အခန်း ၈၇

အခန်း (၈၇) မင်းတို့အတွက် အိမ်ငှားပေးမယ်

သူမသည် လီဝေကျွင်း၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဒုတိယမရီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေး ထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ သူမက ရှေ့တိုးလာကာ ကောင်းချွေ့ချွေ့၏ လက်ကို ကိုင်လျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါဆို ညီမလေးက ဝေကျွင်းရဲ့ ဇနီးပေါ့... ဘာလို့များ ဒီလောက် တက်ကြွပြီး ကြည့်ကောင်းနေရတာ လဲ..."

ကောင်းချွေ့ချွေ့က ပွင့်လင်းစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် အစ်မ... ကျွန်မနာမည်က ကောင်းချွေ့ချွေ့ပါ... ဟန်တန်ကနေ လာတာပါ... ဝေကျွင်းနဲ့ လက်ထပ်ထားတာ သိပ်မကြာသေးပါဘူး..."

"အို... ဒီကောင်မလေးက တော်တော် ပွင့်လင်းတာပဲ... မြင်မြင်ချင်းကို သဘောကျသွားပြီ..."

ဒုတိယမရီးက သူမအား ဆွဲခေါ်သွားရင်း ပြောလိုက်လေသည်...။

"လာပါ... ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး ခဏလောက် ထိုင်ကြပါဦး... အခုလေးတင် မက်မွန်သီး မုန့်ကြွပ် ဖုတ်ထားတာ... ပူပူနွေးနွေးလေး ရှိသေးတယ်... မြည်းကြည့်ပြီး ဘယ်လိုနေလဲ ပြောပြပေးပါဦး..."

ကောင်းချွေ့ချွေ့မှာ သွားချင်စိတ် ရှိသော်လည်း အိမ်ကိစ္စကို တွေးနေသဖြင့် ပြုံးလျက် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်း ဆန်လိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယမရီး... ယနေ့တော့ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူးရှင်... ရဲဘော်ကျိုးက ကျွန်မတို့ကို ဘေးက ခြံဝင်းကို လိုက်ပြပေးမလို့ပါ... ကျွန်မတို့လည်း မိုးမချုပ်ခင် နေရာချချင်နေလို့လေ..."

"ဘေးက ခြံဝင်းကို ငှားမလို့လား..."

ဒုတိယမရီး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဲ့ဒီ ခြံဝင်းက တော်တော်ကောင်းတယ်နော်... အုတ်အိမ်တွေက သေသပ်ပြီး လင်းလင်းချင်းချင်း ရှိ တယ်... နည်းနည်း သေးပေမဲ့ လူငယ်စုံတွဲအတွက်တော့ အနေတော်ပါပဲ..."

"တကယ်လို့ ညီမလေးတို့သာ ပြောင်းလာဖြစ်ရင် ငါတို့က အိမ်နီးချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့... နေ့တိုင်း တွေ့ရတော့မှာပဲ..."

"အဲ့လိုဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းမှာပဲ..."

ကောင်းချွေ့ချွေ့က မျက်လုံးများ ကွေးညွတ်သွားသည်အထိ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... ညီမလေးတို့ အလုပ်ကို မနှောင့်နှေးစေတော့ပါဘူး... သွားကြည့်ကြလေ..."

ဒုတိယမရီးက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်...။

"နေရာချပြီးသွားရင် ငါတို့ စကားပြောဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်..."

၎င်းတို့ တစ်စုလုံးသည် ဒုတိယမရီးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ သွားခဲ့ကြလေ သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့တွဲကို ထုတ်ယူကာ သော့ပေါက်ထဲသို့ ထည့်ပြီး "ချလောက်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ခြံဝင်းမှာ လူမနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် နံရံထောင့်တစ်လျှောက်တွင် ပေါင်းပင်အချို့ ပေါက်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်ပါးပါးလေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အလုံးစုံ ဖွဲ့စည်းပုံမှာမူ ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

အရှေ့ဘက်တွင် အုတ်ကြွပ်မိုးထားသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးရှိပြီး အဓိကအိမ်ကို ဧည့်ခန်းမဆောင်နှင့် အိပ်ခန်း ဟူ၍ အခန်းနှစ်ခန်း ခွဲခြားထားလေ၏။

ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တို့တွင် ဘေးခန်းတစ်ခန်းစီ ရှိလေသည်။ ဘယ်ဘက်ရှိ အခန်းကို မီးဖိုချောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး မီးဖိုကိုလည်း သေသပ်စွာ တည်ဆောက်ထားပေသည်။

မီးဖိုချောင်ဘေးတွင် အဖီချထားသော နေရာတစ်ခုရှိပြီး ထင်းများနှင့် အခြားပစ္စည်းများ ထားသိုရန် လုံ လောက်သော နေရာအကျယ်အဝန်း ရှိလေသည်။

တံခါးဝအနီးတွင် နေရာလွတ်လေးတစ်ခု ရှိလေ၏။ နွေဦးရာသီ ရောက်လာပြီး မြေဆီလွှာများ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသောအခါ အသီးအရွက်များနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်အချို့ စိုက်ပျိုးထားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လိုအပ်ချက်အတွက် လုံလောက်စေမည် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ခုတည်းသော အဆင်မပြေမှုမှာ ခြံဝင်းထဲတွင် ရေတွင်းနှင့် သီးခြား အိမ်သာ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။ ရေခပ်ရန်နှင့် အိမ်သာတက်ရန်အတွက် လမ်းကြားအဝင်ဝရှိ အများသုံး ရေတွင်းနှင့် အများသုံး အိမ်သာ ကိုသာ အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

လီဝေကျွင်းသည် ခြံဝင်းထဲတွင် လျှောက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့လေသည်...။

"ချွေ့ချွေ့... ရေခပ်ဖို့နဲ့ အိမ်သာတက်ဖို့ အပြင်သွားရမှာဆိုတော့... မင်း အဆင်ပြေပါ့မလား..."

ကောင်းချွေ့ချွေ့၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်နေခဲ့လေ၏။ သူမက ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်လိုက်၊ ဟိုကြည့် ဒီကြည့် လုပ်လိုက်ဖြင့် ကြည့်လေကြည့်လေ သဘောကျလေ ဖြစ်လာကာ အပြုံးများကို မရပ်တန့်နိုင် တော့ချေ။

သူမက လီဝေကျွင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြလိုက်ရာ သူမ၏ ဆိုလို ရင်းမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှပေသည်...။ သူမ ဤခြံဝင်းကို အလွန်အမင်း သဘောကျကျေနပ်နေခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လီဝေကျွင်းမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့လေသည်။ သူက လက်ကို ပွတ် သပ်လိုက်ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"ချန်ယဲ့... ငါတို့ ဒီခြံဝင်းကို သဘောကျတယ်... ဒါပေမဲ့... အိမ်လခက ဘယ်လောက်လဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် လက်ချောင်းများကို ထောင်ပြကာ ဂဏန်းတစ်ခုကို ပြလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"တစ်လကို ရှစ်ယွမ်..."

"ဘာ... ရှစ်ယွမ်..."

လီဝေကျွင်းမှာ နေရာမှာပင် မှင်တက်သွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လက်ကို အလျင် အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်...။

"ချန်ယဲ့... ဒီလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့... ငါ အရင်က စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ... အပြင်မှာ ဒီလို အုတ်ပြာတွေနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ သေသပ်တဲ့ ခြံဝင်းမျိုးက တစ်လကို အနည်းဆုံး ဆယ့်ငါးယွမ် ပေးရတာ... မင်း ဈေးက အရမ်းနည်းလွန်းနေတယ်... ငါတို့... ငါတို့ မင်းကို အများကြီး အားနာရတော့မှာပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ ပခုံးကိုပုတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ... ဒီလောက်ကြီး အားနာမနေပါနဲ့... ငါ ပြောခဲ့သလိုပဲ ဒီအိမ်က ငါ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ အိမ်ပါ... သူက အိမ်လခရဖို့ လုပ်တာမဟုတ်ဘူး... လူမနေဘဲ ပစ်ထားရင် အိမ်ပျက်စီးသွား မှာစိုးလို့ အိမ်ကို ဂရုစိုက်ပေးမယ့် ယုံကြည်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ရှာချင်နေရုံပါ..."

"မင်း အိမ်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပြီး ဘာမှ မပျက်စီးအောင် ထားရင် အဲ့ဒါက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီဝေကျွင်းမှာ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသလို အားလည်းနာသွားမိ လေသည်။

သူက ခေါင်းကို ကုတ်လျက် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ စကားကို အဆုံးတိုင်အောင် မပြောနိုင်ခဲ့ ချေ...။

"ဒါဆို... ဒါဆို ငါတို့ သေချာပေါက် သန့်ရှင်းရေး သေချာလုပ်ပေးပါ့မယ်... အိမ်ကို ဖုန်တစ်စက် မရှိ အောင် ထားပြီး ငါတို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လို ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်..."

