အခန်း ၄၁၄

အခန်း (၄၁၄) စားဖိုမှူးလေးနှင့် ပညာတတ်လူငယ်

"မိုးရွာနေပြီ... ပေါက်တူးပေါက်တာ ရပ်လိုက်ကြတော့... ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားကြစို့..."

ညနေ ငါးနာရီအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာခဲ့သည်။ ထူထဲ၍ ငြိမ်သက်နေသော တိမ်မည်းကြီးများမှာ အထက်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး သိမ်မွေ့သော မိုးစက်များ စတင်ရွာကျလာကာ လီလန်၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေ၏။

မြေရိုင်းရှင်းလင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်၏ ထက်ဝက်မှာ ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်မြေတစ်ဝက်မှာမူ ပေါက်တူးမပေါက်ရသေးချေ။ သို့သော်လည်း ဤအရာမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးရန်အတွက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းမွန်သော ကိစ္စရပ်များမှာ အချိန်ယူရစမြဲဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်တွင် ဆက်လက်၍ ပေါက်တူးပေါက်မည်ဆိုလျှင်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤမြေကို ပေါက်တူးပေါက်ပြီးနောက်တွင် ကျင်းများတူးခြင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့များ ချခြင်း၊ ရေလောင်းခြင်းနှင့် မြေသြဇာကျွေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သေးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လုပ်ငန်းစဉ်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် အလောတကြီး လုပ်ရန်မလိုချေ။

ထို့အပြင် ဤအသစ်ဖော်ထုတ်ထားသော ဟင်းခင်းမှာ ရွာအဝင်ဝတွင် ကွက်တိရှိနေသည်။ ရွာအဝင်ဝတွင် အိမ်ခြေများ ပိုများပြီး ကြက်၊ ဘဲ မွေးမြူထားသူ အနည်းငယ်လည်း ရှိနိုင်ပေသည်။ ကြက်များနှင့် ဘဲများမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့များနှင့် အပင်ပေါက်များကို စားသောက်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် ကြက်၊ ဘဲနှင့် ငှက်များကို တားဆီးရန်အတွက် ဤဟင်းခင်းပတ်လည်တွင် ခြံစည်းရိုးတစ်ခု တည်ဆောက်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ အလုပ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ရက်တာ အလုပ်မှတ်ဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်မည့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် အလောတကြီး မဖြစ်ခဲ့ချေ။ သူသည် သူ၏အဖေ၊ လုအန်းနာနှင့် တုံယွီရှုတို့ကို အိမ်သို့ အမြန်ပြန်၍ မိုးခိုကြရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဤလူများမှာ လီလန်၏ ကံကောင်းမှုကြောင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာကျလာချိန်တွင် အိမ်သို့ ကွက်တိရောက်ရှိသွားကြသည်။

မိုးရေများမှာ သက်ကယ်မိုးခေါင်မိုးပေါ်သို့ တဖျောက်ဖျောက် ကျဆင်းနေပြီး သက်ကယ်အမိုးကြားရှိ ဟာကွက်များမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားသော ရေစီးကြောင်းငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

လီလန်၏ ခြံဝင်းမှာ ရေဆင်းအလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ထိုအရာမှာ သူငယ်စဉ်က သူ၏အဖေမှ အထူးတလည် တည်ဆောက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိုးတွေ သည်းလိုက်တာ..."

တုံယွီရှုနှင့် လုအန်းနာတို့သည် အမိုးအောက်တွင် ထိုင်ကာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မိုးသည်းထန်မှုကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ခြောက်လကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သည်းထန်သော မိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"နွေဦးမိုးနဲ့ဆိုတော့ သီးနှံတွေ ရေသောက်ရပြီး အမြန်ကြီးထွားလာတော့မှာပဲ..."

"ခုလိုမိုးသည်းထန်တာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ..."

လီလန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာစဉ် လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။

"ဆရာမတို့... လာကြ... နွေးသွားအောင် လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ကြပါဦး..."

