အခန်း ၈၅

အခန်း (၈၅) ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ကျေးလက်က ဇနီးပါ

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းသည် ဆက်လက်၍ ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ သူ၏ ညီမငယ်နှင့် ယောက်ဖဖြစ်သူတို့၏ ကျေးဇူးကို တစ်သက်လုံး မေ့မည်မဟုတ်ဟု စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

သူက ဘေးတွင်ရှိသော ဒုတိယမရီးကို မော့ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ဒုတိယမရီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာခဲ့ပြီး၊ ကျိုးချန်ယဲ့ ဇနီးမောင်နှံအား ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များ ဖြင့် အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး ရင်ထဲမှ ကျေးဇူးတင်လှိုက်လှဲမှုများက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေခဲ့လေသည်။ အချိန်အတန်ကြာမှသာ သူမက အသံတိမ်တိမ်လေးဖြင့် စကားနှစ်ခွန်းကို အနိုင် နိုင် ပြောထွက်လာခဲ့လေသည်...။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် ဒုတိယမရီး၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်... ။

"ဒုတိယမရီး... ကျွန်မတို့ အားလုံးက မိသားစုတွေပဲလေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အခြေအနေကို အလျင်အမြန် ပြေလည်စေရန် ဆန်းဝါ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ တောက်ပ သော အနီရောင်ရှိသည့် ဝက်သားချိုချဉ်ကြော် တစ်တုံးကို ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူက ၎င်းတို့ တစ်စုလုံးကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"မြန်မြန် စားကြပါ... ဟင်းတွေ အေးသွားရင် စားလို့ မကောင်းဘဲ နေလိမ့်မယ်..."

ဆန်းဝါမှာ သူ၏ ပန်းကန်ထဲရှိ ဝက်သားနှပ်ကို အားပါးတရ စားသောက်နေခိုက် သင်းပျံ့သော ဝက်သား ချိုချဉ်ကြော် တစ်တုံးက သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ "ဖုတ်" ခနဲ ကျလာခဲ့လေတော့သည်။

သူက တွေဝေစွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းလေးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဦးလေး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော အခါ ချက်ချင်းပင် သွားဖြီးကာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်...။

"ဦးလေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဦးလေးက သား ဒုတိယ အချစ်ဆုံးလူပဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက် လေသည်...။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်ဆုံးလူက ဘယ်သူလဲ..."

"သေချာပေါက် ကျောက်ခဲလေးပေါ့..."

ဆန်းဝါက ချက်ချင်းပင် လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျောက်ခဲလေးက သားနဲ့ ကစားရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ... သား လာတိုင်း သူက သားကို အမြဲ ပြုံးပြ တယ်... ပြီးတော့ သား ပြောသမျှကိုလည်း သူက အကုန်နားထောင်တယ်..."

"သား စကားများလွန်းတယ်လို့ အမြဲ အပြစ်တင်တတ်တဲ့ သားရဲ့ အမေနဲ့တော့ မတူဘူး..."

"ဖူး..."

"ဟားဟားဟား..."

ထျန်ရှောင်ယာမှာ ဆန်းဝါ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အသံထွက်၍ပင် ရယ်မောလိုက်မိတော့လေ၏။ သူမ စတင်ရယ်မောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေကာတာ ကျိုးပေါက်သွားသကဲ့သို့ အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးလည်း ဝိုင်းဝန်းရယ်မောလိုက်ကြတော့လေသည်။

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက လက်လှမ်းကာ ဆန်းဝါ၏ နောက်စေ့ကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ပြီး စိတ်တို ရခက် ရယ်ရခက်ဖြစ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်... ။

" ကောင်စုတ်လေးကတော့လေ..."

————————————

နောက်တစ်နေ့တွင် ထျန်ချင်းလင်းသည် ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ့အတွက် အလုပ်ရစေရန် ကျိုးချန်ယဲ့က ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးသို့ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်း အမြောက်အမြား လှူဒါန်း ခဲ့ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရလေ၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကာ ကျေးဇူး တင်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ ကျေးဇူး ကို တစ်သက်လုံး မှတ်သားထားမည်ဖြစ်ကာ ယောက်ဖဖြစ်သူ မည်သို့ပင် ပြောစေကာမူ တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ နားထောင်မည်ဟု ထိုနေရာတွင်ပင် တိတ်တဆိတ် သစ္စာဆိုလိုက်လေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးချန်ယဲ့မှာမူ သူသည် ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ စိတ်နှလုံးကို မသိမသာ သိမ်းပိုက် လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို မိသားစု၏ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးပြီးနောက် ပေကျင်း တက္ကသိုလ်ရှိ သူ၏ဘဝမှာလည်း ချောမွေ့နေခဲ့ပြီး၊ သူသည် တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးသော "ပညာရေးစူပါစတား" တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

"ချိုးချိုး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်လေ၏။

"ပိုင်ရှင်... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မကို သတိရလာပြီပေါ့လေ..."

အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အသံလေးတစ်ခုသည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ လေသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အနေရခက်စွာဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို အလျင် အမြန် လွှဲပြောင်းလိုက်လေသည်...။

"ချိုးချိုး... ကုန်တိုက်ထဲမှာ ရေခဲမုန့်တွေ ရှိသေးလား..."

"ရှဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တိုးညှင်းသော ပေါက်ကွဲသံလေးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ချိုးချိုး၏ မျက်နှာချိုသွေးသော လေသံကို ဆက်လက် ကြားလိုက်ရလေသည်...။

"ပိုင်ရှင်... သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်..."

"ချိုးချိုးက ပိုင်ရှင့်အတွက် ကိုယ်ပိုင်ငွေနဲ့ ရေခဲမုန့်လုပ်စက် တစ်လုံး ဝယ်ထားပေးတယ်... ဒါကြောင့် အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့ ရေခဲမုန့်ကို လိုသလောက် စားလို့ရပြီပေါ့..."

"ရွှီး…. ရွှီး… ရွှီး…"

မီးရှူးမီးပန်း အထူးပြုလုပ်ချက် အမြောက်အမြားသည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

".........."

ကျိုးချန်ယဲ့က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်လေသည်၊ ချိုးချိုးမှာ အလွန် ကြိုးစားပန်းစား လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး စနစ်နေရာလွတ်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့ရသည် ဖြစ်ရာ ရေခဲ မုန့်များ ကုန်သွားသည်ဆိုခြင်းကလည်း သိပ်တော့ မဆန်းလှပေ။

ဤသို့ တွေးနေရင်း ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း အော်ခေါ်လိုက် လေသည်...။

"ချိုးချိုး... ကိုယ်ရေးအချက်အလက် မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်စမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ပိုင်ရှင်..."

သူ စကားပြော၍ ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖျော့တော့သော အပြာရောင်ရှိသည့် ကြည်လင်သော မျက်နှာပြင်တစ်ခုသည် သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် လွင့်မျောလာခဲ့လေသည်...

[ပိုင်ရှင် - ကျိုးချန်ယဲ့

ကျား/မ - ကျား

အသက် - (၂၂) နှစ်

အမှတ်များ - (၉၄) မှတ်

ကျွမ်းကျင်မှုများ - စက်မှုကျွမ်းကျင်မှု၊ ဓာတ်ပုံရိုက်သကဲ့သို့ မှတ်သားနိုင်စွမ်း

ငွေကြေးအရင်းအမြစ် - (၅၉,၀၁၂.၈၇) ယွမ်၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းနှင့် လက်ဝတ်ရတနာ အချို့၊ ပီကင်းရှိ ရှင်းဟွာ တက္ကသိုလ်အနီးမှ ရိုးရာခြံဝင်းအိမ်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်း၊ ပီကင်းရှိ ခြံဝင်းအိမ်ငယ် တစ်လုံး။]

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က "ဓာတ်ပုံရိုက်သကဲ့သို့ မှတ်သားနိုင်စွမ်း" ကို လဲလှယ်ရန် အမှတ် (၁၀၀) သုံးစွဲခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်း သူ၏ တွေးခေါ်မှုများမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို ရှင်းလင်းပြတ်သားလာခဲ့လေသည်။

သူ ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသော အသိပညာများကို မှတ်မိနိုင်ရုံသာမက ၎င်းတို့ကို အခြား အခြေအနေများတွင်လည်း အသုံးချနိုင်ကာ အသေးစိတ် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့ပေသည်။

