အခန်း ၄၁၆

အခန်း (၄၁၆) အိမ်နီးချင်း အဘိုးဝမ်၏ သတင်းစကား

ညစာစားပြီးသည့်အခါ မိုးမှာ တိတ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ယောက်သည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် အိမ်ဝိုင်းထဲမှ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လီလန်သည် လုအန်းနာနှင့် တုံယွီရှုတို့အား အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မီးဖိုချောင်အမိုးမှ ပြိုကျနေသော အပေါက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သေရော သက်ကယ်တွေကို မေ့နေတာပဲ…”

ယနေ့နံနက် သူ အိမ်မှမထွက်ခွာမီတွင် ဖခင်ဖြစ်သူက မီးဖိုချောင်အမိုးကို ပြင်ဆင်ရန်အတွက် သက်ကယ်အချို့ သွားလှီးရန် မှာထားခဲ့သည်။

သို့သော် လီလန်နှင့် မာလောင်တတို့မှာ ချောင်တျန်းကျီတောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်သွားကာ ထိုကိစ္စကို မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီလန်သည် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်ရာ ယိုစိမ့်နေသောနေရာအောက်တွင် ရေခံရန်အတွက် တင်ထားသော ရေစည်ပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အရန်အစီအစဉ်ဖြစ်ကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များ မိုးရေမစိုကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် လီလန်တစ်ယောက် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ရေစည်ပိုင်းက မိုးရေကို ခံထားသော်လည်း မီးဖိုချောင်အမိုးတွင် အပေါက်ကြီးရှိနေသဖြင့် မိုးရေများက အတွင်းဘက်တွင် ပက်ဖြန်းနေကာ အလွန်စိုစွတ်နေလေသည်။

“သက်ကယ်တွေ သွားခုတ်ပြီး ဒီအမိုးကို ပြင်ရဦးမယ်…”

လီလန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီလာပြီး ညဉ့်ဦးယံသို့ ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် တံစဉ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အတွင်းခန်းမှ ဇလုံနှင့် တူများကို ကိုင်ကာ ထွက်လာသော လီတာ့ဟိုင်နှင့် တိုးသွားလေရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ တံစဉ်ကို မြင်သောအခါ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

“သား အဲဒီတံစဉ်နဲ့ ဘယ်သွားမလို့လဲ…”

“မီးဖိုချောင်အမိုး ပြင်ဖို့ သက်ကယ် သွားခုတ်မလို့ပါ အဖေ…”

“ညဉ့်တောင် နက်နေပြီ မနက်မှ သွားပါတော့…”

လီတာ့ဟိုင်က တားလိုက်သည်။

မှောင်လာပြီဆိုလျှင် တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များမှာ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားကြပြီဖြစ်ကာ ထိုအချိန်မျိုးတွင် တောင်ပေါ်တက်ပါက သားရဲနှင့် တွေ့ရန်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

သာမန်အားဖြင့် မုဆိုးများသည် ညအချိန်တွင် တောင်ပေါ်သို့ မတက်ကြဘဲ မိမိတို့အိမ်ရှိ အပူပေးကန်းပေါ်တွင်သာ ကွေးနေလေ့ရှိကြသည်။

ညအချိန် တောင်တက်ခြင်းမှာ သေကြောင်းကြံခြင်းနှင့် မထူးခြားလှပေ။

အိမ်တွင်နေလျှင် အိမ်ဝိုင်းအပြင်ဘက်တွင် အမဲလိုက်ခွေးများရှိနေပြီး ရွာထဲရှိ အမဲလိုက်ခွေးများမှာ မိမိတို့အိမ်ဝိုင်းထဲတွင်သာ အိပ်စက်ကြသည်။ အကယ်၍ သားရဲတစ်ကောင် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပါက အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်က ဟောင်လိုက်သည်နှင့် ရွာရှိ အမဲလိုက်ခွေးအားလုံးက လိုက်ဟောင်ကြတော့သည်။ အခြေအနေ မကောင်းမှန်းသိလျှင် မုဆိုးများမှာ သားရဲတစ်ကောင် ရွာထဲသို့ ဝင်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြလေသည်။

သားရဲတစ်ကောင် ရွာထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် မုဆိုးများမှာ သေနတ်များ ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး မိုးပေါ်ထောင်ပစ်ကာ ခြောက်လှန့်လိုက်ကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မုဆိုးများပင် မလှုပ်ရှားရဘဲ ရွာရှိ အမဲလိုက်ခွေးများ ဟောင်သံကြားသည်နှင့် ရွာထဲသို့ ခိုးဝင်လာသော သားရဲများမှာ အမြီးကိုကုပ်ကာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်မျိုးမှာ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ဖူးသည်။ ပြီးခဲ့သည့်လက ဝံပုလွေနှစ်ကောင် ရွာထဲသို့ ခိုးဝင်လာသော်လည်း အမဲလိုက်ခွေးများကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ညအချိန် တောင်တက်ရန် မသင့်တော်ပေ။ မည်မျှ အရေးကြီးသည်ဖြစ်စေ တောင်ပေါ်သို့ မတက်သင့်ပေ။