မိုးရွာသောနေ့များမှာ အေးစိမ့်နေတတ်သဖြင့် လက်ဖက်ရည်ပူပူ သောက်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်ပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလီ..."

ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ဦးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ယူကာ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။

လီလန်သည် အပြင်ဘက်ရှိ ပိုမိုသည်းထန်လာသော မိုးကို ကြည့်ကာ ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ဦးအား ပြောလိုက်သည်။

"မိုးက အရမ်းသည်းနေတော့ ဆရာမတို့ ခဏလောက် ပြန်လို့ရဦးမှာ မဟုတ်ဘူး... မနေ့က ကျွန်တော် မြို့ပေါ်သွားရင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ၊ ဆန်တွေနဲ့ လိုအပ်တာတချို့ ဝယ်လာခဲ့တယ်... ညစာစားပြီးမှ ပြန်ကြပါလား..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ... ပြီးတော့ ဆန်...

ဤအရာများမှာ ရွာထဲတွင် ရှားပါးပြီး ကောင်းမွန်သောအရာများ ဖြစ်ပေသည်။

အငတ်ဘေးကျရောက်နေသော နှစ်များအတွင်း အိမ်တိုင်းလိုလို ငတ်မွတ်နေကြပြီး ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲနှင့် အချဉ်ဖတ်များကိုသာ စားသောက်နေရချိန်တွင် လီလန်၏ မိသားစုမှာ လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် မွှေးကြိုင်သော ထမင်းကို စားသောက်နိုင်ပေသည်။

တုံယွီရှုနှင့် လုအန်းနာတို့ကဲ့သို့သော ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သို့လျှင် အံ့ဩမနေဘဲ ရှိပါမည်နည်း။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါက... ဘယ်လိုလုပ် သင့်တော်ပါ့မလဲ... ကျွန်မတို့က ဘာမှမလုပ်ဘဲ အလကား မစားရဲပါဘူး..."

တုံယွီရှုမှာ အရှက်အကြောက်ကြီးသူဖြစ်ရာ လီလန်က ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်သောအခါ အတော်လေး အားနာသွားခဲ့သည်။

"ဘာတွေ အားနာစရာရှိနေလို့လဲ... ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို မြေရိုင်းရှင်းလင်းဖို့ ကူညီပေးခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား..."

"နောက်ပြီးတော့ တူနှစ်စုံလောက် ပိုလာရုံတင်ပါ... စိတ်ထဲမထားပါနဲ့..."

တုံယွီရှုသည် တစ်ခုခုထပ်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လုအန်းနာက သူမကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

"ယွီရှု... အစ်ကိုလီ ပြောတာကို နားထောင်လိုက်ပါ... ဆက်ပြီး အားနာမနေပါနဲ့တော့..."

"အလွန်ဆုံးရှိ ဒီတစ်နပ်ကို စားလိုက်ပြီး နောက်မှကျေးဇူးပြန်ဆပ်ကြတာပေါ့..."

“အဲ့လိုပဲလုပ်ရတော့မှာပေါ့..."

တုံယွီရှုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုအရာမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် သူတို့၏ တီးတိုးပြောစကားများကို ကြားလိုက်ရပြီး နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

မြို့မှလာသော ပညာတတ်လူငယ်များမှာ အရည်အသွေး မြင့်မားကြဆဲဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးပျူငှာသော လူများမှာ ကွာခြားလှပြီး ကျေးဇူးကို မည်သို့ပြန်ဆပ်ရမည်ကို သိရှိကြပေသည်။

"ဆရာမတို့ နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ ခဏထိုင်နေကြဦးနော်... ကျွန်တော် မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး အဖေ့ကို ဟင်းချက်ကူလိုက်ဦးမယ်..."

လီလန်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုအန်းနာက သူမ၏ ကြွေရည်သုတ်ခွက်ကို အမြန်ချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မလည်း ကူမယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်မလည်း လာကူပေးမယ်..."

ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ဦးမှာ အလကား မစားလိုကြသဖြင့် မီးဖိုချောင်တွင် ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီလန်၏ မီးဖိုချောင်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ကျယ်ဝန်းသဖြင့် လူလေးယောက် ဝင်ဆံ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် လီလန်နှင့် လီတာ့ဟိုင်တို့မှာ နားနေလိုက်ရတော့သည်။ တစ်ယောက်က သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်ကို သွားကြည့်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကမူ သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ဦး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်၌ လီလန်သည် အားလပ်ချိန် အနည်းငယ်ရသဖြင့် သူ၏အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကို ကြည့်ရင်း လီလန်က ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်ရသွားကာ ဝတ္ထုနှစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးတွေးတောလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် ခဲတံနှင့် စာရွက်ကို ထုတ်ယူကာ စတင်၍ ရေးသားလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုလီ... ညစာရပြီလား..."

"အစ်ကိုလီ..."

"အစ်ကိုလီ... အခန်းထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ဤသို့ဖြင့် တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ လီလန်သည် စာရေးရာတွင် အလွန်အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လုအန်းနာ ခေါ်နေသည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။

တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး လုအန်းနာ ဝင်လာလိုက်သည်။ လီလန်သည် လုအန်းနာ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ စာမူကို ခေါင်းအုံးအောက်သို့ အမြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။

သူ မည်မျှပင် သေချာစွာ ဝှက်ထားစေကာမူ လုအန်းနာက မြင်သွားခဲ့သေးသည်။ လုအန်းနာက မြင်သော်လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ... ထမင်းဟင်းတွေ ရနေပြီ... အစ်ကို့ကိုပဲ စောင့်နေတာ..."

"အင်းပါ..."

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ လုအန်းနာ၏ နောက်မှလိုက်၍ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လုအန်းနာသည် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားစဉ် သူမသည် တမင်တကာ လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းအုံးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။

ကန်းစားပွဲပေါ်တွင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ သင်းပျံ့နေပြီး အရသာရှိလှသော ဟင်းလျာများ ရှိနေသည်။

"ဒီဟင်းတွေက..."

စားပွဲအပြည့်ရှိနေသော ဟင်းလျာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်မှာ အံ့ဩသွားတော့သည်။

ဤဟင်းလျာများ၏ ပုံစံမှာ သူတို့၏ အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဟင်းလျာများ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

"ဒီဟင်းတွေက ဆရာမလု ချက်ထားတာလေ..."

လီတာ့ဟိုင်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆရာမလု ချက်တာလား..."

လီလန်က အလွန်အံ့ဩသွားပြီး လုအန်းနာကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာမလုက ဟင်းချက်တတ်တယ်လား..."

လုအန်းနာသည် ခေါင်းငုံ့ထားကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်

"နည်းနည်းပါပဲ... သိပ်မများပါဘူး..."

လီလန်မှာမူ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မနှစ်ကတော့ မင်း ဟင်းမချက်တတ်ဘူးလို့ ပြောတာ ကြားဖူးသလိုပဲ..."

တုံယွီရှုက အခွင့်ကောင်းယူကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရှင်မသိလို့ပါ... ဒီနှစ် အန်းနာက နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အမီ အိမ်ပြန်သွားတုန်းက သူမအမေဆီကနေ သင်လာတာလေ..."

"ယွီရှု..."

လုအန်းနာသည် ရုတ်တရက် အသံထွက်လာပြီး တုံယွီရှု၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... ငါ စကားများသွားတယ်... စကားများသွားတယ်... မပြောသင့်တာ ပြောမိသွားပြီ..."

