အခန်း ၁
Vol. 1 Ch. 1
အပိုင်း (၁)
နေဝင်ရိုးရီအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ လျူယွမ်သည် အလုပ်သိမ်းခဲ့ပြီး လင်အန်းမြို့၏ စည်ကားလှသော လမ်းဟောင်းကြီးများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ဇနီးသည် အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သော အအေးခံခေါက်ဆွဲနှင့် တိုဖူးနုအချိုပွဲတို့ကို ဝယ်ယူခဲ့လိုက်သည်။
အိမ်သို့ပြန်ရောက်၍ ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိမ်နီးနားချင်းများ၏ နှုတ်ဆက်စကားဆိုသံများက သူ့ထံသို့ ဆီးကြိုပျံ့လွင့်လာခဲ့တော့သည်။
“ယွမ်အာ... မင်းနဲ့ ချင်းရွှယ် လက်ထပ်ထားတာ သုံးနှစ်တောင် ရှိပြီပဲ၊ ဘာလို့ အခုထိ ကလေးသတင်း မကြားရသေးတာလဲ”
“ငါကတော့ မင်းတို့ ကလေးကို နှစ်သစ်ကူးမုန့်ဖိုးပေးဖို့ စောင့်နေတာ။ မင်းတို့သာ မြန်မြန်ကလေးမယူရင် ငါတော့ မြေကြီးထဲ အရင်ဝင်သွားတော့မှာပဲ”
“မင်းရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းကိုပဲ ကြည့်ဦးလေ၊ သူဆို အခု တတိယမြောက်ကလေးတောင် ရနေပြီ”
ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လောကတ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင် ထိုင်နေကြသော၊ အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေပုံရသည့် အဝတ်အစားများနှင့် အဖိုးအိုနှင့် အဖွားအိုတစ်စုက လျူယွမ်ကို စူးစမ်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဒီကောင်လေးမှာ တစ်ခုခု ချို့ယွင်းချက် ရှိနေတာများလား။
ထိုစကားများကို ကြားရသော်လည်း လျူယွမ် စိတ်မဆိုးမိပေ။ သူတို့အားလုံးက သူ့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လာခဲ့ကြသည့် လူကြီးသူမများ ဖြစ်ကြပြီး ငယ်စဉ်ကလည်း နှစ်သစ်ကူးမုန့်ဖိုးများစွာ ပေးခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူလက်ထပ်သည့်နှစ်ကဆိုလျှင် တစ်ယောက်ချင်းစီက သူ့ကို ဂဏန်းငါးလုံးရှိသော မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ငွေများ ပေးခဲ့ကြသေးသည်။
သူတို့၏ အငြိမ်းစားပင်စင်ပိုက်ဆံများမှာ မည်မျှပင်များပြားလှသနည်းဆိုလျှင် မည်သို့သုံးစွဲရမှန်းပင် မသိလောက်အောင် ဖြစ်ချေတော့သည်။
“ဒုတိယအဘိုးချင်... အဘိုးကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ” လျူယွမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်သွားပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်ရင်း - “အဘိုးက အသက်ရာကျော်နေတဲ့ သိုင်းပညာရှင်ကြီးပဲဥစ္စာ။ အခုထိလည်း သန်တုန်းမြန်းတုန်းပဲကို။ အဘိုးအတွက် အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးရမလား၊ ဒါဆို အဘိုးပဲ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်မွေးလိုက်လေ”
“သွားစမ်း... ကောင်စုတ်လေး” အဘိုးအိုချင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မျက်နှာကြီးနီရဲသွားကာ ရယ်မောရင်း လက်ခါပြလိုက်သည်။ သူ အမှန်တကယ်ပင် ရှက်ရမ်းရမ်းနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။
ဤဂြိုဟ်မှာ သူ ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသည့် ကမ္ဘာနှင့် မတူပေ။ ဤနေရာတွင် သိုင်းပညာကျင့်ကြံနိုင်သည်၊ အင်မော်တယ်ကျင့်စဉ် ကျင့်နိုင်သည်၊ နတ်ဘုရားဖြစ်နိုင်သလို မိစ္ဆာအသွင်ပင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ချေရှိသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့်က ကမ္ဘာမြေသည် အခြားသောကမ္ဘာများနှင့် နယ်ပယ်ကျော်ဝင်ပေါက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်မိခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
၎င်းက သိုင်းပညာရပ်များ ထွန်းကားလာခြင်းနှင့် ဝိညာဥ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထလာခြင်းတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
လျူယွမ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏အဆင့်က မမြင့်မားလှသော်လည်း လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဗျူရိုတွင် သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး မထင်မရှားသော ဌာနခွဲမှူးရာထူးလေးတစ်ခုကိုတော့ ရရှိထားခဲ့သည်။
