အခန်း ၉
Vol. 1 Ch. 9
အပိုင်း (၉)
ညတာက မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေခဲ့သည်။
ခြံဝင်းထဲတွင်တော့ လေညင်းက လော့ကတ်ပင်အိုကြီးကို တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်နေပြီး လိုက်ကာများကို အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။
ပင်အိုကြီးအောက်ရှိ ကျောက်စားပွဲဘေးတွင်…
အဘိုးလီက လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းနက် စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားရင်း လျူယွမ်၏ အိပ်ခန်းရှိရာ ဝေးကွာသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“အဘိုးကြီးချန်... ခင်ဗျားရဲ့ အစီအရင်က အလုပ်လုပ်ပြီလား”
ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော အဘိုးချန်က သူ့ရဲ့ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး၊ လက်မှုပညာရှင်တစ်ယောက်၏ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် -
“စိတ်မပူစမ်းပါနဲ့။ ငါက သစ်သားဓာတ်ရှိတဲ့ အချစ်ရေးအစီအရင်နဲ့ မြေဓာတ်ရှိတဲ့ လူသားနေရာကို အတင်းအကျပ် ချိတ်ဆက်ပေးထားတာကွ။ ကြည့်လိုက်စမ်း... ဒီည လေက နဂါးကို ခွဲပေးထားပြီး၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေပေါ်မှာ နှင်းရည်တွေ သက်ဆင်းနေပြီ။ တစ်ခြံဝင်းလုံးမှာရှိတဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ စွမ်းအင်တွေက သက်ရှိအားလုံးကို သန္ဓေတည်မွေးဖွားပေးနိုင်တဲ့ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေကို ရောက်နေပြီကွ”
“အလွန်ကောင်းတယ်” တာအိုဆရာကြီး ကျန်းချင်းရွှမ်က သူ၏ ‘ချီစွမ်းအင် အကဲခတ်ပညာ’ ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း - “ခင်ဗျားရဲ့ မြေစွမ်းအင် စုစည်းမှုက အပြစ်ပြောစရာမရှိဘူး။ ငါ့ရဲ့ ‘သန္ဓေတည်စေတဲ့ မန္တန်အဆောင်’ ကလည်း ကောင်းကင်ရဲ့ ယန်စွမ်းအင်ကို ဆွဲယူပြီး မြေကမ္ဘာရဲ့ ယင်စွမ်းအင်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပေးလိမ့်မယ်၊ အဲဒါက မွေးရာပါ သက်စောင့်စွမ်းအင်ရဲ့ မီးပွားလေးကို အသေပိတ်လှောင်ထားနိုင်မှာ”
အဘိုးချန်က သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည် - “အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်က စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ကြည့်လိုက်ဦး။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာက တစ်သားတည်းကျနေပြီး၊ ယင်နဲ့ ယန်က မျှတနေတယ်။ ဒါက အဆုံးမရှိတဲ့ သက်ရှိတွေ တိုးပွားမယ့် နိမိတ်ပဲကွ။ ဒီညတော့ ဧကန်မုချ အောင်မြင်မှာ သေချာတယ်”
ညွှန်ကြားရေးမှူးလီက သူ့အကြည့်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ပြီး ပန်းချီပစ္စည်းတွေ သိမ်းနေတဲ့ အငြိမ်းစားဆရာကြီး အဘိုးချန်းကို မျက်မှောင်ကုပ်ကြည့်ကာ -
“အဘိုးကြီးချန်း... ခင်ဗျား ယွမ်အာကို ပေးလိုက်တဲ့ တန်ဘိုဟူရဲ့ နာမည်ကြီးပန်းချီကား ‘ပန်းခင်းရဲ့ ဆန်းကြယ်မှု ခြောက်ပါး’ ဆိုတာက ဘာကြီးလဲကွ”
ချန်းမိုက ချောင်းတစ်ချက် အသာဟန့်ပြီး ပညာရှိကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ပန်ဖမ်းကာ - “ဒါက စာပေသမားတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ အနုပညာ အပန်းဖြေမှုတစ်ခုပါဗျာ၊ စိတ်အဓိဋ္ဌာန်ကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် သုံးတာပါ”
“ရှာကြည့်လိုက်မယ်” ဇာတ်လမ်းထဲ စိတ်ရောက်နေတဲ့ တာအိုဆရာကြီး ကျန်းချင်းရွှမ်က ဖုန်းကိုထုတ်ကာ လိုက်ရှာကြည့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့…
ဘုရားရေ... ဟုတ်မှဟုတ်ရဲ့လား။
ကျန်းချင်းရွှမ် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဖုန်းပင် လက်ထဲက လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အမြဲလိုလို တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော သူ၏ ပညာရှိမျက်နှာကြီးက ချက်ချင်းပင် ရဲတောက်သွားခဲ့ရ၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
အဘိုးလီနှင့် အဘိုးကျိုးတို့က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အတင်း တိုးကပ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဖုန်းဖန်သားပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ချက်ချင်းပင် ကျောက်ရုပ်လို တောင့်တင်းသွားကြတော့သည်။
ဒါ... ဒါက တကယ့်ကို အလန်းစားကြီးပါလား...
