အခန်း ၅၅၅
Vol. 56 Ch. 555
အခန်း (၅၅၅)
ထိုနေရာရှိ လူများ ပင့်သက်ရှိုက်မိပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။
“နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးကောင်းကင်ဓားက မဟာပဏ္ဍိတမိုးမြေရဲ့ တပည့်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ သူက အဆင့်တူတွေကြားမှာ တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်”
“မှန်တယ်။ နဂါးနက်စစ်တပ်ရဲ့ ဒုဗိုလ်ချုပ်တိုင်းက ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ တစ်ကွက်လေးတောင် မခံနိုင်ကြဘူး။ မဟာပဏ္ဍိတတစ်ပါး မပေါ်လာမချင်း ဘယ်သူကမှ သူ့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“…”
ဝမ်ပေါင်လဲ့ ဆွေးနွေးချက်များကို နားထောင်ရင်း သူ့အမူအရာက မပြောင်းလဲပေ။ သူ့အကြည့်များကို မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ တပည့်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။
“မင်း သူ့အတွက် ကလဲ့စားချေချင်လို့လား”
မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ တပည့် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေ၏။ ဤအခြေအနေတွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို ရင်ဆိုင်ရန်နေနေသာသာ ထွက်ပြေးရန်ပင် အချိန်မရသဖြင့် သူ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “လ... လုံးဝ မချေချင်ပါဘူး”
ဝမ်ပေါင်လဲ့ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။
“အဲဒီလိုဆိုမှတော့ ထွက်သွားတော့။ အခုကစပြီး ငါ့ကို တွေ့တဲ့အခါတိုင်း တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးကနေ ရှောင်သွား”
“နားလည်ပါပြီ”
မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ တပည့် ပြန်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။
သူ တစ်စုံတစ်ရာကို ခလုတ်တိုက်မိပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွား၏။
သို့သော် သူ နောက်သို့ မကြည့်ရဲဘဲ အလျင်အမြန် ကုန်းရုန်းထကာ တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့ ထိုတပည့်ကို ဆက်မလိုက်တော့ဘဲ သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ်၏ တိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်းများကိုသာ သိမ်းဆည်းလိုက်၏။
သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က မြေကြီးထဲသို့ ဝါးမျိုခံနေရသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ဝမ်ပေါင်လဲ့ အလိုအလျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။
သူ့လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏စူးစမ်းလေ့လာမှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။
လူတိုင်း ဝမ်ပေါင်လဲ့မူပျက်သွားကို မသိပေ။ သူတို့အလိုလိုတုံ့ပြန်မှုသည် သူနှင့် ဝေးဝေးနေရန်သာ။
ထိုအချိန်မှာပင် ဝမ်ပေါင်လဲ့ စကားဆိုလိုက်သည်။
“ရပ်လိုက်စမ်း”
၎င်းကိုကြားတော့ လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြပြီး နေရာမှာတင် အေးခဲသွားကာ ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို ကြည့်လာကြသည်။ သူတို့မျက်နှာများပေါ်တွင် မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေကြ၏။
သူတို့ထဲမှ အကြီးအကဲတစ်ဦး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးကောင်းကင်ဓား ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား”
ဝမ်ပေါင်လဲ့ သတ္တမဒုဗိုလ်ချုပ်၏အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူ ပြောပြနိုင်မလဲ”
အကြီးအကဲ ၎င်းကိုကြားတော့ သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တာအိုရောင်းရင်းကို အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ဒဏ္ဍာရီတွေအရ နတ်ဆိုးသူတော်စင်ထောင်ထျဲ့ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် သူ့ဝိညာဉ်နဲ့ ပိုင်ယုတောင်က တစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းသွားခဲ့တယ်”
“ဒါကြောင့် ပိုင်ယုတောင်တစ်ခုလုံးက ထောင်ထျဲ့ရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းအစွမ်းကို သယ်ဆောင်ထားပြီး သေဆုံးနေတဲ့ အရာမှန်သမျှကို သူ ဝါးမျိုပစ်လိမ့်မယ်”
“ဒီလိုကိုး”
ဝမ်ပေါင်လဲ့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ “အဲဒီလိုဆိုရင် နတ်ဆိုးသူတော်စင်ထောင်ထျဲ့က တကယ် သေဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူးပဲ”
