အခန်း ၄၁၂

အခန်း (၄၁၂) မြေရိုင်းရှင်းလင်းခြင်း

"လျှပ်စီး... ငါ့ဆီလာခဲ့..."

ကျားသစ်ပေါက်စကို အမည်ပေးပြီးနောက် လီလန်သည် သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားကာ စတင်ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။

၎င်း၏ အမွေးအမျှင်များမှာ ဖောင်းပွပြီး နူးညံ့နေသည်။

တကယ်တော့ ကျားသစ်ပေါက်စကို ပွတ်သပ်ရခြင်းမှာ ခွေး သို့မဟုတ် ကြောင်ကို ပွတ်သပ်ရသည်နှင့် ခံစားချက် မတူညီပေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ လျှပ်စီးသည် အလွန်ပင် လိုက်လျောမှုရှိကာ လီလန်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေပြီး သူကြိုက်သလို ပွတ်သပ်ခွင့် ပေးထားခြင်းပင်ဖြစ်၏။

"လျှပ်စီးက အရမ်းလိမ်မာတာပဲ... အထိတောင်မခံတဲ့ လူဆိုးလေးတစ်ကောင်ထက်တော့ အများကြီး သာတယ်..."

လီလန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မြောင်..."

"မြောင်…”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကန်းကုတင်အောက်မှ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့သော သားရဲဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီလန် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ ထိုလူဆိုးလေး ရောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချောင်ချောင်၏ အကြောင်းကိုပြောလျှင် ချောင်ချောင်ရောက်လာတတ်သည် ဆိုသည့်အတိုင်း သူ ညည်းညူပြောဆိုနေသည်မှာ စကားအနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးမှာ ပြေးဝင်လာလေပြီ။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် သူ၏ ရှေ့လက်သည်းနှစ်ဖက်ဖြင့် ကန်းကုတင်ပေါ်သို့ တွယ်တက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း နောက်ခြေထောက်ငယ်နှစ်ချောင်းမှာ အားမပြုနိုင်သဖြင့် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တက်၍မရသေးပေ။

လီလန်သည် ၎င်း၏ ရှေ့လက်သည်းငယ် နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"မင်းက ကြီးနေပြီ... ကန်းကုတင်ပေါ် ထပ်တက်လို့ မရတော့ဘူး..."

"မင်းက ရေလည်း တစ်ခါမှ မချိုးဘူး... ရွှံ့ထဲမှာလည်း ခဏခဏ ဆော့တယ်... အဲဒါကြောင့် ကုတင်ပေါ် တက်ခွင့်မရှိဘူး..."

"မြောင်..."

"မြောင်... မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စမှာ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အော်သာအော်နေလိုက်... မင်း လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်နေရင်တောင် ဘယ်သူမှ နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မင်းရဲ့ အဖေနဲ့အမေက တောင်ပေါ် ပြန်သွားကြပြီ... မင်းကို အကာအကွယ်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး... မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ..."

လီလန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။

တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံ ရှိနေစဉ်က သူသည် ဤလူဆိုးလေးကို အမှန်တကယ်ပင် ဘာမျှမလုပ်ရဲခဲ့ပေ။

သို့သော် တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လီလန်သည် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ မိဘများ၏ အကာအကွယ် မရှိတော့သဖြင့် ဤပြဿနာကောင်လေးကို သူဖြစ်ချင်သလို လုပ်၍ မရနိုင်ဘူးလား။

"မြောင်..."

"မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ နောက်ထပ် နှစ်ခါ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျားသစ်ပေါက်စကိုကျတော့ ကုတင်ပေါ် ဘာကြောင့် တက်ခွင့်ပေးရသနည်းဟု ကန့်ကွက်နေသည့်ဟန် ပေါ်လေသည်။

လီလန်သည် ၎င်းကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး

"လျှပ်စီးက ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ... မင်းကရော ဘယ်လောက်ကြီးနေပြီလဲ..."

"မင်းက ခြောက်လတောင် ရှိနေပြီ... တစ်နှစ်ပြည့်တော့မယ်... တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က တစ်နှစ်ဆိုရင် အရွယ်ရောက်ပြီ... ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး..."

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လီလန်၏ အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မင်း အိမ်မှာ တစ်နေကုန် စားလိုက် အိပ်လိုက် လုပ်နေတာ မကောင်းပါဘူး... မနက်ဖြန် ငါ တောင်ပေါ်သွားပြီး အမဲလိုက်ရင် မင်း ငါနဲ့လိုက်ခဲ့မလား..."

