အခန်း ၁၁၈

အခန်း(၁၁၈)

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မုကျွင်းယန် အဘွားအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

“အမေ... ရော့ယွင်ရဲ့ ညီမလေးက အမေ့ကို မွေးနေ့ဆုတောင်းစကား လာပြောတာပါတဲ့”

“ရော့ယွင် ဟုတ်လား”

အဘွားအို မျက်ဝန်းလေးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ စဉ်းစားလိုက်၏။

“ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူက ဘယ်သူလဲ”

မုကျွင်းယန် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးရီ အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။

“သခင်မကြီး... သူက သခင်မကြီးရဲ့ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ချွေးမဖြစ်သူလေ”

“ချွေးမ ဟုတ်လား”

အဘွားအို ရုတ်တရက်ပင် သတိရသွားသည်။

“အာ... နန်းတော်ထဲက အဲဒီ အကျင့်မကောင်းတဲ့ အဘွားကြီးက ငါ့သားကို ဒုက္ခပေးဖို့အတွက် အတင်းအကြပ် ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ ရောဂါသည်မလေးလား။ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ ချွေးမလို့ ပြောလိုက်ရုံနဲ့တင် တကယ်ပဲ ငါ့ချွေးမ ဖြစ်သွားရောလား။ ဒီအဘွားကြီးကဖြင့် သူ့မျက်နှာကိုတောင် တစ်ခါမှ မြင်ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး”

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

မုကျွင်းယန်၏ မူလက လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသော စိတ်အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက်ပင် ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားခဲ့ရသည်။

ကြောင်အမ်းနေကြသော မုစစ်လန်နှင့် မုလျိုလန်တို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူ အမှန်တကယ်ပင် ရယ်မောချင်နေသည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် မသင့်တော်သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် နှစ်ကြိမ်မျှ ချောင်းဟန့်လိုက်၏။

သူ တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“အမေ... ဒါက မယ်တော်ကြီးရဲ့ စေတနာကောင်းပါပဲ။ သူကလည်း လူကြီးသူမကို လာရောက်ဂါရဝပြုပြီး မွေးနေ့ဆုတောင်းစကား ပြောကြားဖို့ လာခဲ့တဲ့ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ယောက်ပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့ သွားတွေ့လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား”

“ဟမ့်... မယ်တော်ကြီး ဟုတ်လား။ ဒီအဘွားကြီးကလည်း ဖြစ်ချင်ရင် ဖြစ်လို့ရတာပဲလေ”

အဘွားအိုက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ခေါင်းကို မော့လိုက်၏။

ဘေးနားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကုဟွား၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေခဲ့မိသည်။

ဟမ်...

ကျိုးကျစ်လန်၏ မျက်ဝန်းများ အလွန်ပင် ဆန်းသစ်လှသောအရာကို ကြားသိလိုက်ရသကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်သွားခဲ့ရ၏။

မုစစ်လန် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ခေါင်းကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ သစ်ရွက်များကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသည့် အမူအရာမျိုး ပြုလုပ်ထားသည်။

တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး ရိုးသားသော မုလျိုလန်ပင်လျှင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရိပ်မိသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများကို မည်သည့်နေရာ၌ ထားရမှန်းပင် မသိခဲ့ချေ။

မုအန်း အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာတည်းက ပန်းလေးတစ်ပွင့်အလား ပြုံးရွှင်နေသော ကုဟွား၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ဤမျှအထိ တောက်ပစွာ ပြုံးရယ်နေသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

သူ့အကြည့်များမှာ ကုဟွားထံ၌ ကျောက်ချထားသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။

ကုဝမ်ရု ကုဟွားကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်မိပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

လူတိုင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြစဉ်၌ပင် မုကျွင်းယန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အန်းအာနဲ့ ဇနီးသည်၊ စစ်လန်၊ လျိုလန်တို့ ငါနဲ့အတူတူ ဧည့်သည်ကို သွားကြိုကြရအောင်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကုဟွား သူမကို ရှောင်ဖယ်နေရန် တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်ကို သိရှိလိုက်ရ၏။

