အခန်း ၄၁၃

အခန်း (၄၁၃) ကောက်ရိုးများမီးရှို့ခြင်း၊ သစ်သားပြာနှင့် သဘာဝမြေသြဇာ

"မြေရိုင်းရှင်းလင်းခြင်းက ပင်ပန်းတဲ့ ကာယလုပ်အားပဲ... မင်းတို့နှစ်ယောက် အရမ်းပင်ပန်းသွားရင် နောက်ပိုင်း တာဝန်ခံဟွမ်ကို ငါ ရှင်းပြတတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ တာဝန်ခံဟွမ်သည် ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးများကို တာဝန်ယူရပြီး ၎င်းတို့၏ တိုက်ရိုက်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရှင်ကတော့ တကယ် နောက်နေတာပဲ... ပေါင်းပင်နုတ်ပြီး မြေတူးရုံလေးကို... ဘာတွေများ ပင်ပန်းစရာရှိလို့လဲ..."

"အန်းနာ နင်ဘယ်လိုထင်လဲ..."

တုံယွီရှုသည် လုအန်းနာကိုကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းနာသည် လီလန် နောက်ပြောင်နေမှန်း သိသောကြောင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ ကျွန်မက အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရမှာကို မကြောက်ပါဘူး..."

"အိုး... ဒါဆိုရင်လည်း မင်းတို့နှစ်ယောက် လိုက်ခဲ့ကြ..."

လီလန်သည် အားနာမနေဘဲ သူ၏လက်ထဲရှိ ပေါက်တူးနှင့် တံစဉ်ကို ပညာတတ်လူငယ်မလေး နှစ်ယောက်ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

သူကတော့ ရွာအဝင်ဝဆီသို့ လက်ဗလာဖြင့် လျှောက်သွားတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကတော့... လူတွေကို တကယ် ခိုင်းတတ်တာပဲ..."

တုံယွီရှုသည် လီလန်ကို လျှာထုတ်ပြကာ မျက်နှာပြောင်လိုက်သည်။

"ယွီရှု စကားနည်းနည်းလောက် လျှော့ပြောပါ..."

လုအန်းနာက ဆူပူလိုက်သည်။

"အိုး... ရဲဘော်အန်းနာ သနားသွားတာလား..."

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... ငါ ဘာမှမပြောတော့ဘူး... ငါ ဘာမှမပြောတော့ပါဘူး..."

တုံယွီရှုက လက်မြှောက်အရှုံးပေးကာ တောင်းပန်သည့် အမူအရာဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"နင်ကတော့လေ... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

"နင့်ကို ကလိထိုးပစ်မယ်ကြည့်နေ..."

လုအန်းနာသည် ဆရာမတုံယွီရှုကို အလစ်အငိုက်ဖမ်းကာ ခါးကို ကလိထိုးရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေး နှစ်ယောက်သည် ရယ်မောပြောဆိုရင်း ခုန်ပေါက်ကာ လျှောက်သွားကြရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရွာသားများစွာ၏ အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဆရာမတုံယွီရှုနှင့် လုအန်းနာတို့မှာ မူလကတည်းကပင် ရုပ်ရည်လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ပြေပြစ်သူများဖြစ်သောကြောင့် လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားသည့်အခါ လှပသော ရှုခင်းတစ်ခုပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။

၎င်းတို့သည် တက်ကြွလန်းဆန်းသော အငွေ့အသက်များစွာကို ထပ်မံဖြည့်စွမ်းပေးခဲ့ပြီး လီတာ့ဟိုင်ကလည်း ခံစားချက်ပြင်းပြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်ဘဝကတော့ ကောင်းတုန်းပဲ..."

ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသော မိန်းကလေးများကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လူအများကို အလွန်ချစ်ခင်နှစ်သက်လာစေသည်။

လီလန်သည် လုအန်းနာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ပိုလီစတာ အပေါ်အင်္ကျီနှင့် အပြာရောင်ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"လုအန်းနာ ခဏနေ လယ်ကွင်းထဲရောက်ရင် မင်းက ဘေးနားကနေပဲ ကြည့်နေပါ... အင်္ကျီအသစ်နဲ့ ဘောင်းဘီအသစ် ဝတ်ထားတာဆိုတော့ ညစ်ပတ်သွားရင် မကောင်းဘူးလေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုအန်းနာက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... အဝတ်အစားဆိုတာ ဝတ်ဖို့ပဲလေ... ဝတ်ဝတ် မဝတ်ဝတ် အချိန်တန်ရင်တော့ ဟောင်းသွားမှာပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ကျွန်မကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေက ရှင်တို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးတာလောက် အရေးမကြီးပါဘူး... လူတွေအတွက် စားနပ်ရိက္ခာက အရေးအကြီးဆုံးပဲ... စားဖို့က ဝတ်ဖို့ထက် အရင်လာရမှာပေါ့..."

လုအန်းနာသည် ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှိနေလေသည်။

ဤသည်မှာ အဝတ်အစားတစ်စုံမျှသာဖြစ်ပြီး ညစ်ပတ်သွားလျှင်လည်း ညစ်ပတ်သွားပါစေ၊ ကိစ္စမရှိပေ။

"အိုး... နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ပါပဲ..."

တုံယွီရှုသည် သူမကို စနောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုအန်းနာ၏ အကြည့်နှင့် ရုတ်တရက် ဆုံသွားသောအခါ သူမ၏ ခါးကို ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်လိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... ငါ ဘာမှမပြောတော့ဘူး... ငါ ဘာမှမပြောတော့ပါဘူး..."

"ကောင်မလေး နင့်ကို ကလိထိုးပစ်မယ် ကြည့်နေ..."

တုံယွီရှုသည် ကလိထိုးခံရမည်ကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး သတိမထားမိခင်မှာပင် လုအန်းနာက သူမကို ထပ်မံ၍ အလစ်အငိုက်ဖမ်းလေတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူတို့လေးယောက်မှာ ရွာအဝင်ဝသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"အဖေ ဒါက အဲဒီမြေကွက်လား..."

လီလန်သည် အရှေ့ဘက်ရှိ ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေရိုင်းကွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သူ၏အဖေကို မေးလိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ဘယ်ညာလှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အေး... အဲ့မြေကွက်ပဲ..."

သူတို့ရှေ့ရှိ မြေရိုင်းကွက်မှာ သိပ်မကျယ်ဝန်းဘဲ တစ်ဧက သို့မဟုတ် တစ်ဧကထက် အနည်းငယ်သာ လျော့နည်းသော်လည်း လီလန် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးရန်အတွက်မူ လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ဧကကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်ကို အကွက်ဖော်၍ ပိုင်းခြားလိုက်ပါက ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစုံကို စိုက်ပျိုးနိုင်လေသည်။

"ဒီမြေကွက်က တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... ရေအရင်းအမြစ်နဲ့လည်း နီးတော့ နောက်ပိုင်း ရေလောင်းရတာ အများကြီး ပိုအဆင်ပြေသွားမှာပေါ့..."

ဤမြေရိုင်းကွက်၏ ဘေးတွင် အောက်ခြေအထိ မြင်နိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်နေသော ရေမြောင်းငယ်လေးတစ်ခုရှိပြီး ငါးငယ်လေးများနှင့် ပုစွန်များကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဤရေမြောင်းလေးသည် လုံမင်မြစ်မှ စီးဆင်းလာခြင်းဖြစ်ပြီး စုန့်ဟွာမြစ်မှ ရေများနှင့် ရောနှောစီးဆင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် တကယ့်ကို ရိုးသားသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လီလန် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးရန်အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း မြေကွက်ကို မြန်မြန်ရှင်းကြစို့... မိုးလေဝသက တစ်မျိုးကြီးပဲ... မကြာခင် မိုးရွာတော့မယ်ထင်တယ်..."