မနက်ဖြန်သည် ရွာမှ ကျားခေါင်းတောင်သို့ နွေဦးရာသီ အမဲလိုက်ပွဲသွားရန် နေ့ကောင်းရက်သာတစ်ခုဖြစ်ပြီး လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို သူနှင့်အတူ ခေါ်သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် အိမ်တွင် တစ်နေကုန် အိပ်လိုက် စားလိုက်၊ စားလိုက် အိပ်လိုက် လုပ်နေတတ်၏။ သွယ်လျသော တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်မှာ ယခုအခါ အဆီပိတ်သော တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်ဖြစ်လာပြီး ဗိုက်ရွှဲကြီးပင် ထွက်လာလေပြီ။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင် မွေးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝက်တစ်ကောင် မွေးထားသည်ဟုပင် ခေါ်ဆိုရတော့မည် ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စနှင့် လီလန်တို့သည် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ထားကြ၏။ ၎င်းသည် သူ၏ ပထမဆုံးသော သားရဲအဖော်ဖြစ်ပြီး လီလန်၏ စကားများကို နားလည်နိုင်သည်။

၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်သည့်အနေဖြင့် နှစ်ခါ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်း မသွားချင်လည်း သွားရမှာပဲ... မင်း မသွားရင် နောင်ကျ ဘယ်သူက မင်းကို အမဲလိုက်နည်း သင်ပေးမှာလဲ... မင်း အမဲမလိုက်တတ်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ အသားစားရအောင် ဘယ်လိုရှာမှာလဲ... မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်လိုရပ်တည်မှာလဲ..."

"ငါ့အိမ်မှာ တစ်သက်လုံး နေလို့မရဘူး... အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ တောရိုင်းစရိုက်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အိမ်မှာမွေးထားတဲ့ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ၊ ငန်းတွေလို ယဉ်ပါးသွားလိမ့်မယ်..."

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ လက်သည်းများ တုံးသွားပါက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ဟု ခေါ်ဆို၍ မရတော့ဘဲ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ဟုသာ ခေါ်ဆိုရတော့မည် ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် ဤအတိုင်းသာ ပါးစပ်ထဲ အစာခွံ့ကျွေးသည်ကို စားကာ ဆက်နေသွားပါက တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါ အမဲလိုက်ရန်ပင် မေ့သွားလောက်ပေသည်။

အမဲလိုက်နိုင်စွမ်းမရှိပါက အစောနှင့်အနှောင်းဆိုသလို ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးသွားမည်သာဖြစ်၏။

အကယ်၍ အင်အားကြီးမားသော ရန်သူနှင့်ကြုံတွေ့ပြီး မတိုက်ခိုက်နိုင်ပါက အကိုက်ခံရ၍ သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်ကာ တစ်ပါးသူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည့် အစာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုလည်း သဘောတူလိုက်ပြီ..."

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ရန် တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားခြင်းက ရွာမှမုဆိုးများကို ထိတ်လန့်သွားစေမည်လား ဆိုသည်ကိုမူ လီလန် ဂရုမစိုက်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ မိသားစုသည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စတစ်ကောင် မွေးထားကြောင်းကို တစ်ရွာလုံးက သိထားကြပြီးဖြစ်သည်။

လီလန်သည် လျှပ်စီးနှင့် အချိန်အနည်းငယ်မျှ ထပ်ဆော့ကစားလိုက်ပြီး အသားခြောက်အချို့ကို ကျွေးလိုက်လေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူ့အဖေ ပြန်ရောက်လာ၏။

"သား... အဆင်ပြေသွားပြီ..."

သူ့အဖေ လီတာ့ဟိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက မင်းက အဖျက်သမားကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့လို့ ရွာအတွက် အကျိုးပြုခဲ့တယ်ဆိုပြီး ငါတို့မိသားစုကို မြေရိုင်းတစ်ဧက ဖော်ထုတ်ခွင့် ပြုလိုက်တယ်..."

"နေရာကတော့ မြစ်ငယ်လေးဘေးက ရွာအဝင်ဝမှာရှိတဲ့ မြေကွက်ပဲ..."

လီလန် အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ရွာထဲတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော မြေကွက်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မြစ်ငယ်လေးဘေး၊ ရေမြောင်းဘေးတွင် မြေရိုင်းကွက်ကြီးတစ်ခုရှိပြီး နေရာကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် မြေရိုင်းရှင်းလင်းပြီး စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ပါက နောင်တွင် ရေပြတ်လပ်မှု မရှိနိုင်တော့ပေ။

စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းသည် ရေကို အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်၏။ ကောက်ပဲသီးနှံများက ရေလိုအပ်သလို ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကလည်း ရေလိုအပ်လေသည်။

ထို့အပြင် ထိုနေရာရှိ မြေဆီလွှာမှာ မြေဩဇာကောင်းမွန်ပြီး အနက်ရောင်မြေဆီများ ဖြစ်သောကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးရန် အလွန်ပင် သင့်တော်လှသည်။

"အဖေ... ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ... ပေါက်တူးတွေ မျိုးစေ့တွေ ယူပြီး မြေရိုင်းရှင်းလင်းဖို့ သွားကြစို့..."

လီလန်သည် ကန်းကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဖိနပ်များကို စတင်စီးလိုက်သည်။

သူ့ကို အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီတာ့ဟိုင်က အလျင်အမြန် အကြံပေးလိုက်၏။

"မင်း တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်နေတာ... ချောင်တျန်းကျီရွာကို နှစ်ခေါက်တောင် ပြေးခဲ့ရသေးတယ်... နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် အနားယူလိုက်ပါလား... ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ငါတို့ မြေရိုင်းရှင်းလင်းဖို့ သွားကြတာပေါ့..."

