အခန်း ၅
Vol. 1 Ch. 5
အပိုင်း (၅)
ဈေးအတွင်းဝယ်
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ လူသံတစီစီနှင့် စည်ကားဆူညံနေပြီး နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝ၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
လျူယွမ်နှင့် စုချင်းရွှယ်တို့က ငါးတန်းတစ်ခုရှေ့တွင် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ကြသည်။
“မိန်းမ... သတိထားဦးနော်” လျူယွမ်က အိမ်သော့ကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း -
“အဲဒီ သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ်က အင်မတန် ကောက်ကျစ်တာ။ မင်းတစ်ယောက်တည်း သွားစုံစမ်းတဲ့အခါ အစွန်းကုန် သတိထားရမယ်။ တကယ်လို့ မနိုင်ဘူးဆိုရင် ချက်ချင်းပြေးတော့”
စုချင်းရွှယ်ကတော့ ပိုက်ကွန်အိတ်ထဲမှာ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေတဲ့ ငါးကြင်းကြီးကို ကိုင်ထားရင်း ကြောင်အမ်းနေသော မျက်နှာပေးဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟင်...”
သူမက ကြည်လင်ဝင်းပနေသော မျက်ဝန်းအစုံကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း
“မောင်ရယ်... ကျွန်မက တကယ် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လာဝယ်တာပါ”
လျူယွမ်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရသည်။
“ဒါဆို... အဲဒီ ဝက်သားရောင်းတဲ့ သားသတ်သမားကို မင်း ဘာလို့ တစ်မိနစ်အပြည့် စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ”
ထိုသားသတ်သမားမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြွက်သားဗလများနှင့် မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်တာတော့ သေချာလှသည်။
စုချင်းရွှယ်က သဘာဝကျကျပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “သူ့စဉ်းတီတုံးပေါ်က ဝက်သုံးထပ်သားတုံးကြီးက အရမ်းလတ်ဆတ်နေလို့လေ။ အဆီနဲ့အသားက အချိုးကျပြီး အရောင်လေးကလည်း နီညိုရောင်သန်းနေတာ လှမှလှ”
သူမက ခေါင်းလေးမော့ကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးလိုက်သည် - “မောင်... ဒီညစာကို ဝက်သားနီချက် စားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝက်သားတရုတ်ချက် စားမလား”
လျူယွမ် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး - “မုန်ညင်းချဉ်နဲ့ ဝက်သုံးထပ်သားပေါင်းပဲ စားမယ်”
“ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါ မုန်ညင်းခြောက် သွားဝယ်ဦးမယ်” စုချင်းရွှယ်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး - “မောင်လည်း အလုပ်သွားဖို့ မြန်မြန်လုပ်တော့၊ နောက်ကျနေဦးမယ်”
နံနက် ၈ နာရီ
လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဗျူရို အဆောက်အအုံကြီးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တည်ကြည်ငြိမ်သက်လို့ နေသည်။
အဆောက်အအုံရှေ့က ရင်ပြင်တွင် ပုံစံမျိုးစုံရှိသော အလံတစ်ဒါဇင်ကျော်က လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေကြပြီး ၎င်းတို့မှာ ‘အပြာရောင်ကြယ်’ နှင့် သံတမန်အဆက်အသွယ် ထူထောင်ထားသည့် ပြည်ပဂြိုဟ်ကမ္ဘာများ၏ သင်္ကေတများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့က အပြန်အလှန် လူဝင်မှုဗီဇာဖြင့် ခရီးသွားလာခွင့် ရှိကြသော်လည်း တရားမဝင် ခိုးဝင်သူများနှင့် မှောင်ခိုသမားများကတော့ အမြဲရှိနေစမြဲပင်။
ထို့ကြောင့် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဗျူရိုသည် အုပ်ချုပ်ရေးဌာနတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကြီးမားသော လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာ ရှိထားပြီး ‘အရင်အရေးယူ၊ ပြီးမှအစီရင်ခံ’ စနစ်ကို ကျင့်သုံးနိုင်ခွင့် ရှိသည်။
လျူယွမ်က နဝမမြောက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနခွဲ၏ ရုံးခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။
တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အထဲက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟေ့... ပြောစမ်းပါဦး။ ငါတို့ ဌာနခွဲမှူးလျူက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လေးတင် ရှိသေးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဌာနခွဲမှူး ဖြစ်လာတာလဲ။ ရာထူးတက်တာ ကောင်းကင်ပျံနေတဲ့ အတိုင်းပဲ။ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာအဆင့်ကလည်း ဒီလောက်ကြီး မမြင့်လှပါဘူး” ဟု အလုပ်သင်အသစ်တစ်ဦးက စုစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။