သေချာ နားထောင်နေသော ကောင်းချွေ့ချွေ့ကလည်း အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရဲဘော်ကျိုး... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မက အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်တဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူပါ... နောက် သုံးရက်အတွင်း ဒီခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ဖန်သားလို ကြည်တောက်သွားစေရမယ်လို့ ကျွန်မ အာမခံပါတယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ဒီလို ကြားရတော့ စိတ်အေးသွားပါပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ညဘက် အိပ်လို့ရအောင် အခန်းတစ်ခန်းကို အမြန်ရှင်းလိုက် ကြလေ..."

"မနက်ဖြန်ကျရင် အိမ်ငှားစာချုပ် ယူလာခဲ့မယ်... ငါတို့ လက်မှတ်ထိုးပြီးရင် ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးကို သွားပြီး အကြောင်းကြားပြီးတော့ လိုအပ်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့... အဲ့ဒါပြီးရင် အိမ်က မင်းတို့အတွက် တရားဝင် ဖြစ်သွားပါပြီ..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ကောင်းချွေ့ချွေ့က ပြတ်သား တက်ကြွစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ဧည့်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

သူမသည် ဦးစွာ အခန်းထဲရှိ ဖုန်မှုန့်များကို လှည်းကျင်းလိုက်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော အဝတ်စတစ်စကို ရှာကာ စားပွဲနှင့် အပူပေးအုတ်ကုတင်၏ အစွန်းများကို သုတ်သင်လိုက်လေ၏။

လီဝေကျွင်းကလည်း အလုပ်ထဲတွင် ဝင်ရောက်ကူညီကာ ခွေးခြေခုံများကို ရွှေ့ခြင်းနှင့် လေဝင်လေ ထွက်ကောင်းစေရန် ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန် မြန်ဆန် သွက်လက်ကြပေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့ကလည်း ဝင်ရောက်ကူညီပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ အားလုံးနီးပါး ရှင်းလင်းပြီးသွားသည်ကို မြင်သော အခါ သူက နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်...။

"ဒါဆို ငါ အရင်ပြန်တော့မယ်... မင်းတို့ကို နားဖို့ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး..."

"မနက်ဖြန် မနက်စောစော ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်... တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်က ငါ့ရဲ့ ဒုတိယ မရီးဆီ သွားပြောလိုက်... သူတို့ ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်..."

"ကျေးဇူးပါပဲကွာ... ဂရုစိုက် ပြန်ဦး..."

လီဝေကျွင်းက ကျိုးချန်ယဲ့ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ကာ သူ၏ ပခုံးကိုပုတ်လျက် အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူး တင်စကား ပြောလိုက်လေသည်။

————————————

ကောင်းချွေ့ချွေ့က အိပ်ရာခင်းပြီး ပစ္စည်းများကို နေရာချထားလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလာခဲ့ရလေတော့သည်။

ရိုးရှင်းသော်လည်း သန့်ရှင်းပြီး နွေးထွေးမှု ရှိလေသည်။

ကောင်းချွေ့ချွေ့က အပူပေးအုတ်ကုတင်၏ အစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တောက်ပနေသော အခန်းကို ကြည့်ကာ အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်မိတော့လေသည်....။

"ဝေကျွင်း... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မတို့ ပီကင်းမှာ နေစရာ နေရာလေးတစ်ခု ရသွားပြီနော်..."

"တစ်လကို ရှစ်ယွမ်ဆိုတာ တကယ့်ကို တန်တာပဲ... ရဲဘော်ကျိုးက ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင် အစစ်ပါ ပဲ..."

လီဝေကျွင်းက သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အခိုင်အမာ ညိတ်ပြလိုက်လေသည်...။

"ဟုတ်တယ်... ဒီကျေးဇူးကို ငါတို့ သေချာပေါက် မှတ်ထားရမယ်..."

"သေချာတာပေါ့..."

ကောင်းချွေ့ချွေ့၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပနေခဲ့လေသည်...။

"မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီခြံဝင်းကို သေချာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ဦးမယ်..."

