အခန်း ၄၂၀

အခန်း (၄၂၀) မင်းက တောင်ပေါင်းတစ်သိန်းရဲ့ ဘုရင် အရှေ့ဖျားကျားသစ်ပဲ

"ဝေါင်း..."

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပြီး လူအုပ်စုအား သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွယ်များကို ဖော်ပြလာသည်။

သူသည် ကျားတစ်ကောင်ပမာ သန်မာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒင်္ဂါးပြားများကဲ့သို့ အနက်ရောင် အစက်အပြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကြီးမြတ်ခမ်းနားလှပေသည်။

၎င်း၏ စွယ်များကို ဖော်ပြနေသည့် မြင်ကွင်းမှာ ၎င်း၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ပိုမိုထင်ရှားစေတော့သည်။

လီလန်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး 'လောင်လျူ' ဟုခေါ်သော ပြည်သူ့စစ်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလူမှာ တကယ့်ကို လောင်လျူပင်ဖြစ်ပြီး ဂရုမစိုက်တတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်၏။

"အားလုံးပဲ မလှုပ်ကြနဲ့... နေရာမှာပဲ နေကြ..."

လီလန်က သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး ပြည်သူ့စစ်များ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါက..."

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စွယ်များကို ဖော်ပြကာ ထပ်မံပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဆန်းသည်လည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် စကားမပြောဘဲ အဝေးရှိ လျှပ်စီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လူတစ်ယောက်က သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ကြီးသည် သူ၏ ဧရာမပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ပြီး ကျားတစ်ကောင်ပမာ ခုန်အုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ကျားသစ်ပေါက်စ လျှပ်စီးသည် မူလက မျက်စိမှိတ်ကာ ကျားသစ်အမ၏ ရက်ပေးခြင်းကို သက်သောင့်သက်သာ ခံစားနေခဲ့သော်လည်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အဖေဖြစ်သူက လီလန်ကို တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားပြီး "မြောင်... မြောင်..." ဟု မရပ်မနား အော်ဟစ်ကာ ပျာယာခတ်သွားပြီး ကျားသစ်အမ၏ ရက်ပေးခြင်းကို လျစ်လျူရှု၍ လီလန်ဆီသို့ သူ၏ တိုတောင်းသော ခြေထောက်လေးများဖြင့် အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

ကျားသစ်အမသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လီလန်ရှိရာသို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းဖြင့် အနံ့ခံလိုက်ရာ သူမ၏ အေးစက်နေသော မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပုံရသည်။

သူမသည် လီလန်ထံမှ ရင်းနှီးနေသော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။

ကျားသစ်အမသည် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် ထိုဟိန်းဟောက်သံကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး ကျားသစ်အမဆီသို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျားသစ်အမသည် နောက်ထပ် ညည်းတွားသံ တစ်ချက်ကို ပြုလုပ်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုအခါမှသာ ကျားသစ်ထီးက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် လှည့်၍ ပြန်သွားတော့သည်။

"မြောင်... မြောင်..."

ကျားသစ်ပေါက်စ လျှပ်စီးသည် နို့နံ့မစင်သေးသော အသံဖြင့် ညည်းတွားနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျားသစ်ထီးသည် ဖြတ်သွားစဉ် ခေါင်းငုံ့၍ သူ့ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ချီလိုက်ပြီး ကျားသစ်အမဆီသို့ လာကာ ညင်သာစွာ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။

ကျားသစ်ထီး လှည့်ပြန်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ကျားသစ်အမက ငါ့ကို မှတ်မိသွားပုံရတယ်..."

ဤကျားသစ်အမသည် လီလန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေခြင်းဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ကို တားဆီးရန် အသံပြုမည် မဟုတ်ချေ။

စောစောက ကျားသစ်ထီး၏ အပြုအမူမှာ သူ့ကို စားချင်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။

သို့သော် လျှပ်စီးရှိနေသရွေ့ သူ အန္တရာယ်ကင်းမည်ကို လီလန် သိထားသည်။

လျှပ်စီးဟူသော ဤကောင်လေးမှာ အသိဉာဏ်ရှိပြီး လူ့သဘာဝကို နားလည်လေသည်။

သူနှင့်အတူ ဤအချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် သံယောဇဉ်လည်း ရှိနေရာ သူ့အဖေက သူ့ကို ကိုက်သတ်မည်ကို ရပ်ကြည့်နေရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်က လူကို တိုက်ခိုက်မည့် ဤအလွန်အန္တရာယ်များလှသော မြင်ကွင်းမှာ ကျားသစ်အမ၏ ညည်းတွားသံတစ်ချက်ဖြင့် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားတော့သည်။

ချန်ဆန်းနှင့် အခြား ပြည်သူ့စစ်လေးဦးစလုံးမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် လီလန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး မျက်နှာများမှာ အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဤတောင်များပေါ်ရှိ ကျားသစ်က လီလန်ကို တကယ်ပဲ ကယ်တင်ခဲ့သည်လော။

ပြီးတော့ ၎င်းက ကျားသစ်အမ ဖြစ်နေသေးသည်။

ဤအရာက မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သို့သော် စောစောက မြင်ကွင်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရား ဖြစ်ပေသည်။

ကျားသစ်အမက တစ်ချက်သာ အော်လိုက်ရာ ကျားသစ်ထီးသည် လီလန်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဤအပြုအမူမှာ အလွန်ပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ချန်ဆန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဲဒါကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ..."