သူသည် တစ်နေ့ကုန် ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ရေနွေးကြမ်းသောက်ရင်း အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာလုပ်နေတတ်ပြီး တစ်ခါတရံမှသာ ရေမီတာစစ်ဆေးရန် အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားတတ်သည့် ပုံမှန် ၉ နာရီ - ၅ နာရီ ရုံးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤအလုပ်က တချို့အချိန်များတွင် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားတတ်ပြန်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်က မိစ္ဆာဧကရာဇ်တစ်ကောင် တိတ်တဆိတ် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး လင်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
လျူယွမ်သည်လည်း ထိုကပ်ဘေးအတွင်း၌ အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာစဉ်က ပါရှိလာသော [အကျပ်အတည်းကြားမှ ရှင်သန်ခြင်း] ဟူသည့် လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်ကြောင့် ထိုကပ်ဘေးကို ကျော်လွှားခဲ့လေသည်။
ထို ‘ရှင်သန်ခြင်း’ ဆိုသည့် စကားလုံးက အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဖက်သကဲ့သို့ စွမ်းလှပေသည်။
သူ မည်မျှပင် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါစေ၊ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင် အလင်းတစ်စကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပြီး ကံကောင်းခြင်းများက အမြဲတမ်း သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာတတ်သည်။
လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က တစ်ညသော အချိန်တွင် လျူယွမ်သည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လမ်းပေါ်၌ ဒဏ်ရာရနေသော ပြည်သူတစ်ဦးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်... ထိုသူမှာ သူ၏ဇနီးသည် စုချင်းရွှယ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။
ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေးပြုခြင်းက မိမိတို့ လုပ်ဆောင်သင့်သည့်အရာ မဟုတ်ပါလား။
သူသည် အိုးအိမ်မဲ့ဖြစ်နေသော စုချင်းရွှယ်ကို ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။
အတူနေထိုင်ကြသည့် အချိန်အတွင်း နှစ်ဦးသား သံယောဇဉ်တွယ်ခဲ့ကြပြီး သဘာဝကျကျပင် အိမ်ထောင်ရေးဘဝထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း မင်္ဂလာဆောင်လက်မှတ် လျှောက်ထားသည့်အခါ၌ လျူယွမ်သည် စုချင်းရွှယ်၏ မည်သည့်ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကိုမျှ သန်းခေါင်စာရင်းစနစ်အတွင်း၌ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်မှသာ သူ၏လှပသောဇနီးသည်က ကမ္ဘာမြေမှ မဟုတ်ဘဲ အခြားဂြိုဟ်တစ်ခုမှ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်လာသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားတော့သည်။
တာဝန်နှင့် အချစ်ကြားတွင် ရွေးချယ်ရမည့်အခါ၌ လျူယွမ်သည် ဒုတိယအချက်ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူသည် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးရုံးရှိ သူ၏ အကန့်အသတ်ရှိနေသော အရှိန်အဝါလေးကို အသုံးပြု၍ စုချင်းရွှယ်အတွက် တရားဝင် သတ်မှတ်ချက် အထောက်အထားများကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့ပြီး နှစ်ဦးသား အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ လက်ထပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
လျူယွမ်က ထိုအချိန်မှစ၍ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ပြဿနာအသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြန်သည်။
လက်ထပ်ပြီးနောက် လျူယွမ်သည် နေ့တိုင်းပင် ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ဇနီးသည် ဗိုက်မှာမူ ကိုယ်ဝန်ရှိမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ ပြသမလာခဲ့ပေ။
သူသည် စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်မိသည်... ပြဿနာက ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလို့လဲ။
သူက သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ကောင်းမွန်သလို ဆေးစစ်ချက်များအရ မျိုးဗီဇတွေရဲ့ သက်ဝင်မှုနှုန်းကလည်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေသည်မို့ သူ့ဘက်က ပြဿနာဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ အလွန်နည်းပါးလှသည်။
သို့သော်လည်း လျူယွမ်သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဇနီးဖြစ်သူကို တစ်ခါမျှ မမေးမြန်းခဲ့ဖူးဘဲ မသိချင်ယောင်ဆောင်၍သာ နေခဲ့သည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။
ထို့အပြင် သူသည် ကလေးရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ အမှန်တကယ်ပင် ဂရုမစိုက်လှပေ။
ကလေးမရခြင်းက ပျော်ရွှင်မှုကို နှစ်ဆတိုးစေသည် မဟုတ်ပါလား။
ချောက်...