“ရှူး... မင်းက အသစ်မို့လို့ ဘာမှမသိသေးတာ” ဝါရင့်ဝန်ထမ်းဟောင်းတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် လှမ်းတားလိုက်ပြီး - “လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ် ခိုးဝင်လာတုန်းက ငါတို့ လင်အန်းမြို့ကြီး တစ်မြို့လုံး ပြာကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာကွ။ ဗျူရိုထဲက လူတွေ တစ်ဝက်ကျော် သေကုန်တယ်။ ငါတို့ နဝမဌာနခွဲက အဲဒီနေ့မှာ ကွင်းဆင်းတာဝန်ကျနေတာမို့ တစ်ဌာနလုံး အစုလိုက်အပြုံလိုက် အနိစ္စရောက်သွားကြတယ်”
“အားပါးပါး...” အလုပ်သင်လေးမှာ ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားသည်။
“ဌာနခွဲမှူးလျူ တစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ သူ ဌာနခွဲမှူးမဖြစ်ရင် ဘယ်သူ ဖြစ်ရမှာလဲ”
“အမလေး... မယုံနိုင်စရာပဲ။ မိစ္ဆာဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ထဲကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခဲ့တာပေါ့။ ငါသာဆိုရင် ကြောက်လွန်းလို့ သေးပါ ထွက်သွားလောက်ပြီ”
“ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကတင် ဗျူရိုက ဌာနခွဲမှူးလျူကို ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးဖို့ လုပ်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အလုပ်တွေများလို့ အချိန်ပိုမဆင်းချင်ဘူးဆိုပြီး ပြောင်းရွှေ့မိန့်ကို ငြင်းပယ်လိုက်တာကွ”
“ငါတို့ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပဲ။ ဌာနခွဲမှူးလျူက ငါ့ရဲ့ အိုင်ဒေါပဲ”
“အဲဒါကြောင့် ဌာနခွဲမှူးအောက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ စိတ်အေးရတာပေါ့။ သူ တာဝန်ယူကတည်းက ငါတို့ နဝမဌာနခွဲရဲ့ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုနှုန်းက အားလုံးရဲ့ ပျမ်းမျှထက် ထက်ဝက်တောင် နည်းသွားတယ်။ အသစ်ဝင်တဲ့လူတွေဆိုတာ ငါတို့ဌာနထဲ ဝင်ချင်လွန်းလို့ တိုးဝှေ့နေကြတာကွ”
လျူယွမ်က တံခါးအပြင်ကနေ နားထောင်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
တကယ်တော့ သူသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။
ဒါကတော့ ‘အကျပ်အတည်းကြားမှ ရှင်သန်ခြင်း’ ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးပဲ ဖြစ်သည်။ နေရာက ပိုအန္တရာယ်ကြီးလေ၊ လျူယွမ် သေဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုနည်းလေပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဗျူရိုက ချမှတ်သမျှ အထူးအန္တရာယ်ကြီးမားသော စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး လုပ်ငန်းမှန်သမျှကို လျူယွမ်က ဆန္ဒအလျောက် တာဝန်ယူလေ့ရှိသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသရွေ့ အဲဒါက ပထမတန်းစား စွမ်းဆောင်ရည်ဆုပဲ မဟုတ်ပါလား။
မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း လျူယွမ်သည် ပထမတန်းစား စွမ်းဆောင်ရည်ဆု ခြောက်ကြိမ်၊ ခုနစ်ကြိမ်ခန့် ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
သူက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ရာထူးကို လက်မခံခဲ့သော်လည်း ဌာနတွင်းက ညွှန်ကြားရေးမှူးများပင် သူ့ကိုမြင်လျှင် လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်ကြရသည်။ ဌာနခွဲမှူးဆိုတာ သူ အလုပ်ရှောင်ဖို့အတွက် အမည်ခံထားရုံသာဖြစ်ပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူးကသာ တကယ့် ရာထူးအစစ်ဖြစ်သည်။
သူက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည်။
ရုံးခန်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဌာနခွဲမှူးလျူ”
“မင်္ဂလာပါ ဌာနခွဲမှူး”
လက်အောက်ငယ်သား အနည်းငယ်က ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ထရပ်ကာ ရိုရိုသေသေ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
လျူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့စားပွဲပေါ်က မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ မုန့်ထုပ်ကြီးဆီသို့ အကြည့် ရောက်သွားသည်။
၎င်းပေါ်တွင် မင်္ဂလာရှိသော စာလုံးကြီးများဖြင့် ရေးထွင်းထားသည်မှာ - [သားဦးရတနာ မြန်မြန်ထွန်းကားပါစေ]
တောက်... မပြီးနိုင်မစီးနိုင်တာတွေ...