"ဘာကိုလဲ..."

"ငါ ဆိုလိုတာက... ကျားသစ်အမက မင်းကို ဘာလို့ ကယ်တာလဲ... မင်းတို့ အရင်က သိခဲ့ကြလို့လား... မင်းတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကဘာလဲ..."

လီလန်သည် မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ကျားသစ်အမတစ်ကောင်နဲ့ ကျွန်တော်က ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ..."

သို့သော် သူသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဒီကျားသစ်စုံတွဲနဲ့ အရင်က သိကျွမ်းဖူးတယ်... ကျွန်တော်တို့ မောင်းအာတောင်မှာ တစ်ခါတွေ့ဖူးတယ်..."

စကားများလျှင် အမှားပါတတ်သဖြင့် လီလန်သည် များများစားစား မပြောခဲ့ချေ။ သူသည် ဤပြည်သူ့စစ်များနှင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးခြင်း မရှိသောကြောင့် စကားများများပြောခြင်းက နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် လီလန်သည် တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိသည်ဟု သတင်းထွက်သွားပါက အနာဂတ်တွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များက လူများကို တိုက်ခိုက်သည့်အခါတိုင်း သူ့ကို အပြစ်တင်ကြမည် မဟုတ်လော။

အကယ်၍ နစ်နာကြေး တောင်းဆိုလာပါက သူတို့သည် လီလန်ကို လာရှာကြမည် မဟုတ်လော။

"အိုး... မင်းက တောင်ပေါ်မှာ သူတို့နဲ့ ဆုံခဲ့တာကိုး... မထူးဆန်းတော့ပါဘူးလေ..."

ချန်ဆန်းက ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

"ကျားသစ်အမက အင်းကို မှတ်မိနေတာ အဲဒီကျားသစ်ပေါက်စလေးကြောင့် ဖြစ်ရမယ်..."

ချန်ဆန်းက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီလန်က တောင်ပေါ်တွင် ကျားသစ်ပေါက်စလေးကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ကုသရန် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။ ကျားသစ်အမသည် ကျားသစ်ပေါက်စလေးကြောင့် လီလန်ကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

"အာ... မဟုတ်ဘူး... တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီတင် မဟုတ်ဘူး... ငါတို့... ငါတို့အားလုံးပဲ..."

ချန်ဆန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ကျားသစ်ထီးသည် လှည့်ပြန်သွားပြီး သူ၏အတွေးများမှာ ကျားသစ်ပေါက်စလေးဆီသို့သာ အပြည့်အဝရောက်ရှိနေကာ မူလက အေးစက်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့လာတော့သည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် စောစောက သူပြသခဲ့သော အကြမ်းဖက်မှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ဘက်ခြမ်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

ယခုအခါတွင် ကျားသစ်ထီးသည် သူ့ကလေးအတွက် မေတ္တာရှိသော ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ပင်လျှင် နူးညံ့သည့်ဘက်ခြမ်း ရှိတတ်သေးရာ ဤမောင်းအာတောင်၏ ဘုရင်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

"အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ..."

လီလန်က ချန်ဆန်းနှင့် ပြည်သူ့စစ်များအား အမူအရာပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး နောက်နည်းနည်း ဆုတ်ပေးကြ... အရမ်းမကပ်ကြနဲ့..."

လီလန်က သူတို့ကို ကျောခိုင်း၍ လက်ဟန်ခြေဟန် ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ အရည်အချင်းများသည် ဤပြည်သူ့စစ်များကို အလွန်အမင်း သဘောကျသွားစေသည်။ သူတို့သည် မနာခံရန် မဝံ့ရဲကြဘဲ လျင်မြန်စွာနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ မီတာအနည်းငယ်ခန့် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ကျားသစ်မိသားစု သုံးဦးနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ချန်ထားလိုက်ကြသည်။

ချန်ဆန်းသည် သူ၏အရှေ့တွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ..."

ချန်ဆန်း၏ အမြင်တွင် လီလန်သည် ကျားသစ်အမတစ်ကောင်အား သူ့ကို ကယ်တင်စေနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိနေခြင်း တစ်ခုတည်းကပင် ရွာရှိ မုဆိုးအများစု မစွမ်းဆောင်နိုင်သော အရာဖြစ်ပေသည်။

"ဒါက တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုပဲ..."

"တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ရင်းနှီးမှုပဲ..."

