အခန်း ၈၄

အခန်း (၈၄) ဒုတိယအစ်ကို အလုပ်လိုချင်ပါသလား။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဆန်းဝါကို ချီလျက် ကျိုးမိသားစုခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသောအခါ အိမ်ထဲတွင် ရှိနေ သော ထျန်ရှောင်ယာသည် အသံကြားသဖြင့် ၎င်းတို့အား ဆီးကြိုရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဆန်းဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် လခြမ်းကွေးလေးနှစ်ခုအသွင် ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ နူးညံ့ချိုသာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အို... ဒါက ဆန်းဝါလေး မဟုတ်လား... အန်တီ့ဆီ လာပါဦး..."

ဆန်းဝါသည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်လိုက်ပြီးနောက် ချိုသာစွာ ခေါ်လိုက်လေ သည်...။

"အန်တီ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ဆန်းဝါကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးကို ဆွဲညှစ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဆန်းဝါလေးက လိမ္မာလိုက်တာ..."

"အန်တီ... သားက ကျောက်ခဲလေးနဲ့ ကစားချင်တယ်... ပြီးတော့ သူ့အတွက် ပဲတီစိမ်းမုန့်တွေတောင် ယူလာခဲ့သေးတယ်..."

ဆန်းဝါသည် သူ၏ လက်မောင်းလေးကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ကျန်နေသော မုန့်တစ်ဝက်ကို ကိုင်မြှောက်ထားလိုက်ရာ အတော်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့ပေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပြုံးလျက် ဧည့်ခန်းမဆောင်ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ဂုန်နီအိတ်ကို တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ သည်...။

"မိန်းမ... မင်း ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ခဏလောက် သွားကစားနေပါလား..."

"ကိုယ် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကနေ ဟင်းတချို့ ဝယ်လာခဲ့တယ်... ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး ထမင်းတည်လိုက်ဦးမယ်... နေ့လယ်ကျရင် ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့ နေ့လယ်စာ လာစားကြလိမ့်မယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာက အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကို့ရဲ့ အလုပ်ကိစ္စ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"တော်တော်များများတော့ ပြီးသွားပါပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ အသံကို နှိမ့်လျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကိုအတွက် အလုပ်တစ်ခု ရပြီ... လမ်းလှည်းရတဲ့ အမြဲတမ်းအလုပ်တစ်ခုပဲ... တစ်လကို ဆယ့်နှစ်ယွမ် ရမယ် လက်မှတ်တချို့လည်း ရတယ်..."

"အိမ်ထောင်စုစာရင်း ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း အန်တီဆွန်းက သဘောထား ပျော့ပျောင်းသွားပြီ ... နေ့လယ်ကျမှ သူတို့နဲ့ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ သူမ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့ လေတော့သည်...။

"တကယ်လား... သိပ်ကောင်းတာပဲ... ဒီရက်ပိုင်း ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့ အရမ်းကို စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပြီး တော့ ညဘက်တွေတောင် အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေကြတာ... အခုတော့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ ပေါ့..."

"ရှူး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အခုတော့ ဆူဆူညံညံ မလုပ်နဲ့ဦး... ကိစ္စတွေ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

————————

မကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ဒုတိယမရီးတို့သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့ကြလေသည်။

၎င်းတို့ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲသို့ပင် မဝင်ရောက်မီ ၎င်းတို့၏ အသံများကို အရင်ဆုံး ကြားလိုက်ရလေ သည်...။

"ယောက်ဖ... ရှောင်ယာ... ငါတို့ ရောက်ပြီ..."

သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်တစ်ဖက်တွင် အငွေ့တ ထောင်းထောင်း ထနေသော ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ပန်းကန် များနှင့် တူအချို့ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်လျက် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယမရီးတို့ ရောက်လာပြီပဲ..."

"ငါ ယူလိုက်မယ်... ငါ ယူလိုက်မယ်..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာကာ ပြုတ်ကျကွဲရှသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယအစ်ကို..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ တစ်စုလုံးသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲသို့ အတူတ ကွ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဆန်းဝါသည် ပုခက်ကို မှီလျက် ကျောက်ခဲလေးနှင့် ကစားနေခဲ့လေသည်။ ညီအစ်ကို နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး "ညီလေး" ဟု ခေါ်ကာ အခြားတစ်ဦးက "အို" ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လျက် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေခဲ့ကြလေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် စားပွဲ၌ ရှိနေပြီး ကျိုးချန်ယဲ့ ယူဆောင်လာသော ဟင်းလျာများကို တစ်ခုချင်းစီ ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ အသံကို ကြားသောအခါ သူမက မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယမရီးတို့ ရောက်လာပြီပဲ..."