"ရာသီဥတု နည်းနည်း ပူလာတာနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းထဲက မြေတွေကို ဆွပြီး ဟင်းသီး ဟင်းရွက် တချို့ စိုက်မယ်... ဒါဆို ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

ညဉ့်အချိန် ဖြည်းညင်းစွာ ကျရောက်လာသောအခါ ၎င်းတို့၏ မီးရောင်လေးသည် ခြံဝင်းငယ်လေးထဲ တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လင်းလက်လာခဲ့ပြီး အေးချမ်းကာ နွေးထွေးလှသဖြင့် လူတို့၏ စိတ်နှလုံး ကိုပင် လှုပ်ရှားစေခဲ့တော့လေသည်။

————————————

လျောင်နင်ပြည်နယ်ရှိ ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ... တရုတ်နှစ်သစ်ကူး၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ အငွေ့ အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သည် ဧည့်သည်များကို ပုံမှန်အတိုင်း ကြိုဆိုရန် တံခါးများ ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး ယခင်ကဲ့သို့ စည်ကားသိုက်မြိုက် သော အငွေ့အသက်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီသည် လမ်းဘေးဈေးဆိုင်လေးများ၊ သရေစာရောင်းသူများနှင့် ဖိနပ်ပြင် ဆိုင်များ တစ်နေ့တခြား တိုးများလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြားနေရလေ၏။ လူတိုင်း က အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန်နှင့် ရှင်သန်ရပ်တည်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရင်း စည်ကားသိုက်မြိုက် သော အငွေ့အသက်များထဲတွင် ရှေ့သို့ ချီတက်နေကြပေသည်။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်ထဲတွင် စားပွဲတစ်လုံး၊ စာရင်းစာအုပ် တစ်အုပ်နှင့်သာ ထိုင် နေရသောအခါ သူ၏ ဘဝမှာ ရည်ရွယ်ချက် ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေခဲ့ရလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသော သူ၏ ရင်ထဲမှ အားအင်များသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် နိုးကြား လာခဲ့တော့လေသည်။

ထိုနေ့ညတွင် ရှောက်ထင် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိသည် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင် ကာ ဆီမီးခွက်၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်၌ အဝတ်များကို ဖာထေးနေခဲ့လေ၏။

တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီက သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ပြီး တစ်လိပ် သောက်ရင်း ညတစ်ဝက်ခန့် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

ဝမ်ကျင်းရိက မော့ပင်မကြည့်သော်လည်း သူမ၏ အပ်ချုပ်သည့် အရှိန်မှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားပြီး နောက် သူမက အရင်စတင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ပြောစရာရှိရင် ပြောလေ... ရင်ထဲမှာ မြိုသိပ်မထားနဲ့..."

တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီ၏ လည်စွန်းမှာ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ ပါးစပ်မဟနိုင်မီမှာပင် ဇနီး ဖြစ်သူက သူ့အား စူးရဲစွာ စွေကြည့်လိုက်လေ၏။

"ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလေး ပြောထားမယ်နော်... ရှင်သာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမအရောင်းဆိုင်ကို တစ်ခု ခု သွားရှုပ်ကြည့်... ရှင်က အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းပဲ... ကျွန်မက အရင်ဆုံး ကန့်ကွက်မှာ..."

ဝမ်ကျင်းရိ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ခိုင်မာပြီး အလျှော့မပေးသော လေသံတစ်ခု ပါဝင် နေခဲ့လေသည်။

အခန်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး အထည်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော အပ်နှင့်ချည်ကြိုး ၏ တိုးညှင်းသော အသံကိုသာ တစ်ချက် တစ်ချက် ကြားနေရကာ လေထုမှာ အသက်ရှူရခက်လောက် အောင် လေးလံနေခဲ့လျက်ရှိပေသည်။

တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီက ဆေးလိပ်ကို ဖိသတ်လိုက်ရာ မီးတောက်လေးသည် သူ၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

သူက ငြင်းခုံခြင်းမပြုဘဲ ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်လေသည်....။

"ငါက တွေးမိလို့ပါ... ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး စောင့်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ မိသားစုက အနှေးနဲ့အမြန် နောက်ကောက်ကျကျန်ခဲ့မှာ သေချာတယ်..."

ဝမ်ကျင်းရိက ရုတ်တရက် အပ်ကို ကိုင်ထားခြင်းမှ ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။