အခန်း ၈၂

အခန်း (၈၂) မစမ်းသပ်ကြည့်ဘဲနှင့် မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ရှောက်ထင်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အသံမှာလည်း တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်...။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ဆန်းဝါက နေ့တိုင်း ကျောင်းသွားဖို့ကို မျှော်လင့်နေတာ... ကလေးကို ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး စောင့်ခိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ... ကျွန်မတို့..."

ထျန်ချင်းလင်းသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အတူ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူက ဇနီးသည်ကို အမြန်လှမ်းထိန်းလိုက်ပြီး သူ၏အသံတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေခဲ့လေသည်...။

"ကိုယ် သိပါတယ်... စိတ်မတိုပါနဲ့... ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ပါဦး..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်မတို့ မတ်လေးဆီ သွားအကူအညီတောင်းရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ထျန်ချင်းလင်းက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အခက်တွေ့နေသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

"ယောက်ဖကို အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီးပြီ... အခု ထပ်ပြီး အကူအညီတောင်းရဦးမယ်ဆိုတော့..."

"ဒီလိုအချိန်မှာ မျက်နှာပူတာကို ဂရုစိုက်နေလို့ ရမလား..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုးရိမ်တကြီး သုတ်လိုက်လေသည်...။

"ဆန်းဝါ ကျောင်းတက်ဖို့ကိစ္စက အရေးကြီးတယ်လေ... ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ကလည်း ဘာမှ တတ်နိုင် တာမှ မဟုတ်တာ... ယောက်ဖလေးကလွဲပြီး တခြား ဘယ်သူ့ဆီ သွားပြီး အကူအညီတောင်းရမှာလဲ..."

ထျန်ချင်းလင်းသည် အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

မှန်ပေသည်၊ အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မာနကို မြိုသိပ်ကာ ယောက်ဖ ဖြစ်သူထံမှ အကူအညီတောင်းခံရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

————————————

ဤအချိန်တွင် ကျိုးမိသားစုခြံဝင်းအတွင်း၌ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူထားသော အရသာရှိလှသည့် ဘဲသွေးကြာဆံဟင်းချိုကို သုံးဆောင်နေကြချိန်ဖြစ်လေ၏။

"ရော့... မြည်းကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ဟင်းချိုတစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ယူကာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် ဂရုတစိုက် ချပေးလိုက် လေသည်...။

"ဒီဟာကို အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကနေ သီးသန့် ထုပ်လာခဲ့တာ..."

"အနံ့လေးက မွှေးနေတာပဲ..."

ဘဲသွေးကြာဆံဟင်းချို၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်မှုကြောင့် အသံများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစား လိုက်ရလေသည်။

"မွှေးတယ် မဟုတ်လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း တစ်ပန်းကန် ခပ်ယူလိုက်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို နူးညံ့ကြင်နာ သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"များများသောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အာဟာရဖြည့်လိုက်ပါဦး..."

ကျိုးချန်ယဲ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးလာသော သူမ၏ မေးစေ့ကို အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်လိုက်မိပြီးနောက် အနည်းငယ် စူထွက်နေသော သူမ၏ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်...။

"ကျွန်မက အာဟာရဖြည့်ဖို့ လိုသေးလို့လား..."

အာယဲ့နှင့်အတူ ပီကင်းသို့ ရောက်လာကတည်းက သူမသည် ဗိုက်ဆာရခြင်းမျိုး မရှိခဲ့သည့်အပြင် နေ့စဉ် နှင့်အမျှ ဟင်းလျာအမျိုးမျိုးကိုလည်း စားသုံးခဲ့ရလေသည်။ သူမအနေဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ဝလာမည်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့မိပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ အလိုအလျောက် ပြုမူလိုက်သော အမူအရာလေးကို အလွန်အမင်း ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူက အမြန်ပင် ကြင်နာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်...။

"သေချာတာပေါ့... မင်း ကလေးမွေးထားတာ သိပ်မကြာသေးဘူးလေ... အခုက ပြန်လည်ကျန်းမာလာဖို့ အားမွေးရမယ့် အချိန်ဖြစ်လို့ အာဟာရဖြည့်တင်းဖို့ လိုအပ်တယ်လေ..."

သူက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးရင်း နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြော လိုက်လေသည်...။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းက ဝက်ပေါက်မလေး ဖြစ်မသွားပါဘူးကွာ..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ ပါးပြင်လေးများ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့ပြီး နားရွက်ဖျားလေးများပင် ပန်းနုရောင် သန်းသွားခဲ့လေသည်။

သူမက သူ့အား ချွဲနွဲ့စွာ စွေကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အမြန်ခေါင်းငုံ့ကာ ဟင်းချိုကို သောက်လိုက်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရှက်သွေးဖြာနေမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်..."