ဒီပန်းချီကားက... တကယ်ကို အနုစိတ် လှပလွန်းတယ်
အဘိုးလီက အဘိုးချန်း၏ ပုခုံးကို အားရပါးရ ပုတ်လိုက်ပြီး -
“ခင်ဗျားလို စာပေသမားတစ်ယောက်က ဒီလို ဆန်းပြားပြီး ပါးနပ်တဲ့ လှည့်ကွက်မျိုးကို ကြံစည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး”
အဘိုးချန်ကလည်း လေးစားအားကျသော မျက်နှာဖြင့် လက်မထောင်ပြလိုက်ရင်း - “တကယ်ကို ပြောင်မြောက်ပေတယ်၊ လျူယွမ်လေးက ဒီပန်းချီကားကို မြင်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကောင်းကို အသေအချာ သဘောပေါက်သွားမှာပါ”
ထိုအချိန်မှာပင် ခြံဝင်းတံခါးက ကျွီကနဲ အသံမြည်ကာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။
သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် လူရိပ်နှစ်ခု လမ်းလျှောက်ဝင်လာကြ၏။
သူတို့ကတော့ တခြားသူမဟုတ်... နယ်ခြားစစ်မြပြင်ဆီ သွားခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာရှင် ဆရာကြီး အဘိုးချင် နဲ့ အဘိုးဝမ် တို့ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ကိုယ်ပေါ်က သွေးတွေကတော့ အများအားဖြင့် ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ သွေးတွေဖြစ်ပြီး၊ အဝတ်အစားတွေ အနည်းငယ် စုတ်ပြဲကာ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရထားကြသည်။
“အကုန် ပြီးသွားပြီ”
ဆရာကြီးချင်က ကျောက်စိမ်းအိုးလေးလုံးကို ကျောက်စာပွဲပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ ဆောင့်ချလိုက်ရာ အသံပင် မြည်သွားခဲ့သည်။
“ချီလင်သွေး တစ်အိုး၊ နဂါးသွေး တစ်အိုး၊ ဖီးနစ်ငှက်သွေး တစ်အိုးနဲ့ လိပ်နဂါးသွေး တစ်အိုး”
မျက်စိမှိတ်ပြီး အနားယူနေသည့် အဘွားစွန်းမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး စားပွဲနားသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာကာ ကျောက်စိမ်းအိုးလေးလုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး သူမ၏ ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်းထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားတော့သည်။
“ငါ အခုချက်ချင်း ဆေးလုံးစဖော်တော့မယ်။ ဒီညတော့ ဧကန်မုချ နတ်ဘုရားအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံး ထွက်လာစေရမယ်”
ထောင့်တစ်နေရာတွင်တော့ တစ်ချိန်လုံး စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည့် အဘိုးကျိုးကလည်း သူ၏ ကိရိယာများကို ချလိုက်သည်။
အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေသော နို့ဗူးလေးတစ်ခုမှာ ယခုအခါ ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူက ခြံထဲရှိ ရေပိုက်ခေါင်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပိုက်ခေါင်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကြည်လင်သော ရေများက နို့ဗူးထဲသို့ ပန်းထွက်သွားခဲ့သည်။
တစ်မိနစ်...
ငါးမိနစ်...
ဆယ်မိနစ်ကျော် အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း...
ထို သေးငယ်သော နို့ဗူးလေးမှာ အောက်ခြေမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရေပိုက်ခေါင်းက ရေတွေ စီးဆင်းနေသော်လည်း ဘယ်တော့မှ ပြည့်လျှံမသွားခဲ့ချေ...
