဂါးနက်စစ်တပ်ရဲ့ ဒုဗိုလ်ချုပ်တိုင်းက နီဗားနား ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်ပြီ”

“ဟူး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးကောင်းကင်ဓားက ငယ်လွန်းသေးတယ်”

“…”

သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ်က လူအုပ်ကြီး၏ ဆွေးနွေးချက်များကို နားထောင်ရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် အားလုံးကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

‘ဒီကောင်တွေက ငါ့နောက်ခံကို ဖော်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်။ ငါ ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် ဖိအားပေးပြီးတာနဲ့ သင်းတို့ကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်မယ်’

သူ မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်း ကြောက်မသွားပါဘူးနော်”

ဝမ်ပေါင်လဲ့ သူ့စကားများကို ကြားတော့ ရယ်မောလိုက်၏။ “မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကို သတ်ဖြတ်တာက သာမန် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုပါပဲ။ အချိန်ဆွဲမနေနဲ့။ ငါ မင်းကို အရင်တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးမယ်”

မောက်မာလိုက်လေခြင်း။

လူတိုင်း ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ကြ၏။

‘ဒီလောက် မောက်မာတဲ့စကားတွေကို ဘယ်လိုလုပ် တည်ငြိမ်တဲ့လေသံမျိုးနဲ့ ပြောထွက်ရတာလဲ’

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ အမှန်တကယ် မေးမြန်းချင်သွား၏။

သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ်သည်လည်း ထိုစကားများကြောင့် လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ ဒုဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ အသိစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲဖြစ်၏။

သူ ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်တာပဲ”

သူ့စကားများ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့် လက်ထဲရှိ ဓားက ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ လွတ်ထွက်သွား၏။

“စစ်တပ်ကိုချေမှုန်းခြင်း”

၎င်းက အလွန်သာမန်ဆန်သော ဓားသိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အလွန် လက်တွေ့ကျပေသည်။

သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ဓားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုသော ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ဓားဆန္ဒက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

“ဓားဆန္ဒပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ပဲလား”

ဝမ်ပေါင်လဲ့ ပြောလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲရှိ ဓားမဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

မြန်ဆန် တိကျ ရက်စက်ပေသည်။

အနည်းငယ်မျှ နှောင့်နှေးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ကလန်

ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် တောအုပ်က ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဓားချီ နှစ်ခုစလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

လူတိုင်း မတုံ့ပြန်နိုင် သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ်၏ တိုးညှင်းသော အသံကို သူတို့က ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒါက ဘယ်လို ဓားသိုင်းမျိုးလဲ”

“ထင်းခုတ်ဓားသိုင်းပဲ”

ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အသံ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ်က အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာကို ပြသလာပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လဲကျသွားလေ၏။