အကြီးအကဲ ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။ “အဲဒီလို ပြောလို့ရပေမဲ့ နတ်ဆိုးသူတော်စင် ဘယ်တော့ အပြည့်အဝနိုးထလာမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရင် ထောင်ထျဲ့အဆီအနှစ်သွေးတစ်စက်ကို ရနိုင်တော့ ဝါးမျိုခြင်းနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်တယ်”
၎င်းကိုကြားတော့ ဝမ်ပေါင်လဲ့ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်၏။ ထောင်ထျဲ့အဆီအနှစ်သွေးသည် အခြားသူများအတွက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အတွက်မူ ကွာခြားပေသည်။
သူ ထောင်ထျဲ့ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် အကယ်၍ ထိုအဆီအနှစ်သွေးစက်ကိုသာ ရနိုင်ပါက တာအိုအနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထား၏။
ပိုင်ယုတောင်ခရီးစဉ် တကယ်ကို အချည်းနှီး မဖြစ်ချေ။
ဤသို့ တွေးလိုက်ရင်း သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ “မင်းတို့အားလုံး သွားလို့ရပြီ”
ဟူး
၎င်းကိုကြားတော့ လူအများအပြား သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် သူတို့လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ကြသည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ့ဇနီးနှစ်ဦးကို အရင်ဆုံး ရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
တောင်တန်းများတွင် ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်များကို အသုံးပြု၍ မရသော်လည်း သူနှင့် သူ့ဇနီးနှစ်ဦးတို့စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုဖြင့် အချင်းချင်း သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု သူ ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထားသည်။
သူ သစ်တောထဲတွင် စရှာပြီး မကြာမီခင် သက်တမ်းတစ်ထောင်သွေးဂျင်ဆင်းတစ်ခုနှင့် လင်ကျီးမှိုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်၏။
ထို့အပြင် ဆေးဘက်ဝင်အပင်နှစ်မျိုးစလုံးသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ထားသဖြင့် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော ကောင်းကင်ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။
တစ်ရက်အကြာတွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့ သူ့ဇနီးနှစ်ဦးဖြစ်သည့် နန်ကုန်းယွီနှင့် ဝမ်ယွီဖေးတို့နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ဆုံစည်းသွား၏။
မိန်းကလေးနှစ်ဦးလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံနေသည်ကို မြင်တော့ သူ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ယွီအာ ယွီဖေး မင်းတို့ အဆင်ပြေကြရဲ့လား”
“ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပါတယ်”
မိန်းကလေးနှစ်ဦး ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြ၏။
“ယောကျ်ား အခု ကျွန်မတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ”
နန်ကုန်းယွီ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ထောင်ထျဲ့အဆီအနှစ်သွေးကို ယူဖို့ ပိုင်ယုတောင်ရဲ့ဗဟိုနယ်မြေဆီကို သွားရမှာပေါ့”
“ကောင်းပြီလေ”
မိန်းကလေးနှစ်ဦး ပြန်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့နောက်မှ လိုက်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြသည်။
သုံးယောက်အဖွဲ့ တောင်တန်းများအတွင်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများနှင့် ပိုပို၍ ဆုံတွေ့လာရ၏။
တစ်ရက်အတွင်း ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ တပည့်ဒါဇင်ကျော်ခန့် ဝမ်ပေါင်လဲ့အနားတွင် စုရုံးလာကြသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့ သိသိသာသာ အကျိုးကျေးဇူးများ ရလာကြ၏။
ညနေခင်းတွင် လူတိုင်း တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုပေါ်၌ စခန်းချလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ယွီဖေးနှင့်နန်ကုန်းယွီတို့ စခန်းဘေးရှိ စမ်းချောင်းငယ်လေးထံသို့ ရေခပ်ရန် အတူတကွ သွားကြ၏။
သူတို့ အစာစားရန် ဆန္ဒမရှိတော့သော်လည်း ဝမ်ပေါင်လဲ့ကဲ့သို့ စားဖိုမှူးတစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် ဘဝ အနှစ်သာရဖြစ်သော စားသောက်ခြင်းကို လစ်ဟင်းမထားသင့်ချေ။
မိန်းကလေးနှစ်ဦး ရေခပ်ပြီး၍ စခန်းသို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန် မောက်မာသော မိန်းမလှလေးအချို့ သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြ၏။
နန်ကုန်းယွီ ရောက်လာသူများကို မြင်တော့ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် သူမလက်နက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသော အနီရောင်ဝတ်အမျိုးသမီး ဝမ်ယွီဖေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“တာအိုရောင်းရင်း ရှင့်ဆီမှာ ထူးချွန်တဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံ ရှိနေတာပဲ။ ရှင် ကျွန်မတို့ နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်ကို ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား”