သူသည် သူ၏ အဓိကဘာသာရပ်မှ သင်ခန်းစာများ အားလုံးကို အချိန်မတိုင်မီ ပြီးစီးခဲ့ပြီး သူ၏ အမှတ် များမှာလည်း အမြဲတမ်း ပထမနေရာတွင်သာ ရှိနေခဲ့လေ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ပရော်ဖက်ဆာ ကျန်းမှာ သူ့ကို မြင်တိုင်း အမြဲတမ်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေခဲ့ပြီး၊ ကျိုးချန်ယဲ့ အား သုတေသန စီမံကိန်းကို အချိန်မတိုင်မီ စတင်နိုင်ရန်နှင့် နောက်ထပ် လေ့လာမှုများအတွက် အတန်း ကျော်ခွင့်ပေးရန် မျှော်လင့်လျက် ကျောင်း၏ ပညာရေးရေးရာရုံးသို့ လျှောက်လွှာတစ်စောင်ကိုပင် တင်ပြထားခဲ့လေသည်။

သူက အခြား ဆရာများကိုပင် တီးတိုးကာ အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သေးသည်...။

"ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး စာသင်လာခဲ့တာ... ဒီလောက် သင်လွယ်တတ်လွယ်တဲ့ ကျောင်းသားမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

"သူက တစ်ခေါက် ဖတ်လိုက်ရုံနဲ့ နားလည်သွားပြီး ချက်ချင်းလည်း လက်တွေ့ အသုံးချနိုင်တယ်... အဲ့ဒါ က စာသင်နေတာ သက်သက် မဟုတ်ဘူး... ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ မွေးဖွားလာတာပဲ..."

ဤသတင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ရှိ ဌာနအသီးသီးမှ ပရော်ဖက်ဆာများ မှာ ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ချေ။

"လောင်ကျန်း... ခင်ဗျား ဒီကောင်လေးကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းထားလို့ မရဘူးနော်... ဒီကလေးမှာ ခိုင်မာတဲ့ ယုတ္တိဗေဒ စွမ်းရည်တွေ ရှိတယ်... သူက ငါတို့ သင်္ချာဌာနနဲ့ဆို အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေမှာပဲ..."

"တော်လိုက်ပါတော့... ဒီကလေးက လက်တွေ့စွမ်းရည်တွေမှာ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... ငါတို့ ရူပဗေဒဌာနကို လာရင် သင့်တော်ဆုံး ဖြစ်မှာပဲ..."

"ငါ့ကို မေးမယ်ဆိုရင်တော့ သူက ငါနဲ့အတူ သီအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ သုတေသနတွေ လုပ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံး ပဲ... သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ တိုးတက်နိုင်တယ်..."

............

ပရော်ဖက်ဆာ တစ်စုသည် အတူတကွ စုရုံးလာကြပြီး အားလုံးက ကျိုးချန်ယဲ့ကို ၎င်းတို့၏ ဌာနများသို့ ခေါ်ယူချင်နေကြရာ မည်သူကမျှ နောက်ဆုတ်မပေးလိုဘဲ ပြိုင်ဆိုင်မှုများမှာ အလွန် ပြင်းထန်နေခဲ့လေ သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးများသည် ကျိုးချန်ယဲ့အား ကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ခုတည်းသော သီးသန့် အထူးခွင့်ပြုချက်တစ်ခုကို ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက် ကြလေတော့သည်...။

သူ့အား သူ၏ အဓိကဘာသာရပ် ပြင်ပမှ သင်တန်းများကို လွတ်လပ်စွာ တက်ရောက်ခွင့် ပြုလိုက် ခြင်းဖြစ်လေသည်။ သူသည် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ရှိ မည်သည့် ပရော်ဖက်ဆာ သို့မဟုတ် မည်သည့် ဌာနက သင်ကြားသော အတန်းကိုမဆို သူ၏ ကျောင်းသား အဆင့်အတန်း သို့မဟုတ် အဓိကဘာသာရပ် ၏ ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ တက်ရောက်နိုင်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့ပေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ပေကျင်းတက္ကသိုလ် တည်ထောင်ကတည်းက လူအနည်းငယ်သာ ရရှိဖူးသော အထူး အခွင့်အရေး တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

ခိုင်မာသော ကျွမ်းကျင်မှု အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့်အတူ "ဓာတ်ပုံရိုက်သကဲ့သို့ မှတ်သားနိုင်စွမ်း" မှတစ်ဆင့် အချက်အလက်များကို မှတ်သားထားနိုင်စွမ်းနှင့် "စက်မှုကျွမ်းကျင်မှု" စွမ်းရည်များလည်း ပေါင်းစပ် ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

