အခန်း ၄၁၉

အခန်း (၄၁၉) သုံးဦးသား မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းနှင့် ရှောင်တာ့ဟွမ်တို့ မိသားစု

မြက်ရိုင်းပင် မြင့်မြင့်များကြားတွင် ချောင်းမြောင်းနေသော အဝါရောင်သားရဲကြီးသည် စူးရှလှသော သေနတ်သံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားတော့၏။

"ဝေါင်း..."

မြက်ပင်များ ယိမ်းထိုးသွားပြီးနောက် ငရဲဘုံမှ ထွက်လာသည့် သရဲတစ္ဆေများပမာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတို့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ထိုသားရဲဆိုးကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် အော်ရာမှာ မည်သူ့ကိုမဆို ခြောက်ခြားသွားစေနိုင်လောက်သည်။

နှလုံးရောဂါရှိသူသာဆိုလျှင် ထိုရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်၏။

ပြည်သူ့စစ်များသည် အဝါရောင်အမွှေးအမျှင်များပေါ်တွင် အစက်အပြောက်များ ရှိနေသည့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲဆိုးကြီးသည် သန်မာသော ခြေလေးချောင်းဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်း၏ အရှိန်မှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှရာ စက်ဘီးကို အားကုန်နင်းလျှင်ပင် မှီနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"ဖြစ်ရလေ... အမေရေ... အဲဒီကျားသစ်က ငါတို့ဆီ ပြေးလာနေပြီ..."

"မျက်နှာမှာ အမာရွတ်နဲ့ ကျားသစ်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေတောင် သူ့ဆီက သွေးညှီနံ့ကို ရနေတယ်..."

"မုဆိုးလုပ်လာတာ အနှစ်သုံးဆယ်ကျော်မှာ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ သားရဲမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး..."

"အဲ့ဒါ အသုံးမကျတဲ့ လောင်လျူကြောင့်ပဲ... သေနတ်ကို အစီအစဉ်မရှိ ပစ်လိုက်လို့ အရှေ့ဖျားကျားသစ်နှစ်ကောင်လုံး လန့်သွားတာ..."

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိသော အရှေ့ဖျားကျားသစ်သည် သူတို့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး တာဝန်ခံဖြစ်သူ ချန်ဆန်းကိုသာ ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

ချန်ဆန်းသည် ပြည်သူ့စစ်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ထိုလူများ၏ အားကိုးရာလည်း ဖြစ်၏။

ချန်ဆန်းသည် စောစောက သေနတ်မှားပစ်ခဲ့သော လောင်လျူကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လောင်လျူသည် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ချန်ဆန်း၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ မျက်လုံးများ ပျာယာခတ်နေတော့သည်။

သူ၏ သေနတ်သံကြောင့်သာ မြက်ရိုင်းပင်များကြားမှ အရှေ့ဖျားကျားသစ်နှစ်ကောင် ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသေနတ်သံမှာ မြက်ပင်ကိုရိုက်၍ မြွေကိုလန့်စေရုံသာမက ကျားသစ်၏ ရန်ငြိုးကိုပါ ဆွဲဆောင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိသော အရှေ့ဖျားကျားသစ်၏ သားကောင် ဖြစ်သွားရရှာပြီ။

"အားလုံးပဲ... သေနတ်တွေကိုမြှောက်... ကျည်ဆန်သွင်းထားကြစမ်း... အဲဒီမျက်နှာအမာရွတ်ရဲ့ ခေါင်းကို ချိန်ထားကြ... သူသာ အနားတိုးလာရင် အသေပစ်သတ်လိုက်ကြ..."

ချန်ဆန်းသည် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ပိုမိုတည်ငြိမ်စွာဖြင့် တန်ပြန်အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

သူသည် ပြည်သူ့စစ်တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သဖြင့် လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အသက်အတွက် တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်၏။

သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာနေသည်မှာ မောင်းအာတောင်၏ ဘုရင်ဖြစ်ပြီး သားကောင်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်လှသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရှေ့ဖျားကျားသစ်ကြီး ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော သားရဲကြီးနှင့် အနီးကပ်ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ နောက်ပြောင်ရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

အမှားတစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်ခံရပြီး အသက်ပျောက်သွားနိုင်လေသည်။

အသက်ပျောက်ရုံတင်မကဘဲ ကျားသစ်၏ အစာအဖြစ် အကိုက်ဖြတ်ခံရကာ အလောင်းပင် စုံစုံလင်လင် ကျန်ရစ်မည်မဟုတ်ချေ။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များသည် ချက်ချင်းပင် လိုက်နာပြီး သေနတ်များကို မြှောက်ကာ မောင်းတင်၍ ကျားသစ်၏ ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ထားလိုက်ကြပြီး ခေါင်းဆောင်၏ "ပစ်" ဟူသော အမိန့်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

ထိုပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များ၏ အရည်အချင်းမှာ အနည်းငယ် ရောထွေးနေသော်လည်း စည်းကမ်းသေဝပ်မှုမှာမူ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်ဟု ပြောရမည် ဖြစ်၏။

"သေနတ်မပစ်ကြပါနဲ့..."