သူမ၏ အကြည့်များမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ထမင်းပန်းကန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထား သည့် ကျိုးချန်ယဲ့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။ သူမက အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ ကူညီ ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး... အိုးထဲကနေ ပူပူနွေးနွေးလေးထည့်လာတာမို့လို့ ကိုယ်ပဲ သယ်သွားလိုက်မယ်နော်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ရှောင်ဖယ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် သူ့အား အပြစ်တင်သည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ သူမ၏ ဒုတိယမရီးနှင့် လက်ချင်းချိတ်လိုက်လေ၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရယ်မော စကားပြော ဆိုရင်း စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်လိုသော အချစ်များ ပြည့်နှက်နေ သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်...။

"မိန်းမတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးဆိုတာ တကယ်ကို ခန့်မှန်းရခက်တာပဲ... "

ထျန်ချင်းလင်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်းကို တွေဝေသွားစေလောက်သည့် ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

သူက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီလူချောလေးကတော့ ညီမဖြစ်သူကို သူ့ရဲ့ အစ်ကိုအရင်းကိုတောင် မမြင်နိုင်တော့လောက်အောင် ပြုစားထားတာပဲ..."

မာပိုတို့ဟူး၊ ငရုတ်ပွနှင့် ဝက်သားမျှင်ကြော်၊ အာလူးနှင့် ဝက်သားနှပ်၊ ဝက်သားချိုချဉ်ကြော်နှင့် အဓိက အစားအစာအဖြစ် ထမင်းတို့ ဖြစ်လေသည်။

ထမင်းစားပွဲ၌ ၎င်းတို့ တစ်စုလုံးသည် မြင်ရုံမျှဖြင့် သွားရည်ယိုစေလောက်သော ဟင်းလျာများ အပြည့် တင်ထားသည့် စားပွဲကြီးကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန်ပင် အချိန်မရလောက်အောင် အလုပ်များနေကြ လေသည်။

၎င်းတို့ အားလုံးနီးပါး စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကို... အစ်ကို အလုပ်လိုချင်လား..."

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းမှာ ထမင်းလုံးများ သီးသွားကာ ချောင်းဆိုးရင်း မျက်လုံးများတွင် မျက် ရည်များပင် ဝဲတက်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်ထားလျက် အလျင်စလို မေးလိုက်လေသည်...။

"တ... တကယ်လား..."

မနက်ပိုင်းက ဇနီးဖြစ်သူသည် နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ ပြေးလာကာ သူ့အား ပြောပြခဲ့ချိန်တွင် သူ အလွန် အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ထင်းခွဲသည့် ဓားဖြင့် သူ့ကိုယ်သူပင် ထိခိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရလေ၏။

ထို့နောက် ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦးသည် ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်ရှိ ဖောက်သည်များအား အလျင်အမြန် ရှင်းလွှတ် လိုက်ပြီး ဆိုင်ကိုပင် မသိမ်းဆည်းတော့ဘဲ တံခါးကို သော့ခတ်ကာ ကျိုးမိသားစုခြံဝင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်လေသည်။

ယောက်ဖဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့် ချက်များ ပျက်သုဉ်းသွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သဖြင့် မျိုသိပ်ထားကာ မမေးရဲဘဲ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ဒုတိယမရီးသည်လည်း သူမ၏ ဘေးတွင် ချောင်းဆိုးနေသော သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဒုတိယအစ်ကိုကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလျက် ကျိုးချန်ယဲ့ကိုသာ စူးစိုက်၍ ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က စကားလှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော်တို့ လမ်းတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးနေတဲ့ အဘိုးကျန်းက အငြိမ်းစားယူတော့မှာလေ… အဲ့ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့အလုပ်ကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ စီစဉ်နေတယ်..."

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် အမှန်အတိုင်း ထပ်မံ ပြောပြလိုက်လေသည်...

"ဒီအလုပ်က တစ်လကို လစာ ဆယ့်နှစ်ယွမ် ရပြီး လက်မှတ်တချို့လည်း ရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် စုံစမ်းလို့သိထားတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကတော့ နည်းနည်း ပင်ပန်းလိမ့်မယ်... မနက်၊ နေ့လယ်နဲ့ ည တစ်နေ့ကို သုံးကြိမ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမယ့်အပြင် အများသုံး အိမ်သာတွေကိုလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရမယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းလက် သွားကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် ရိုးသားပွင့်လင်းသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေလျက် သူက အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"ယောက်ဖ... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဒီအလုပ်ကို အပြစ်ဆိုစရာ မရှိအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပါ့မယ်... မင်း ကိုလည်း စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်သလို ရပ်ကွက်အတွက်လည်း အရှက်မရစေရပါဘူး..."