ဒါက အလုပ်ခွင်တစ်ခုပဲလေ၊ အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာမှာတောင် ကလေးမွေးဖို့ တိုက်တွန်းတဲ့ ဆောင်ပုဒ်တွေ ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ။ အဲဒီ မင်္ဂလာမုန့်ကို ဘယ်သူ လာဝေတာလဲ။
“ဌာနခွဲမှူးလျူ...”
နူးညံ့ပြီး ဗဟုသုတအရာ၌ ပြည့်စုံပုံရသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပြောလိုက်သူမှာ အသက် ၂၆ နှစ်အရွယ်ရှိ ဒုတိယဌာနခွဲမှူး ‘လင်းဝေဝေ’ ဖြစ်ပြီး ရင့်ကျက် တည်ငြိမ်သော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။
သူမက ထူးထူးခြားခြား ယနေ့တွင် ဒေါက်ဖိနပ် စီးမထားချေ။
သူမ၏ ကောက်ကြောင်းအလှကို ပေါ်လွင်စေသော စကတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စကတ်အောက်က သွယ်လျဖြောင့်စင်းသော ခြေတံများကို ခြေအိတ်အမည်းရောင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာဝိုင်းလေးနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမသည် တစ်ဗျူရိုလုံး၏ အလှပဂေး ဖြစ်နေတော့သည်။
“ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ၊ ဒါက ရှင့်အတွက် မင်္ဂလာမုန့်တွေပါ” သူမက ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် မုန့်များကို လျူယွမ်ဘက်သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။
လျူယွမ်က သူမ၏ ဗိုက်ဆီသို့ အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်ပြီး - “ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ကိုယ်ဝန်က ဘယ်နှစ်လရှိပြီလဲ”
“လေးလရှိပြီ၊ မနေ့ကမှ စစ်ဆေးချက် ထွက်လာတာ”
“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် မင်း ကွင်းဆင်းတာဝန်တွေ သွားစရာမလိုတော့ဘူး။ ကိုယ်ဝန်ကိုပဲ ဂရုစိုက်တော့” လျူယွမ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဌာနခွဲမှူး” လင်းဝေဝေက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - “ရှင်သာမရှိရင် ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
သူမ တမင်တကာ ပြောလိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြောလိုက်တာလားတော့ မသိပေ....
ထိုအသံက အလွန်မကျယ်သော်လည်း ရုံးခန်းတစ်ခုလုံး ကြားနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားနေသည်။
“ဖူး...”