“ဟုတ်ကဲ့ ဒါဆိုလည်း မနက်ဖြန်မှ သွားတော့မယ်…”

လီလန်သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မိုးတိမ်များ ကင်းစင်သွားပြီဖြစ်၍ ခဏတာ မိုးမရွာနိုင်တော့ပေ။

မိုးမရွာသရွေ့ မီးဖိုချောင်အမိုးတွင် အပေါက်ရှိနေသော်လည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

“မိုးရွာရင်တောင် ခွေးအိမ်ထဲမှာ သက်ကယ်တွေ ရှိသေးတာပဲ အရေးပေါ်အနေနဲ့ အဲဒါကို သုံးလိုက်ရင် ရတာပဲ…”

လီတာ့ဟိုင်က ခွေးအိမ်တွင် သက်ကယ်များ စုပုံထားသည်ကို သတိရသွားသည်။

လီလန်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဖေကလည်း အဲဒါက ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံတို့ အိမ်လေ…”

“သူတို့ရဲ့ ခွေးအိမ်ကို ဖျက်ပြီး ကျွန်တော်တို့အမိုး ပြင်ရမလို့လား…”

လီတာ့ဟိုင်က ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

“တောင်ပေါ်က သားရဲတွေကတော့ မြေကြီးပေါ်မှာ အိပ်ပြီး ကောင်းကင်ကို ခေါင်မိုး လေကို စောင်လုပ်ကာ နေနေကြတာပဲ တစ်ခါတစ်ရံ အဆင်ပြေသလို နေတာ ဘာဖြစ်လဲ…”

လီလန်သည် ခေါင်းခါကာ ဖခင်၏ အကြံပြုချက်ကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့မှာ နွေဦးရာသီ အမဲလိုက်ပွဲအတွက် သူနှင့်အတူ ကျားခေါင်းတောင်သို့ လိုက်ရဦးမည်ဖြစ်ရာ သူတို့၏ ခွေးအိမ်ကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ ကောင်းစွာ အနားယူစေခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေသည်။

နံနက်စောစောတွင် လီလန်က နိုးလာသည်။

သွားတိုက် မျက်နှာသစ်ပြီး ရိုးရှင်းသော နံနက်စာကို စားပြီးနောက် လီလန်သည် တံစဉ်ကို ကိုင်ကာ မောင်အားတောင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။

မောင်အားတောင်တွင် သက်ကယ်များသာ ပေါက်ရောက်သော နေရာတစ်ခုရှိပြီး ရွာသားများမှာ မိမိတို့အိမ်များ ပြင်ရန်အတွက် ထိုနေရာတွင် သက်ကယ်သွားခုတ်လေ့ ရှိကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် နွားမွေးသူများမှာလည်း နွားစာအတွက် သက်ကယ်ကျင်းဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို သွားခုတ်လေ့ရှိကြသည်။

သို့သော် လက်ရှိ အငတ်ဘေးကာလတွင် ရွာထဲ၌ နွားမွေးသူ နည်းပါးသွားပြီဖြစ်သည်။

မွေးလျှင်လည်း စုပေါင်းလုပ်အားဖြစ်ကာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ နွားမွေးပြီး အလုပ်မှတ်အတွက် လဲလှယ်ခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် တံစဉ်ကို ကိုင်ကာ အိမ်မှ ထွက်လာစဉ် အပြင်တွင် အမဲလိုက်ခွေးများကို လမ်းလျှောက်ခိုင်းနေသော အဘိုးဝမ်နှင့် တိုးသွားလေသည်။

“အဘိုးဝမ် နံနက်ခင်းပါ…”

လီလန်က ဦးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အိုး လီလန်ပါလား ဒီမနက်စောစော တံစဉ်ကိုင်ပြီး ဘယ်သွားမလို့လဲ…”

“အမိုးယိုနေလို့ သက်ကယ်သွားခုတ်ပြီး ပြင်မလို့ပါ…”

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မောင်အားတောင်ကို သွားမလို့လား…”

အဘိုးဝမ်မှာ ယခင်က နွားမွေးသူ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မောင်အားတောင်သို့ သက်ကယ်ခုတ်ရန် မကြာခဏ သွားလေ့ရှိရာ လီလန် တံစဉ်ကိုင်ကာ သက်ကယ်ခုတ်ရန် သွားသည်ကို မြင်လျှင် မောင်အားတောင်သို့ သွားမည်မှန်း သိလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ အဘိုးဝမ် ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

လီလန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အိမ်နီးချင်း အဘိုးဝမ်အား အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အဘိုးကတော့ တခြားနေရာမှာပဲ လှီးစေချင်တယ် မောင်အားတောင်ကို တကယ် မသွားသင့်ဘူး…”