အသံကြားရာသို့ ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆန်းဝါသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ခုန်ပေါက်ကာ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ သူ၏နောက်တွင် ဒုတိယအစ်ကို သည် ဒုတိယမရီးကို တွဲကူလျက် ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့ကတည်းက ဒုတိယမရီးသည် ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲ သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့၏ မိသားစုကြီး ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရန် အဆင်မပြေကြောင်းကို ၎င်းတို့က အခိုင်အမာ ပြောဆို ခဲ့ကြပြီး၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းမှာလည်း ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အား မတားဆီးခဲ့တော့ချေ။

"အန်တီ... ဦးလေး... ဆန်းဝါ ရောက်လာပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပြုံးလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ထံသို့ ပြေးလာသော ဆန်းဝါကို လှမ်းချီလိုက် ကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလေးချိန်ကို ပေါ့ပါးစွာ ချိန်ဆကြည့်လိုက်လေ၏။

သူက ကလေး၏ နူးညံ့ပြီး ပြည့်ဖြိုးနေသော ပါးလေးများကို ဆွဲညှစ်လိုက်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက် လေသည်...။

"ဟားဟား... ဟုတ်တယ်... မင်း တကယ် ဝလာတာပဲ..."

"ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒုတိယမရီး... အထဲကို မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့ကြလေ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင် ထဲသို့ အလျင်စလို ဝင်သွားခဲ့လေသည်...။

"အာယဲ့က အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကနေ ဘဲသွေးကြာဆံဟင်းချို အိုးသေးသေးလေး တစ်အိုး ဝယ် လာခဲ့တယ်... မြည်းကြည့်ကြပါဦး..."

"မလိုပါဘူး ညီမလေးရယ်... အစ်မတို့ လာခါနီးကတင် စားလာခဲ့ပြီးပါပြီ..."

ဒုတိယမရီးက အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်လေ၏။

"ထမင်းစားထားပေမဲ့လည်း ဟင်းချိုနည်းနည်းလောက်တော့ သောက်လို့ ရပါတယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

ထျန်ချင်းလင်းသည် မကြာသေးမီက သူ၏ ဇနီးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပူပန်နေသဖြင့် ထမင်းပင် ကောင်း ကောင်း မစားနိုင်ခဲ့သည်ကို တွေးမိသွားကာ ငြင်းဆန်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမအား စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ရန် တွဲကူပေးလိုက်လေသည်။

"ယောက်ဖ... ဒီဟင်းချို အရသာက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်..."

ထျန်ချင်းလင်းက ဘဲသွေးကြာဆံဟင်းချိုကို ချီးမွမ်းလျက် အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်ကလည်း သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။ ဟင်းချို မှာ အရသာရှိလှပြီး ကြာဆံမှာလည်း စားကောင်းလှပေသည်။ မြို့ကြီးသားများက ဘဝကို မည်သို့ ခံစား ရမည်ကို တကယ် သိကြပေသည်တကား။

၎င်းတို့သည် ကျေးရွာတွင် ဤမျှ သေးသွယ်သော ကြာဆံမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

"ဒီဘဲသွေးနဲ့ ကြာဆံက တကယ့်ကို အချိုးကျပဲ... သိပ်ကို အရသာရှိတာပဲ..."

ဆန်းဝါမှာမူ အရသာရှိသော အစားအစာများကို မရပ်တမ်း စားသောက်နေခဲ့လေ၏။ သူက ဘာမှ မပြောသော်လည်း သူ၏ အပြုအမူများက အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေလျက်ရှိပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ၎င်းတို့ ဤမျှလောက် စားကောင်းနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဤခေတ်ကာလ၌ အသားစားရရန် အခွင့်အရေး သိပ်မရှိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

ယခုအခါ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒများ စတင်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်ဒေသမှ လူများသည် အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော ဆန်နှင့် ဂျုံများကို စားသုံးခွင့် ရခဲလှသဖြင့် ဤဟင်းချိုကို အလွန်အမင်း အရသာရှိသည်ဟု ခံစားရခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့ကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းကြည့်သောအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ သာမန်အရသာမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစား ခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် သူ၏ မိသားစုများ အားပါးတရ စားသောက်နေကြသည်ကို မြင်ရခြင်းက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့ ပေတော့သည်။

ဤအချက်ကပင် သူ့အား စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ အစားအသောက်များကို ထုတ်ယူရန် ပိုမို စိတ်အား ထက်သန်လာစေခဲ့လေသည်။

"ကြိုက်သလောက် စားကြနော်..."

သူက လူတိုင်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အစားအစာများ ထပ်မံထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

အစားအသောက်များ စားသောက်ပြီးနောက် ထျန်ရှောင်ယာနှင့် ဒုတိယမရီးတို့သည် ဆန်းဝါကို ခေါ်ကာ မီးဖိုချောင်ကို ရှင်းလင်းရန် ဝင်သွားကြပြီး၊ ထျန်ချင်းလင်းနှင့် ကျိုးချန်ယဲ့တို့သည် ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲ တွင် စကားပြောရင်း ပုခက်ထဲ၌ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသော ကျောက်ခဲလေးကို စောင့်ကြည့် ပေးနေခဲ့ကြလေသည်။