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့ကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခဲ့လေသည်၊ ပီကင်း အိမ်ထောင်စုစာရင်းသာ ရနိုင်မည်ဆို ပါက မည်မျှပင် ခက်ခဲပြီး ပင်ပန်းစေကာမူ မည်သည့်အလုပ်ကိုမဆို သူ လုပ်ကိုင်ရန် ဆန္ဒရှိပေသည်။

သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပိုမိုလေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအလုပ်ကိုပဲ တစ်သက်လုံး လုပ်သွားရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုဘူးနော်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အခန်းထဲရှိ ပျော်ရွှင်နေကြသော လူများမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြပြီး သူ ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်...။

"အခု အဓိကထားရမှာက ဆန်းဝါ ကျောင်းချောချောမွေ့မွေ့ တက်နိုင်ဖို့ပဲလေ... ရပ်ကွက်ကော်မတီကနေ တရားဝင် အလုပ်တစ်ခု ရပြီဆိုရင် အိမ်ထောင်စုစာရင်းနဲ့ ကျောင်းအပ်တာလိုမျိုး ကိစ္စတွေက ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းရ ပိုပြီးလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်..."

"ထို့အပြင် ဒုတိယမရီးကလည်း အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေတော့ ဒုတိယအစ်ကိုက မိသားစုရဲ့ အဓိက ဝင်ငွေရှာ သူ ဖြစ်နေရမယ်လေ..."

"ဆန်းဝါ ကျောင်းမှာ အခြေကျသွားပြီး အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့သွားတဲ့အခါ ဒုတိယအစ်ကို လည်း ဒီအလုပ်ကနေ တခြားပြောင်းလုပ်လို့ ရပါပြီ..."

ထိုအခါမှသာ ၎င်းတို့ တစ်စုလုံးသည် ၎င်းတို့၏ အမှားကို နားလည်သွားကြပြီး ကျိုးချန်ယဲ့၏ အစီအစဉ် မှာ မည်မျှပင် ပြည့်စုံလုံလောက်နေကြောင်းကို တွေးမိကာ အံ့ဩချီးကျူးလိုက်ကြတော့လေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ထျန်ရှောင်ယာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ က သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့လေ၏။ သူမက မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ မတ် တတ်ရပ်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော အဝတ်အိတ်ငယ်လေး တစ်အိတ်ကို ကိုင် ဆောင်လျက် ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် အထပ်လိုက်ထပ် ထားသော ယွမ်သုံးရာ အတိအကျ ပါရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမသည် ဒုတိယမရီးထံသို့ လျှောက်သွားကာ ငွေများကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်ပေး လိုက်ပြီး နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယမရီး... ဒီငွေတွေကို ယူထားလိုက်ပါ..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ ဘာလုပ်ရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

"ဘာ... ဘာ ဖြစ်လို့လဲ..."

"ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒုတိယမရီး... အခုက အလုပ်တွေကို ရောင်းဝယ်လို့ မရဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ အဘိုးကျန်း က သူ့ရဲ့ နေရာကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ သူ့ ကို ငွေတချို့တော့ ပေးသင့်တယ်လေ..."

"ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ... အခုဆိုရင် အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ နေရာက ယွမ် ငါးရာ၊ ခြောက်ရာလောက် ပေါက်ဈေးရှိတယ်... ဒီနေရာအတွက်ဆိုရင်တော့ ယွမ်သုံးရာလောက်ပဲ ကုန် ကျသင့်ပါတယ်..."

"ဒုတိယမရီး... ဒီငွေတွေကို လောလောဆယ် သိမ်းထားလိုက်ပါဦး... တကယ်လို့ အဆင်ပြေသွားရင် မနက်ဖြန်ကျ အပြီးလုပ်လိုက်... ဒါဆို မရီးတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းလည်း ချက်ချင်း အဆင်ပြေသွား လိမ့်မယ်..."

"ယောက်ဖ... ရှောင်ယာ... အဲ့ဒါကို ငါ သိပါတယ်..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီကိစ္စက မင်းတို့ကို အများကြီး ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီးပြီပဲ... ဘယ်လိုလုပ် မင်းတို့ကို ထပ်ပြီး ပိုက်ဆံအကုန်ခံ ခိုင်းလို့ ရမှာလဲ... မင်းရဲ့ ဒုတိယမရီးနဲ့ ငါလည်း ဒီကာလအတွင်းမှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက်တော့ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်... ငါတို့ ပိုက်ဆံတွေ စုလိုက်ရင် လောက်မှာပါ..."

"ရပါတယ် ဒုတိယအစ်ကိုရာ... ဒီငွေတွေကို အစ်ကို့ကို ချေးပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်...။

"အရင်ဆုံး ယူသွားလိုက်ပါဦး... တကယ်လို့ မလိုအပ်ရင် ပြန်ယူလာခဲ့ပေါ့..."