အဘိုးဝမ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးဝမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

“အဘိုးဝမ် တောင်ပေါ်က သားရဲတွေ ရွာထဲ ပြန်ဆင်းလာလို့လား…”

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

အဘိုးဝမ်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ပြောသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ…”

“ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ…”

လီလန်သည် မောင်အားတောင်သို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရောက်ဖူးသဖြင့် ကျွမ်းကျင်နေပြီး ထိုတောင်တွင် ဝက်ဝံများနှင့် ကျားသစ်များ ရှိသည်။

အများဆုံးသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များမှာ ကျားသစ်များပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အဘိုးဝမ်ကဲ့သို့ မုဆိုးအိုကြီးတစ်ယောက် ဤမျှစိုးရိမ်နေသည်ဆိုပါက မောင်အားတောင်တွင် တစ်ခုခုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းထဲတွင် နောက်ထပ် ဘာများ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဦးမည်နည်း။

သားရဲတိရစ္ဆာန်များပင်တည်း။

ကျားသစ် ဝံပုလွေ ဝက်ဝံ ကျားများပင် ဖြစ်သည်။

“အဘိုးဝမ် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ဘာလို့ မောင်အားတောင်ကို မသွားရမှာလဲ အစအဆုံး ပြောပြပါဦး…”

လီလန်သည် အဘိုးဝမ်အား စိတ်ဝင်တစား မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်လေးက ဘာလို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ…”

အဘိုးဝမ်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

“ဪ ဟုတ်သားပဲ မင်းက လူသားစားကျားသစ်ကိုတောင် အမဲလိုက်ခဲ့ဖူးတာပဲ…”

လီလန်၏ စွမ်းဆောင်ချက်များမှာ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှပြီး အိမ်နီးချင်းဟောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သော အဘိုးဝမ်မှာလည်း သဘာဝကျစွာပင် ကြားဖူးပြီး ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ်လေ မင်းက ကျားသစ်တောင် အမဲလိုက်ဖူးတာပဲ ဒီသားရဲတွေနဲ့ တွေ့ရင်လည်း အတွေ့အကြုံ ရှိမှာပါ…”

အဘိုးဝမ်မှာ ခေါင်းညိတ်ကာ မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ မနေ့က မောင်အားတောင်ရှိ သက်ကယ်ခင်းအနီးတွင် ကျားသစ်တစ်ကောင် လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို လူတစ်ယောက် မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

“ကျားသစ်တွေက သက်ကယ်ခင်းနားမှာ လှုပ်ရှားနေတာလား…”

လီလန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သက်ကယ်ခင်းမှာ မောင်အားတောင်ခြေတွင်ရှိရာ ထိုနေရာတွင် ကျားသစ်ရှိသည်ဆိုလျှင် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီဟု ဆိုလိုပေသည်။

သက်ကယ်ခင်းမှာ ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် ဝေးလှသည်မဟုတ်ဘဲ ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ လမ်းလျှောက်ရသည်။

အကယ်၍ ကျားသစ်များ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပါက သူတို့၏ အရှိန်နှင့်ဆိုလျှင် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်သည်။

“အဲဒါ တကယ်လား အဘိုးဝမ် ကျွန်တော့်ကို မလိမ်ပါနဲ့…”

လီလန်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

“တကယ်ပေါ့ မင်းအဘိုးက မင်းကို ဘယ်တော့များ လိမ်ဖူးလို့လဲ…”

အိမ်နီးချင်း အဘိုးဝမ်က အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းဆီ အစီရင်ခံပြီးပြီလား မုဆိုးအဖွဲ့ကို ခေါ်ပြီး ဖြေရှင်းခိုင်းဖို့လေ…”

လီလန်က ခဏစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။

မုဆိုးအဖွဲ့မှာ ရွှမ်းရွှေရွာ၏ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ဝင်အားလုံးမှာ ရွာရှိ မုဆိုးအိုများဖြစ်ကြကာ အမဲလိုက်ရာတွင် အတွေ့အကြုံရှိပြီး သေနတ်ပစ်ရာတွင်လည်း တိကျလှသည်။

“ဟုတ်တယ် မနေ့ကပဲ အစီရင်ခံပြီးပြီ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းကတော့ အခုလောလောဆယ် မောင်အားတောင်ကို မသွားကြဖို့ ပြောထားတယ် သူက မောင်အားတောင်အနီးအနားကို စောင့်ကြပ်ဖို့ ပြည်သူ့စစ်အချို့ကို လွှတ်ထားပြီးသား တောင်ကို သွားဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ရွာသားတွေကိုလည်း ပြန်လှည့်ခိုင်းနေတယ်…”

အဘိုးဝမ်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။

“ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့…”

လီလန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့က စောင့်ကြည့်နေပါက ရွာသားများအတွက် အနည်းငယ် ပို၍စိတ်ချရသည်။

“ဒါပေမဲ့ အဲ့ကျားသစ်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်…”