လီလန်က ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များ သေနတ်မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် တားမြစ်လိုက်သည်။

"သေနတ်ပစ်လည်း အလဟဿပဲ... ရှောင်တာ့ဟွမ်ရဲ့ အဖေက အရမ်းမြန်တယ်... ဒီလောက်နီးတဲ့ အကွာအဝေးမှာဆို သူ ရှောင်နိုင်တယ်..."

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သေနတ်တွေက သူ့ရဲ့အရှိန်ကို မမှီနိုင်ဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါရင်း ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များကို ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

မောင်းအာတောင်ပေါ်တွင် လီလန်သည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်နှင့် ခြေလက်လေးဖက်၏ ပေါက်ကွဲအားကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ချန်ဆန်းသည် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားပြီး "ရှောင်တာ့ဟွမ်ရဲ့ အဖေ ဟုတ်လား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

လီလန်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကျားသစ်ပေါက်စလေးကို မျက်စိပစ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက ရှောင်တာ့ဟွမ်လေ... ကျွန်တော်ပေးထားတဲ့ နာမည်ပဲ..."

လီလန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

စကားပြောရင်း လီလန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ကျားသစ်ပေါက်စလေးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်တာ့ဟွမ်... သွား... မင်းရဲ့ အဖေနဲ့ အမေဆီ သွားတော့..."

ကျားသစ်ပေါက်စလေးသည် လီလန်၏ စကားကို နားလည်ပုံရပြီး ၎င်း၏ တိုတောင်းသော ခြေလေးချောင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ကြီးဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လမ်းလျှောက်လျှင် ယိမ်းထိုးနေတတ်သော ကျားသစ်ပေါက်စလေးသည် ယခုအခါတွင်မူ ပိုမိုဖျတ်လတ်နေပြီး တည့်တည့်လျှောက်နိုင်ကာ ပြေးသည့်အရှိန်လည်း အနည်းငယ် မြန်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အရှေ့ဖျားကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် တူလာခဲ့လေပြီ။

"သေနတ်မပစ်နဲ့..."

ချန်ဆန်းက ချက်ချင်းပင် လက်လှမ်း၍ သူ၏ ပြည်သူ့စစ်လက်အောက်ငယ်သားများကို တားလိုက်၏။

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့ခေါင်းဆောင်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လန့်သွားပြီး မောင်းတံများကို ချက်ချင်းပင် လွှတ်လိုက်ကြသည်။

မူလက ပြည်သူ့စစ်များ၏ သေနတ်သံကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကျားသစ်ကြီးသည် ကျားသစ်အမ၏ ညည်းတွားသံကို ကြားပြီးနောက် ထူးဆန်းစွာပင် ၎င်း၏ အရှိန်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချလိုက်တော့သည်။

၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ မီးခိုးရောင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးလာ၏။

ထိုအရာမှာ ကျားသစ်အမဖြစ်သည်။

နက်ရှိုင်းလှသော မိခင်မေတ္တာဖြင့် ကျားသစ်အမသည် ကျားသစ်ပေါက်စလေးကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်း၏ ရင်းနှီးနေသော အနံ့ကို ရရှိသွားသည်။

သူမသည် ကျားသစ်ပေါက်စလေးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး ၎င်း၏ ကျောပေါ်ရှိ နူးညံ့သောအမွှေးများကို သူမ၏ ပန်းရောင်လျှာဖြင့် ရက်ပေးလိုက်ရှာသည်။

ထိုသို့အမွှေးအမျှင်များကို ရက်ပေးခြင်းမှာ ကြောင်မျိုးနွယ် သားရဲများကြားတွင် အချင်းချင်း သံယောဇဉ်ပြသသည့် အပြုအမူပင်ဖြစ်၏။