တုံယွီရှုက တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

လုအန်းနာ၏ ပါးပြင်များမှာ နီရဲသွားပြီး လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ကာ ရှက်ရွံ့နေလေသည်။

သူမသည် ပြီးခဲ့သောနှစ်က တကယ်ပင် ဟင်းမချက်တတ်ခဲ့ချေ။ သူမသည် လက်တစ်ချောင်းမျှပင် အလုပ်မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ သူမက ဤနှစ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ဟင်းချက်တတ်လာရသနည်းဆိုလျှင်... အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူမသည် နှစ်သစ်ကူးအကြိုညတွင် အိမ်သို့ ပြန်သွားသောအခါ သူမ၏ အမေနှင့် အဘွားဖြစ်သူတို့ထံမှ ဟင်းချက်နည်း အချို့ကို အထူးတလည် သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမက အဘယ်ကြောင့် ဟင်းချက်နည်းကို အထူးတလည် သင်ယူခဲ့ရသနည်း၊ မည်သူ့အတွက် သင်ယူခဲ့ရသနည်းဆိုသည်မှာ နားလည်ထားရန်သာ လိုအပ်ပြီး အသံထွက်၍ ပြောရန် မလိုပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အချစ်တွင် နစ်မွန်းနေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် သူမချစ်ရသူအတွက် အမြဲတမ်း တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်နေတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။ ဥပမာအားဖြင့် သူ့အတွက် အရသာရှိသော ဟင်းလျာများကို စားပွဲအပြည့် ချက်ပြုတ်ပေးခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီဟင်းတွေက ရှန်ဟိုင်းစတိုင် ဝက်နံရိုးဟင်း၊ နန်းလုံးကြိုင်ဝက်သားဟင်း၊ ခရမ်းချဉ်သီးနဲ့ ကြက်ဥမွှေကြော်၊ ပြီးတော့ မှိုနဲ့ ဆန်လှော်စွပ်ပြုတ်တွေပါ... အားလုံးက ရှန်ဟိုင်းရဲ့ ရိုးရာဟင်းလျာတွေချည်းပဲ... အစ်ကိုလီ မြည်းကြည့်ပါဦး..."

လုအန်းနာသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို လီလန်အား တက်ကြွစွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ဤဟင်းလျာအနည်းငယ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေခြင်း မရှိသော်လည်း သေချာစွာ ချက်ပြုတ်ထားသဖြင့် လုအန်းနာအနေဖြင့် အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ထားကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

"ကောင်းပြီ... မြည်းကြည့်မယ်လေ..."

လုအန်းနာ၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် လီလန်က ဝက်နံရိုးတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ... အရသာဘယ်လိုနေလဲ..."

လုအန်းနာက မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ပါသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် ပါးစပ်ကို နှစ်ချက် သုံးချက်ခန့် သပ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး... အရောင်အဆင်း၊ အနံ့နဲ့ အရသာ အားလုံးပြည့်စုံတယ်..."

"အိုး... အဲ့လောက်တောင် ကောင်းတာလား... အစ်ကို... ညီမလေးလည်း စားချင်တယ်..."

ညီမငယ် ရှောင်ရွှယ်ကလည်း ဝက်နံရိုး စားချင်ကြောင်း ပူဆာလေသည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီတာ့ဟိုင်သည် သူ့သမီး ပန်းကန်ထဲသို့ ဝက်နံရိုးတစ်တုံးကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ရှောင်ရွှယ်သည် တူဖြင့် ကောက်ယူကာ ပါးစပ်နားသို့ တေ့၍ ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်သည်။

"ထွီ... ထွီ... ထွီ... အဖေ... ဒီဝက်နံရိုးတွေက အရမ်းငန်နေတာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုအန်းနာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူမသည် ဝက်နံရိုးတစ်တုံးကို အမြန်ကောက်ယူကာ မြည်းကြည့်လိုက်ရာ ပါးစပ်ထဲရောက်သည်နှင့် သူမ၏ လျှာမှာ ငန်လွန်းသဖြင့် ထုံကျင်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မ... ကျွန်မ..."

လုအန်းနာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး နားရွက်ဖျားများပါ နီရဲလာတော့သည်။

သူမ၏ ပုံစံမှာ အမှားလုပ်ထားမိသော ဇနီးသည်ငယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေလေသည်။