လျူယွမ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မွှေးပျံ့လှသော ဟင်းနံ့များက သူ့ထံသို့ လှိုင်ကနဲ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။
“မောင်... ပြန်လာပြီလား။ အာဘွားပေးပါဦး….”
ချိုသာသော အော်ဟစ်သံလေးနှင့်အတူ လှပသော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုက လျူယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ နူးညံ့မွှေးပျံ့သော ရနံ့များက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။
သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ အမျိုးသမီးသည် လက်ထဲတွင် ဟင်းမွှေယောက်မလေးကို ကိုင်ထားပြီး အင်္ကျီလက်ပြတ်နှင့် ချက်ပြုတ်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အနည်းငယ် ပွယောင်းသော ဂါဝန်လေးသည်ပင် သူမ၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောက်ကြောင်းများ၊ သေးကျင်သော ခါးလေးနှင့် လှပကျော့ရှင်းသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
သူမ၏ ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံနွယ်များကို ကလစ်လေးတစ်ခုဖြင့် ကပ်ညှပ်ထားပြီး ဆံနွယ်အချို့ကမူ ကျောက်သားကဲ့သို့ ဖြူစင်သော လည်တိုင်နှင့် ပါးပြင်ဘေးတွင် ဝဲကျနေကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ လွင့်မြောနေကြရာ ကြည့်ရသူ၏ ရင်ကို ယားကျိကျိ ဖြစ်စေလှသည်။
သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပြင်ထက်တွင် မည်သည့်မိတ်ကပ်မျှ လိမ်းခြယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ မျက်ခုံးတန်းများက မြူခိုးဝေနေသော ဝေးကွာသည့် တောင်တန်းများကဲ့သို့ လှပကာ၊ မျက်ဝန်းများကမူ ဆောင်းဦးရေပြင် လှိုင်းထနေသကဲ့သို့ ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။ စင်းလုံးချောသော နှာတံလေးနှင့် ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးတို့မှာ နှုတ်ခမ်းနီဆိုးမထားဘဲ သဘာဝအတိုင်း ရဲရဲနီနေပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကြင်နာယုယမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေသည်။
ဤသူကား လျူယွမ်၏ ဇနီးသည် စုချင်းရွှယ်ပင် ဖြစ်သည်။
ရေခဲနှင့် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သန့်ရှင်းပြီး အလွန်အမင်း ချောမွောလှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးဖြစ်ကာ လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင်မူ လင်သားအပေါ် သစ္စာရှိသော ဇနီးကောင်းတစ်ဦး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စွဲမက်ဖွယ်အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ လျူယွမ်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေပြီး သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှုပ်လိုက်တော့သည်။
“မွမွ…”
လျူယွမ်က ပြုံး၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူတို့ လက်ထပ်ထားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း နှစ်ဦးသားမှာ နေ့တိုင်း ခွဲမရအောင် ချစ်ခင်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ချစ်အတွက် အအေးခံခေါက်ဆွဲနဲ့ တိုဖူးနု ဝယ်လာတယ်။ ပူတုန်းလေး စားလိုက်ဦး” လျူယွမ်က လက်ထဲက အိတ်ကို လှုပ်ပြလိုက်သည်။
“အို... ကျွန်မလည်း ဟင်းချက်တာ ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ” စုချင်းရွှယ်က အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လျူယွမ်ကို ဆိုဖာပေါ်သို့ တွန်းတင်လိုက်သည် - “မောင် အလုပ်လုပ်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီပဲ။ ထိုင်ပြီး နားနေလိုက်နော်၊ ညစာက မကြာခင် အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မှာ”