[ဒင်... ချန်ဆန်း၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၅၀၀၀]

[ဒင်... ချန်ဆန်း၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၅၀၀၀]

သူ၏နောက်ကွယ်မှ ထူးထူးခြားခြား ပြင်းထန်သော အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လီလန်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားတော့သည်။

*မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီပြည်သူ့စစ် ခေါင်းဆောင်က…*

*မဖြစ်သေးဘူး... ငါ နောက်ဆို သူ့ကို ရှောင်နေမှ ရမယ်…*

*ဒီလူက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်…*

နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်နေသော်လည်း လီလန်သည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားကာ မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

ကျားသစ်ပေါက်စ လျှပ်စီးသည် ကျားသစ်ထီး၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်ကာ လီလန်ဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

လီလန် အတွေးလွန်နေစဉ် သူ၏ အောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကျားသစ်ပေါက်စ လျှပ်စီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"လျှပ်စီး... မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ..."

လီလန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ သူ၏လက်ကို ကျားသစ်ပေါက်စ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

ဤလူသားက သူ၏ကလေး ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျားသစ်ထီးသည် သူ၏ကလေးကို အန္တရာယ်ပြုတော့မည်ဟု အထင်လွဲသွားပြီး သူ၏ သွားများကို ထပ်မံဖော်ပြလာပြန်သည်။

သို့သော် ကျားသစ်အမသည် သူမ၏ အမြီးဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း တိုးသွားကာ ကျားသစ်ထီးကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

ဤအပြုအမူက ရှင်းလင်းစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြနေသည်။

ကျားသစ်အမသည် ကျားသစ်ထီးထက် ပို၍ အသိဉာဏ်ရှိ၏။ သူမ၏ အရှေ့ရှိ လူသားသည် သူမ၏ ကလေးကို အန္တရာယ်ပြုမည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် လူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာကို ဖတ်ရှုနိုင်ကြပြီး လီလန်က ကျားသစ်ပေါက်စကို ပွတ်သပ်ပေးသည့် အပြုအမူမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့ပြီး ဂရုတစိုက်ရှိလှသည်။

ကျားသစ်အမမှာ မျက်ကန်းမဟုတ်သဖြင့် သူမသည် သဘာဝကျကျပင် မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

အမြီးဖြင့် အရိုက်ခံရသော ကျားသစ်ထီး၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ရှင်းလင်းလာပြီး ကျားသစ်အမဆီသို့ တက်ကြွစွာ ချဉ်းကပ်သွားကာ သူမကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်တော့သည်။

ကျားသစ်အမသည် ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်နေကာ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုစိတ် လုံးဝမရှိချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီလန်က ကျားသစ်ပေါက်စ လျှပ်စီး၏ ခေါင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

လျှပ်စီးသည် ပါးစပ်မှ "မြောင်... မြောငါ..." ဟု ညည်းတွားနေပြီး သူ၏အဖေက လီလန်ကို စောစောက တိုက်ခိုက်တော့မည့်အပေါ် တောင်းပန်နေပုံရသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... မင်းရှိနေမှတော့ မင်းအဖေကြီးက ငါ့ကို အန္တရာယ်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါ့အပြင် မင်းအမေလည်း ရှိနေတယ်လေ... စိတ်မပူပါနဲ့..."

လီလန်သည် ကျားသစ်ပေါက်စ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာကို နားလည်ပုံရပြီး သူ့ကို လျင်မြန်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"လျှပ်စီး... အမြန်ပြန်သွားတော့... မင်းအမေနဲ့ အဖေက မင်းကို စောင့်နေကြတယ်..."

"မင်းအမေနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို ပြန်သွားတော့... အသားတွေ များများစား... မင်း သန်မာလာဖို့ အသားတွေ အများကြီးစားဖို့ လိုတယ်... ဒါမှ အနာဂတ်မှာ ဘယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကမှ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျားသစ်ပေါက်စသည် ခွဲခွာရမည့် လေထုကို ခံစားမိပုံရပြီး သူ၏ပါးစပ်မှ မရပ်မနား ညည်းတွားနေကာ သူ၏ခေါင်းကို လီလန်၏ လက်ဖဝါးနှင့် တက်ကြွစွာ ပွတ်သပ်နေလေသည်။

"လိမ္မာတယ်... စကားနားထောင်... မင်းက တောင်တန်းတွေရဲ့ ဘုရင် အရှေ့ဖျားကျားသစ်ပဲ..."

"ငါ့နောက်ကို လိုက်တာက ဘာကောင်းကျိုးမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကောင်းကောင်း စားသောက်... မင်းအမေနဲ့ အဖေဆီကနေ အမဲလိုက်စွမ်းရည်တွေကို ကောင်းကောင်း သင်ယူ... ပြီးရင် ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့..."

လီလန်သည် ကျားသစ်ပေါက်စ လျှပ်စီး၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျောဘက်ကို တွန်းပေးလိုက်သည်။

"လျှပ်စီး... အိမ်ပြန်တော့..."