အခန်း ၄၁၅

အခန်း (၄၁၅) ရင်ထဲမှာ အချစ်မရှိတဲ့ မိန်းကလေးဆိုတာ ရှိလို့လား

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က ဆားဓာတ်နည်းနည်း လိုအပ်နေလို့ အာဟာရဖြည့်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်က သူမအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေးသည် သကြားအစား ဆားကို မှားထည့်လိုက်မိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသော တုံယွီရှုသည်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အိုကွယ်... သကြားနဲ့ ဆားကိုတောင် မခွဲခြားတတ်တဲ့သူတွေ ရှိသေးတာပဲ..."

"နင်က ရယ်နေသေးတယ်... တကယ် စိတ်တိုစရာကောင်းတာပဲ..."

လုအန်းနာသည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ကန်းစားပွဲမှ ပြေးထွက်သွားပြီး လီလန်၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

သကြားအစား ဆားကို ထည့်မိသဖြင့် ဤမျှကောင်းမွန်သော နံရိုးများနှင့် အသားများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိသောကြောင့် သူမမှာ အလွန်ရှက်ရွံ့နေမိသည်။

မြို့ကြီးမှလာသော ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးသည် ဝင်ပုန်းစရာ အပေါက်တစ်ပေါက်လောက် ရှာချင်စိတ် ပေါက်နေတော့၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်မ... ကျွန်မ တမင်သက်သက် လုပ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မက..."

တုံယွီရှုက အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားသည်။

"ရပါတယ်... ဆရာမလုက မြို့ကြီးပြကြီးက မိသားစုကလာတဲ့ မိန်းကလေးဆိုတော့ အရင်က ဟင်းမချက်ဖူးတာနေမှာပါ... ဒီနေ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဟင်းချက်ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းလာတာကိုက တော်တော်လေး စေတနာထားရာ ရောက်နေပါပြီ..."

"ဟင်းတွေမှာ ဆားများသွားတာ ကိစ္စမရှိပါဘူး... အရသာကို ထိန်းညှိဖို့ သကြားနည်းနည်း ပိုထည့်လိုက်ရင် ကောင်းသွားမှာပါ..."

"လီထျန်း... မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး သကြားဖြူ နည်းနည်း သွားယူခဲ့ပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီး..."

ဒုတိယညီမ လီထျန်းသည် အပူပေးထားသော ကန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဖိနပ်စီးပြီး သကြားယူရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

သကြားယူလာပြီးနောက် လီလန်သည် ဟင်းပွဲများထဲသို့ သကြားဖြူ အနည်းငယ် ဖြူးထည့်လိုက်သည်။ ဆားနှင့်ရှာလကာရည်များသော နံရိုးများသည် ချက်ချင်းပင် ချိုချဉ်အရသာ နံရိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥမွှေကြော်သည်လည်း ချိုမြိန်သော အရသာကို ရရှိသွားကာ ဆားငန်ရသာ မရှိတော့ပေ။

ထိုခေတ်အခါက အသားသည် ရှားပါးလှပေသည်။ ဤဟင်းလျာများတွင် ဆားများလွန်းနေသော်လည်း အစားအစာကို မဖြုန်းတီးရဟူသောမူအရ ဆက်လက်စားသုံးရမည်သာဖြစ်သည်။

"ညီမလေးတို့နှစ်ယောက် မြည်းကြည့်ကြ..."

လီလန်က သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

လီထျန်းသည် နံရိုးတစ်တုံးကို ယူ၍ ကိုက်စားလိုက်သည်။ ထည့်လိုက်သော သကြားသည် အငန်ဓာတ်ကို ပျော့သွားစေပြီး အရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပိုကောင်းမွန်လာလေသည်။

"ချိုတယ်..."

လီထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ချိုတာ အမှန်ပဲ... ဒီဟင်းက ချိုချဉ်နံရိုးကြော်လေ..."

"ညီမလေးတို့ ဆက်စားကြ... အစ်ကိုဆရာမလုကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

လီလန်သည် သူ၏ တူကို ချထားခဲ့ပြီး သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် လုအန်းနာတစ်ယောက် ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် စာတစ်စောင် ကိုင်ထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"ဆရာမလု... သူများပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တွယ်တာ မကောင်းဘူးနော်..."

လီလန်၏ အသံသည် အိပ်ခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုအန်းနာသည် လန့်ဖြတ်သွားပြီး အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ စာကို ခေါင်းအုံးအောက်သို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"လီ... အစ်ကိုလီ..."

"ကျွန်တော့် လက်ရေးမူကို ကြည့်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မက အစ်ကို သူများဆီကို စာ... စာရေးနေတယ်လို့ထင်လို့..."