ရုံးခန်းအတွင်းက တစ်ယောက်ကတော့ သောက်လက်စ လက်ဖက်ရည်ကို ချက်ချင်းပင် ပြန်မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး ဆွံ့အမှင်တက်ကာ... ဟိုဒင်း... ဒါက ဌာနခွဲမှူးရဲ့ ကလေးပေါ့လေ။
“အသေအချာ ရှင်းပြစမ်း” လျူယွမ်က စားပွဲကို ဘုန်းကနဲ နေအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူနှင့် လင်းဝေဝေကြားက ဆက်ဆံရေးက အထက်လူကြီးနှင့် လက်အောက်ငယ်သား သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
လင်းဝေဝေ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် နားရွက်များအထိ နီရဲသွားကာ လက်ကို အသည်းအသန် ယမ်းရင်း ရှင်းပြလိုက်ရသည် -
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ အားလုံးပဲ မလွဲမှားကြပါနဲ့။ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက နဝမဌာနခွဲက အကြောင်းမရှိဘဲ အချိန်ပို ဘယ်တော့မှ မဆင်းရဘူးလေ။ အချိန်မှန် ပြန်ရတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မမှာ အချိန်နဲ့ အားအင်တွေ ရှိပြီး... အိမ်မှာ ကလေးယူဖို့ ကြိုးစားနိုင်ခဲ့တာပါ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်” အမျိုးသား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး - “ငါတို့ ဌာနခွဲမှူးက လက်အောက်ငယ်သားတွေအပေါ် ငဲ့ညှာတတ်တယ်။ ဟိုဘက်ဌာနကလူတွေလို မဟုတ်ဘူး၊ နေ့တိုင်း သန်းခေါင်အထိ အလုပ်လုပ်နေရတာ။ ကလေးမွေးဖို့ နေနေသာသာ ခေါင်းမွှေးတွေတောင် ပြောင်ကုန်ကြပြီ”
ရုံးခန်းအတွင်းက လေထုမှာ အတင်းအဖျင်း သတင်းများမှသည် လျူယွမ်ကို ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်သံများဖြင့် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
အလုပ်ဝင်ကြောင်း လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် လျူယွမ်က သတင်းစာကို ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ဖတ်နေခဲ့သည်။
လင်းဝေဝေက အသစ်ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ သင်းပျံ့သော လေညင်းသံလေးဖြင့် လျူယွမ်ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည် -
“ဌာနခွဲမှူး... မြို့တောင်ဘက်က ပုတုကျောင်းတိုက်က သားဆုပန် ‘ကွမ်ရင်မယ်တော်’ ရုပ်ပွားတော်က တကယ် စွမ်းတယ်နော်။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျားတို့ သွားဆုတောင်းခဲ့တာ။ အချိန်ရရင် ဌာနာခွဲမှူးမိန်းမကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်ဦး”
လျူယွမ်က သူမထက် စောပြီး အိမ်ထောင်ကျခဲ့သော်လည်း ယခုထက်ထိ ကလေးရသည့် သတင်း မကြားရသေးချေ။ တစ်ခုခု လွဲချော်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။
“လင်းဝေဝေ... မင်း စကားကျွံနေပြီ” လျူယွမ်က သူမကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ကို မှုတ်သောက်လိုက်သည်။
လင်းဝေဝေ၏ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားပြီး ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ အမှားကြီး မှားသွားမှန်း သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သွားပြီ....
ဖားဖို့ ကြိုးစားတာက ကန့်လန့်ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ...
သူမက ဌာနခွဲမှူးကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း သူက စိတ်မဝင်စားသည့်အပြင် တည်ငြိမ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။
သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးရင်း ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ထို့ပြင် စိတ်ထဲမှာလည်း သံမဏိစည်းကမ်းတစ်ခုကို မှတ်သားထားလိုက်သည် -
ဌာနခွဲမှူးရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ ဝင်မစွက်ဖက်ရ...
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် လျူယွမ်က သတင်းစာကို ချလိုက်ပြီး အိပ်ချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
နာရီဝက်ခန့် မှေးစက်ပြီးနောက် သမ်းဝေကာ ထလိုက်ပြီး မော်ကွန်းတိုက်ခန်းဆီသို့ လှမ်းခဲ့သည်။
သူ အခုလေးတင် အိပ်မက်မက်ခဲ့တာက... သူ့မိန်းမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ်ကတော့ ဘေးကနေ တဟားဟား ရယ်မောနေခဲ့သည်။
“ငါ့မိန်းမကို ရန်ပြုရဲတယ်ပေါ့... မင်း သေချာပေါက် သေပြီပဲ”
လျူယွမ်က ဒါကို အလားအလာရှိတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုလို့ ခံစားနေရသည်။ မိစ္ဆာဧကရာဇ်က သူ့ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ရင် စုချင်းရွှယ်ကိုလည်း ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အလွန်များသည်။
ငါတို့ သတိထားရမယ်...
ငါ့မိန်းမက သိပ်ပြီး ဉာဏ်မပြေးရှာဘူး၊ ငါကပဲ သူမကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးရမယ်။
မော်ကွန်းတိုက်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ...
လျူယွမ်က ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းထဲတွင် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်အချက်အလက်များကို ရုပ်ပုံဗီဒီယိုများအဖြစ် မှတ်တမ်းတင် သိမ်းဆည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။