ပထမအချက်မှာ သန့်ရှင်းရေးအတွက်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာမူ သီးသန့်အနံ့တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ရန် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျားသစ်ထီးကြီးကလည်း အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်း၏ နှာခေါင်းဖြင့် ကျားသစ်ပေါက်စလေး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို နမ်းရှုပ်ကာ မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားပြီးနောက် ကျားသစ်အမနှင့်အတူ ကျားသစ်ပေါက်စလေး၏ အမွှေးများကို ဝိုင်းဝန်းရက်ပေးကြတော့သည်။

သုံးဦးသား မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းသွားကြသည့် ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးပြီး သာယာလှပလှပေသည်။

လီလန်သည် ဘေးမှ ကြည့်ရှုရင်း မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှောင်တာ့ဟွမ်သည် ယခုအခါတွင် ကျန်းမာသန်စွမ်းလာပြီး ကိုယ်အလေးချိန်လည်း တိုးလာကာ ဖျတ်လတ်၍ ချစ်စရာကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းမှာ ရွှေအသပြာ ရာဂဏန်းထက်ပင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

ဤကျားသစ်ပေါက်စလေးမှာ အသိဉာဏ်ရှိပြီး တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းမှ လာသော နတ်ဘုရားက ဖန်ဆင်းထားသည့် အရာလေးဖြစ်ရာ ၎င်း၏ မိဘများနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းရသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည်လည်း အမှန်ပင် ဝမ်းမြောက်မိတော့သည်။

"ပိုင်လုံ... သွားကြစို့... သူတို့ သုံးဦးသား မိသားစုကို အနှောင့်အယှက် မပေးကြေး..."

လီလန်က ပိုင်လုံ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။

ပိုင်လုံသည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သားရဲနှစ်ကောင် ပေါ်လာကတည်းက ပိုင်လုံသည် ပထမဆုံး သတိပြုမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့သခင်သာ တားမထားပါက သူသည် အရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူ့သခင် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ရှောင်တာ့ဟွမ်က ဒီကာလအတွင်း မင်းနဲ့ ရင်းနှီးနေပြီပဲ... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ထိန်းထားစမ်းပါ... မင်းသူငယ်ချင်းရဲ့ မိဘတွေကိုတော့ ပြန်မတိုက်သင့်ဘူး မဟုတ်လား... ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိဘူးလေ..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူသည် ပိုင်လုံကို ဦးဆောင်၍ မလှမ်းမကမ်းတွင် ကျားသစ်မိသားစု သုံးဦးကို ကြည့်နေသော ပြည်သူ့စစ်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ချန်ဆန်းကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်... ခင်ဗျားလူတွေကို ရွာကို ပြန်ခေါ်သွားလိုက်ပါ... ရှောင်တာ့ဟွမ်ရဲ့ မိဘတွေက ရှောင်တာ့ဟွမ်ကို တွေ့ပြီဆိုတော့ မောင်းအာတောင်ဆီ ချက်ချင်း ပြန်ကြတော့မှာပါ..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ထိုသို့ ပြောလာပြီဖြစ်ရာ ထိုပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များက မည်သို့ ငြင်းဆန်ရဲကြမည်နည်း။

ချန်ဆန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို နှုတ်ဆက်ကာ သေနတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်၍ စစ်ဆေးရေးဂိတ်မှ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

အားလုံးက သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ရင်တမမဖြင့် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြ၏။ ကျားသစ်မိသားစုသုံးဦး ပြန်လည်ဆုံစည်းသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ကြီးက ရုတ်တရက် ရန်ပြုလာမလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ မိုးတိမ်များပမာ ပြောင်းလဲလွယ်လှရာ မည်သူမျှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။

စောစောက အေးဆေးနေသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်၍ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်သွားနိုင်လေသည်။

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များသည် သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ သတိအပြည့်ဖြင့် ချန်ဆန်း၏ အချက်ပြမှုအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

စောစောက သေနတ်မှားပစ်ခဲ့သော လောင်လျူသည် မတော်တဆ သစ်လုံးတစ်လုံးကို နင်းမိသွားပြီး "ဒုက္ခပါပဲ" ဟု ရေရွတ်ကာ ပက်လက်လန်လဲကျသွားတော့သည်။

"လောင်လျူ..."

"မင်းအမေလင်..."

ချန်ဆန်းက အကျယ်ကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်တော့၏။

ထိုဆူညံသံကြောင့် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"ဝေါင်း..."

နိမ့်ရှိုင်းလှသော သားရဲဟိန်းသံ တစ်ဖန်ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအဝါရောင် သားရဲကြီးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ၎င်း၏ စွယ်စွယ်များကို ဖော်ပြလိုက်တော့သည်။