လီလန်က နောက်ပြောင်ချင်စိတ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"သဝန်တိုတတ်လိုက်တာ... ဘယ်သူက ရှာလကာရည်အိုးကို မှောက်ချလိုက်တာလဲ..."

လုအန်းနာ၏ အမူအရာမှာ စောစောက သူမ လာခေါ်စဉ်က သူ တစ်ခုခုကို တိတ်တဆိတ် ဖွက်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမအား မပြလိုသော လျှို့ဝှက်ချက်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။

လုအန်းနာသည် သဝန်တိုသွားသောကြောင့် ဤစာကို အခြားမိန်းမတစ်ယောက်ဆီ ရေးထားသည်ဟု ထင်ကာ ဖွင့်ဖတ်ကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် ဤသည်မှာ စာတစ်စောင် လုံးဝမဟုတ်ဘဲ လက်ရေးမူ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဖြစ်၏။

"အစ်ကိုလီ... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ အစ်ကိုရဲ့ စာကို မကြည့်သင့်ပါဘူး... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်..."

"ကျွန်မက အစ်ကိုကို... ကျွန်မက အစ်ကို့ကို..."

လုအန်းနာသည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် စကားထစ်နေလေသည်။

"ကျွန်တော် အခြားမိန်းမတစ်ယောက်ဆီ စာရေးနေတယ်လို့ ထင်နေတာ မဟုတ်လား..."

"အင်း..."

လုအန်းနာသည် ဆန်စေ့ကို ခေါက်နေသော ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပမာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဆရာမလုက တွေးလွန်နေပါပြီ... ဒါက ကျွန်တော်ရေးထားတဲ့ ဝတ္ထုပါ... အရှေ့မြောက်ပိုင်းစာပေ မဂ္ဂဇင်းဆီကို ပို့ဖို့ ရေးထားတာ..."

လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မ သိပါတယ်... အစ်ကိုရဲ့ လက်ရေးမူက တော်တော်လေး ကောင်းကောင်းရေးထားတာပဲ... စကားလုံးအသုံးအနှုန်းတွေကအစ လှပလွန်းလို့ မဂ္ဂဇင်းမှာ သေချာပေါက် ဖော်ပြခံရမှာပါ..."

အမှန်တော့ လုအန်းနာသည် လီလန် ဝတ္ထုရေးနေကြောင်းကို စာအုပ်ပိုးကောင် ကျန်းချောင်ရင်ထံမှ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ပညာတတ်လူငယ်ရုံး၏ ကိစ္စရပ်များကို ပညာတတ်လူငယ်များဖြစ်ကြသော သူတို့ထံမှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

သူမသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားဖူးသော်လည်း လက်ရေးမူကိုမူ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ ကျန်းချောင်ရင်သည် စာကို စာပို့သမားထံ ပေးအပ်ကာ ပို့လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

ယနေ့ လီလန်၏ "မိုးသည်းထန်ခြင်း" ဟူသော လက်ရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ သဘောကျရသော အမျိုးသားသည် အမဲလိုက်နိုင်၊ ငါးဖမ်းနိုင်ရုံသာမက စာပေပါရမီပါ ရှိနေကြောင်း လုအန်းနာ သိရှိသွားတော့သည်။

သူက ဝတ္ထုတွေပါ ရေးနိုင်တာပဲ။ သူသည် စာပေရော၊ ကိုယ်ခံပညာရပ်များတွင်ပါ ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်ပြီး အဘက်ဘက်မှ ထူးချွန်လှပေသည်။

"အစ်ကိုလီ... အစ်ကိုက... အစ်ကိုက စာဖတ်တတ်တယ်ပေါ့..."

"ကျွန်တော်က စာမဖတ်တတ်ဘူးလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးပါဘူး..."

လီလန်သည် ဘာမှမတတ်နိုင်သည့်အလား ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

သူက အမှန်တကယ်ပင် စာဖတ်တတ်လေသည်။ သူသည် အလယ်တန်းအဆင့် ပညာရေးသာ ရှိခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝတ္ထုရေးသားရန်အတွက် မြင့်မားသော ဘွဲ့ဒီဂရီတစ်ခု မလိုအပ်ပေ။ စာဖတ်တတ်ရုံဖြင့် လုံလောက်လေသည်။

ဝတ္ထုရေးရာတွင် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ စာရေးသားမှုပါရမီပင် ဖြစ်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် လီလန်၌ ပါရမီများစွာ ရှိနေလေသည်။ ၎င်းမှာ စနစ်မှ ဆုချီးမြှင့်ထားသော အဆင့်မြင့်စာပေဆရာသခင်ကြီး၏ စာရေးသားမှုပါရမီပင်ဖြစ်သည်။

"အိုး... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."

"ဆရာမလု... ဆရာမတုံက စောင့်နေတယ်... အပြင်ထွက်ပြီး ထမင်းသွားစားကြရအောင်..."