သူမသည် ဦးစွာ ရေနွေးနွေးတစ်ခွက်ကို ယူဆောင်လာပေးပြီးနောက် အခွံနွှာထားသော စပျစ်သီးတစ်ပန်းကန်ကို ယူလာကာ လျူယွမ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ခွံကျွေးလိုက်ပြီးမှ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားတော့သည်။
မကြာမီ ဟင်းလျာအမယ်စုံသည် စားပွဲပေါ်သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
စပ်စပ်တောက် ပုစွန်ထုပ်ကြော်၊ ဝက်သားစနီချက်၊ ကကတစ်ငါးပေါင်း၊ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်... နှင့် ရွှေဝါရောင် ကိတ်မုန့် တစ်ပန်းကန်ပင် ပါဝင်သေးသည်။
လျူယွမ် သွားရည်ကျမိတော့သည်။ သူ၏ဇနီးသည် ချက်ပြုတ်မှုစွမ်းရည်က တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူတို့ စတင်ဆုံတွေ့စဉ်က သူမသည် ရေနွေးပင် အောင်အောင်မြင်မြင် မကျိုတတ်ခဲ့ချေ။ အခုတော့ သူမက ထိပ်တန်း အချက်အပြုတ်ဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“မဟုတ်မှလွဲရော... ဒီနေ့က ထူးခြားတဲ့ နေ့ထူးနေ့မြတ်ကြီးလား”
လျူယွမ် မစားဝံ့သေးဘဲ နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည် -
“ဒါမှမဟုတ် မင်း ကိုယ့်အပေါ် တစ်ခုခု အမှားလုပ်ထားလို့လား”
“မဟုတ်တာ” စုချင်းရွှယ်က ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ရန်တွေ့လိုက်ရာ သူမ၏ ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်မှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။
“ကျွန်မက... ကျွန်မက မောင့်အတွက် ဟင်းချက်ကျွေးချင်ရုံတင်ပါပဲ။ ဒီပုစွန်ထုပ်လေး မြည်းကြည့်ဦး”
သူမ၏ ဆီနီရောင်များ ပေကျံနေသော သွယ်လျသည့် လက်ချောင်းလေးများက ပုစွန်ခွံကို ကျွမ်းကျင်စွာ နွှာလိုက်ပြီး အသားပြည့်နေသော ပုစွန်သားကို လျူယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းဝသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလိုပဲ…
လျူယွမ် ပါးစပ်ဟကာ စားလိုက်ပြီးနောက် ယနေ့တွင် သူ၏ဇနီးသည် အပြုအမူက ထူးဆန်းနေသည်ကို ပို၍ သတိထားမိလာသည်။
“ဟို... အင်း... ဒီလိုပါ မောင်ရဲ့” စုချင်းရွှယ် ခေါင်းလေးငုံ့သွားပြီး ဖြူစင်သော ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြန်းသွားသည်။ သူမ၏ လက်ညှိုးလေးနှစ်ချောင်းကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပွတ်သပ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည် -
“ကျွန်မ... ကျွန်မ အမှန်တော့ မောင့်ကို တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်ထားခဲ့မိတယ်”
“ကျွန်မတို့ လက်ထပ်တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ ညတိုင်းလည်း အတူအိပ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အခုထိ ကိုယ်ဝန်မရသေးတာ... ဒါက မောင့်အမှား မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မအမှားပါ”
သူမက ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်သည့်အလား အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး -
“ကျွန်မက... ကျွန်မက လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး”
ပုစွန်သားက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေဆဲဖြစ်သော လျူယွမ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည် - “ဒါဆို မင်းက...”