မိသားစုအတွက် မမောမပန်း အလုပ်လုပ်ပေးနေသည်ကို သိထားသောကြောင့် လီတာ့ဟိုင်သည် သူ့သားအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိလေသည်။

လီလန်ကမူ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး

"မနက်ဖြန် ကျွန်တော် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနဲ့အတူ ကျားခေါင်းတောင်ကို နွေဦးရာသီ အမဲလိုက်ပွဲ သွားရဦးမယ်... ဒါကြောင့် အချိန်သိပ်မရှိဘူး..."

"ဒီနေ့ ရာသီဥတုသာယာတယ်လို့ ထင်တယ်... နေလည်း သိပ်မပြင်းဘူး... မြေရိုင်းရှင်းလင်းပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ဖို့ အတော်ပဲ..."

လီလန်သည် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်တတ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက သူ့အား ကိုယ်ပိုင်မြေကွက်တစ်ခု ပေးထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သဘာဝကျစွာပင် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်နေမည် မဟုတ်ဘဲ ပေါက်တူးကို အမြန်ယူ၍ မြေရိုင်းရှင်းလင်းရန် သွားရမည် ဖြစ်သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ့သားကို တား၍မရနိုင်မှန်း သိသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သိုလှောင်ရုံဘက်သို့ လှည့်ကာ လယ်ယာသုံးကိရိယာများကို ယူ၍ မြေရိုင်းရှင်းလင်းရန် ရွာအဝင်ဝသို့ သူ၏နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လယ်ယာသုံးကိရိယာများ ကိုင်ဆောင်လျက် အိမ်တံခါးမှ ထွက်လာစဉ် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ဦးနှင့် ဆုံမိကြလေသည်။

၎င်းတို့မှာ လုအန်းနာနှင့် တုံယွီရှုတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤပညာတတ်လူငယ်မလေး နှစ်ဦးသည် လီလန်၏ ညီမငယ်နှစ်ဦးကို ကျောင်းမှ အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပေးလာခြင်းဖြစ်၏။

"ဦးလေးလီ... ဦးလေးနဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီတို့ ပေါက်တူးတွေ ကိုင်ပြီး ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

တုံယွီရှုသည် မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးကို ခြံဝင်းအတွင်း ဆော့ကစားရန် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လီတာ့ဟိုင်အား သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ရွာက မြေတစ်ကွက် ခွင့်ပြုပေးလိုက်လို့ လီလန်ကိုခေါ်ပြီး မြေရိုင်းရှင်းလင်းဖို့ သွားမလို့ပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်၏။

"မြေရိုင်းရှင်းလင်းတာ..."

"မြေရိုင်းရှင်းလင်းတယ်ဆိုတာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်တာမလား..."

တုံယွီရှုနှင့် လုအန်းနာတို့မှာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

မြို့ကြီးပြကြီးများမှ လာသော ပညာတတ်လူငယ်များသည် ပြင်ဆင်ပြီးသား လယ်ယာမြေများတွင်သာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ဖူးကြသည် သို့မဟုတ် တောင်ပေါ်သို့ တက်၍ တောထွက်ပစ္စည်းများကိုသာ ရှာဖွေဖူးကြ၏။ မြေရိုင်းရှင်းလင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့တွင် အတွေ့အကြုံ မရှိကြပေ။

"ဟုတ်တယ်... မြေရိုင်းရှင်းလင်းတယ်ဆိုတာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်တာပေါ့... မြေပြင်ပြီးသွားရင် အဲဒီမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်လို့ရပြီ..."

လီတာ့ဟိုင်က ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ဦးကို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်တာ ကောင်းတာပေါ့... ကိုယ်စားဖို့ ကိုယ်တိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးပြီး ဖူလုံနေရင် မြို့နယ်ကို သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

တုံယွီရှုက အားကျသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် အစ်ကိုလီတို့ မိသားစုက နောင်ကျ လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စားရတော့မှာပေါ့..."

လုအန်းနာသည် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အင်း..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဘယ်လို ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့တွေ ရှိလို့လဲ..."

"အိုး... အများကြီးပဲ... မုန်လာဥတွေ၊ တရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ်တွေ၊ ခရမ်းချဉ်သီးတွေ၊ သခွားသီးတွေ... ပြီးတော့ ရွှေဖရုံသီးတွေလည်း ပါသေးတယ်..."

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့များကို လှုပ်ခါပြရင်း တတွတ်တွတ် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဝါး... ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အများကြီးပဲ... ဦးလေးလီ... ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့တွေ အကုန်လုံး ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ဦး၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ လီတာ့ဟိုင်၏ လက်ထဲရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့အိတ်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကြသည်။

"မျိုးစေ့တွေက လီလန်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်လေ... ချောင်တျန်းကျီရွာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ပေးလိုက်တာ..."

လီတာ့ဟိုင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

လုအန်းနာသည် လီလန်အား အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"အစ်ကိုလီ... ညီမလည်း မြေရိုင်းရှင်းလင်းဖို့ လာကူပေးမယ်..."

"ညီမလည်း လိုက်ချင်တယ်... ညီမလည်း သွားချင်တယ်..."