ဝမ်ယွီဖေး ၎င်းကိုကြားတော့ မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်းရဲ့ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီမလို့ ရှင်တို့ နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်ကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး”
အနီရောင်ဝတ်အမျိုးသမီး ဒေါသမထွက်ဘဲ ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။
“တာအိုရောင်းရင်း ရှင် အိမ်ထောင်သည်ဆံထိုးကို ပန်ထားပေမဲ့ မူလယင်ခန္ဓာက ပျက်စီးမသွားသေးဘူး။ ရှင့်ယောကျ်ားက ရှင့်ကို တကယ် မချစ်ဘူးနဲ့တူတယ်။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်ကို မဝင်တာလဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ရှင် အချစ်ကို မေ့ပစ်နိုင်မဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာရတဲ့ ဒုက္ခကနေ သက်သာသွားလိမ့်မယ်”
နန်ကုန်းယွီ စကားမပြောဘဲ ဝမ်ယွီဖေးကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့ အတူတကွ နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခု ညီအစ်မများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း အကယ်၍ ဝမ်ယွီဖေးသာ ထွက်သွားလိုပါက သူမ တားဆီးမည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွီဖေး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မ ရှင်တို့ နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်က ကောင်းပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အချစ်ကို မေ့ပစ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူး။ ကျွန်မယောကျ်ား အိမ်ထောင်သည်ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို မလုပ်ဆောင်ရသေးတာ သူ ကျွန်မကို မချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်ဖို့ ကျွန်မ မူလယင်ခန္ဓာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ပါ။ ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးနေစရာ မလိုတော့ဘူး”
ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အနီရောင်ဝတ်အမျိုးသမီးနောက်မှ လိုက်လာသော အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းမငယ်လေး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကာ မောက်မာစွာ ပြောလိုက်၏။
“ကောင်မလေး ကျေးဇူးမကန်းနဲ့။ ငါတို့စီနီယာ နင့်ကို အထင်ကြီးတာ နင့်ကံကောင်းမှုပဲ။ သူက ငါတို့ နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်ရဲ့ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်။ နင့်လိုလူက နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဆီကနေ လမ်းညွှန်မှု ရခဲ့ဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟွန့်”
၎င်းကိုကြားတော့ နန်ကုန်းယွီ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “စကားကြီးစကားကျယ်တွေ။ ငါတို့ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူတွေအသာထားဦး။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတွေနဲ့ သူတော်စင်တွေတောင် ရှိသေးတယ်။ နင်တို့ပဲ မြင့်မြတ်နယ်မြေက တပည့်တွေလို့ မထင်နဲ့။ တကယ်တမ်း တိုက်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့ နင်တို့ကို မကြောက်ဘူး”
နှလုံးသားမဲ့နန်းတော်မှ အမျိုးသမီးများ၏အမူအရာ ၎င်းကိုကြားတော့ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ရေခပ်နေသည့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို သူတို့ အမှတ်မထင် တွေ့ဆုံချိန် မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တပည့်များနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြချေ။
အကြီးအကဲဟုန် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က တပည့် ဖြစ်နေတာကိုး။ ခုနက ငါတို့ အထင်မှားသွားတယ်။ သွားတော့မယ်”
“နေဦး”
နန်ကုန်းယွီ သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။
“ကိစ္စရှိလို့လား”
အကြီးအကဲဟုန် မျက်မှောင်အသာကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
နန်ကုန်းယွီ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီအစိမ်းရောင်ဝတ်အမျိုးသမီးက ခုနလေးတင် ငါ့ညီမကို စော်ကားသွားတာ။ တောင်းပန်စကား မပြောဘဲ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားလို့ရမယ် ထင်နေလား”