လီလန်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အနောက်ဘက်မှ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်အချို့ လွင့်မျောလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကောင်းကင်ကြီးမှာ အုံ့မှိုင်းနေပြီး မိုးရွာတော့မည် ဖြစ်သည်။

မြေရိုင်းရှင်းလင်းခြင်းဆိုသည်မှာ မြေလွတ်မြေရိုင်းများကို ရှင်းလင်းခြင်းဖြစ်ပြီး ပထမအဆင့်မှာ ပေါင်းပင်များကို ဖယ်ရှားရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လီလန် အပါအဝင် သူတို့လေးယောက်စလုံးမှာ ဤတစ်ဧကကျယ်ဝန်းသော လယ်ကွင်းထဲရှိ ပေါင်းပင်များအားလုံးကို နုတ်ရန်အတွက် နာရီဝက်ကျော်ကြာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ဤပေါင်းပင်များမှာ တန်ဖိုးမရှိသော တောရိုင်းမြက်များသာဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် သာမန်ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်ပင် သို့မဟုတ် နှစ်ပင်ခန့် ပါဝင်နေသော်လည်း ငွေကြေးများစွာ တန်ဖိုးမရှိသောကြောင့် လီလန်သည် ၎င်းတို့ကို ခွဲထုတ်ရမည်ကို ပျင်းရိနေကာ အခြားပေါင်းပင်များနှင့်အတူ စုပုံထားလိုက်တော့သည်။

"ဒီပေါင်းမြက်တွေကို နွားတွေ သိုးတွေကို ကျွေးလို့ရတယ်... နှမြောစရာကောင်းတာက ငါတို့မိသားစုက နွားတို့ သိုးတို့ မမွေးထားဘူးပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ဘေးသို့ပစ်ထားသော ပေါင်းပင်များကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်စွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

လုအန်းနာသည် ဤစကားကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သူမလာရောက်သည့်အခါ အစ်ကိုလီအတွက် နွားနှင့် သိုးအနည်းငယ် ဝယ်ပေးရန် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ယွီရှု နွားပေါက်စတစ်ကောင် ဘယ်လောက်ပေးရလဲဆိုတာ နင်သိလား..."

လုအန်းနာက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဤကြင်နာတတ်ပြီး အသိဉာဏ်ရှိသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးသည် သူမတွင် ငွေအလုံအလောက် မရှိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးအဖော်ကို အလျင်အမြန် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ အဲဒါကို မေးနေတာလဲ..."

"နင်က နွားမွေးချင်လို့လား..."

တုံယွီရှုသည် လုအန်းနာ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အင်း... ငါ နွားမွေးချင်လို့..."

လုအန်းနာမှာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဲဒါကိုတော့ ငါမသိဘူးလေ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား... သူ့ကို မေးကြည့်ပါလား..."

"ဟင့်အင်း... ငါ မမေးတော့ဘူး... ငါ မမေးတော့ပါဘူး..."

လုအန်းနာက အလျင်အမြန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

သူမသည် အလုပ်ကို လျင်မြန်ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်ကာ ပေါင်းပင်များကို တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် နုတ်နေသည်။

လီလန်သည် ပညာတတ်လူငယ်မလေး နှစ်ယောက် ပေါင်းမြက်နုတ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။

မြေပြင်မှ ပေါင်းမြက်များကို နုတ်ရာတွင် တစ်ပင်ချင်းစီ နုတ်ရသည်မဟုတ်ဘဲ တစ်ကြိမ်လျှင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် နုတ်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ပေါင်းမြက်များကို နုတ်ပြီးနောက် နောက်တစ်ဆင့်မှာ မြေတူးရန် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ပေါက်တူးနှစ်လက်သာ ယူလာခဲ့သောကြောင့် မြေတူးရမည့် တာဝန်မှာ သဘာဝကျကျပင် သူနှင့် သူ့အဖေထံသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုလီ ထားလိုက်ပါ... ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်... ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်..."

လုအန်းနာသည် ပြေးလာကာ လီလန်၏ လက်ထဲမှ ပေါက်တူးကို လုယူပြီး မြေတူးရန် ကူညီပေးလေသည်။

"ဆရာမလု ခင်ဗျားရဲ့ လက်တွေက ကလောင်ကိုင်ဖို့အတွက်ပဲလေ... ပေါက်တူးကိုင်တာက မသင့်တော်ပါဘူး... ကျွန်တော်ပဲ လုပ်ပါ့မယ်..."