သူမ မမြင်ကွယ်ရာမှ လူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ကျိုးကျစ်လန်ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး အတူတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ဤသည်က သူတို့ မိသားစု၏ ကိစ္စရပ်သာ ဖြစ်ပြီး သူမကဲ့သို့သော အပြင်လူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်မှသာ ကုဝမ်ရု၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့ရ၏။

သူမက မုအန်း၏ အင်္ကျီလက်မောင်းကို အသာအယာ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ချိုသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ပွန်း... သွားကြရအောင်လေ”

ထိုအခါမှသာ မုအန်းက ကုဟွား၏ နုနယ်လှပသော ကျောပြင်လေးဆီမှ အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။

သူ ဘေးနားရှိ ဇနီးသည်ကို လှမ်း၍ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျပြီးနောက် အဆက်မပြတ် သွေးထွက်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အနံ့ဆိုးများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ပြင်းထန်လှသော အမွှေးနံ့သာများကို ဆွတ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ့ရင်ထဲ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ရွံရှာမုန်းတီးစိတ်များကို မဖုံးကွယ်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ မုကျွင်းယန်နှင့် အခြားသူများ၏ အနောက်သို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် လိုက်ပါသွားခဲ့၏။

ချန်လှပ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရသော ကုဝမ်ရု အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသဖြင့် မျက်ဝန်းများ နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး မျက်ရည်များပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်က မုအန်း၏ စိတ်ကို ပြန်လည်ရယူရန်နှင့် သခင်မလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမက အလျင်အမြန်ပင် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ အနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားခဲ့၏။

မူလက မွေးနေ့စားသောက်ပွဲတွင် အတူတူ ထမင်းစားရန် ရည်ရွယ်ထားကြသော ထိုအဖွဲ့သည် အဘွားအိုနှင့် မုကျွင်းယန်တို့၏ အနောက်သို့ လိုက်ပါလျက် အရှေ့ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြရသည်။

မုကျွင်းယန်၏ အနောက်တွင် လိုက်ပါလာသော မုဖုန်းက သူမ အမှီလိုက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် နှေးကွေးလိုက်ပြီး ချိုသာစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။

“မရီး...”

ကုဝမ်ရု ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။

ဤသူကသာ မုအိမ်တော်အတွင်း၌ သူမအပေါ် စစ်မှန်သော အပြုံးများဖြင့် ဆက်ဆံပေးသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။

မုဖုန်း၏ ဖြူစင်လှသော မျက်နှာလေးက အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။

သူက ရှက်ရွံ့မှုအချို့နှင့် သူ၏ သတ္တိကို မွေးမြူလိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးလေးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“မရီး... ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။မရီးရဲ့ ဒုတိယညီမလေးမှာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ ရှိနေပြီလားဟင်”

သူက တတိယမြောက် ဆွေမျိုးစု၏ တရားဝင် သားကြီးဖြစ်သော်လည်း ထိုစဉ်က မိသားစု ခွဲကြစဉ်၌ ယုံမြို့စားကြီး၏ အိမ်တော်က သူတို့အတွက် လုံလောက်သော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရက်ရက်ရောရော ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက မိသားစု၏ ကြီးမားလှသော တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထမ်းဆောင်နေရန် မလိုအပ်ချေ။

သူ၏ မိဘများကလည်း သူ့ကို အစိုးရရုံးတစ်ခုခုတွင် တည်ငြိမ်သော ရာထူးတစ်ခု ရရှိရန်၊ ဇနီးသည်တစ်ဦး လက်ထပ်ယူရန်နှင့် သားသမီးများနှင့်အတူတူ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်သွားရန်သာ မျှော်လင့်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ကုဟွားကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်၌ သူ ချက်ချင်းပင် မြင်မြင်ချင်း စွဲလန်းသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေ့တွင် လျှောက်နေသော မုကျွင်းယန်သည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနောက်သို့ လှည့်၍ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

မုဖုန်း၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးက ကုဟွားထံ၌သာ ရောက်နေခဲ့သဖြင့် ၎င်းကို သတိမထားမိဘဲ ကုဝမ်ရုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိသည်။