“လျူယွမ်လေးနဲ့ ချင်းရွှယ်လေးတို့ရဲ့ ကလေးမွေးလာရင်တော့ နို့ရည်တွေက အဆုံးမရှိ ရှိနေတော့မှာပဲ”
“ဒါပေမဲ့ ရေရှည်ခံမခံတော့ ငါတို့ စမ်းသပ်ကြည့်ရဦးမယ်”
အဘိုးကျိုးက ‘အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသမီးကြီးများ’ ကဲ့သို့ သဘောကျ ပြုံးလိုက်ရာ ဘေးနားရှိ အဘိုးကြီးများကိုပင် ကြက်သီးထသွားစေသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်။
လျူယွမ်သည် သူ့ဇနီးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ကာ ဖက်ထားရင်း၊ သူ၏ အသိစိတ်က တားမြစ်နယ်မြေထဲရှိ ရှေးဟောင်း စစ်တလင်းကြီးဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြန်သည်။
နီရဲနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော မြို့ရိုးကြီးက ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ခြားနားလျက် သွယ်တန်းနေပြီး၊ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှောင်မိုက်သော အလင်းရောင်များ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေကာ လှုပ်ခတ်မှုတိုင်းက လူကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
မြို့ရိုးအောက်တွင်တော့ ရေတွက်လို့မရနိုင်သော သက်ရှိများ၏ ရုပ်အလောင်းများဖြစ်သည့် အရိုးတောင်ပူစာကြီးများ ရှိနေခဲ့သည်။
သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့ ချီတက်ခဲ့ကြပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြသည်။
“ သတ်ကြဟေ့...”
ထိပ်ဆုံးသို့ အရင်ဆုံး ရောက်ရှိသွားသူများထဲမှ တစ်ယောက်က သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ၏ အရည်ပျော်နေသော ရုပ်အလောင်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အလောင်းပုံကြီး၏ ထိပ်ဆုံးသို့ အပြင်းအထန် တက်လှမ်းကာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း မြို့ရိုးပေါ်ကနေ တွဲလောင်းကျနေသော ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများက ဓားသွားအမြောက်အမြားကဲ့သို့ သူ့ကို ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားစေပြီး မြို့ရိုးအတွက် အာဟာရအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။
သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ပိုမို များပြားလှတဲ့ အထူးစစ်သည်တော်ကြီးတွေဟာ အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ရင်း ရှေ့သို့ ထပ်မံ ချီတက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့ကတော့ ဘာကိုမှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ မိမိတို့ရဲ့ အသွေးအသားတွေကို အရင်းပြုပြီး နောက်လူတွေအတွက် လမ်းစတစ်ခုကို မဖြစ်ဖြစ်အောင် ဖောက်လုပ်ပေးဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်း။
လျူယွမ် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။
တကယ်ကို လန်းဆန်းသွားတဲ့ ခံစားချက်မျိုး။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။
ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ၊ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်း ဒန်ထျန်ထဲတွင် ဝေဝါးသော စွမ်းအင်လှိုင်းလေးတစ်ခု လည်ပတ်နေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆန်းကြယ်လှပြီး လွင့်မျောနေသည်။
ဒါက သိုင်းပညာက ရတဲ့ ‘ချီ နဲ့ သွေးစွမ်းအင်’ မဟုတ်ဘူးပဲ။
ဒါက... မဟုတ်မှလွဲရော အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်းက ရတဲ့ ချီစွမ်းအင်များလား။
လျူယွမ် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး၊ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ သိုင်းပညာအပြင် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်လည်း ရှိသေးတာပဲဟု ချက်ချင်း တွေးမိလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်ကျင့်စဉ်ကိုမှ မသင်ယူခဲ့ဖူးပေ။
ဒါက ဧကန်မုချ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာကတည်းက စီးဆင်းနေတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ တစ်ညတာ တိုက်ပွဲအပြီးမှာတော့ အဲဒီ မျိုးရိုးဗီဇတွေက ထူးခြားဆန်းပြားစွာ ပြောင်းလဲတိုးတက်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ သခင်ဖြစ်တဲ့ သူ့ဆီကို စွမ်းအင်တွေ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးလိုက်တာပဲ။
“ညီအစ်ကိုတို့... မင်းတို့ ပင်ပန်းသွားကြပြီ။ ကောင်းပါပြီလေ... မင်းတို့ တန်ဖိုးရှိရှိ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတာပဲ” လျူယွမ် စိတ်ထဲကနေ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်ပြီး ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။
“မောင်... နိုးပြီလား။ မနက်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီနော်”
တံခါးဝဆီကနေ စုချင်းရွှယ်ရဲ့ နူးညံ့ပြီး ငြိမ့်ညောင်းတဲ့ အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမက အပြာနုရောင် ပိုးသားအိပ်ဝတ်ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူမ၏ ဆံပင်အရှည်ကြီးကို ကလစ်လေးတစ်ခုဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စုချည်ထားကာ၊ ဆံနွယ်စအချို့က သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းလေးဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး စင်ကြယ်ကာ နူးညံ့လှသော အိမ်ထောင်ရှင်မလေးရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။
လျူယွမ် မျက်နှာသစ်နေစဉ်မှာတင် စုချင်းရွှယ်က တံခါးကို မှီရပ်ရင်း စိတ်ကောက်သလို လေသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည် -
“မောင်ရေ... ဒီနေ့လည်း အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြန်ပြီ”
လျူယွမ်က ပလုပ်ကျင်းရင်း - “နောက်တစ်ခါကျရင် ပိုပြီး ကြိုးစားပါ့မယ် မိန်းမရယ်” ဟု ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။
မနက်စာ စားနေစဉ်တွင် လျူယွမ်၏ အကြည့်က ဧည့်ခန်းနံရံပေါ်တွင် ချိတ်ထားသည့် ရှေးဟောင်းစတိုင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
ဟင်..