လီလန်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... သွားစားကြမယ်... သွားစားကြမယ်..."

လုအန်းနာက ပြောရင်း အပူပေးထားသော ကန်းပေါ်မှ ဆင်းလာကာ လီလန် လှည့်အထွက်တွင် သူ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်လေသည်။

မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးတစ်ခုက သူ၏ ကျောပြင်ကို မှီချလာသည်မှာ ရှင်းလင်းသော ခံစားမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်က လျှာသပ်လိုက်မိသည်။ လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဆရာမလုသည်လည်း မည်သို့မည်ပုံ အနည်းငယ် ပိုကြီးထွားလာရသနည်း။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဖက်ထားခံရခြင်းက အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

"ဆရာမလု..."

လီလန်၏ ဩရှရှအသံသည် လုအန်းနာ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

လီလန်၏ ခါးကို ဖက်ထားသော လက်များမှာ ပိုမို တင်းကျပ်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုလီ... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ... ကျွန်မ ကြောက်လို့ပါ..."

"အစ်ကို့ကို ဆုံးရှုံးရမှာကို ကြောက်လို့ပါ..."

"အစ်ကိုသာ တခြားမိန်းမတွေဆီ စာရေးရင် ကျွန်မ... ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

"ကျွန်တော် အခြားမိန်းမတွေဆီ စာမရေးပါဘူးလို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား..."

လီလန် တစ်ခုခု မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် နူးညံ့သော လက်တစ်စုံက သူ၏ လက်ကြီးကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မကို ဖက်ထားပေးနိုင်မလား... ဒီအတိုင်းလေးပဲ ဖက်ထားပေးပါ... မလှုပ်နဲ့နော်..."

လုအန်းနာက တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြသည်။ လီလန်၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဖိကပ်ခံထားရသဖြင့် သူသည်လည်း လုအန်းနာ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို လက်မောင်းများဖြင့် ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။

"ဆရာမလု... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် အခြားမိန်းမတွေဆီ စာမရေးပါဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

လုအန်းနာက ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ရှက်သွေးဖြာလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်မ အမှားတစ်ခု လုပ်မိသွားတယ်... အသားတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အများကြီး အလဟဿ ဖြစ်သွားရတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ရပါတယ်... သကြားနည်းနည်း ထည့်လိုက်ရင် စားလို့ရသေးတာပဲလေ... ကျွန်တော့်အတွက် ဟင်းချက်ပေးတာကိုက တော်တော်လေး စေတနာထားရာ ရောက်နေပါပြီ... ရင်ထဲ မထားပါနဲ့..."

လီလန်က လုအန်းနာ၏ ကျောပြင်ကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းနာက တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။

"ဟင့်အင်း... ကျွန်မ အစ်ကို့ကို လျော်ကြေးပေးရမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျွန်မ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မယူလာခဲ့ဘူး... ကျွန်မ... ကျွန်မ..."

"ဟင်..."

လုအန်းနာ၏ မျက်နှာလေးမှာ စကားပြောနေရင်း ပို၍ နီရဲလာကာ သူမ၏ အသံလေးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမို တိုးညှင်းသွားတော့သည်။

သူမမှာ အလွန်ရှက်နေသဖြင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ လီလန်၏ လက်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အောက်ဘက်သို့ တက်ကြွစွာ ဆွဲယူသွားလေသည်။

"အစ်ကိုလီ... အစ်ကို... အစ်ကို လုပ်ချင်တာ ဘာမဆို... ဘာမဆိုလုပ်လို့ရပါတယ်..."

လုအန်းနာ၏ ပါးပြင်ထက်တွင် နီရဲသော အစက်အပြောက်နှစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရေစက်များ ကျလာတော့မည့်အလား ရှက်သွေးဖြာနေတော့သည်။

လီလန်သည် အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤမိန်းကလေးမှာ ကာမရာဂစိတ်နိုးကြွနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ယခုအချိန်သည် အချိန်ကောင်း မဟုတ်ပေ။

အပြင်ဘက်တွင် သူ၏ အဖေနှင့် ဆရာမတုံတို့ ရှိနေသေးသည်။

"သား... မပြီးသေးဘူးလား... ဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်... သားနဲ့ ဆရာမလု မြန်မြန် ထွက်လာပြီး ထမင်းလာစားကြလေ..."

တွေ့လား...။

အချိန်အခါ မသင့်တော်ပေ။

"နောက်တစ်ခါမှပေါ့... ဆရာမတုံတို့ စောင့်နေကြတယ်..."

"နောက်မှ... သူတို့အိမ်မှာမရှိတဲ့အချိန်ကျရင် လာခဲ့လို့ ရတယ်လေ..."

ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာသည် ဆန်စေ့ကို ခေါက်နေသော ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပမာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။