ယောက္ခထီး ဖြစ်သူ၏ အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ကုဝမ်ရု၏ စိတ်အစဉ်က ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရ၏။

သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်မိခင်က သူ့အတွက် မိသားစုအချို့ကို ရှာဖွေပေးနေခဲ့တာပါ။ အစက သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်မိခင်ဘက်က ဆွေမျိုးတစ်ယောက်က သူ့ကို အတော်လေး သဘောကျတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ အဲဒီဝမ်းကွဲက အခု လက်ထပ်ထားပြီးတဲ့အပြင် ကိုယ်လုပ်တော် ထပ်မယူတော့ဘူးလို့ ကတိသစ္စာပြုထားခဲ့တာကြောင့် ကျွန်မ ထင်တာတော့ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မက သူ့ကို မြို့စားအိမ်တော်မှာ အတူတူ လာရောက်နေထိုင်စေခဲ့တာလေ။ သူ့အတွက် ပိုမိုပြီးတော့ သင့်တော်တဲ့ လူငယ်လေးတွေနဲ့ ဆုံတွေ့နိုင်မဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရရှိစေချင်လို့ပါ”

မုကျွင်းယန် ရုတ်တရက်ပင် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို လုံးဝ ရပ်တန့်လိုက်၏။ ထိုမျှမက အဘွားအိုကပါ အတူတူ လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ယခုအကြိမ်၌ မုဖုန်း ထိုအကြည့်နှစ်ခုလုံးကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဓားသွားများအလား ထက်ရှပြီး အေးစက်လှသော အကြည့်တစ်စုံ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး ရယ်မောလာခဲ့သော အဘွားအို၏ အကြည့်များ၌ပင် နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်အချို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

မုဖုန်း၏ မျက်နှာထက်ရှိ အပြုံးများက ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားခဲ့ရ၏။

တစ်ခဏတာအတွင်း၌ သူ မည်သည့် မျက်နှာထားမျိုး ပြုလုပ်ရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

‘ငါ တစ်ခုခု အမှား လုပ်မိသွားတာလား’

“အဘွား... ဒုတိယဦးလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”

သူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ သေသေချာချာ မေးမြန်းလိုက်မိသည်။

မုကျွင်းယန် သူ့ကို သူ၏ အနောက်မှ လိုက်လာရန် အချက်ပြလိုက်၏။

မုဖုန်း အလျင်အမြန်ပင် အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ မိခင်က မင်းကို လက်ထပ်ဖို့အတွက် အတင်းအကြပ် တိုက်တွန်းနေတာလား”

မုဖုန်း ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

“အဲဒီလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အခုထိ ငယ်သေးတယ်လေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင်က ကျွန်တော် သွားရောက်ကြည့်ရှုနိုင်ဖို့အတွက် မိသားစု အချို့ကိုပဲ အကြံပြုထားတာပါ”

သူ၏ မျက်နှာလေးက ထပ်မံ၍ နီမြန်းသွားပြီး လေသံကို လျှော့ချလိုက်၏။

“ဒုတိယဦးလေးလည်း ကျွန်တော့်အကြောင်းကို သိတာပဲ။ ကျွန်တော် အစတည်းက သိပ်ပြီးတော့ မထက်မြက်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ မိသားစုက ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ သခင်မလေးတွေကိုလည်း လက်မထပ်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ်ကို ဂရုစိုက်ပေးမဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာဖွေချင်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ သာမန်လူတွေလိုပဲ အတူတူ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်သွားချင်တာမို့လို့ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင်ကလည်း အတင်းအကြပ် မလုပ်ပါဘူး။ သူကလည်း အလိုက်သိပြီး လိမ္မာတဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်ကိုပဲ လိုချင်တာပါ”

ထိုလူငယ်လေး၏ နားရွက်များက နီမြန်းနေသည်။

သူ့အတွက် ဇနီးသည်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခြင်းက သူ၏ သတ္တိအားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ စကားလုံးများအတွင်း၌ လူငယ်လေးက အတွေးအမြင်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။