သူ မှတ်မိသွားသည်၊ ဒါက မနေ့က အဘိုးချန်း ပေးလိုက်တဲ့ ပန်းချီကားပဲ၊ နာမည်က... ‘ပန်းခင်းရဲ့ ဆန်းကြယ်မှု ခြောက်ပါး’ မလား
ထိုအချိန်က သူ သေသေချာချာ မကြည့်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ စုချင်းရွှယ်က မနက်စောစောစီးစီး ဤမျှအမြန် ချိတ်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။
“မောင်... ဒီပန်းချီကားက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲနော်” စုချင်းရွှယ်က ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည် - “အဘိုးချန်းက တကယ့်ကို နာမည်ကျော် စာပေအနုပညာရှင်ကြီးပီသပါပေတယ်။ တကယ်လို့ ဒီပန်းချီကားကို ခဏခဏ စိုက်ကြည့်ပြီး လေ့လာရင် စိတ်စွမ်းအင်ကို တိုးတက်စေပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ စရိုက်ကို ပျိုးထောင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
လျူယွမ် ပါးစပ်ထဲက ပဲနို့တွေ ချက်ချင်းပင် ပြန်အန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
“ဒီပန်းချီကားရဲ့ အရောင်တွေက... နည်းနည်း အရောင်ရင့်လွန်း (ပြင်းလွန်း) သလိုပဲ”
“တကယ်ကြီးလား” စုချင်းရွှယ်က ခေါင်းလေး စောင်းပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှုများ အပြည့်ဖြင့် - “ကျွန်မကတော့ ပန်းချီစတိုင်က ယဉ်ကျေးပြီး မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ”
ငါ့မိန်းမကတော့ တကယ်ကို အူကြောင်ကြောင်နိုင်ပြီး အပြစ်ကင်းလွန်းတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။
လျူယွမ် အကျိုးအကြောင်း ရှင်းမပြတော့သော်လည်း၊ အဘိုးချန်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။
ဒီ စာပေသမားတွေကတော့ သွယ်ဝိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးရတာကို တကယ် သဘောကျတာပဲ။
ဟန်ပန်တွေ များလွန်းတယ်။
မနက်စာ စားပြီးနောက် လျူယွမ် ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်သွားခဲ့သည်။
ခြံဝင်းထဲကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ်...
အငြိမ်းစား အဘိုးကြီးအချို့ နံနက်ခင်း တိုင်ချီ ကစားနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အဘိုးချင်၊ အဘိုးဝမ်၊ အဘိုးလီ၊ အဘိုးချန်း၊ အဘိုးချန်၊ အဘိုးကျန်း...
စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက် ရှိသည်။
သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လုံးဝ မညီညာကြသော်လည်း သူတို့ကြားထဲမှာတော့ နားလည်မှုတစ်ခု ရှိနေကြသည်။ အဓိကကတော့ လျူယွမ် မမွေးခင်ကတည်းက သူတို့တွေ ဒီခြံဝင်းထဲမှာ အတူတူ နေလာခဲ့ကြတာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီကိုး။
လျူယွမ်လည်း နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ သူတို့နဲ့အတူ ဝင်ပြီး တိုင်ချီ ကစားလိုက်သည်။
တာအိုဆရာကြီး အဘိုးကျန်းရဲ့ အကြည့်က လျူယွမ်ပေါ်သို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ကျရောက်သွားပြီးနောက် သူက အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်မိသည် -
“လျူယွမ်လေး... မင်းရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းထဲမှာ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေ စီးဆင်းနေပါလား... မင်းက ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကို စစ်မှန်တဲ့ ချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲတဲ့အဆင့်ကို တတ်မြောက်သွားတာလား”
(အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် - ချီစွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်းအဆင့်၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၊ ရွှေအမြူအတေအဆင့်၊ နတ်ဘုရားအဆင့်)