လီလန်က အကြံပြုလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လုအန်းနာက ပလတ်စတစ်ဗုံငယ်လေးပမာ ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်သည်။

"အရှေ့မြောက်ပိုင်းက ကျေးလက်ဒေသကိုရောက်လာပြီး ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်တုန်းက ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက တာဝန်ခံ ပြောခဲ့တယ်... ရဲဘော် ပညာတတ်လူငယ်တွေက အခက်အခဲကို သည်းခံရမယ်၊ သာမန်ပြည်သူတွေဆီကနေ ပိုပြီး သင်ယူရမယ်၊ ပြီးတော့ အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် အခြေချနိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်တဲ့..."

"အစ်ကိုလီ ကျွန်မကို လယ်ယာအလုပ်မှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူးလို့ မထင်လိုက်နဲ့နော်... ကျွန်မလည်း မြေတူးနိုင်ပါသေးတယ်..."

လုအန်းနာသည် စကားပြောနေရင်းပင် ပေါက်တူးကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြေကြီးကို ထပ်ခါတလဲလဲ တူးဆွနေလေတော့သည်။

တကယ်တမ်းတွင်လည်း သူမ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ အတော်လေး တိကျပြီး သူမ၏ ခွန်အားမှာလည်း သင့်လျော်နေကာ တောင်သူလယ်သမားတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင် အနည်းငယ်ပင် ရှိနေသည်။

လီလန်သည် လုအန်းနာအပေါ် ပို၍ အထင်ကြီးမသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မြို့ကြီးမှ ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦး၊ အနုပညာကို လေ့လာခဲ့သော ပညာတတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်လိုစိတ်ရှိခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးနေပြီဖြစ်ပြီး လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်တွင် ဤမျှလောက် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

လုအန်းနာအပေါ် သူ၏ ကောင်းမွန်သော အမြင်မှာ ရုတ်တရက်ပင် သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့သည်။

သူ့အဖေနှင့် လုအန်းနာတို့ မြေတူးနေစဉ်တွင် လီလန်သည် ပေါင်းမြက်ပုံများဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လယ်ကန်သင်းရိုးပေါ်တွင် ပေါင်းမြက်များကို ပုံထားခြင်းက ကောင်းမွန်သော အကြံအစည်မဟုတ်သောကြောင့် လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ မီးခြစ်ဆံဘူးတစ်ဘူးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ငုံ့ကာ မီးမွှေးရန်အတွက် ပေါင်းပင်တစ်ဆုပ်ကို ပွတ်ချေလိုက်ပြီးနောက် မီးခြစ်ဆံဘူးထဲမှ မီးခြစ်ဆံတစ်ချောင်းကို ယူ၍ မီးညှိလိုက်သည်။

မီးစာမှ အပြာရောင်မီးခိုးများ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီလန်သည် ထိုမီးစာကို ပေါင်းမြက်ပုံပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်တင်လိုက်လေသည်။

အပြာရောင်မီးခိုးလုံးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လယ်ကန်သင်းရိုးပေါ်ရှိ ပေါင်းမြက်များအားလုံး လုံးဝ မီးလောင်သွားတော့သည်။

"ဒီပေါင်းမြက်တွေ မီးလောင်သွားရင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး အဲဒါက မြေကြီးအတွက် မြေသြဇာပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ အရင်ဘဝက ကျွမ်းကျင်သူဆိုသူများသည် ကျေးလက်ဒေသရှိ တောင်သူလယ်သမားများအား ကောက်ရိုးများ မီးရှို့ခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် တားမြစ်ခဲ့သည်ကို တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့က ၎င်းသည် လေထုကို ညစ်ညမ်းစေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ကားများမှ ထွက်သော မီးခိုးငွေ့များသည် ကောက်ရိုးများ မီးရှို့ခြင်းထက် ပို၍ ဆိုးကျိုးကို ဖြစ်စေလေသည်။

ပထမအဆင့် မြို့ကြီးများတွင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လမ်းပေါ်ရှိ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကားများစွာက မီးခိုးငွေ့များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ထက်ပို၍ ဓာတုဗေဒစက်ရုံများနှင့် သံမဏိစက်ရုံများလည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

"ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဟုတ်လား... အဟက်..."