ယခုအခါ တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံးမှ မည်သည့်သင်တန်းကိုမဆို ရွေးချယ်တက်ရောက်ခွင့်ရသည့် အထူး အခွင့်အရေးပါ ထပ်တိုးလာသဖြင့် ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ကျောင်းဝင်းအတွင်း၌ အလွန်ပင် အောင်မြင် တောက်ပနေခဲ့လေတော့သည်။

အရာရာတိုင်းတွင် ထူးချွန်ပြီး တောက်ပသော အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကျိုးချန်ယဲ့အမည်ရှိ ကျောင်းသားတစ်ဦး ပေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်ကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိနေကြလေပြီ။

သို့ရာတွင် သူကမူ အမြဲတမ်း ပြုလုပ်နေကျအတိုင်းပင် ကျောင်းတွင် စာကြည့်တိုက်၌ အချိန်ကုန်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆရာအသီးသီး၏ အတန်းများသို့ တက်ရောက်ခြင်းတို့ကိုသာ ပြုလုပ်ကာ ကျောင်းဆင်းသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိမ်သို့သာ တန်းပြန်လေ့ရှိခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ ဇနီးနှင့် ကလေးအပြင် သူတွေးနေသမျှ အရာအားလုံးမှာ စာသင်ယူရေးသာ ဖြစ်လေတော့ သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် အကြောင်းအရာ တစ်ခုလည်း ရှိနေခဲ့လေသည်...။ ၎င်းမှာ အစောပိုင်းက သူ ဝယ်ယူထားခဲ့သော ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင် ဘေးရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးပင် ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ လက်ရှိ နေရာတွင် နေထိုင်ရန် နေရာလုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ကာ လောလောဆယ်တွင်လည်း ငွေကြေး မလိုအပ်သဖြင့် ရိုးရှင်းသော ပြုပြင်မွမ်းမံမှု အချို့ပြုလုပ်ကာ ဝင်ငွေအချို့ ရရှိစေရန်အတွက် ၎င်းကို ငှားရမ်းထားလိုက်မည်ဟု သူ တွေးတောနေမိခဲ့လေသည်။

အိမ်လခကို မလိုအပ်သော်လည်း ၎င်းနေရာကို အလွတ်ထားကာ အလဟဿ ဖြစ်စေခြင်းထက်မူ ပိုကောင်းမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ၏ လေ့လာမှုများ သိပ်မများတော့သည့်အခါ ခြံဝင်းဆီသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် အချိန်ပေးမည်ဟု ကျိုးချန်ယဲ့ တွေးတောနေခဲ့လေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျောင်းပြန်တက်ရန် နောက်ကျနေသဖြင့် ခွင့်ယူထားခဲ့သော လီဝေကျွင်း သည်နောက်ဆုံးတွင် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

သူသည် အိတ်ကြီးအိတ်ငယ် အသွယ်သွယ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်ခန့်ရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

သူမသည် သန့်ရှင်းသော အပြာရောင် ချည်ထည်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တောက်ပသော ကျစ်ဆံမီး နှစ်ဖက်ကို ချထားပြီး ကြံ့ခိုင်ပုံရကာ ရိုးသားပွင့်လင်းဟန် ရှိလေသည်။

သူ အဆောင်ခန်းထဲသို့ပင် မဝင်ရောက်မီ မိန်းကလေး၏ ကြည်လင်သော အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ သည်...။

"ဝေကျွင်း... ရှင် နေတဲ့နေရာက ဒီနေရာလား... လူတွေ အများကြီး ပြွတ်သိပ်နေတာပဲနော်..."

ဤမိန်းကလေးမှာ ကောင်းချွေ့ချွေ့ပင် ဖြစ်လေ၏။

အသံကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် အခြားသူများက ချောင်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

လီဝေကျွင်းမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားခဲ့ကာ ခေါင်းကို ကုတ်လျက် တိုးတိုးလေး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်...။

"ဒါက... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီး ကောင်းချွေ့ချွေ့ပါ... တရုတ်နှစ်သစ်ကူးတုန်းကမှ အိမ်မှာ မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့တာ ပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် အခြားသူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် ကြည့် လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဝမ်အိုက်တန့်၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်၊ သူသည် အသံတိတ် မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့တာပါလား ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

"အားလုံးပဲ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်... ကျွန်မ နာမည်က ကောင်းချွေ့ချွေ့ပါ... ကျွန်မက လီဝေကျွင်းရဲ့ ဇာတိကနေ ခေါ်လာတဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ လက်ထပ်ထားတဲ့ ဇနီးသည်ပါ..."