ထျန်ချင်းလင်းသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲရှိ ခွေးခြေခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေလျက် အချိန်အတန်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆန်းဝါ၏ ကျောင်းကိစ္စကို ကျိုးချန်ယဲ့အား ပြောပြလိုက်လေ၏။

"ယောက်ဖ... မင်းက ဗဟုသုတလည်းများပြီး အတွေ့အကြုံလည်း ရှိတယ်ဆိုတော့ ငါတို့အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုလောက် စဉ်းစားပေးလို့ ရမလား... ကလေးကို အချိန်တိုင်း အိမ်မှာချည်းပဲ နေခိုင်းထား လို့ မဖြစ်ဘူးလေ... သူ ကျောင်းစာတွေ နောက်ကျကျန်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ထျန်ချင်းလင်းသည် ကျိုးချန်ယဲ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ လေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဆန်းဝါရဲ့ ကျောင်းကိစ္စက အရေးအကြီးဆုံးဆိုတာကို သိသိကြီးနဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော့် ကို ကြိုမပြောခဲ့တာလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကို လေးနက်သော လေသံဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အစ်ကိုက ရှောင်ယာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မိသားစုဝင်တွေလို့ မသတ်မှတ်ဘူးလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ငါက..."

ထျန်ချင်းလင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်...။

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက မင်းနဲ့ ရှောင်ယာကို အများကြီး ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီးပြီလေ... မင်းတို့ ကို နောက်ထပ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ထပ်မပေးချင်တော့လို့ပါ..."

"ဒုတိယအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေလေ... ပီကင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း ရိုင်းပင်း ကူညီပြီး အပြန်အလှန် ဖေးမကြရမှာပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီကွာ..."

ထျန်ချင်းလင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့ပြီး သူက အခိုင်အမာ ပြန်ဖြေလိုက် လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့က ၎င်းအကြောင်းကို ဆက်လက်၍ မပြောတော့ချေ။ အခိုက်အတန့်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြောလာခဲ့လေသည်...။

"အခု ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနဲ့ တံခါးဖွင့်ဝါဒတွေ စတင်လာပြီဆိုတော့ ပီကင်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း စနစ်က တင်းကျပ်နေတုန်းဆိုပေမဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းမရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက အမြန်မေးလိုက်လေသည်...။

"ယောက်ဖ... တခြားနည်းလမ်း ရှိလို့လား..."

"အမြဲတမ်း အလုပ်တစ်ခုကို ရှာရမယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်...။

"အစ်ကို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပီကင်းဆီ ပြောင်းနိုင်တာနဲ့ ဒုတိယမရီးနဲ့ ဆန်းဝါတို့လည်း မိသားစု ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရေးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဒီနေရာမှာ စာရင်းသွင်းလို့ ရသွားပြီ... ဒါဆို တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြဿနာက ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်..."

"အမြဲတမ်း အလုပ်တစ်ခုကို ရှာရမယ်... အခုခေတ်မှာ နေ့စားအလုပ်တွေတောင် လိုချင်တဲ့သူ များနေ တာ... နေထိုင်ခွင့် မှတ်ပုံတင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ အမြဲတမ်း အလုပ်ဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလို တော့ဘူးပေါ့... ငါတို့က အဲ့လိုအလုပ်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေ၏။

"မစမ်းသပ်ကြည့်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ယခုအခါ ဘဝအခြေအနေမှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများမှာ ရှားပါးနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။ သို့သော် သူ့ထံတွင် စနစ်နေရာလွတ် စွမ်းရည် ရှိနေသဖြင့် ဤအရာများမှာ သူ အနည်းဆုံး လိုအပ်သော အရာများသာ ဖြစ်ပေသည်။

————————

နောက်တစ်နေ့တွင်။

"ဒေါက်... ဒေါက်..."

သူမ၏ စားပွဲ၌ စာရေးခြင်းတွင် အာရုံစိုက်နေသော ဆွန်းလီပင်းသည် အသံကြားရာသို့ မော့ကြည့်လိုက် ရာ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ တံခါးဝတွင် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ကျိုးချန်ယဲ့... အထဲကို မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့..."

ဆွန်းလီပင်းသည် ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ကာ သူ့အား နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက် လိုက်လေသည်...။

"ဒီနေ့ ဘယ်လေနှင်လို့ ရောက်လာတာလဲ... မင်းက ကိစ္စကောင်းတစ်ခုခု မရှိရင် ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးကို လာလေ့ရှိတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ..."

"ဟီးဟီး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ညီညာဖြူစင်သော သွားများကို ပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်ပြီး ရိုးသားပွင့်လင်းသော အမူအ ရာဖြင့် ပြုံးလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်...။

"အန်တီဆွန်း... ဒီတစ်ခါတော့ အန်တီ့ရဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကျွန်တော် တကယ် ရောက်လာ တာပါ..."

"ဟင်... ပြောစမ်းပါဦး..."

ဆွန်းလီပင်းက သူမ၏ ကုလားထိုင် နောက်ကျောကို မှီလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရယ်သွမ်းသွေး လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့လေသည်။