“နတ်သမီးတစ်ပါးပါ”
စုချင်းရွှယ်က ခေါင်းလေးအနည်းငယ်မော့ကာ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ရင်း၊ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လက်ချောင်းလေးဖြင့် မာဘယ်လ်ကျောက်စားပွဲခုံကို ခပ်ဖွဖွလေး ဖိချလိုက်ရာ အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားတော့သည်။
မာဘယ်လ်ကျောက်ပြားကြီးက တိုဖူးတုံးကဲ့သို့ နူးညံ့သွားသလား ထင်မှတ်ရပေသည်။
လျူယွမ်ကတော့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဘီယာကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူသည် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဗျူရိုရှိ နတ်များ၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းတွဲများကို မြင်ဖူးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်၍ အထက်ဘုံသို့ ပျံတက်နိုင်ပြီး နတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
သိသာထင်ရှားလှသည်မှာ သူ၏ဇနီးသည်က ထိုအထက်ပြည်မှ လာသူ ဖြစ်ချေသည်။
“မောင်... မောင်က ဘာလို့ နည်းနည်းမှ မအံ့ဩရတာလဲ” စုချင်းရွှယ်က သူ၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဝိုင်းစက်သွားပြီး - “မောင် ကြိုတင်ပြီး ရိပ်မိနေတာလား”
“ဘုရားရေ... ငါ့မိန်းမက တကယ်ပဲ အထက်ဘုံက နတ်သမီးလေးတစ်ပါးပါလား” လျူယွမ်က ဆိုဖာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် - “အိုမြတ်စွာဘုရား... ငါ တကယ်ပဲ တုန်လှုပ်သွားရတာပဲ၊ အိုမိုင်ဂေါ့ဒ်…”
စုချင်းရွှယ် : “...”
ကျွန်မကို သုံးနှစ်သမီး ကလေးများ ထင်နေတာလား။
“ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်... မောင် တကယ်လို့ စိတ်ဆိုးတယ်ဆိုရင် စိတ်ပြေလက်ပျောက် ကျွန်မကို ရိုက်နှက်နိုင်ပါတယ်”
စုချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ ခါးဘေးမှ ကြိမ်လုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် အဝတ်လျှော်ပျဉ်ပြားပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။ ဒါက နတ်များ ပိုင်ဆိုင်သည့် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းရည်ဖြစ်မှာ သေချာသည်။
လျူယွမ် သူမကို မရိုက်ရက်ပေ။
နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အားနွဲ့ပုံရသော သူ၏ လှပလှသည့် ဇနီးသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည် - သူမက နတ်တစ်ဦးပဲ၊ သူမသာ လက်တစ်ချက်လောက် ယမ်းလိုက်ရင် ငါလို သိုင်းသမားလေးကတော့ အသက်ပျောက်သွားမှာ သေချာတယ်...
သို့သော်လည်း ဤအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဘာဖြစ်လို့ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေရတာလဲ။
“အရင်ထဦး” လျူယွမ်က သူမကို သွားရောက်ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည် - “နတ်တွေနဲ့ လူသားတွေက မတူညီတဲ့ ဘုံတွေမှာ နေထိုင်ကြလို့ မျိုးပွားခြင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီး ရှိနေတာလား”
ဒါက အခြေခံ ဇီဝဗေဒ အသိပညာပဲ ဖြစ်သည်။
“အင်း...” စုချင်းရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လျူယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာကာ သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်တွဲလိုက်သည်။ သူမ၏ ထွက်သက်ဝင်သက်များက သစ်ခွပန်းကဲ့သို့ မွှေးပျံ့လှပေသည်။
နှစ်ဦးသား ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း မျိုးပွားခြင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီး၏ တိကျသော အကြောင်းအရင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်။
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်...
စုချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ “အနုစိတ်ကို သိမြင်ခြင်း” ဟူသည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ လျူယွမ်၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်တလင်းပြင်၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ထင်ဟပ်ပြသလိုက်လေသည်။